Ben jij jong, creatief en zit je vol ideeën? In Gouda is er nog geld beschikbaar voor jongeren die hun culturele plannen willen realiseren. De Impuls-pot Cultuur is speciaal bedoeld voor jongeren tussen de 14 en 27 jaar met een goed idee dat Gouda cultureel verrijkt.

Denk aan een expositie, theatervoorstelling, workshopreeks, spoken word-event of kunstzinnige actie in de stad.

Wat je idee ook is, als het maar lef, originaliteit en verbinding laat zien. Maak kans op financiële steun én begeleiding bij de uitvoering. De enige voorwaarde? Je idee draagt bij aan de culturele levendigheid van Gouda en je bent bereid om het uit te voeren.

Vorige projecten waren o.a. een jongerenpodcast, streetart en een dansperformance in de openbare ruimte. En het mooie: er is nog budget over.

Dus: heb jij een plan waarmee je iets bijzonders neerzet in Gouda? Laat je stem horen, toon je talent en vraag een bijdrage aan via Cultuurhuis Garenspinnerij.

Lees ook: Melanie Ryan over jezelf durven zijn op het podium

Meer info en aanvragen via: zogouds.nl

Michelle Haagmans (27) en Fleur Huijs (26) zagen er op papier succesvol uit. Ze hadden een juridische carrière, droegen nette pakken, voerden serieuze gesprekken. Maar iets klopte niet. “Geen enkel vrouwenpak voelde écht goed,” zegt Michelle. “Ze zaten niet lekker, gaven geen kracht. Terwijl een pak juist dat zou moeten doen.”

Het gevoel van ongemak groeide uit tot een idee, en dat idee werd WMNSUIT: een kledingmerk voor vrouwenpakken die wél goed zitten. Gemaakt van 100% wol, met aandacht voor pasvorm en uitstraling. Geen fast fashion, maar duurzame mode voor vrouwen die zich willen laten zien.

Van frustratie naar creatie

Fleur: “We kwamen uit een wereld waarin alles draait om presteren. Maar in al die vergaderingen, rechtszalen en deals misten we iets persoonlijks. Een pak waarin je je krachtig én jezelf voelt.” De twee besloten hun toga in te ruilen voor iets anders: een naaimachine, schetsboek en een ondernemersplan.

Wat begon met zelf experimenteren – het juiste materiaal zoeken, pasvormen testen – groeide uit tot een bekend en merk. Ze openden een pop-up store, leerden ondernemen door te dóén en bouwen nu aan een community van vrouwen die zich herkennen in hun verhaal.

Waarom doen ze wat ze doen?

Michelle: “Omdat kleding meer is dan stof. Het gaat over hoe je je voelt, wat je uitstraalt. We willen vrouwen helpen om met zelfvertrouwen de wereld in te stappen.”

Fleur vult aan: “We maken geen pakken voor iedereen. We maken pakken voor vrouwen die weten wie ze zijn of dat nog aan het ontdekken zijn. Die zich niet willen aanpassen aan hoe het hoort, maar willen kiezen wat bij hén past.”

Wil je meer lezen over Michelle en Fleur?

Klik hier voor een uitgebreid interview van De Ondernemer of kijk zelf op de website van Wmnsuit.

Wij geloven in de kracht van uitzonderingen, daarom delen we op ons platform Waarom Doe Je Wat Je Doet vaker inspirerende verhalen van deze 'uitzonderingen'. We willen jongeren aanmoedigen om hun eigen pad te kiezen, ook als dat pad nét even anders loopt. Vandaar dat we ook graag samenwerken met partners zoals Dyslexie in Bedrijf, waar Bianca Ranzijn laat zien dat dyslexie geen beperking is, maar een vorm van neurodiversiteit die unieke talenten met zich meebrengt.

In dit artikel delen we Bianca’s inzichten over dyslexie, anders denken en de waarde van jouw manier van zijn.

Dyslexie is geen 'fout'

Bianca legt uit: "Dyslexie wordt nog vaak gezien als een leerprobleem, een beperking. Iets wat 'verholpen' moet worden. Maar wat als we het anders bekijken? Wat als dyslexie juist een andere manier van denken is die de wereld hard nodig heeft?

Als je dyslectisch bent, werkt je brein simpelweg anders. Je denkt razendsnel in beelden. Je ziet verbanden die anderen missen. Je bedenkt creatieve oplossingen waar nog niemand aan gedacht heeft. Dat is geen tekortkoming, maar een kracht! Alleen komt die kracht pas tot zijn recht als je je veilig, gezien en begrepen voelt.

Veel jongeren met dyslexie lopen niet vast op de spellingregels. Ze lopen vast op hoe ze worden behandeld. Op het gevoel dat ze niet passen binnen het systeem. En laten we eerlijk zijn: als je jarenlang vooral op je fouten wordt gewezen, dan doet dat wat met je zelfvertrouwen.

Daarom is het belangrijk dat je jezelf leert kennen. Dat je ontdekt waar jij goed in bent, en hoe je die kwaliteiten vaker kunt inzetten. In plaats van de vraag "Waarom lukt dit mij niet?", stel jezelf eens "Waar ben ik wél goed in?" En: "Hoe kan ik dat meer gebruiken?""

Wat is eigenlijk ‘normaal’?

"We hebben het vaak over wat mensen met dyslexie minder goed kunnen. Maar wat kunnen 'normale mensen' eigenlijk minder goed? Omdat de meerderheid bepaalt wat ‘normaal’ is, vallen hun mindere kanten niet op. Denk aan mensen die moeite hebben om flexibel te denken, of die alles stap voor stap willen doen en daardoor minder goed reageren op onverwachte situaties.

Iedereen heeft sterke en minder sterke kanten. Maar bij mensen met neurodiversiteit krijgen de zwakke punten vaak een label, of worden gezien als stoornis, terwijl hun talenten onderbelicht blijven. Dat wringt en kan frustreren."

Van anders naar aanvullend

"Wat nou als we elkaars kwaliteiten meer zouden zien? Elkaar aanvullen in plaats van aanpassen? Dan ontstaat er ruimte om samen te groeien: op school, op het werk en in de samenleving.
Want niemand is meer of minder dan een ander. Jij bent oké zoals je bent en jouw manier van denken is waardevol."


Wil je ontdekken hoe jouw brein werkt? Of in gesprek met anderen die net als jij anders denken? Bianca Ranzijn van Dyslexie in Bedrijf geeft inspiratiesessies over dyslexie en neurodiversiteit met humor, herkenning en ruimte voor jouw verhaal. Geen oordeel, wél inzicht.

👉 Lees hier meer over Dyslexie in Bedrijf
👉 Schrijf je in voor de volgende inspiratiesessies in april en mei!

George Emile Tokaya heeft een internationale managementrol bij Philips. Zijn inspirerende verhaal laat zien hoe belangrijk het is om je eigen pad te volgen, ook als dat niet altijd vanzelf gaat. In gesprek met Bianca Ranzijn (Dyslexie in Bedrijf) deelt hij zijn ervaringen met dyslexie, zijn zoektocht naar zingeving in zijn werk, en zijn boodschap aan jongeren die nog aan het begin van hun loopbaan staan. 

Hoe ben je gekomen waar je nu bent? 
“Ik groeide op in een klein dorp in Noord-Groningen. Daar waren weinig voorzieningen, dus ik moest van jongs af aan zelf initiatief nemen. Die mentaliteit, zelf bedenken hoe je ergens komt als niet alles voorhanden is, heb ik altijd behouden. Ik was als kind al nieuwsgierig naar techniek en mensen. Wiskunde ging me goed af, maar taal was lastig. Op de basisschool werden dictees eindeloos herhaald als je fouten maakte. Dat frustreerde me enorm.” 

“Pas op de middelbare school werd ontdekt dat ik dyslexie heb. Toen vielen veel puzzelstukjes op hun plek. Ik kreeg remedial teaching en leerde ‘leren’. Niet blijven hangen in één woord, maar doorgaan. Gestructureerd leren, werken met pauzes, en slim herhalen. De vergeetcurve van Ebbinghaus vond ik fascinerend, het hielp me echt vooruit.” 

George Emile geeft daarmee een bruikbare tip aan jongeren: “je hoeft het niet alleen te kunnen. Zeker in de eerste jaren heb je steun nodig van iemand die jou serieus neemt en je ziet: een ouder, leraar, mentor. Dat ben je zelf nog niet, en dat is oké. Zonder mijn ouders had ik dit nooit gekund.” 

Wat betekende die diagnose dyslexie voor jou? 
“Dyslexie is een spectrum, en ik heb geluk gehad met een relatief milde vorm én steun vanuit mijn omgeving. Toch moest ik me vaak extra inspannen voor beperkt resultaat. Voor frans heb ik vier keer zo hard geleerd als klasgenoten, met dan alsnog een 5,5 als resultaat. Dat moet je accepteren, en dat is niet makkelijk. Maar het heeft me ook een enorme ‘can do’-mentaliteit gebracht. Welke uitdaging is dan nog te groot?” 

“Ik weet nu: je hoeft niet te voldoen aan een standaard. Het is belangrijk om goed na te denken over wat bij je past. Het beeld dat de maatschappij heeft van succes hoeft niet overeen te komen met het beeld wat jijzelf hebt. Er zijn heel veel manieren om te komen waar je wil zijn. Hoe cliché dat ook klinkt, het is echt waar. Ondernemerschap, of een rol waarin je zelf vorm kunt geven aan je werk, past dan vaak beter. Je mag loskomen van structuren die niet bij je passen. En als je jezelf accepteert zoals je bent, ontstaat er ruimte om je sterke kanten te benutten.”  

Wat maakt neurodiversiteit op de werkvloer belangrijk? 
“Het besef dat iedereen anders werkt, is cruciaal. Het is lastig om je echt in een ander in te leven, maar neurodiversiteit dwingt ons dat wel te doen. Communicatie is daarin alles. Toen ik bij Philips begon, merkte ik hoe belangrijk het is om gestructureerd te kunnen communiceren. Daar heb ik veel tijd en energie in gestoken. Inmiddels vinden mensen dat een van mijn sterke punten, terwijl het me vroeger juist veel moeite kostte.” 

Waarom heb je voor je huidige baan gekozen? 
“Ik wilde dicht bij de klant zitten en ideeën verwezenlijken die voor een eindgebruiker en klant bruikbaar zijn. Gezondheidszorg vind ik waardevol, en Philips is bovendien een Nederlands bedrijf. Dat voelde goed. Binnen Philips ben ik begonnen aan de technische kant, maar ik verander ongeveer elke drie jaar van rol. Zo leer ik het hele systeem van een organisatie begrijpen. Ik ben een generalist met voldoende diepgang, dat past bij me.” 

Je won in 2024 de Young Captain Award. Wat betekent dat voor je en welke keuzes maak je nu anders? 
“De prijs voelt als een mooie externe bevestiging. Niet dat ik ineens anders ben, maar het is wel bijzonder dat mensen uit het bedrijfsleven, overheid, consultancy en de wetenschap zeggen: ‘Wij zien iets in jou’. Bevestiging is belangrijk, ook als volwassene. En voor mensen met dyslexie, die kunnen worstelen met onzekerheid, is het extra waardevol. Ik ben er trots op. Zoals mijn vader bij mijn afstuderen al zei: ‘You did it your way.’” 

Wat wil je jongeren meegeven die voor belangrijke keuzes staan? 
“Accepteer dat je niet perfect bent. Dat is niemand. Durf om hulp te vragen, dat is een vaardigheid. Focus op wat wél goed gaat, en gebruik die energie om te groeien op andere vlakken. En wees je bewust van je ‘locus of control’: bepaal zelf hoe je met situaties omgaat. Soms gaat iets niet zoals je wilt, maar het leven is niet lineair. Morgen kan alles anders zijn.” 

“Als je nieuwsgierig bent: ga ervoor! Maak die keuze, verken wat bij je past. En als het toch niet blijkt te kloppen, is het nog steeds een waardevolle ervaring. Geef jezelf de tijd, en wees eerlijk: vind je het echt niet leuk, of kun je het gewoon nog niet? Dat zijn twee heel verschillende dingen.” 

Tot slot: wat is een goede manier voor jou om je succes te vergroten in je werk? 
“Succes is voor mij breder dan alleen werk. Het gaat over je hele leven. Op dit moment probeer ik werk en gezinsleven goed te combineren. We hebben een jong kind en er komt er nog één aan. Dat vraagt veel, balans is essentieel om goed te kunnen functioneren, ook op je werk.” 

“Je moet je eigen definitie van succes durven vormen. Niet vergelijken met anderen, niet meten aan een maatschappelijke standaard. Ik heb bijvoorbeeld voor het eerst een halve marathon gelopen. Mijn tijd was niet indrukwekkend, maar ik heb het gedaan en ik ben er trots op! Dáár zit voor mij succes in: iets proberen, doorzetten en het op jouw manier doen. Het hoeft niet groots of perfect te zijn, als het maar klopt met wie jij bent.” 

“Succes is persoonlijk. Het begint met de vraag: waar ben ik begonnen, en waar wil ik naartoe? Als je die vraag eerlijk beantwoordt, kun je je eigen koers bepalen, en dat is misschien wel het mooiste succes dat er is.” 

Dit interview met George Emile Tokaya, Commercial Category Leader bij Philips, is afgenomen door Bianca Ranzijn van Dyslexie in Bedrijf. Wil je meer weten over Dyslexie in Bedrijf of over hoe neurodiversiteit (zoals ADHD, dyslexie of autisme) op de werkvloer positief ingezet kan worden? Kijk dan hier of op www.dyslexieinbedrijf.nl voor meer informatie, inspiratie en ondersteuning.

Als de NS staakt, laten deze studenten het OV niet stilstaan.

Daan Ykema (24) en Michael Hilhorst (25), twee studenten uit Utrecht, nemen het initiatief om vrijdag gratis pendelbussen in te zetten tussen Utrecht en Amsterdam. Terwijl het treinverkeer platligt door de staking, zorgen zij dat mensen alsnog op hun bestemming komen. “We dachten: waarom zouden wij die taak niet gewoon overnemen, al is het maar voor één dag?”

Jong en ondernemend

Met een paar telefoontjes en veel regelwerk zetten Daan en Michael een compleet reisschema op. Ze regelen bussen, communiceren via social media en houden alles bij op hun eigen website. Zonder winstoogmerk, puur om iets bij te dragen. Ze krijgen steun van vrienden, busbedrijven en andere jongeren die meehelpen.

Lees ook: Van ‘nee’ naar impact: Esmeralda over volhouden na afwijzing

Waarom dit ertoe doet

Jongeren worden vaak gezien als consument van systemen. Maar Daan en Michael laten zien dat je ook zélf een systeem kunt bouwen, al is het maar tijdelijk.
Ze denken niet in beperkingen, maar in oplossingen. En ze doen het voor anderen, niet voor zichzelf.

Lees ook: Zorgen in beeld: hoe studenten leren zorgen in de praktijk

Ze maken één dag verschil. Maar misschien wel een wereld van verschil voor iemand die zonder hen vastzit.

Op haar zestiende voelde Charlie Ter Burg zich mentaal en fysiek uitgeput. Ze stopte met school en ging op zoek naar iets waar ze gelukkig van zou worden. Tijdens een bijbaan in een koffiezaak begon ze uit verveling de Zweedse kaneelbroodjes van haar oma te bakken. Deze vielen in de smaak, en al snel verkocht ze ze in de zaak.

Geïnspireerd door het succes en haar Zweedse roots, besloot Charlie haar profielwerkstuk te wijden aan het opzetten van een eigen café. Hoewel ze het werkstuk nooit inleverde, ontdekte ze een passie voor ondernemen. Ze volgde lessen aan de Ondernemersschool van Qredits en begon recepten te testen uit het oude receptenboekje van haar moeder. Dit leidde tot de oprichting van Charlie’s Fika, een bakkerij geïnspireerd op het Zweedse gebruik 'fika': een moment voor koffie en iets lekkers.

Charlie begon vanuit huis met bakken, maar haar lekkernijen werden al snel populair. Een ijssalon-eigenaar, wiens dochter haar kaneelbroodjes had geproefd, bood haar een ruimte aan in zijn zaak. Binnen drie weken had ze haar eigen café in de achterzijde van de ijssalon. Haar 'kanelbullar' (kaneelbroodjes) en 'hasselnöts topp' (hazelnoot-meringue koekjes) zijn favoriet bij klanten.

Tips en lessen van Charlie

Lees hier het hele artikel van de Ondernemer

Bakken met geld verdienen, maar je toch kapot vervelen op je werk. Voor Marissa Bonants (33) was het realiteit. Als accountant op de Zuidas zat ze diep in de gouden kooi: goed salaris, dikke bonus, carrièrekansen. Maar geen voldoening. De werkdagen leken op elkaar en ze verzon zelfs een wc-spel om haar uren te vullen. Tot ze zich na het lezen van een krantenartikel afvroeg: “Als ik nu doodga, waar kijk ik dan op terug?” Die vraag veranderde alles.

Switch met wrijving

Marissa gooide het roer radicaal om. Ze begon voor zichzelf als financieel-strategisch adviseur en schreef een boek over winst en waarde. Maar die switch ging niet zonder slag of stoot.
Haar openhartige interview in Het Parool over de leegte van haar oude werkleven leverde bakken kritiek op, vooral online.
“Ineens was ik het onderwerp van gesprekken. Meningen vlogen me om de oren. De digitale wereld kan zo lekker genadeloos zijn.”

En toch zegt ze hierover: “Kritiek hoort erbij als je je eigen pad kiest.”

Drie lessen uit Marissa’s verhaal

Marissa’s verhaal laat zien dat kiezen voor jezelf lef vraagt en dat dat soms ongemakkelijk is. Maar juist uit die wrijving ontstaan waardevolle lessen. Dit zijn haar belangrijkste inzichten:

  1. Een hoge omzet betekent niets als jij je leeg voelt.
    Geld is belangrijk, maar niet het einddoel. Het is een middel. Waar wil jij echt naartoe?
  2. Kritiek is onvermijdelijk — vooral als je iets anders doet.
    Of je nu binnen de lijntjes kleurt of erbuiten, er is altijd iemand met een mening. De vraag is: wat doe jij ermee?
  3. Verandering vraagt moed, geen perfecte timing.
    Marissa stapte uit het systeem midden in de coronacrisis. “Het voelde als het juiste moment, omdat het gewoon tijd was.”

Tips voor jouw switch

Denk jij ook wel eens: “Is dit het nou?” Dan zijn hier wat tips uit Marissa’s ervaring:

Marissa’s grootste winst? Niet haar miljoenenomzet, maar het vertrouwen dat ze haar eigen keuzes kan maken, zelfs als dat anderen verrast of uitdaagt.
Dus als jij nu twijfelt, weet dan: de gouden kooi is geen gevangenis als je de sleutel durft te gebruiken.

Waarom doe jij wat je doet?
En: wat zou je doen als niemand er iets van mocht vinden? Hoe vrij durf jij dan te zijn?

Van afstuderen naar afwijzingen

Als je aan het afstuderen bent of net je diploma op zak hebt, lijkt het soms alsof je nú moet weten wat je wilt. Dat je meteen in de juiste baan moet belanden. Maar de realiteit is: veel mensen vinden hun weg pas gaandeweg. Esmeralda Kleinreesink is daar het perfecte voorbeeld van. Tegenwoordig staat ze bekend als dé pitchcoach van Nederland, maar haar route hiernaartoe was allesbehalve recht. Ze werkte jarenlang aan een proefschrift dat zeven keer werd afgewezen – tot het wél werd uitgegeven en zelfs een prijs won. “Na een ‘nee’ kan altijd een ‘ja’ volgen,” zegt ze daar nu over.

Carrièrekeuzes die niet klopten (en dat is oké)

Esmeralda begon haar loopbaan in de IT. Ze verdiende goed geld als testmanager, maar voelde zich allesbehalve gelukkig. “Ik ging elke dag met tegenzin naar mijn werk,” vertelt ze. Het werk gaf haar geen voldoening en ze miste het gevoel dat ze echt iets bijdroeg. Via een open sollicitatie kwam ze uiteindelijk bij Defensie terecht. Daar werkte ze onder meer in Afghanistan, als hoofd luchttransport voor de NAVO. Die periode inspireerde haar tot het schrijven van een boek, dat werd gepubliceerd door uitgeverij Meulenhoff. Wat begon als een ‘zijsprong’, bracht haar op een pad waar ze wél energie van kreeg.

Lees ook: Margriet Taams: “Omring je met de juiste mensen en blijf investeren in ontwikkeling”

Van boek naar doctoraat – en zeven keer ‘nee’

Terug in Nederland combineerde ze haar werk bij Defensie met een rol als universitair docent. Naast haar baan werkte ze in haar vrije tijd aan een proefschrift, gebaseerd op haar boek over Afghanistan. Zeven keer werd het afgewezen door uitgevers. Toch bleef ze geloven in haar verhaal. Uiteindelijk werd het tóch uitgegeven – en uitgeroepen tot beste militair-wetenschappelijke boek van 2016. Die erkenning kwam niet ondanks de afwijzingen, maar dankzij haar doorzettingsvermogen. Haar ervaring laat zien dat je succes soms pas komt als je blijft volhouden, ook als het niet meteen lukt.

Pitchcoach worden: waar alles samenkomt

Toen Defensie een intern initiatief startte waarbij medewerkers hun ideeën aan de top mochten pitchen, werd duidelijk dat veel mensen moeite hadden met het goed overbrengen van hun verhaal. Esmeralda werd gevraagd of zij hen daarin kon begeleiden. Met haar achtergrond in schrijven, presenteren en wetenschappelijk onderzoek ontwikkelde ze een eigen pitchmethode. Ze merkte al snel: dit is wat ik wil doen. Mensen helpen om hun verhaal krachtig neer te zetten. Inmiddels is ze fulltime pitchcoach, geeft ze masterclasses en begeleidt ze ook topmanagers die hun presentatie willen verbeteren. Alles wat ze eerder deed – van haar studie tot haar tijd bij Defensie – komt hierin samen.

Lees ook: Studeren in vrijheid: een keuze die niet altijd vanzelfsprekend was

Haar advies aan starters

Aan jongeren die op het punt staan te beginnen aan hun carrière, heeft Esmeralda een aantal nuchtere maar waardevolle tips. Verwacht niet dat je eerste baan meteen dé droombaan is. Niet elke functie is 100% leuk, maar je moet er wél je bed voor uit willen komen. Twijfel je? Dat is normaal. Probeer, leer, en als het niet bij je past: durf dan weer iets anders te doen. “Ik was 45 toen voor mij de puzzelstukjes op z’n plek vielen,” zegt ze. “Dat mag. Het komt wel.”

Ze adviseert ook om realistisch te blijven over geld: niet alles waar je goed in bent, levert meteen inkomen op. Begin dus met wat je leuk lijkt, maar houd je ogen open voor waar kansen liggen. En: begin zo vroeg mogelijk met sparen. Financiële vrijheid geeft ruimte om op termijn je eigen keuzes te maken. Het allerbelangrijkste? Laat je niet ontmoedigen door een afwijzing. Die hoort erbij. En soms is het juist de afwijzing die je richting het juiste pad duwt.

Meer verhalen van mensen die hun weg vonden door te blijven proberen?
Klik hier.

Toen Shane Kluivert als jonge tiener in de spotlights kwam, was dat niet alleen omdat hij ‘de zoon van’ is. Hij viel op door zijn liefde voor koken. Met kookvideo’s, een eigen kookboek en samenwerkingen met merken als Maggi werd hij al snel bekend als het jonge talent in de keuken.

Maar ondertussen groeide er nog een droom. Een voetbal­droom.

Vandaag de dag speelt Shane bij de jeugdopleiding van FC Barcelona – en is zijn blik gericht op Barça 1.

Vrijheid om te kiezen

Wat Shane’s verhaal zo krachtig maakt, is dat het laat zien wat vrijheid óók is:
Niet alleen kiezen wat je doet – maar ook durven bijstellen.
Van koers veranderen. En voelen dat je daar de ruimte voor hebt.

Waar de één zich vastklampt aan het pad dat ooit is ingezet, durft Shane te zeggen: “Dat was mooi, maar nu wil ik dit.”

Vrijheid is niet alleen een recht.
Het is ook een mogelijkheid.
Om te groeien, om te veranderen en om jezelf te heruitvinden.

Meer dan één verhaal

Shane is niet alleen een voetballer. Of alleen een kok.
Hij is allebei. En alles daartussenin.

En misschien geldt dat ook wel voor jou.
Misschien begon je ergens aan, en voelt het nu toch anders.
Misschien wil je wisselen van studie, stoppen met iets, of juist iets nieuws proberen.

Laat het verhaal van Shane dan je reminder zijn: je bent niet vastgezet in één richting.
Je mag bewegen. Je mag opnieuw kiezen.

Meer verhalen over jongeren, keuzes en vrijheid?
Klik hier.
Of volg ons op Instagram voor inspirerende posts en actualiteiten die je raken.

"Laat me mijn werk maar gewoon vertellen."
Dat zei regisseur Will Koopman toen ze als jonge vrouw auditie deed voor de Nederlandse Filmacademie.

Wat ze er niet bij zei?
Ze had nog helemaal geen werk.

In plaats van op te geven, blufte ze zich door de toelatingscommissie heen.
Ze vertelde een verhaal over een konijn, een fietser en kernenergie — met zoveel overtuiging dat ze werd aangenomen.

Dit bericht op Instagram bekijken

Een bericht gedeeld door Waarom doe je wat je doet? (@waaromdoejewatjedoet)

Lees ook: Vrouwelijke rolmodellen: levenslessen die inspireren.

Will Koopman – inmiddels bekend van series als Gooische Vrouwen, Oogappels en Neem me mee – liet zien: je hoeft niet altijd een perfect cv, een portfolio of alle antwoorden te hebben om ergens te beginnen.
Soms is lef genoeg.
Durven geloven in wat er kán zijn, ook als het er nog niet is.

Wat we kunnen leren van Will?
Dat kansen niet altijd wachten tot je er "klaar voor" bent.
Soms is bluffen, vertrouwen hebben in jezelf.

Lees ook: Van onderadvisering naar onderwijspionier – het inspirerende verhaal van Karim Amghar

Dus als je twijfelt of je goed genoeg bent voor die studie, stage, baan of droom: misschien ben je wel precies wat ze zoeken.
Zolang je zelf durft te geloven dat je er mag zijn.

Meer inspirerende verhalen? Klik hier.