Voel jij je weleens melancholisch?
En lijkt het soms alsof het leven in het nu maar al te somber is?

Dat is een begrijpelijke reactie. Melancholie ontstaat vaak vanuit een gevoel van gemis. Het is een zwaar en intens gevoel, dat je kan overnemen en soms eindeloos lijkt te duren.

Wat als melancholie ook de basis kan zijn voor iets moois? Het gevoel laat zien dat er iets waardevols in jouw leven is geweest. Iets wat je hebt meegemaakt, gevoeld of ervaren. En juist daarin schuilt ook hoop: wat mooi was, kan in een andere vorm weer terugkeren.

Geluk, verdriet, blijdschap en eigenlijk alle emoties bestaan niet lineair. Ze komen en gaan. Je kent vast de zin “joy has a habit of returning”, die veel rondgaat op TikTok en Instagram. Geloof het: daar zit waarheid in.

Ook veel kunstenaars en creatievelingen laten zien dat melancholie een startpunt kan zijn voor indrukwekkende kunstwerken.

Melancholie is een gevoelsstaat waarin jij, of degene die dit ervaart, soms niet goed onder woorden kan brengen wat er precies aan de hand is. Juist daardoor kan er ruimte ontstaan voor verbeelding. Freud schreef bijvoorbeeld over hoe melancholie het ego laat wankelen, waardoor ruimte kan ontstaan voor transformatie en creatie.

Zo creëerde Oskar Kokoschka The Bride of the Wind (or The Tempest, 1914) vanuit zijn onrustige liefde voor de vrouw van een ander. Iets wat mooi en licht had kunnen voelen, bracht hem juist in een staat van verlangen en zwaarte.

Ook Godfried Bomans schreef in De reis van uw leven: “De eigenlijke vondst der romantiek is de vreugde der melancholie.”

Hoewel deze zwaarte je kan remmen in je dagelijkse routine of in het uiten van je emoties, kan melancholie je ook iets brengen. Susan Cain schrijft in haar pleidooi Bitterzoet: “Melancholie kan leiden naar creativiteit, verbinding met elkaar en de wereld, en zelfs ervaringen van transcendentie. (…) we zijn verenigd in onze menselijkheid.” Ze sluit deze passage af met: “Wij zijn schepsels die geboren zijn om pijn te transformeren tot schoonheid.”

Een hoopvolle manier om naar melancholie te kijken.

Meer lezen? Klik hier.

Volwassen worden is een fase waarin verwachtingen toenemen, terwijl antwoorden vaak uitblijven. Je mag steeds meer zelf bepalen, denk aan alcohol drinken, wat je doet, en vooral wanneer, etc. Tegelijk voelt het alsof niemand je echt heeft voorbereid op wat er komt kijken bij zaken als hoe je volwassen met je ouders omgaat, verliefd worden, en hoe makkelijk het is om een studieschuld op te bouwen.

In Help, ik word volwassen! richt Kluun zich op deze tussenfase. Niet meer kind, en nog zoekend naar wat volwassen zijn eigenlijk betekent. Het boek bespreekt thema’s die voor veel jongvolwassenen herkenbaar zijn, en die zelden concreet worden uitgelegd.

Hoe ga je om met geld en schulden, terwijl je nog bezig bent je plek te vinden? Wat betekent een gezonde relatie, en hoe herken je wanneer iets niet goed voor je is? Wanneer is vermoeidheid tijdelijk, en wanneer vraagt het om meer aandacht? Het zijn vragen die vaak pas opkomen wanneer het moment daar is, en je er middenin zit.

Wat dit boek onderscheidt, is de manier waarop deze onderwerpen worden benaderd. Zonder belerend te worden, met ruimte voor nuance. Het duidt aan dat zoeken juist belangrijk is, en onderdeel is van deze fase, en dat fouten maken daar eigenlijk (sorry, not sorry) bij hoort.

Help, ik word volwassen! nodigt uit om stil te staan bij keuzes die je maakt, en bij de manier waarop je omgaat met de verwachtingen van jezelf en van anderen.

Meer lees en kijktips? Klik hier.

Voor veel mensen tussen de 25 en 50 voelt het leven als een constante ratrace. Werk, sociale verplichtingen, misschien een gezin, financiële druk. Alles komt tegelijk. Het is de fase waarin je verwacht wordt iets op te bouwen, te zorgen en 'vooruit' te gaan. Tegelijk is het ook de fase waarin stress, vermoeidheid en mentale klachten het vaakst voorkomen.

Wat opvalt, is dat juist een andere generatie een deel van het antwoord kan bieden.

Volgens de  analyse van huisarts Iris de Vries zijn steeds meer ouderen langer vitaal, zowel fysiek als mentaal vertelt ze in een artikel van RTL Nieuws. Ze hebben tijd en levenservaring. Waar jongere generaties vaak onder hoge druk staan, ontstaat er bij ouderen juist ruimte. Dat verschil maakt iets zichtbaar: misschien hebben we elkaar meer nodig dan we denken.

Niet alleen praktisch, bijvoorbeeld door op te passen, mee te denken of even bij te springen wanneer het nodig is. Ook mentaal. Het idee dat er iemand is die kan helpen, kan al zorgen voor meer rust en veerkracht.

Tegelijkertijd werkt het twee kanten op. Betrokken blijven bij anderen geeft ook ouderen energie en verbinding. Het voorkomt eenzaamheid en houdt mensen actief.

Dat zie je terug in verhalen die blijven hangen. Zoals dat van Wim Oudejans, die op zijn tachtigste een Nederlands record liep tijdens de marathon van Rotterdam. Niet als voormalig topsporter, maar als iemand die pas later in zijn leven begon met hardlopen. Zijn verhaal laat zien hoe krachtig het is om in beweging te blijven.

Dit bericht op Instagram bekijken

Een bericht gedeeld door UPFRONT (@upfront)

Misschien zit daar de kern. Inspiratie komt niet altijd van leeftijdsgenoten of mensen die hetzelfde pad bewandelen. Soms zit het juist in de verschillen tussen generaties. In hoe iemand anders naar het leven kijkt.

De vraag is dan niet alleen hoe je alles zelf volhoudt. De vraag is ook: wie staat er om je heen?

En misschien nog belangrijker: durf je daar gebruik van te maken.

Meer lezen? Klik hier.

Een kwart van de werkende Nederlanders heeft een baan onder zijn of haar niveau. De helft van hen kiest daar zelf voor. Twintig procent van deze groep heeft geen andere keuze. Dat zijn wat opvallende uitkomsten van onderzoek door Q&A in opdracht van de Nationale Vacaturebank.

Van de helft die bewust kiest voor een baan onder niveau doet 29 procent dat omdat ze minder stress en verantwoordelijkheid willen. Bijna een kwart van de ondervraagden zegt hun werk op deze manier goed te kunnen combineren met leefstijl en gezondheid. Onder jongeren tussen de 18 en 29 jaar is dit zelfs 30 procent. Sharita Boon van Nationale Vacaturebank kan begrip opbrengen voor deze keuze van met name jongeren. ‘Mensen vinden meer belangrijk in het leven dan alleen werk. Dat geldt al helemaal voor jongeren. Werk en privé moeten in balans zijn.’

Geen andere keuze

Een op elke vijf mensen met werk onder niveau kiest daar niet bewust voor. Ze hebben geen andere keuze, vooral omdat ze geen andere functie kunnen vinden. ‘Nederland kent tegenwoordig veel meer hoger opgeleiden dan 25 jaar geleden. Voor deze groep is het niet altijd gemakkelijk om een uitdagende functie te vinden’, weet Boon. ‘Bovendien heb je voor de helft van de vacatures voldoende aan een mbo-diploma. Er is veel vraag naar praktisch opgeleid personeel en ook daar kun je goed verdienen.’ Komt nog bij volgens haar dat steeds meer mensen hun kantoorbaan inruilen voor een baan met handenwerk.

Passende functie vinden

Vooral in de culturele sector of in de media kan het lastig zijn om een passende functie te vinden. In de zorg en in technische sectoren is het aanbod veel groter, net als de schaarste, wat een passende baan vinden makkelijker maakt. ‘Werken onder je niveau klinkt negatief, maar het kan juist heel positief zijn. Met name voor mensen die op zoek zijn naar werk dat voldoening geeft’, concludeert Sharita Boon.

De komende tijd staan er een aantal opvallende biografische films op de planning, met sterke vrouwelijke hoofdrollen en verhalen die gaan over doorzettingsvermogen, identiteit en ambitie. Biopics geven een inkijkje in het leven van mensen die iets bijzonders hebben bereikt, vaak tegen de stroom in. Benieuwd naar welke inspirerende verhalen er op dit moment verfilmd worden? Lees het hier.

Audrey Hepburn: een droomrol die werkelijkheid wordt

Voor Lily Collins is de rol van Audrey Hepburn een langgekoesterde droom die uitkomt. Al jaren spreekt ze openlijk over haar bewondering voor Hepburn, zowel om haar stijl als om haar persoonlijkheid.

Tijdens haar rol als Emily in Emily in Paris waren verschillende outfits in de serie geïnspireerd op de iconische looks van Hepburn. Lily sprak vaak haar waardering uit en gaf aan dat Hepburn haar enorm inspireert.

Dat deze rol eraan zat te komen, was geen verassing. Collins werkte bijna tien jaar aan de ontwikkeling van deze film. In een Instagram-post schreef ze: “It's with almost 10 years of development and a lifetime of admiration and adoration for Audrey that I’m finally able to share this. Honored and ecstatic don’t begin to express how I feel…”

Wij kijken er enorm naar uit!

Een onverwachte transformatie

Ook Millie Bobby Brown laat een andere kant van zichzelf zien in een biopic waarin ze een Olympische atleet speelt. Ze kruipt in de huid van turnster Kerri Strug en brengt daarmee een van de meest bepalende momenten uit de sportgeschiedenis tot leven.

De film richt zich op de Olympische Spelen van 1996, waar Strug tot het uiterste ging in de strijd om goud. Strug liep tijdens haar eerste sprong een zware blessure op. Toch koos ze ervoor om nog één keer door te zetten. Met alles wat ze nog had, maakte ze haar sprong af. Die keuze werd helaas wel bepalend voor de rest van haar carrière. Dankzij dit moment schreef ze wel geschiedenis met een gouden medaille voor het Amerikaanse vrouwenteam.

De iconische controversie rondom Madonna

Het verhaal van Madonna krijgt een bijzondere wending, met niet één, maar meerdere biopics in ontwikkeling.

Eerder werkte Madonna aan een film waarin ze haar eigen verhaal zou regisseren. Vanuit haar overtuiging dat niemand anders haar perspectief volledig kan verfilmen, koos ze ervoor om zelf de regie te nemen.

De hoofdrol in deze film ligt bij Julia Garner, die opviel door haar sterke gelijkenis met de jonge Madonna. Ze bereidt zich intensief voor, met zang- en danslessen om de energie en uitstraling van de popster overtuigend neer te zetten.

Tegelijkertijd wordt er gewerkt aan een serie voor Netflix, in samenwerking met regisseur Shawn Levy. Deze serie biedt ruimte om verschillende fases uit Madonna’s leven te laten zien, van haar doorbraak tot de momenten waarop ze bewust de grenzen opzocht.

Wat Madonna’s verhaal laat haar constante drang om zichzelf opnieuw uit te vinden zien. Haar carrière draait niet alleen om talent, maar ook om lef, en een visie om te blijven kiezen voor je eigen koers, ook al riep dit veel tegenspraak op.

Deze biopics laten zien hoe verschillend succes eruit kan zien. Ze bieden herkenning, inspiratie en soms net dat zetje om zelf in beweging te komen.

Benieuwd naar meer? Klik hier.

Of het nou van een artiest, een sportclub, een serie of een schrijver is, bijna iedereen is wel ergens fan van. Vaak wordt fan zijn weggezet als overdreven of oppervlakkig, terwijl het eigenlijk juist veel positieve kanten heeft.

Volgens onderzoeker Nicolle Lamerichs, auteur van Leven als een fan, zijn fans vaak actief, creatief en sociaal. Fandom draait niet alleen om bewondering, het gaat ook over verbinding. Fans bezoeken evenementen, schrijven verhalen, en vinden elkaar online of bij concerten en wedstrijden. Dat creëert een gevoel van gemeenschap.

Waarom fan zijn goed voor je kan zijn

Fan zijn kan emotionele steun bieden. Wanneer je ergens fan van bent, heb je iets gevonden dat je blij maakt. Muziek, films of een sportclub kunnen troost bieden op moeilijke momenten. Het geeft mensen iets om naar uit te kijken en een plek waar ze even kunnen ontsnappen aan dagelijkse zorgen.

Al in de Romeinse tijd kozen mensen hun favoriete gladiator en volgden ze hun wedstrijden met passie. Fandom is dus iets wat al eeuwen bestaat, het is een menselijke manier om betrokken te zijn bij iets dat betekenis heeft.

Inspiratie en rolmodellen

Vooral jongeren kunnen veel halen uit iemand die ze bewonderen. Rolmodellen kunnen namelijk inspiratie bieden om zelf stappen te zetten. Door het verhaal van een artiest, sporter of ondernemer te volgen, en zelf te kijken naar wat je hier uit kan halen, of welke stappen jij kan zetten.

Een rolmodel laat zien wat mogelijk is. Het kan jongeren motiveren om hun eigen doelen te formuleren en hun eigen pad te volgen. Het verhaal van een voorbeeld maakt duidelijk dat succes vaak het resultaat is van doorzettingsvermogen en ontwikkeling.

Fan zijn is heel menselijk

Uiteindelijk betekent fan zijn vooral dat je ergens extra aandacht en betrokkenheid voor voelt. Voor veel mensen brengt het plezier, inspiratie en een gevoel van verbondenheid.

Fan zijn laat zien waar je energie van krijgt. En juist dat kan een belangrijke bron zijn van motivatie, creativiteit en troost in het dagelijks leven.

Meer lezen? Klik hier.

Hamnet is een film die is geïnspireerd op de gelijknamige roman van Maggie O’Farrell, over het leven van William Shakespeare en het ontstaan van zijn wereldberoemde stuk Hamlet. Het is geen letterlijke biografie, maar een verbeelding van het leven rondom Shakespeare, zijn vrouw Agnes en hun gezin.

Het verhaal speelt zich af in een pastoraal landschap en voelt idyllisch door de uitgestrekte velden en het bos dat hen omringt. Het gezin leeft eenvoudig en minimalistisch, dicht bij de natuur. Door liefde komen William en Agnes samen. Ze vormen een gezin en krijgen drie kinderen.

Toch wringt er iets.
Hoewel William gelukkig is en duidelijk verliefd op Agnes, voelt hij dat er meer is. Hij wil maken. Londen en het theater roept, creatie is voor hem een noodzaak.

Historisch gezien weten we weinig over Shakespeare als persoon. Er zijn geen dagboeken of persoonlijke brieven bewaard gebleven waarin hij zijn gevoelens uitlegt. Wat we wél hebben, is zijn werk. En juist daarin vinden we een overvloed aan emoties: liefde, verlies, jaloezie, rouw en ambitie.

Shakespeare wordt door veel literatuurhistorici gezien als iemand die zijn innerlijke wereld niet rechtstreeks benoemde, maar vertaalde naar theater. Hij deelde zijn emoties in dialogen, monologen en personages. Maken was misschien wel zijn manier om te voelen.

De dood van zijn zoon Hamnet op elfjarige leeftijd is historisch vastgesteld. Hoe Shakespeare daarmee omging, weten we niet. Vier jaar later schreef hij Hamlet. Er is geen bewijs dat het stuk autobiografisch is, maar de thematiek van verlies en rouw is onmiskenbaar aanwezig. In de verfilming van Hamnet zien we hoe hij worstelt met deze emoties en hoe dit zijn tol neemt op zijn gezin.

Hamnet laat zien dat Shakespeare een geboren maker was. Dat hij het nodig had om te creëren om niet stil te vallen. Dat geluk voor hem niet zat in rust, maar in expressie.

Meer kijktips? Klik hier.

Zojuist werd aangekondigd dat het tijdschrift L’HOMO na een stop in 2021 officieel terugkeert. De comeback van de iconische queer special van LINDA. zorgt uiteraard voor enthousiasme, maar roept ook vragen op. Wat betekent de terugkeer van een queer tijdschrift in een tijd waarin de acceptatie van LHBTQIA+ personen niet vanzelfsprekend is?

Wat is L’HOMO?

L’HOMO werd tussen 2014 en 2019 uitgegeven als speciale editie van LINDA., gericht op de LHBTQIA+ community. Het blad stond bekend om persoonlijke interviews, queer rolmodellen en het doorbreken van stereotypen. De nieuwe editie kiest nadrukkelijk voor een queer focus, zonder heteromannen op de cover, en wil opnieuw een veilige plek bieden voor herkenning en representatie.

Volgens de aankondiging wil het tijdschrift ruimte maken voor verhalen die in de mainstream media nog te weinig worden verteld.

Representatie in de media blijft nodig

Nederland was in 2001 het eerste land ter wereld dat het homohuwelijk legaliseerde. Juridisch zijn veel rechten goed geregeld. Tegelijkertijd laten recente onderzoeken zien dat LHBTQIA+ personen nog steeds te maken hebben met discriminatie, online haat en geweld. In die context is queer zichtbaarheid in de media hartstikke hard nodig. Het is een manier om verhalen te normaliseren en om mensen zichzelf terug te laten zien op covers.

Waarom nu?

De terugkeer van L’HOMO voelt hoopvol, maar ook dubbel. Want als representatie weer actief moet worden gecreëerd, betekent dat ook dat acceptatie niet vanzelf groeit. Media spelen daarin een cruciale rol. Platforms als LINDA. kiezen ervoor om ruimte te blijven maken voor queer stemmen. Dat is niet alleen commercieel interessant, maar ook een belangrijke zet.

Wat betekent dit anno 2026?

De comeback van L’HOMO is goed nieuws. Tegelijkertijd is het goed om kritisch te blijven. Want echte vooruitgang zit niet alleen in een cover, maar in hoe veilig iemand zich voelt op straat, op school of op het werk.

Up-to-date blijven met actualiteiten? Klik hier.

"Nooit eerder voelde ik een gouden medaille zo tot in mijn tenen. Ik lag er vannacht zelfs wakker van. Te opgewonden om te slapen. De adrenaline gierde nog door mijn lijf. Wat een race, wat een prestatie van Jutta Leerdam. Hier zagen we een topsporter, maar vooral vleesgeworden wilskracht op het ijs.

Jutta heeft niet alleen olympisch goud gewonnen, maar iedereen de mond gesnoerd – en hoe. Heel zuur Nederland zat handenwrijvend klaar om te kunnen zeggen: zie je wel. Niet gelukt, we hebben het altijd al gezegd, dus zie je wel. Zing eens een toontje lager, dame.

Maar Jutta zingt geen toontje lager, want Jutta is overal bovenuit gestegen, en vliegt. Ze deed het absoluut onmogelijke, na de wereldtijd van Femke Kok. In elke slag zag je de verbetenheid, de wil om te winnen, dwars door alles wat fysiek mogelijk is heen.

Haar race was veel groter dan het schaatsen, en zelfs dan de sport. Het was een ode aan je eigen pad kiezen, aan jezelf mogen zijn. Een ode aan tegen de stroom in zwemmen, aan niet voldoen aan stereotypen. Aan je hart volgen en dromen waarmaken, hoe iedereen ook naar je kijkt.

Of nou ja, iedereen. Ik heb de afgelopen jaren goed gevolgd welke kritiek er op Jutta kwam, en van wie. Generaliseren wil ik niet, maar wat opviel was dat het vooral mensen van een bepaalde generatie waren die een totale error krijgen bij hoe Jutta het doet. Witte boomers waren het, en vaak man – wie de schoen past trekke hem aan.

In rotten stonden ze al klaar om te roepen: zie je wel, moet je jezelf maar niet als seksbom presenteren. Veel te veel met Instagram bezig om een echte topsporter te kunnen zijn. En met die vreselijke verloofde. Wat moet ze met die vent? Of erger: hij heeft een slechte invloed op haar, dat kan niet anders.

Zie je wel, had ze maar niet zo arrogant moeten zijn om een eigen ploeg te starten. Er is natuurlijk niet met haar te werken, met die diva, met haar getuite lipjes. Wie denkt ze wel niet dat ze is. De pers niet te woord willen staan, dan heb je het echt hoog in je bol.

Journalisten die blijven zuigen alsof ze een politicus ter verantwoording roepen, ik vind het tenenkrommend. Topsporters bevraag je op de belangrijkste dagen in hun leven niet op die manier. De meesten hebben geen keus, maar Jutta heeft met haar vijf miljoen volgers de pers inderdaad niet nodig. Het is ook voor journalisten 2026; vind jezelf opnieuw uit in plaats van te klagen, denk ik dan.

Wat hou ik toch van vrouwen die de ongeschreven regels niet volgen. Hoe eigenzinniger hoe beter. Dat mensen daar ongemakkelijk of boos van worden, zegt alles over hen. Hoe harder de kritiek, hoe meer ik supporter.

Dus stond ik te schreeuwen voor de televisie, de tranen in mijn ogen. Deze gouden plak is niet alleen voor de meisjes die misschien ook wel willen schaatsen. Hij is voor alle vrouwen, jong en oud, die hun hart willen volgen, wat anderen ook zeggen. Die ruimte willen innemen, dwars tegen de mores in.

Fuck de zuurpruimen. Go Jutta, je bent het levende bewijs dat je helemaal op jouw manier mag leven. Wees precies zo luid, zo sexy en zo eigenzinnig als je zelf wilt."

Bron: NRC
Deze column wilden we in z'n geheel overnemen, want dit zegt alles over ambitie en doorgaan. Op jouw eigen gekozen weg. En dat is waar Waarom doe je wat je doet voor staat. Dank Marijn voor jouw juist gekozen woorden!

Dat Rob Jetten openlijk queer is, is geen nieuws. Maar wat betekent dit in een land waar seksuele diversiteit juridisch goed is verankerd, maar maatschappelijke acceptatie niet vanzelfsprekend is?

Zichtbaarheid

Nederland was in 2001 het eerste land ter wereld dat het homohuwelijk legaliseerde. Op papier is er sindsdien veel geregeld. Tegelijkertijd laten onderzoeken zien dat LHBTQIA+-personen nog altijd te maken hebben met discriminatie, geweld en uitsluiting. Zichtbaarheid op plekken met macht kan enorm helpend zijn voor deze doelgroep en het creëert tegelijkertijd een realistische weerspiegeling in de politiek van de maatschappij in Nederland.

Een openlijk queer leider in de nationale politiek laat zien dat je identiteit geen belemmering hoeft te zijn. Dat signaal werkt niet alleen richting de politiek, maar ook richting scholen, werkvloeren en misschien wel je buren.

Normalisering in plaats van uitzondering

Rob Jetten wordt in interviews en optredens zelden gedefinieerd door zijn geaardheid alleen. Hij spreekt over klimaat, energie, wonen en onderwijs. Op sociale media deelt hij kiekjes van zijn lover en combineert hij dit met zijn politieke bestaan. Buiten geaardheid is dit ook nieuw voor een politieke leider. Het persoonlijke aspect van wie er aan de macht staat wordt steeds belangrijker. We kiezen niet alleen meer op basis van de punten waar een partij voor staat, maar ook de persoon die het standpunt draagt.

Politiek klimaat en veiligheid

Tegelijkertijd speelt deze zichtbaarheid zich af in een tijd waarin polarisatie toeneemt. Ook in Nederland staan rechten van minderheden onder druk, worden Pride-vlaggen beklad en krijgen publieke figuren te maken met online haat. Dat maakt het leiderschap van een openlijk queer politicus niet alleen symbolisch, maar ook kwetsbaar.

Uiteindelijk gaat het niet alleen om Rob Jetten. Het gaat om wat zijn positie mogelijk maakt. Elke stap richting zichtbare diversiteit op machtsposities vergroot de ruimte voor anderen.

Misschien is dat wel de belangrijkste betekenis: dat hopelijk het idee van wie “de politiek” mag leiden, een beetje ruimer wordt.

Up-to-date blijven met wat er speelt? Klik hier.