Het leven loopt niet altijd zoals je verwacht. Boris Beekink (24) had zijn passie al vroeg gevonden, maar was genoodzaakt daarmee te stoppen. Het verhaal van Boris laat zien hoe alles altijd op z’n pootjes terecht komt, zolang je er maar voor gaat.

Hoe was jouw jeugd?

“Enorm wisselvallig”, begint Boris Beekink. Toen hij vier jaar oud was, gingen zijn ouders uit elkaar. “Bij mijn moeder was altijd alles fijn, bij mijn vader minder. Daar was het niet zo goed geregeld, waardoor ik als kind van alles meemaakte.” Die ervaringen zorgden ervoor dat Boris als kleine jongen zich snel liet ‘opfokken’ en vaak in de problemen terechtkwam. Het was beter voor hem om het speciaal onderwijs te volgen.

“Daarnaast hadden wij het altijd financieel moeilijk. Van jongs af aan is hierdoor de drive ontstaan om hard te werken en geld te verdienen.” Vaak kookte hij om zijn moeder in huis te helpen. “Dat deed ik dan samen met mijn opa die vanaf de scheiding de rol van mijn vader heeft overgenomen. Hij leerde mij alles wat ik moest weten en ik ontwikkelde een passie voor koken. Ik was vastberaden: ik word kok. Mijn opa was mijn eerste leermeester.”

Hoe was jouw schooltijd?

“Niet leuk. Ik werd heel erg gepest en durfde niet voor mijzelf op te komen. Vaak zat ik huilend thuis, omdat ik niet naar school wilde.” Op een gegeven moment ging de knop om. Thuis begonnen er ook weer dingen op te spelen. “Ik ‘pikte’ het niet meer en kwam steeds meer voor mijzelf op. Toen nam het pesten af.” Het eerst zo verlegen, bescheiden jongetje had op jonge leeftijd al zoveel te verduren, dat hij zich moest harden. Mensen die hem destijds al kenden, zien nu een heel andere Boris. “Ik hoef niet te weten wie ik was geworden als dit allemaal niet gebeurd was. Het heeft mij gemaakt tot wie ik nu ben.”

Tijdens zijn schooltijd begon hij met werken in de keuken van Restaurant Le Brasseur in Maarssen. Daar heeft hij voorafgaand aan zijn koksopleiding al kunnen proeven van wat hem te wachten stond. “De chef, Marijn Brouwer, is een groot voorbeeld voor mij. Met hem heb ik altijd een speciale band gehad. Maar werken in de horeca heeft ook een harde kant. Soms stond ik huilend in de keuken, maar zo leer je.”

Hoe verliep jouw leven na de schooltijd?

Boris hield vast aan zijn droom; na de middelbare school begon hij aan zijn opleiding tot kok. Op het ROC in Nieuwegein leerde hij alle kneepje van het vak. “Je begint met de opleiding tot basiskok. Omdat ik al zoveel ervaring had opgebouwd, doorliep ik die opleiding met ‘twee vingers in de neus’.” Met het papiertje op zak vervolgde hij zijn opleiding tot Zelfstandig werkend kok. “De Franse termen onthouden was wegens mijn dyslexie een ramp. In mijn laatste jaar heeft mijn mentor mij enorm geholpen; hij zag dat theorie mijn ding niet was, maar ik precies weet wat ik moet doen in de keuken. In overleg met de school hoefde ik de theorie niet te doen, mits ik het praktijkgedeelte heel goed afsloot.” Aan het eind van het schooljaar liep hij met opgeheven hoofd én diploma richting het begin van zijn professionele carrière.

Hoe ben je gekomen waar je nu bent?

“Na de opleiding ben ik gaan cateren voor partijen. Dat was niet helemaal mijn ding, omdat ik gewend was aan de betere kwaliteit van koken bij Le Brasseur.” Boris verliet die baan om bij een nieuw restaurant te gaan werken. “Dat liep niet helemaal zoals het moest wegens problemen met de vergunningen. Ook brak de pandemie uit en ben ik bij PostNL beland.”

Vond je het moeilijk om de keuken te verlaten?

“Zeker, dat vond ik heel moeilijk.” Zijn leven bestond uit koken en nu moest hij pakketjes gaan bezorgen. “Ik sta altijd open voor nieuwe dingen, dus vond het werk zelf wel leuk. Maar nu, drie jaar verder, ben ik het wel beu haha.” Door deze omschakeling had Boris opeens in de weekenden vrij en kon hij de feestdagen bij vrienden en familie vieren. Dat beviel hem goed, waardoor hij twijfelde of hij nog terug wilde keren naar de horeca.

“Op een dag zag ik een filmpje van iemand die auto’s schoonmaakte. Ik was helemaal gefascineerd.” Hij verkocht zijn scooter, ging extra veel werken en zocht uit wat allemaal nodig was om stoffen te reinigen. “Dat begon met een simpele stofzuiger, nu ligt mijn hele auto vol met gespecialiseerde reinigingsapparaten.’  Meteen vanaf de start, tot grote opluchting van zijn moeder, ging Boris’ bedrijf, Beekinkcardetailing.nl, als een speer.

Wat vind je het leukst aan wat je nu doet?

“Ten eerste zie je echt een verandering; van een auto die extreem vies is, naar een auto die er zo goed als nieuw uitziet. Ik vind het ook fantastisch om mensen te helpen. Ik kan ervoor zorgen dat zij op een gezonde manier in hun auto kunnen rijden. Maar de waardering en lachende gezichten zijn voor mij het allerbelangrijkst.

En het koken dan? “Soms mis ik het wel. Vooral als ik uit eten ga bij Le Brasseur. Voordat ik het weet sta ik opeens zelf borden op te maken. Ik kan het niet laten en gelukkig vindt iedereen het okay.”

Wat wil je meegeven aan jongeren die voor een belangrijke keuze in hun leven staan?

“Doe écht wat je leuk vindt. Heel veel jongeren die een opleiding moeten kiezen, weten niet wat ze willen doen en kiezen dan voor een bepaalde opleiding zonder er volledig achter te staan. Na vier jaar komen ze er dan vaak achter dat ze helemaal niet willen werken in die branche. Daarnaast wil ik benadrukken dat je niet altijd een papiertje nodig hebt om iets te bereiken; als je maar iets doet wat je leuk vindt, kom je er vanzelf."

Max Cattel wil docent Engels worden. Hij zit in het tweede hbo jaar. Max heeft veel moeite gedaan om zijn vwo diploma te halen. Waarom dan toch het hbo? ‘Ik doe liever hbo praktijk dan wetenschap’, zegt hij.

Mavo, havo, vwo

Natuurlijk wil ik graag meer weten van de studieloopbaan van Max… ‘Ik had mavo/havo advies, dus daar ben ik ook naartoe gegaan. Dat ging heel goed. Toen ik mijn havo diploma op zak had was ik 17. En ik wist eigenlijk niet zo heel goed wat ik daarna moest kiezen. Maar ik wist wel wat ik ‘later’ belangrijk vond… Een dikke auto enzo… en een vet salaris. Ik kon naar het vwo. Dat heb ik toen gedaan. Een universitaire opleiding waar ik veel mee zou verdienen, dat lokte me wel.’

Naar de universiteit

‘Het was voor mij heel vanzelfsprekend dat ik na het vwo, naar de universiteit zou gaan. Eigenlijk heb ik niet veel nagedacht over het niveau dat ik wou kiezen. Ik heb wel nagedacht over de inhoud… International Relations and Organisations, Politicologie, zeg maar… dat leek me wel wat. Dat sloot echt aan bij mijn interesses. Ik was ook politiek actief en ik vond het interessant me te verdiepen in alle actuele onderwerpen van dit moment. 
Op zich ging het ook best goed op de universiteit. Ik heb mijn tweede bachelorjaar afgemaakt en ik kon het derde bachelorjaar ook halen, denk ik. Toch ben ik gestopt.’

Liever hbo praktijk dan wetenschap?

Er zijn twee soorten bacheloropleiding, een vierjarige bacheloropleiding die je vooral voorbereidt op de beroepspraktijk. Dit is een hbo opleiding. Je wordt opgeleid voor een hoger beroep. Er is ook een driejarige bacheloropleiding. Op de universiteit. Die bereidt je vooral voor op een loopbaan in de wetenschap. Na de bacheloropleiding op het hbo kun je gaan werken. Na een bacheloropleiding op de universiteit eigenlijk nog niet.

Na de bachelor een master?

Om je universitaire opleiding af te ronden moet je ook nog een masteropleiding volgen. Die duurt meestal 1 of 2 jaar, afhankelijk van de studie. Zo’n master kun je overigens ook na het hbo volgen. Dan zijn er meestal wel toelatingseisen. De masteropleidingen op de universiteit zijn ook gericht op een wetenschappelijke carrière. Er zijn ook masteropleidingen op het hbo. Die worden meestal gevolgd door mensen met werkervaring. Deze masteropleidingen zijn, net als de bacheloropleiding, vooral gericht op je beroep. Je moet dus echt kiezen welke soort (bachelor)opleiding bij je past. Vind je het belangrijk met je aanstaande beroepspraktijk bezig te zijn? Dan is het hbo misschien een goede leerweg. Wil je je vooral verdiepen in de wetenschap? Dan is een universitaire (wo) opleiding een logische keuze. Kijk dus niet alleen naar WAT je gaat studeren maar ook op WELK NIVEAU je dat wilt doen. En op welke instelling natuurlijk. Want er zijn veel verschillen tussen de opleidingsinstituten.

Liever hbo praktijk dan wetenschap, het werkveld

‘Zoals de meeste klasgenoten dacht ik nog niet veel na over een toekomstig beroep. Daar had ik ook nog niet zoveel zicht op. In mijn tweede jaar op de universiteit begon ik me te realiseren hoe mijn toekomstige beroep er uit zou zien. Pas tijdens mijn studie kreeg ik zicht op het werkveld van mijn studie. En als ik eerlijk ben leek me dat helemaal niks. Een hoge baan bij de EU of de NAVO of zo zou mijn toekomst worden. Maar zou me dat ook gelukkig maken? En wetenschap en onderzoek? Was dat echt wel mijn ding?
Toen heb ik het roer omgegooid. Ik ben na gaan denken over iets anders. Dat viel overigens niet mee. Twee studiejaren ‘weggooien’? Dat doe je niet zomaar. En toen ik stukje bij beetje ontdekte dat ik eigenlijk meer op het hbo thuishoorde had ik ook wel zoiets… pffff het was zo’n lastige weg het vwo te halen. Allemaal voor niets???’

Leraar worden

‘En toen realiseerde ik me wat ik eigenlijk onbewust al lang wist: Ik wil leraar worden. Dat had natuurlijk ook via de universiteit gekund… Maar ik wou echt de praktijk in. Dat is me vanaf het begin extreem goed bevallen. Ik zit nu in mijn tweede jaar. Ik heb dus ook al stage gehad. Dat was wel even wennen. Maar ik merkte ook: dit werkveld… hierin voel ik me thuis. Ik loop nu stage op een mbo en ik heb het enorm naar mijn zin. Vooral omdat ik veel terug krijg van de studenten. Het lukt me om deze studenten enthousiast te maken voor mijn vak. En dat is prachtig. Ik ben hier echt betekenisvol. En ‘weggegooide jaren’? Ik denk dat wat ik op de universiteit en het vwo heb geleerd, echt nog wel een keertje van pas komt.’

Dit verhaal is geschreven door Hermien Miltenburg, oudervoorlichter bij Wageningen University & Research, en met haar toestemming geplaatst op onze website.

Dyme een app waarbij jij dingen doet die je wel leuk vindt en laat finance geeks in de cijfertjes en kleine lettertjes duiken. Ze geven je persoonlijk advies en boksen de laagste vaste lasten voor elkaar.

‘Wij zijn finance geeks met één doel: jou de macht over je geld teruggeven. We bouwen slimme tools en geven persoonlijk advies waarmee jij je zaakjes zo op orde brengt. En geld weer de goede kant op rolt: jouw kant. Knikker je zombie abonnementen de deur uit en maak je vaste lasten zo laag mogelijk, ieder jaar weer.’ Heb jij Dyme al gedownload⁉️'

Downloaden van deze handige app, doe je hier: https://dyme.app/

Dyme is genomineerd als dé Finance App of the Year 2023, samen met unq, Klarna, DEGIRO, Revolut and Bitvavo.

"Ongemerkt is erin geslopen dat ik ook ’s avonds meerdere malen nog even check of er nieuwe berichtjes zijn, terwijl ik eigenlijk verlang naar kalmte. Tuurlijk, ík ben het die die telefoon oppakt – maar de impuls is moeilijk te weerstaan. En met mijn ogen eenmaal gericht op het scherm, zorgt de software van Big Tech dat ik eindeloos door kan scrollen naar de volgende feed, dat filmpjes uit zichzelf starten, dat notificaties vanzelf oppoppen, dat er een nieuwe ‘persoonlijke’ suggestie volgt voor een product dat ik misschien óók interessant vind. Ik hóéf er niet op in te gaan, maar het vereist zelfbeheersing en actie van mij om dat allemaal te weerstaan – terwijl ik er niet om gevraagd heb."

Dit is een fragment uit een artikel van de Correspondent over een aandachtslezing van filosoof Marjan Slob. Dit artikel werd op 28 december gepubliceerd met als titel: 'Alles schreeuwt om aandacht!'. Een artikel waar met veel verschillende voorbeelden wordt ingegaan op AANDACHT. Waarin wordt uitgelegd dat het aandacht is waarmee je je leven stuurt in de richting van je waarden. Dat aandacht het belangrijkste middel is waarmee je je leven kunt sturen. 

Wil je meer weten over hoe je aandacht kunt vasthouden zonder in te gaan op de dagelijkse verleidingen? Lees dan dit verhelderend betoog: ALLES SCHREEUWT OM AANDACHT!! Waar je het aan geeft, bepaalt je hele leven - De Correspondent

98% van 4 en 5-jarigen was geniaal creatief en kwam tijdens een onderzoek van NASA met innovatieve oplossingen. Tien jaar later, op vijftienjarige leeftijd, was dit nog maar 30% en weer 10 jaar later 12%. Op volwassen leeftijd bleef er slechts 2% over die creatieve oplossingen kon bedenken.

Uit het onderzoek van NASA in 1965, welke daarna door meerdere andere onderzoeken werd gevolgd en bevestigd, blijkt dat we geboren worden als creatieve genieën maar deze talenten verliezen bij het opgroeien. Met andere woorden, het onderwijssysteem maakt ons dom. Het onderzoek was in eerste instantie bedoeld als creativiteitstekst voor NASA om effectief te meten wat het creatieve potentieel van de raketwetenschappers en ingenieurs. De test bleek zeer succesvol te zijn voor NASA, maar de wetenschappers bleven achter met de vragen:

Om antwoord op die vragen te krijgen werd de test ingezet bij 1600 schoolkinderen tussen de 4 en 5 jaar. De kinderen werden getest op hun vermogen om met een andere en innovatief idee voor problemen te komen. 98% had een oplossing. Het onderzoek werd verlengd en leverde de in alinea 1 genoemde percentages op.

Afremmen creativiteit

Eén van de wetenschappers was George Land. In een TED TALK vertelt hij zelf over het onderzoek en de uitkomsten: Dr. George Land liet op z’n TED talk .
Hij vertelt dat de afname van genialiteit wordt veroorzaakt doordat je op school zowel divergent als convergent leert denken. Een creatief idee leer je dus zelf direct de nek om draaien met een oordeel of kritische noot: ‘dat kan niet’, ‘dat werkt niet’, ‘dat is al eerder geprobeerd’. Je remt je eigen positieve beleving af en dwaalt dus af van je eigen ik.

Terug naar je eigen, creatieve, ik

Hoe vind je je vijfjarige ik weer terug? Met originele creativiteit en innovatie? Volgens George Land zit de genialiteit nog steeds in ons en riep hij destijds op tot dromen en tijd en ruimte te maken om nieuwe oplossingen voor bestaande problemen te bedenken. Zonder bij iedere oplossing te oordelen. Gewoon bedenken en proberen, alles is goed, niets is dom of fout. Zo gaat die genialiteit vanzelf weer stromen.


“Waarom wordt altijd naar jongeren gekeken als het gaat om de verkiezingsuitslag of de klimaatcrisis? We hebben bij onrust in de samenleving groot vertrouwen in jongeren en hopen dat zij voor een betere en eerlijkere samenleving zullen gaan. En dat is niet zo vreemd, het zijn vaak jongeren die op de barricades gaan voor veranderingen in de samenleving. Maar luisteren we ook genoeg naar jongeren?”

Eveline Crone, hoogleraar Breinontwikkeling in de Maatschappij aan de Erasmus Universiteit Rotterdam, gaat in haar blog 'Generatie Connect, jongeren in actie' in op het feit dat jongeren vaak de veranderaars van de samenleving zijn, vroeger en ook nu.
Ze refereert aan een eigen onderzoek waaruit blijkt dat de hersenen van jongeren tot ongeveer 25 jaar in ontwikkeling blijven. ”Dit zorgt soms voor uitdagingen op het gebied van planning maar heeft ook voordelen op het gebied van out-of-the-box denken en creativiteit. En het is misschien wel juist deze creativiteit die nodig is voor maatschappelijke veranderingen.”

“Maar 18% van de jongeren heeft het gevoel dat hun mening serieus wordt genomen”

Hoe kunnen jongeren invloed uitoefenen?
De hoogleraar beschrijft dat het momenteel geen makkelijke wereld voor jongeren is vanwege meerdere crises die tegelijk invloed hebben op hun leven. Zoals de nasleep van de coronacrisis, toenemende sociale ongelijkheid en merkbare klimaatveranderingen. Geen gemakkelijk op te lossen crises en de vraag is hoe jongeren hierop direct invloed kunnen hebben. Want zij blijken nauwelijks aan de gesprekstafel te zitten.
“ In ons onderzoek zagen we dat 62% van de jongeren vindt dat hun mening ertoe doet als het gaat om maatschappelijke uitdagingen. 46% van de jongeren wil bijdragen aan een betere samenleving. Maar 18% van de jongeren heeft het gevoel dat hun mening serieus wordt genomen. En slechts 5% heeft het idee dat iets van wat zij vinden ook terugkomt in beleid.”

Gezien en gehoord worden
Aan dit niet voldoende gezien en gehoord worden wil de hoogleraar samen met regionaal opleidingsinstituut Albeda werken. Middels hun jongerenparticipatieplatform YoungXperts willen ze met jongeren aan de slag om kennis te verbinden aan concrete acties. “Jongeren hebben ideeën die het waard zijn om naar te luisteren. In onze ogen misschien soms onhaalbaar, maar vooral vaak ook vernieuwend.”
Lees hier de volledige blog: Generatie Connect: Jongeren in actie | Albeda

Over Eveline Crone
Eveline Crone is hoogleraar Breinontwikkeling in de Maatschappij aan de Erasmus Universiteit Rotterdam. Zij werkt sinds 2023 intensief samen met Albeda, een regionaal opleidingsinstituut voor middelbaar beroepsonderwijs (mbo) en volwasseneducatie. Samen met Kayla Green, een jonge onderzoeker uit haar team, schrijven zij om en om blogs voor Albeda over wat hen bezighoudt.

Het gemiddelde aantal cijfers dat leerlingen per jaar op school krijgen is 102! Geen wonder dat jongeren steeds meer stress ervaren door school. Het lijkt erop dat scholen cijferfabrieken zijn geworden. En dat is rampzalig voor de motivatie en het welzijn van leerlingen. De vraag ontstaat Waarom leer je wat je leert? Omdat je het voor een cijfer moet doen of omdat je zelf kennis wil opdoen?

Daar gaat het boek van Johannes Visser over. Hij geeft inzicht hoe scholen in de ban raakten van cijfers en hoe het onderwijs jongeren beter kan motiveren. Een must-read voor iedereen die zich zorgen maakt over de toekomst van het onderwijs.

Johannes Visser is oud-leraar Nederlands en schrijft over onderwijs voor De Correspondent. Hij won tweemaal de Nationale Prijs voor Onderwijsjournalistiek.

Recenties:
"Het Nederlandse onderwijs is veel te veel een wedstrijd geworden in plaats van een plek waar je nieuwsgierig mag zijn en leert vanuit intrinsieke motivatie. Johannes legt dat feilloos bloot. Hij krijgt van mij een 10 voor zijn betoog!" - Marjolein Moorman, politicus

"Dit. Precies dit. Verplicht (en grappig) leesvoer voor iedereen die kinderen heeft." - Kluun, schrijver Help, ik heb een puber!

'Door klachten over prestatiedruk heeft ambitie in je werk een slechte naam gekregen. Toch is ‘gezonde’ ambitie erg belangrijk. „Wie zijn carrière aan het toeval overlaat, wordt onzeker.”' Dit schrijft het NRC in haar artikel over persoonlijke groei. In het artikel wordt ingegaan op de dubbelzinnigheid van ambitie: 'In een maatschappij die zucht onder prestatiedruk, heeft ambitie onder sommige jonge professionals een slechte naam gekregen. In het nieuwe werken gaan geluk en persoonlijke groei immers vóór geld en status. Dat hier en daar de eerste openlijk ‘ambitielozen’ uit de kast komen, is een verder teken dat zij de tijdgeest mee hebben.'

Ambitie heeft twee gezichten

'„Ambitie heeft twee gezichten”, zegt filosoof Joep Dohmen, emeritus-hoogleraar ethiek aan de Universiteit voor Humanistiek. „Aan de ene kant verwijst ambitie naar gezonde eerzucht, inzet of animo. Anderzijds kan ambitie een ongezonde eerzucht zijn – wat de Zwitsers-Franse filosoof Rousseau ‘een verlangen naar onverdiende roem’ noemde.”' Die dubbelzinnigheid zien we terug in de huidige maatschappij: '„Mensen die ambitie tonen, dwingen in onze maatschappij respect af. Tegelijkertijd wijzen we mensen af die ambitieuzer zijn dan we behoorlijk of passend vinden.”

Generaties gaan anders met ambitie om

Het artikel beschrijft verder hoe jongeren met ambitie omgaan, hoe zij werk en andere doelen combineren, anders dan de generatie voor hen en hoe ambitie gezond voor iemand kan werken. Lees het volledige artikel hier: Gezonde ambitie, bestaat dat? ‘Ik kan niet genieten van wat ik doe’ - NRC

44% zegt dat ouders stelden dat ‘een hoger opleidingsniveau tot een betere toekomst zou leiden’. 1 op de 3 (33%) heeft druk ervaren om voor een bepaalde opleiding te kiezen en ruim een kwart (27%) voelde deze druk bij de loopbaankeuze. In sectoren gezondheidszorg (30%), onderwijs (13%) en ICT, media en telecom (10%) treden mensen het meest in de voetsporen van ouders.

In hoeverre treedt werkend Nederland in de voetsporen van zijn of haar ouders? En wordt er druk ervaren vanuit ouders of anderen om voor een bepaalde opleiding of baan te gaan? Uit onderzoek van talentbedrijf Randstad blijkt dat bijna de helft (44%) aangeeft dat hun ouders stelden dat een hoger opleidingsniveau tot een betere toekomst zou leiden. 1 op de 3 (33%) heeft druk ervaren om voor een bepaalde opleiding te kiezen en ruim een kwart (27%) voelde deze druk bij de loopbaankeuze.

Opvallend is dat vooral mannen druk voelen vanuit de omgeving (30% van de mannen versus 23% van de vrouwen) en dat een groter aandeel jongeren (37%) ten opzichte van ouderen (23%) dit ervaren. Verder geven laagopgeleiden (31%) vaker aan een push te voelen om voor een bepaald beroep te gaan dan hoogopgeleiden (27%). Vooral ouders zijn hiervoor verantwoordelijk, aldus 35% van de respondenten, gevolgd door andere familieleden (29%) en vrienden (26%).

Werner Klaassen, algemeen directeur Randstad Nederland:
“Dit onderzoek toont aan hoeveel invloed ouders en anderen hebben op de opleidings- en baankeuze van werkend Nederland. Kijkend naar de huidige arbeidsmarkt is het niet zo dat hoe hoger opgeleid je bent, hoe beter je werkperspectief is. Ieder mens heeft talenten en ieder mens is een talent. Ga het gesprek aan over wat echt past bij de talenten van mensen in combinatie met waar de duurzame kansen op de arbeidsmarkt liggen.”

Werk waar je als kind van droomde

Gaan mensen uiteindelijk het beroep uitoefenen waar zij als kind van droomden?
31% van de respondenten is gaan doen waar als kind over werd gefantaseerd. De top drie meest genoemde redenen om niet te gaan voor het beroep waar je als kind aan dacht, zijn: twijfel of het zou lukken om er in terecht te komen (34%), onzekerheid of een beroep goed zou passen (31%) en twijfel om hier succesvol in te zijn (31%).

Groot deel treedt in voetsporen van familie

Iets minder dan de helft (41%) geeft aan dat meerdere familieleden in dezelfde branche werken. De gezondheidszorg (30%), het onderwijs (13%) en ICT, media en telecom (10%) zijn de vakgebieden die het meeste worden doorgegeven van ouder op kind. Uit het onderzoek komt tevens naar voren dat ‘het overbrengen van de passie voor het vak of werk’ vooral voorkomt in de branches gezondheidszorg en welzijn en het onderwijs.

Oscar van Mourik, gedragswetenschapper Randstad Nederland:
“Opvallend is dat we in dit onderzoek zien dat ook zonder gevoelde druk een aanzienlijk deel van de Nederlanders qua baankeuze hetzelfde pad bewandelt als de ouders. Blijkbaar worden talenten, vaardigheden en passie voor bepaalde vakgebieden tussen familieleden doorgegeven.”

 Onderzoek onder werkend Nederland

Randstad liet dit onderzoek uitvoeren onder werkend Nederland in samenwerking met onderzoeksplatform Toluna. Resultaten van dit onderzoek zijn representatief voor de beroepsbevolking in de sectoren: horeca, bouw, transport, onderwijs, zorg, techniek en retail, vertegenwoordigd vanuit alle opleidingsniveaus, leeftijden en regio’s in Nederland.

Bron: Randstad

Hij werkt niet alleen als accountmanager Health Care bij BOMA, maar is bij ruim veertigduizend volgers op TikTok ook bekend als de cleanfluencer Gavin Cleany. Gavin Raaijen (1987) vertelt over wat hem drijft, wat zijn dromen zijn, hoe het is om die soms helemaal te moeten laten gaan en opnieuw te beginnen en deelt graag zijn geleerde lessen.

“Ik heb een gelukkige jeugd gehad. Ik ben geboren en opgegroeid in Lelystad in een leuk, hecht gezin met een oudere broer en zus. Mijn ouders, die helaas beiden niet meer leven, kwamen uit Amsterdam, mijn moeder was een echte Jordanese en mijn vader kwam uit de binnenstad. Ik was een sociaal en creatief kind, had veel vriendjes en speelde het liefste buiten. We gingen graag met spijkers en hout aan de slag, lekker hutten bouwen of de bossen in. Ik vind het heel jammer dat je dit vandaag de dag niet meer zo vaak ziet, want ik heb daar als kind veel plezier aan beleefd. Ik voetbalde daarnaast en samen met karate waren dat mijn allergrootste hobby’s.”

"Mijn ouders zeiden: ‘Jij gaat niet zitten niksen, dan ga je maar werken.’"

Flierefluiten

“Ik ben nooit getest op ADHD, maar de kans is vrij groot dat ik het heb. Ik kom druk over en heb regelmatig chaos in mijn hoofd. Door de jaren heen heb ik mezelf geleerd hier beter mee om te gaan, maar in mijn schoolperiode kon ik dit nog niet. Zeker zodra het op de middelbare school serieuzer werd, had ik als puber veel moeite om bij te blijven. Ik had een havo-vwo-advies, maar kon me nooit goed focussen en deed het daardoor niet zo goed. Na de middelbare school ben ik een detailhandel opleiding gaan doen in Harderwijk, vooral omdat al mijn vriendjes ernaar toe gingen. Ik heb het een half jaar volgehouden, maar was – zoals wel vaker destijds – te veel aan het flierefluiten en kwam thuis te zitten. Mijn ouders zeiden meteen: ‘Jij gaat niet zitten niksen, dan ga je maar werken.’ Na een half jaar een baantje te hebben gehad, ben ik in dienst gegaan.”

“Ik was zeventien, dus nog relatief jong, toch bleek dit de allerbeste keuze ooit te zijn geweest. Omdat er in het leger veel structuur een discipline is, kreeg ik mijn leven weer goed op de rit. Ik zat eerst bij de Rode Baretten in Schaarsbergen en wilde graag bij de Luchtmobiele Brigade, maar kreeg jammer genoeg een rugblessure en moest deze droom dus opgeven. Dit was zo ongelofelijk rot. Had ik eindelijk een doel waar ik vol overgave naar toe werkte, gebeurde er dit. Ik werd in Garderen op personeelszaken geplaatst. Omdat dit een kantoorfunctie was, kwam er ineens tijd vrij voor een opleiding. Hierdoor heb ik alsnog de studie internationale handel kunnen afronden en daar ben ik mijn voormalige werkgever erg dankbaar voor. Dat ik mijn droom bij Luchtbrigade niet kon waarmaken was heel vervelend, maar het heeft me uiteindelijk wel gebracht waar ik nu ben.”

"Je kunt beter spijt hebben van wat je wél hebt gedaan, dan van wat je niet hebt gedaan."

Rode draad

“Na vijf jaar dienst heb ik een poosje bij de mode-outlet Bataviastad in Lelystad gewerkt waar ik ben opgeklommen van assistent-bedrijfsleider tot bedrijfsleider. In deze periode heb ik mijn sociale skills verder ontwikkeld. Op school en in dienst werd dit namelijk helemaal niet toegejuicht, eerder onderdrukt, dus het was voor mij een openbaring dat het nu juist wel werd gewaardeerd. Na de moderetail heb ik nog veertien jaar voor verschillende werkgevers in de buitendienst gewerkt. Zo verkocht ik een tijdje verzekeringen aan huis. Iets heel anders, maar het was erg leerzaam. Het was wel wat Amerikaans en nogal targetminded. Maar naast de verkoop ben je ook met mensen bezig, dus komen je sociale skills weer goed van pas.”

“Mijn moeder is een belangrijke rode draad in mijn leven. Ik heb altijd een hele goede band met haar gehad. Zij heeft me meegegeven: je kunt beter spijt hebben van wat je wél hebt gedaan, dan van wat je niet hebt gedaan. In 2018 zat ik een periode thuis, ik was inmiddels getrouwd en we hadden twee kinderen. We hadden net een nieuwbouwhuis gekocht, maar in dezelfde periode werd mijn moeder ernstig ziek. Zodra we het huis betrokken, voelde het niet goed meer. Je zou euforie moeten voelen, maar door haar ziekte en later overlijden zat er een soort smet op het huis. Tot overmaat van ramp raakte mijn vrouw ook nog werkeloos. Tja, en toen zaten we ineens allebei thuis. Wat nu? We keken in die tijd vaak naar filmpjes van The Bucketlist Family op YouTube die met hun gezin de hele wereld over reizen. De twijfel sloeg toe. Eigenlijk was dat ook een droom van ons en ik wilde graag naleven wat mijn moeder me altijd op het hart heeft gedrukt. Alsof het zo had moeten zijn kregen we in die periode een briefje in de brievenbus van mensen die dolgraag ons huis wilden kopen. Dat lieten we ons geen twee keer zeggen. We hebben alles verkocht en gingen onze droom achterna.”

"Als ik iets interessant vind, dan is mijn hoofd net een spons. Dan neem ik alles op en verdiep ik me er met veel plezier verder in."

Wereldreis

“Ik kan je zeggen, heel veel mensen verklaarden ons voor gek. Wie gaat er nou zo lang reizen met een vierjarige, zesjarige en een baby van vier maanden oud? Maar het was de beste periode van ons leven. We hebben zo genoten. We zijn begonnen in de Verenigde Staten met een roadtrip: van Orlando naar Los Angeles met een huurauto. Het was heerlijk om zoveel samen te zijn, ik en mijn vrouw zijn daardoor nog veel meer tot elkaar gekomen. Natuurlijk was het intens, maar ik vond het nooit vermoeiend. Ik kreeg er juist energie van. En ja, je moet uiteraard veel meer plannen met kleine kinderen, de oudsten volgden bovendien thuisonderwijs via een Nederlandse organisatie, maar ik heb er geen seconde spijt van gehad. Na de Verenigde Staten wilden we graag naar China, maar corona brak uit. We zijn uitgeweken naar Indonesië en zijn van Bali via Singapore naar Maleisië gereisd. Het was inmiddels maart 2020 en overal dreigde de lockdown. Dat was flink slikken voor ons. We wilden namelijk twee jaar reizen en waren pas vijf maanden onderweg en hierdoor viel alles in duigen. We besloten terug naar Nederland te gaan. Achteraf ben ik blij dat we in hier in lockdown hebben gezeten en niet in Azië, waar het een stuk strenger was.”

“Terug in Nederland plaatste ik een bericht op LinkedIn voor werk en ik kwam vrijwel meteen in contact met BOMA. Het klikte direct en op die manier ben ik de schoonmaak ingerold. Wat ik heel gaaf vind aan BOMA is dat ze iedereen goed opleiden, hierdoor heb ik in korte tijd veel kennis over producten en de schoonmaak opgedaan. Ik vind het vak heel leuk en boeiend. En als ik iets interessant vind, dan is mijn hoofd net een spons. Dan neem ik alles op en verdiep ik me er met veel plezier verder in. Dit gaf voor mij de aanleiding om wat filmpjes te maken voor sociale media. Ik zag daar namelijk vrij veel video’s voorbijkomen op het gebied van schoonmaak, maar dacht regelmatig: hmm ja dit kan eigenlijk veel beter of makkelijker. Opnieuw onder het mom van ‘je kunt maar beter spijt hebben van iets dat je wel hebt gedaan’, ben ik gewoon begonnen. Eerst op TikTok voor consumenten en daarnaast met het idee om de filmpjes ook met klanten op LinkedIn of in een Facebookgroep te delen. Dat mijn kanaal in zo’n korte tijd zo explosief zou groeien, ik zelfs de Freek Vonk van de schoonmaak genoemd zou worden, had ik nooit van tevoren kunnen bedenken. Filmpjes gingen viral en mijn oude telefoon kon al die notificaties vanwege de likes niet eens meer aan. Ik dacht: jeetje wat gebeurt hier nou??”

"Doe vooral dingen die je leuk vindt en waar je energie van krijgt."

In beweging blijven

“Ik vind het geweldig dat ik met deze filmpjes kijkers kan uitleggen hóe iets werkt en waarom. Voor mij is het altijd belangrijk geweest om goede uitleg te krijgen en die miste ik vaak op school, daarom vind ik het heel leuk dat ik mijn kennis met anderen kan delen. Ik krijg over het algemeen veel leuke en positieve reacties, maar er zit natuurlijk ook wel eens een hater tussen. Ik probeer dan vriendelijk het gesprek aan te gaan of een grapje te maken, en besteed er verder niet te veel aandacht aan. Ik heb mezelf geleerd te editen, daar gaat veel tijd in zitten. Het is een kwestie van doen, uitproberen en doorzetten, maar ik vind het ook gewoon heel leuk en ga er helemaal voor. Daarnaast ben ik trouwens ook nog druk met het schrijven van een boek, dat waarschijnlijk in februari 2024 uitkomt. Er zijn wat dat betreft een hoop leuke dingen op mijn pad gekomen, als ik dat toch eens had geweten toen ik nog op school zat. Ik denk dat het belangrijk is om van alles uit te proberen en jezelf niet te veel druk op te leggen, zeker als je jong bent heb je nog een heel leven voor je. Doe vooral dingen die je leuk vindt en waar je energie van krijgt. Ik ben zelf graag bezig en altijd in beweging, als ik thuis zit niks te doen word ik somber. Ik snap bijvoorbeeld niet dat sommigen zeggen: geef mij maar veertig miljoen, dan hoef ik nooit meer te werken. Niks doen? Nee, dat is niks voor mij! Ik zou me echt kapot vervelen.”