Deze vraag krijgen de jongeren van Team-8 vaak te horen: wat kun je zelf doen, binnen je eigen invloedsfeer, om je omgeving een stap dichter bij een 8 te brengen? Het is een vraag die perfect aansluit bij de missie van Straight to Eight: bouwen aan een wereld waarin iedereen de kans krijgt een leven te leiden dat gewaardeerd wordt met een 8.

December is dé maand om bij deze vraag stil te staan. Het is een periode van samenkomen, maar ook van reflectie. We vieren feestdagen met familie en vrienden, we denken aan wie we moeten missen en zien om ons heen wie steun kan gebruiken. Juist in deze weken kunnen kleine acties een groot effect hebben. Straight to Eight benadrukt dat verandering begint met doen. Niet met grote plannen, maar met kleine, haalbare stappen in je directe omgeving. Denk aan iemand die eenzaam is uitnodigen voor een kop thee, een klasgenoot helpen die moeite heeft met schoolwerk, een warme knuffel of een kaartje sturen naar iemand die een zwaar jaar had. Zulke eenvoudige gebaren versterken verbondenheid en geven anderen het gevoel dat ze ertoe doen.

Jongeren in Team-8 laten zien hoe krachtig deze houding kan zijn. Zij organiseren activiteiten in hun buurt, ondersteunen lokale initiatieven en nemen een buddy-rol op zich voor mensen die het nodig hebben. Ze ontdekken dat geluk niet alleen iets is wat je ontvangt, maar vooral iets wat groeit wanneer je het deelt.

De visie van Straight to Eight is helder: door samen te werken en elkaar te versterken, groeit een samenleving waarin iedereen meer kansen krijgt. Een omgeving waarin mensen zich gezien, gehoord en gesteund voelen, scoort vanzelf beter, soms zelfs hoger dan de 8 waar we naar streven.

Daarom een uitnodiging voor de komende tijd: kijk eens met nieuwe ogen naar jouw eigen omgeving. Waar kun jij vandaag al verschil maken? Een klein gebaar, een kort moment van aandacht of een onverwachte helpende hand kan meer betekenen dan je denkt.

Bron: Hope XXL

Ruth Benedict (1887-1948) was een van de eerste vrouwelijke grootheden in de antropologie. Ze groeide op in New York, promoveerde aan Columbia University en wordt nog altijd gezien als de grondlegger van de moderne antropologie. Zoals ze het zelf beschreef: antropologie is de studie van de mens als schepsel van de samenleving. Haar stempel op de (moderne) antropologie is geworteld in een sterke humanistische achtergrond die ze gebruikte om racisme tegen te gaan. Ze was slechthorend vanaf jonge leeftijd, maar juist dat maakte haar opmerkingsvermogen scherper. Ze keek anders, preciezer.

Benedict onderzocht culturen op een manier die destijds vernieuwend was. Ze beschreef samenlevingen alsof het persoonlijkheden waren: ze zag patronen van denken, voelen en handelen die door ervaringen en omstandigheden vorm kregen. Zij vond dat je een cultuur niet kunt begrijpen door losse gedragingen uit te lichten. Je moet kijken naar de onderliggende waarden, motieven en emoties die het geheel dragen.

Haar essay Race: Science and Politics (1940) tegen racisme ging tijdens de Tweede Wereldoorlog rond onder Amerikaanse soldaten. Daarmee liet ze 'voelen' dat verschillen tussen mensen betekenisvol zijn en nooit versimpeld mogen worden. Dat zij als vrouw en wetenschapper zo’n stem kreeg in een door mannen gedomineerde tijd, maakt haar des te opvallender.

Wat Benedict bijzonder maakt, is haar manier van kijken. Ze wist dat niemand de wereld bekijkt met een neutrale blik. Onze gewoonten, instituties en overtuigingen vormen een lens – een lens die we zelf niet kunnen zien.

“We do not see the lens through which we look.”

Daarom vond ze kleine details zo waardevol. Een ritueel, een gebaar, een kledingstuk, een woord: volgens haar konden zulke observaties symbool staan voor het grotere verhaal van een cultuur. Ze noemde dat sleutelsymbolen en wortelmetaforen: kleine aanwijzingen die een complete manier van leven onthullen.

Levenslessen van Ruth Benedict

Wist je dat?

Wil je meer inspiratie opdoen? Lees hier meer verhalen.

Ik, Esther van der Lelie, oprichter van Waarom doe je wat je doet,  ben een traject gestart met coach Bianca Ranzijn, omdat bij mij ADHD is vastgesteld. Ik leef er al jaren mee. Weet wat ik kan en wat dit label betekent. Toch merk ik nog te vaak dat ik mij aanpas, om bij de ‘normale’ mensen te horen, in plaats van dat ik openlijk deel en gebruik maak van mijn talenten die bij een neurodivers persoon horen. Daarom hebben Bianca en ik besloten om mijn coachingsreis met jullie te delen. In tekst én beeld. Om ook jullie te inspireren en wellicht voor herkenbaarheid te zorgen. Lees en kijk je mee?

Vaak wordt tegen mensen met ADHD gezegd: ‘doe rustig, focus mee, hanteer meer discipline, dan is er minder chaos. Deels werkt dit maar niet op de lange termijn. Want je bent prima zoals je bent en hebt mooie talenten die je juist op jouw eigen manier kunt inzetten. Dat betekent wel dat je eerst jezelf goed moet leren kennen, weten wie je bent mét ADHD, waarom je doet wat je doet en hoe je brein reageert op prikkels, stress, motivatie en druk. Pas dan krijg je grip. Pas dan kun je bouwen aan iets wat klopt bij jou.

Waar dit traject écht over gaat
Voor mij betekent dit traject: van reageren naar kiezen.
Van ‘ik ben te veel’, ‘te chaotisch’, ‘te laat’ naar:
‘ik weet wat ik nodig heb en ik regel het.’

In de sessies laat Bianca zien dat het draait om:

Dit traject gaat dus niet over aanpassen. Het gaat over uitzoomen, benoemen en eigenaarschap pakken.

Waarom we dit traject filmen?
Praten over groei is makkelijk. Zien wat het doet, is iets anders. Daarom leggen we belangrijke ontwikkelmomenten van het coachingstraject vast. Niet om te entertainen, maar om eerlijk te laten zien hoe ontwikkeling eruitziet.

De beelden laten zien:

De eerste sessie hebben we op 3 december 2025 gedaan. Deze is gefilmd door Luuk Ekelschot en Bram Ekelschot. Binnenkort zien jullie een compilatie van deze sessie.

Korte fragmenten delen we tussendoor op social media, Na afloop brengen we alles samen in één langere video, omdat echte transformatie context nodig heeft.

Waarom jij dit moet zien
Te veel mensen lopen rond met het idee dat ze ‘te’, ‘stuk’, ‘beperkt’ of ‘niet goed genoeg’ zijn. Terwijl het vaak gaat om een mismatch tussen wie je bent en hoe je hebt geleerd te functioneren.
Zelfontwikkeling helpt om die mismatch te herstellen, zonder jezelf te verliezen.

Deze serie is voor:

De kern: zelfontwikkeling vanuit neurodivergentie is geen luxe. Het is levenskwaliteit.
Als je begrijpt wat jouw brein nodig heeft, verandert alles. Minder ruis. Meer richting. Minder schaamte. Meer eigenaarschap. En als je ergens diep vanbinnen voelt: er zit meer in mij, maar ik kom er niet bij, kijk dan mee en herken!

Wil je meer weten over Coach Bianca Ranzijn en haar inzet voor neurodiversiteit? Klik dan hier.

De maatschappij raast maar door. We moeten presteren, plannen, consumeren — en raken intussen collectief overprikkeld. Volgens de Raad voor Volksgezondheid en Samenleving leven we in een ‘hypernerveuze samenleving’. Maar hoe kan het anders? Drie denkers – econoom Hans Stegeman, filosoof Lieke Knijnenburg en antropoloog Danielle Braun – deelden in een artikel van Trouw hun ideeën voor meer rust, ruimte en menselijkheid. We zetten de vier belangrijkste lessen voor je op een rij:

1. Beloon tijd, niet alleen werk

Econoom Hans Stegeman van Triodos Bank stelt dat we niet gelukkiger worden van méér werken of méér bezit. Hij pleit voor een economie die tijd waardeert. Minder uren, minder werkdruk en meer ademruimte om iets te doen dat niet in cijfers is uit te drukken. Denk aan vrijwilligerswerk, een buurtproject of gewoon even 'niets'. Bedrijven die vier dagen werk belonen met vijf dagen loon laten zien dat het anders kan. Volgens Stegeman is productiviteit te lang de heilige graal geweest. “We zijn teveel uit mensen aan het persen. Wie in deeltijd werkt, doet vaak dezelfde taken in minder dagen. [...] Werkgevers en politici zouden grenzen moeten stellen aan wat we vragen van werknemers.”

2. Herdefinieer succes

Wat als succes niet langer draait om groei en winst, maar om schoonheid, rust en zorg voor elkaar? Filosoof Lieke Knijnenburg stelt in haar boek Een Schitterende Leegte dat we een ander meetlint nodig hebben. In haar ideale samenleving produceren we minder spullen, verspillen we minder en creëren we meer tijd voor aandacht. Ze pleit voor plekken waar je gewoon kunt zijn: stadsparken, bibliotheken en buurthuizen waar niets hoeft. “Een dag is geslaagd als ik me aan het einde van de dag niet met een meetlint in de hand afvraag of die geslaagd is. Soms ís een dag gewoon.”

3. Leer van andere culturen

Antropoloog dr. Danielle Braun laat zien dat rust geen luxe is, maar een levenshouding. In Japan bestaat het begrip Ma: de stilte tussen twee afspraken, het intermezzo waarin niets hoeft. In Noorwegen draait Friluftsliv om buitenleven, ook in weer en wind. En in vele niet-westerse culturen worden seizoenen en levensfases nog bewust gevierd, wat verbinding en ritme geeft. Braun vindt dat wij dat zijn kwijtgeraakt. “We plannen alles vol en laten geen ruimte meer voor spontaniteit. Soms is het beter om gewoon aan te waaien, in plaats van een datumprikker te sturen.”

4. Maak rust een gezamenlijke verantwoordelijkheid

Rust is niet alleen een individuele keuze, maar ook een maatschappelijke opgave. Volgens Braun moeten overheden en organisaties helpen om de druk te verlagen: door prestatiedruk in onderwijs te verminderen, mantelzorgers beter te ondersteunen en minder nadruk te leggen op online vergaderen. Echte ontspanning vraagt om beleid en om moed om dingen anders te doen. Een samenleving die rust waardeert, creëert ruimte voor menselijkheid.

Kortom: minder moeten, meer mogen. Een samenleving waarin tijd, aandacht en verbinding de nieuwe luxe zijn.

Lees het volledige artikel hier!

Frans van Leeuwen weet hoe het voelt om vast te lopen in je eigen prestatiedrang. De oprichter van Ik ben de baas had ooit een druk, succesvol leven - tot hij letterlijk stilviel. Een zware burn-out dwong hem om alles opnieuw te bekijken. Zijn conclusie? We nemen onszelf veel te serieus.

Frans groeide op in Culemborg, haalde kattenkwaad uit, belandde in het speciaal onderwijs en bouwde uiteindelijk een bloeiend bedrijf op. Maar ergens onderweg raakte hij het contact met zijn speelse kant kwijt. “Ik wilde het perfecte leven leiden,” vertelde hij in een interview met het AD. “Tot ik mezelf volledig voorbijliep.”

Wat hem er weer bovenop hielp, was iets verrassends simpels: aankloten. “Even niks nuttigs doen. Een grap uithalen. Gewoon wat rommelen in de tuin. Dat soort momenten gaven me lucht.”

Volgens Frans presteren we allemaal te veel. “We trainen, we plannen, we willen beter zijn, maar vergeten dat ontspanning óók productief is. Juist als je even niets moet, ontstaan de beste ideeën.”

Zijn motto?
"Laat het los om in alles te presteren en neem jezelf niet zo serieus."

Met humor en zelfspot vertelt hij in zijn boek Aankloten: kloot jezelf succesvol over zijn lessen, blunders en inzichten. Het is een pleidooi om meer te spelen, meer te lachen – en te accepteren dat het leven niet perfect hoeft te zijn.

Lees hier de #BOEKENTIP over zijn boek Aankloten en ontdek hoe aankloten jouw nieuwe superkracht kan worden.

Zin om even écht offline te gaan? Laat je telefoon thuis en dompel je onder in een avond vol creativiteit en rust. Op dinsdagavond 25 november organiseren The Offline Club x Flow de XL Craft Club in de prachtige Posthoornkerk in Amsterdam.

📵 Geen schermen, geen pings, geen afleiding
Gewoon jij, papier, verf, lijm – en het heerlijke gevoel van iets maken met je handen.

Tijdens deze avond wordt de kerk omgetoverd tot een sfeervolle offline hangout, met diverse rondes creatieve activiteiten waarin je jouw flow vindt, nieuwe mensen ontmoet en vooral offline plezier hebt. Alle materialen voor kunstwerkjes, DIY en creativiteit worden verzorgd. Jij hoeft alleen maar op te dagen en je telefoon uit te laten. Koffie en thee zijn gratis, en je creaties mag je mee naar huis nemen.

Geniet van een avond waarin je je creatieve flow ontdekt, nieuwe mensen ontmoet en helemaal tot rust kunt komen.

🕒 Programma
19:00 – 19:30 | Walk-in
19:30 – 20:15 | Connect with yourself
20:15 – 21:00 | Connect & Create with others #1
21:00 – 21:45 | Connect & Create with others #2

Iedereen is welkom, je hoeft niets te kunnen. Papier is het nieuwe yoga, vindt Flow Magazine, dus ze gunnen iedereen wat meer tijd met papier.

🎟️ Tickets kun je hier bestellen.

Het zakenplatform MT/Sprout schreef onlangs over 7 topbestuurders die hun pensioen inruilden voor een comeback. In plaats van stil te zitten, kozen zij opnieuw voor de spanning, verantwoordelijkheid en zingeving van hun werk. In dit artikel trekken we daaruit de belangrijkste lessen, over drijfveren, identiteit en werkgeluk.

Na jaren op topniveau werken, is het voor veel CEO's geen vanzelfsprekendheid om achter de geraniums te verdwijnen. Hun comebacks laat iets zien wat voor iedereen herkenbaar is: werk gaat niet alleen over geld, maar over betekenis, uitdaging en identiteit. Wat kunnen jongeren leren van deze "pensionado’s met een missie"?

1. Werk geeft structuur & identiteit

Een topbaan vraagt volledige toewijding. Wanneer dat ineens stopt, valt een deel van je identiteit weg. Dat merken mensen als Dan Schulman (ex-PayPal), die het boerenleven verruilde voor een comeback als ceo bij Verizon. Niet omdat hij geld nodig had, maar omdat hij uitdaging miste.
> Vraag jezelf niet alleen af wat je doet, maar ook waarom je doet wat je doet. Werk is vaak een uitdrukking van wie je bent.

2. Je mist pas wat je waardevol vindt als het er niet meer is

Elliott Hill van Nike en Mary Dillon van Ulta Beauty genoten kort van hun vrije tijd, maar ontdekten al snel dat ze energie halen uit verantwoordelijkheid, groei en samenwerking.
> Vrijheid is fijn, maar betekenis komt vaak uit iets bijdragen — aan een team, een idee of een groter doel.

3. Ervaring is geen rem, maar brandstof

Kelly Ortberg werd na zijn pensioen gevraagd om Boeing uit de crisis te trekken. Bob Iger keerde terug naar Disney om het bedrijf weer te laten groeien. Hun leeftijd bleek geen beperking, maar juist een bron van rust en inzicht.
> Ervaring is waardevol, zeker als je die inzet om iets te verbeteren of te herstellen. Groei stopt niet bij een leeftijdsgrens.

4. Je passie laat zich niet uitzetten

Carol Tomé (UPS) en Howard Schultz (Starbucks) dachten hun werkleven achter zich te laten, maar werden opnieuw gegrepen door hun drijfveer om te bouwen, te leiden en te creëren.
> Passie is hardnekkig. Wie doet wat hij of zij écht leuk vindt, blijft nieuwsgierig — ongeacht leeftijd of fase.

5. Een comeback is niet falen, maar trouw blijven aan jezelf

Veel van deze CEO's hadden ‘het gemaakt’, maar kozen toch voor een nieuw hoofdstuk. Niet omdat ze moesten, maar omdat ze het zelf wilden.
> Je carrièrepad hoeft niet recht te zijn. Soms betekent doorgaan of terugkomen juist dat je trouw blijft aan je eigen energie.

Wil je de verhalen van de 7 ex-topbestuurders lezen? Klik dan hier.

“Ik ben er voor de jongeren. Voor álle jongeren. Maar mijn hart ligt bij hen die zijn afgegleden of dreigen af te glijden. Jongeren die verstrikt raken in criminaliteit, drugs, of de straatcultuur. Waarom? Omdat ik daar zelf vandaan kom.” Dit vertelt Jaouad Bierbooms in een openhartig bericht voor SMD (Stichting Maatschappelijke Dienstverlening).

Tot zijn 27ste jaar leefde Jaouad in die wereld. Een wereld waarin snelle auto's, dure kleding, geld en status belangrijker leken dan toekomst, veiligheid of rust. Zijn rolmodellen waren Tony Montana en Pablo Escobar, niet iemand in een pak, met een 9 tot 5 mentaliteit. Hij herkende zich in zijn rolmodellen en geloofde dat dat de weg was naar rijkdom en geluk. Zijn financiële thuissituatie was daarbij een versterkende factor. De jongens uit de buurt deelden deze rolmodellen en 95% van hen kampte met dezelfde financiële struggles. Het was de cultuur waarin hij opgroeide en waarin hij al snel aan veel te veel geld kwam. En diezelfde cultuur ziet hij vandaag terug in de jongeren waarmee Jaouad werkt.

"Ik weet hoe ze denken, ik weet wat ze voelen en ik weet waar ze naartoe gaan als niemand ingrijpt."
Zijn keerpunt kwam op zijn 27ste, toen hij besefte: dit gaat mij niets anders brengen dan angst, verdriet, eenzaamheid en een uitzichtloze toekomst. Hij verliet letterlijk zijn omgeving en begon te werken in een fabriek, want hij had geen diploma’s. Hij was verre van trots op zijn baan. Zijn status van belangrijke man op straat was weg en hij verdiende nog geen €400,- per week. Maar hij zette door; opgeven was geen optie. Binnen één jaar had hij zich al opgewerkt tot operationeel manager en kreeg hij de leiding over vijf afdelingen. Na vijf jaar had hij verschillende diploma’s Middle Management op mbo-, hbo- en wo-niveau behaald, was hij getrouwd en was hij vader van twee prachtige kinderen geworden. Zijn leven was 180 graden gedraaid.

Toch voelde Jaouad dat zijn roeping ergens anders lag. Dat zijn levenservaring een kracht was, misschien zelfs een noodzaak, om in te zetten in de wereld van nu. En uiteindelijk vond hij zijn roeping: jongerenwerk.

“Vandaag werk ik met jongeren die het moeilijk hebben thuis, die erbij willen horen, of die er gewoon ingerold zijn. Ik praat met ze. Niet als hulpverlener, maar als iemand die het écht begrijpt. Ze noemen me 'oom'. En dat is het mooiste compliment dat ik kan krijgen.”

In het team van jongerenwerkers bij de SMD heeft ieder lid een eigen verhaal. Ze zijn herkenbaar voor de jongeren omdat ze zelf in hun schoenen hebben gestaan. Drugs, criminaliteit, oorlog, armoede, emotionele verwaarlozing zijn een aantal ervaringen die binnen het team gedeeld worden. Samen maken ze het verschil.

"Soms betekent een stapje terugnemen niets meer dan een aanloop," aldus Jaouar.

Misschien herken je het wel: je zegt altijd ‘ja’, neemt zonder aarzelen extra werk op je schouders en staat voortdurend klaar voor anderen. Het voelt sociaal, loyaal en behulpzaam – maar ondertussen loop je zelf steeds verder leeg. Pleasen klinkt onschuldig, maar de gevolgen zijn dat allerminst. MT/Sprout publiceerde recentelijk een artikel over de gevolgen van dit gedrag.

Wat is pleasen eigenlijk?

Pleasers hebben vaak een aangeboren talent voor empathie en hulpvaardigheid. Dat zijn mooie eigenschappen, maar zodra je ze structureel tegen jezelf keert, kunnen ze een valkuil worden. Je agenda raakt overvol, je batterij laadt niet meer op en je loopt constant achter de feiten aan. Uiteindelijk kun je er doodmoe, chagrijnig of zelfs ziek van worden.

Arbeids- en gezondheidspsycholoog Saskia de Bel ziet in haar praktijk dat wel zeven op de tien mensen zichzelf in meer of mindere mate herkennen als pleaser. Vaak omdat ze bang zijn om afgewezen te worden of anderen teleur te stellen. Ze noemt het ook wel de ‘u-vraagt-wij-draaien-houding’: altijd klaarstaan, ongeacht je eigen behoefte.

Slavendrijver van jezelf

Maar wat maakt pleasen zo uitputtend? Pleasers vullen voortdurend in wat anderen zouden willen en leggen de lat voor zichzelf extreem hoog. Je bent streng voor jezelf, vindt al snel dat je tekortschiet en gaat nog harder je best doen. Voor je het weet ben je een slavendrijver van jezelf geworden.

Het goede nieuws: pleasen is aangeleerd gedrag, en je kunt het dus ook 'ontleren'. Door stil te staan bij wat jij wilt, vaker ‘nee’ te zeggen en je eigen grenzen te bewaken, pak je stukje bij beetje de regie terug.

Evenwichtskunstenaar worden

Saskia de Bel spreekt van evenwichtskunstenaars: mensen die hun eigen wensen en gevoelens serieus nemen, zich durven uitspreken en tegelijk ook ruimte laten voor anderen. Het ontwikkelen van die balans is een proces – alsof je een spier traint. Hoe vaker je oefent, hoe natuurlijker het wordt.

Praktische tips om vandaag nog mee te beginnen:

Meer lezen?

Wil je dieper ingaan op dit thema en leren hoe je stap voor stap stopt met pleasen? Lees dan onze #BOEKENTIP over De perfecte pleaser van Saskia de Bel.

De Raad voor Volksgezondheid & Samenleving (RVS) luidde onlangs de noodklok: we leven in een hypernerveuze samenleving. Een samenleving waarin prestatiedruk, versnelling en doorgeschoten individualisme ons welzijn bedreigen. Jong en oud voelen de druk om steeds beter en sneller te presteren – op school, op het werk en zelfs in hun vrije tijd.

De gevolgen zijn groot: steeds meer jongeren ervaren stress en burn-outklachten, en bijna de helft van alle volwassenen krijgt ooit te maken met een psychische aandoening. De maatschappelijke kosten lopen op tot miljarden per jaar. Maar de prijs die je persoonlijk betaalt, kan nog veel zwaarder wegen: vermoeidheid, uitval, een gevoel van tekortschieten.

Jongeren willen een ander leven

Toch zien we ook een tegenbeweging. Steeds meer jongeren zeggen: ik wil dit niet meer. Ze verlangen naar een leven met ruimte voor rust, voor echte keuzes, voor plezier en balans. Niet minder gedreven, maar gedreven vanuit hun eigen waarden in plaats van vanuit verwachtingen van buitenaf.

Precies hierom zijn we Waarom Doe Je Wat Je Doet gestart. Wij willen jongeren - en iedereen die zich herkent in dit gevoel - inspireren om hun eigen pad te kiezen. Niet blijven 'meerennen' omdat het zo hoort, maar bewust stilstaan bij wat je echt belangrijk vindt.

Dat doen we met:

Wij geloven dat als meer mensen zichzelf durven zijn, we ook meer ruimte maken voor elkaar. Dan verdragen we meer, helpen we meer en bouwen we aan een samenleving die minder hypernerveus en meer menselijk is.

Doe je mee met deze verandering? Heb jij een verhaal dat niet mag ontbreken op ons platform? Laat het ons weten en laat een reactie achter!

Bron: RTL Nieuws