George Emile Tokaya heeft een internationale managementrol bij Philips. Zijn inspirerende verhaal laat zien hoe belangrijk het is om je eigen pad te volgen, ook als dat niet altijd vanzelf gaat. In gesprek met Bianca Ranzijn (Dyslexie in Bedrijf) deelt hij zijn ervaringen met dyslexie, zijn zoektocht naar zingeving in zijn werk, en zijn boodschap aan jongeren die nog aan het begin van hun loopbaan staan.
Hoe ben je gekomen waar je nu bent?
“Ik groeide op in een klein dorp in Noord-Groningen. Daar waren weinig voorzieningen, dus ik moest van jongs af aan zelf initiatief nemen. Die mentaliteit, zelf bedenken hoe je ergens komt als niet alles voorhanden is, heb ik altijd behouden. Ik was als kind al nieuwsgierig naar techniek en mensen. Wiskunde ging me goed af, maar taal was lastig. Op de basisschool werden dictees eindeloos herhaald als je fouten maakte. Dat frustreerde me enorm.”
“Pas op de middelbare school werd ontdekt dat ik dyslexie heb. Toen vielen veel puzzelstukjes op hun plek. Ik kreeg remedial teaching en leerde ‘leren’. Niet blijven hangen in één woord, maar doorgaan. Gestructureerd leren, werken met pauzes, en slim herhalen. De vergeetcurve van Ebbinghaus vond ik fascinerend, het hielp me echt vooruit.”
George Emile geeft daarmee een bruikbare tip aan jongeren: “je hoeft het niet alleen te kunnen. Zeker in de eerste jaren heb je steun nodig van iemand die jou serieus neemt en je ziet: een ouder, leraar, mentor. Dat ben je zelf nog niet, en dat is oké. Zonder mijn ouders had ik dit nooit gekund.”
Wat betekende die diagnose dyslexie voor jou?
“Dyslexie is een spectrum, en ik heb geluk gehad met een relatief milde vorm én steun vanuit mijn omgeving. Toch moest ik me vaak extra inspannen voor beperkt resultaat. Voor frans heb ik vier keer zo hard geleerd als klasgenoten, met dan alsnog een 5,5 als resultaat. Dat moet je accepteren, en dat is niet makkelijk. Maar het heeft me ook een enorme ‘can do’-mentaliteit gebracht. Welke uitdaging is dan nog te groot?”
“Ik weet nu: je hoeft niet te voldoen aan een standaard. Het is belangrijk om goed na te denken over wat bij je past. Het beeld dat de maatschappij heeft van succes hoeft niet overeen te komen met het beeld wat jijzelf hebt. Er zijn heel veel manieren om te komen waar je wil zijn. Hoe cliché dat ook klinkt, het is echt waar. Ondernemerschap, of een rol waarin je zelf vorm kunt geven aan je werk, past dan vaak beter. Je mag loskomen van structuren die niet bij je passen. En als je jezelf accepteert zoals je bent, ontstaat er ruimte om je sterke kanten te benutten.”
Wat maakt neurodiversiteit op de werkvloer belangrijk?
“Het besef dat iedereen anders werkt, is cruciaal. Het is lastig om je echt in een ander in te leven, maar neurodiversiteit dwingt ons dat wel te doen. Communicatie is daarin alles. Toen ik bij Philips begon, merkte ik hoe belangrijk het is om gestructureerd te kunnen communiceren. Daar heb ik veel tijd en energie in gestoken. Inmiddels vinden mensen dat een van mijn sterke punten, terwijl het me vroeger juist veel moeite kostte.”
Waarom heb je voor je huidige baan gekozen?
“Ik wilde dicht bij de klant zitten en ideeën verwezenlijken die voor een eindgebruiker en klant bruikbaar zijn. Gezondheidszorg vind ik waardevol, en Philips is bovendien een Nederlands bedrijf. Dat voelde goed. Binnen Philips ben ik begonnen aan de technische kant, maar ik verander ongeveer elke drie jaar van rol. Zo leer ik het hele systeem van een organisatie begrijpen. Ik ben een generalist met voldoende diepgang, dat past bij me.”
Je won in 2024 de Young Captain Award. Wat betekent dat voor je en welke keuzes maak je nu anders?
“De prijs voelt als een mooie externe bevestiging. Niet dat ik ineens anders ben, maar het is wel bijzonder dat mensen uit het bedrijfsleven, overheid, consultancy en de wetenschap zeggen: ‘Wij zien iets in jou’. Bevestiging is belangrijk, ook als volwassene. En voor mensen met dyslexie, die kunnen worstelen met onzekerheid, is het extra waardevol. Ik ben er trots op. Zoals mijn vader bij mijn afstuderen al zei: ‘You did it your way.’”
Wat wil je jongeren meegeven die voor belangrijke keuzes staan?
“Accepteer dat je niet perfect bent. Dat is niemand. Durf om hulp te vragen, dat is een vaardigheid. Focus op wat wél goed gaat, en gebruik die energie om te groeien op andere vlakken. En wees je bewust van je ‘locus of control’: bepaal zelf hoe je met situaties omgaat. Soms gaat iets niet zoals je wilt, maar het leven is niet lineair. Morgen kan alles anders zijn.”
“Als je nieuwsgierig bent: ga ervoor! Maak die keuze, verken wat bij je past. En als het toch niet blijkt te kloppen, is het nog steeds een waardevolle ervaring. Geef jezelf de tijd, en wees eerlijk: vind je het echt niet leuk, of kun je het gewoon nog niet? Dat zijn twee heel verschillende dingen.”
Tot slot: wat is een goede manier voor jou om je succes te vergroten in je werk?
“Succes is voor mij breder dan alleen werk. Het gaat over je hele leven. Op dit moment probeer ik werk en gezinsleven goed te combineren. We hebben een jong kind en er komt er nog één aan. Dat vraagt veel, balans is essentieel om goed te kunnen functioneren, ook op je werk.”
“Je moet je eigen definitie van succes durven vormen. Niet vergelijken met anderen, niet meten aan een maatschappelijke standaard. Ik heb bijvoorbeeld voor het eerst een halve marathon gelopen. Mijn tijd was niet indrukwekkend, maar ik heb het gedaan en ik ben er trots op! Dáár zit voor mij succes in: iets proberen, doorzetten en het op jouw manier doen. Het hoeft niet groots of perfect te zijn, als het maar klopt met wie jij bent.”
“Succes is persoonlijk. Het begint met de vraag: waar ben ik begonnen, en waar wil ik naartoe? Als je die vraag eerlijk beantwoordt, kun je je eigen koers bepalen, en dat is misschien wel het mooiste succes dat er is.”
Dit interview met George Emile Tokaya, Commercial Category Leader bij Philips, is afgenomen door Bianca Ranzijn van Dyslexie in Bedrijf. Wil je meer weten over Dyslexie in Bedrijf of over hoe neurodiversiteit (zoals ADHD, dyslexie of autisme) op de werkvloer positief ingezet kan worden? Kijk dan hier of op www.dyslexieinbedrijf.nl voor meer informatie, inspiratie en ondersteuning.
Op haar zestiende voelde Charlie Ter Burg zich mentaal en fysiek uitgeput. Ze stopte met school en ging op zoek naar iets waar ze gelukkig van zou worden. Tijdens een bijbaan in een koffiezaak begon ze uit verveling de Zweedse kaneelbroodjes van haar oma te bakken. Deze vielen in de smaak, en al snel verkocht ze ze in de zaak.
Geïnspireerd door het succes en haar Zweedse roots, besloot Charlie haar profielwerkstuk te wijden aan het opzetten van een eigen café. Hoewel ze het werkstuk nooit inleverde, ontdekte ze een passie voor ondernemen. Ze volgde lessen aan de Ondernemersschool van Qredits en begon recepten te testen uit het oude receptenboekje van haar moeder. Dit leidde tot de oprichting van Charlie’s Fika, een bakkerij geïnspireerd op het Zweedse gebruik 'fika': een moment voor koffie en iets lekkers.
Charlie begon vanuit huis met bakken, maar haar lekkernijen werden al snel populair. Een ijssalon-eigenaar, wiens dochter haar kaneelbroodjes had geproefd, bood haar een ruimte aan in zijn zaak. Binnen drie weken had ze haar eigen café in de achterzijde van de ijssalon. Haar 'kanelbullar' (kaneelbroodjes) en 'hasselnöts topp' (hazelnoot-meringue koekjes) zijn favoriet bij klanten.
Tips en lessen van Charlie
- Volg je passie: Zoek naar wat je gelukkig maakt en durf daarvoor te gaan.
- Begin klein: Start vanuit huis of een kleine ruimte en groei organisch.
- Leer continu: Verdiep je in alle aspecten van het ondernemen, van bakken tot belastingaangifte.
- Vraag om hulp: Schakel experts in voor zaken waar je minder verstand van hebt, zoals boekhouding.
- Wees flexibel: Sta open voor onverwachte kansen en durf deze te grijpen.
Lees hier het hele artikel van de Ondernemer
Bakken met geld verdienen, maar je toch kapot vervelen op je werk. Voor Marissa Bonants (33) was het realiteit. Als accountant op de Zuidas zat ze diep in de gouden kooi: goed salaris, dikke bonus, carrièrekansen. Maar geen voldoening. De werkdagen leken op elkaar en ze verzon zelfs een wc-spel om haar uren te vullen. Tot ze zich na het lezen van een krantenartikel afvroeg: “Als ik nu doodga, waar kijk ik dan op terug?” Die vraag veranderde alles.
Switch met wrijving
Marissa gooide het roer radicaal om. Ze begon voor zichzelf als financieel-strategisch adviseur en schreef een boek over winst en waarde. Maar die switch ging niet zonder slag of stoot.
Haar openhartige interview in Het Parool over de leegte van haar oude werkleven leverde bakken kritiek op, vooral online.
“Ineens was ik het onderwerp van gesprekken. Meningen vlogen me om de oren. De digitale wereld kan zo lekker genadeloos zijn.”
En toch zegt ze hierover: “Kritiek hoort erbij als je je eigen pad kiest.”
Drie lessen uit Marissa’s verhaal
Marissa’s verhaal laat zien dat kiezen voor jezelf lef vraagt en dat dat soms ongemakkelijk is. Maar juist uit die wrijving ontstaan waardevolle lessen. Dit zijn haar belangrijkste inzichten:
- Een hoge omzet betekent niets als jij je leeg voelt.
Geld is belangrijk, maar niet het einddoel. Het is een middel. Waar wil jij echt naartoe? - Kritiek is onvermijdelijk — vooral als je iets anders doet.
Of je nu binnen de lijntjes kleurt of erbuiten, er is altijd iemand met een mening. De vraag is: wat doe jij ermee? - Verandering vraagt moed, geen perfecte timing.
Marissa stapte uit het systeem midden in de coronacrisis. “Het voelde als het juiste moment, omdat het gewoon tijd was.”
Tips voor jouw switch
Denk jij ook wel eens: “Is dit het nou?” Dan zijn hier wat tips uit Marissa’s ervaring:
- Check je innerlijke kompas: wanneer ben jij écht blij? Waar krijg je energie van?
- Durf eerlijk te zijn over wat niet meer werkt: ook al vinden anderen het ‘zonde’ van je mooie baan.
- Bouw aan je exit-strategie: verander niet roekeloos, maar wel doelgericht. Spaar, plan, leer bij.
- Blijf menselijk, ook als je kritiek krijgt: je hoeft niet perfect te zijn.
Marissa’s grootste winst? Niet haar miljoenenomzet, maar het vertrouwen dat ze haar eigen keuzes kan maken, zelfs als dat anderen verrast of uitdaagt.
Dus als jij nu twijfelt, weet dan: de gouden kooi is geen gevangenis als je de sleutel durft te gebruiken.
Waarom doe jij wat je doet?
En: wat zou je doen als niemand er iets van mocht vinden? Hoe vrij durf jij dan te zijn?
Een paar jaar geleden werd vapen gepresenteerd als hét alternatief voor roken. Minder schadelijk, moderner, zelfs ‘gezond’ vergeleken met een sigaret. Inmiddels denken we daar anders over. Zeker nu blijkt dat vapen jongeren ziek maakt – en in sommige gevallen zelfs levensgevaarlijk is.
In 2025 is vapen uitgegroeid tot een probleem dat niet meer te negeren is. Zowel artsen als de overheid slaan alarm.
Nieuwe cijfers, nieuwe zorgen
Volgens het Trimbos-instituut heeft 1 op de 5 jongeren het afgelopen jaar gevapet. Vapes zijn makkelijk verkrijgbaar, goedkoop, en worden vaak verkocht met zoete smaken en aantrekkelijke verpakkingen.
Maar die vrolijke buitenkant verhult wat er écht in zit.
Uit recent onderzoek van RTL Nieuws blijkt dat sommige jongeren ernstig ziek zijn geworden door het gebruik van vapes. In meerdere gevallen belandden ze op de intensive care, sommigen zelfs in een kunstmatige coma. Eén van hen – Robin – lag dagenlang bewusteloos nadat hij illegale vapes had gebruikt.
In totaal gaat het om minstens vijf jongeren in Nederland die in levensgevaar verkeerden na het gebruik van e-sigaretten.
Daarnaast liet RTL meer dan 20 vapes testen die door kinderen uit Nederland zijn gebruikt. Wat bleek? Ze bevatten hoge concentraties nicotine, lood, formaldehyde en andere giftige stoffen. Sommige vapes bevatten zelfs meer nicotine dan een pakje sigaretten.
Bron: RTL Nieuws, mei 2025
Lees hier het hele RTL-onderzoek ›
De overheid grijpt in: campagne 'Nee tegen vapen'
Het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (VWS) is in mei gestart met de campagne ‘Nee tegen vapen’. Het doel: jongeren bewust maken van wat vapen echt is, en vooral: wat het niet is.
De campagne is bedoeld om feitelijke informatie te geven. Zodat jongeren zélf een keuze kunnen maken – gebaseerd op kennis in plaats van marketing.
De boodschap wordt verspreid via TikTok, Instagram, scholen en jongerenplatforms. Ook worden illegale vapes actiever uit de handel gehaald.
Influencers spreken zich uit
Eén van de meest besproken momenten kwam van YouTuber Enzo Knol. Hij filmde hoe hij een vape afpakte van een 14-jarig meisje en haar een tientje gaf om ermee te stoppen.
Zijn boodschap:
“Je hebt geen idee wat erin zit. Stop ermee, en koop hier iets leuks van.”
Het moment ging viraal – en past precies bij wat de campagne van VWS wil bereiken: bewustwording, zonder schaamte of oordeel.
Waarom dit belangrijk is
Vapen is populair. Dat is een feit.
Maar wat minder zichtbaar is: de gezondheidsrisico’s, de verslavende stoffen en het effect op het brein van jongeren in de groei.
Wat kun jij doen?
- Weet wat je gebruikt. Lees wat er écht in een vape zit.
- Praat erover. Met vrienden, ouders of op school.
- Wil je stoppen? Zoek steun – er zijn jongerenprogramma’s die je kunnen helpen.
Klik hier voor soortgelijke onderwerpen, of volg ons op Instagram voor eerlijke info, verhalen van jongeren en updates die er toe doen.
Toen Shane Kluivert als jonge tiener in de spotlights kwam, was dat niet alleen omdat hij ‘de zoon van’ is. Hij viel op door zijn liefde voor koken. Met kookvideo’s, een eigen kookboek en samenwerkingen met merken als Maggi werd hij al snel bekend als het jonge talent in de keuken.
Maar ondertussen groeide er nog een droom. Een voetbaldroom.
Vandaag de dag speelt Shane bij de jeugdopleiding van FC Barcelona – en is zijn blik gericht op Barça 1.
Vrijheid om te kiezen
Wat Shane’s verhaal zo krachtig maakt, is dat het laat zien wat vrijheid óók is:
Niet alleen kiezen wat je doet – maar ook durven bijstellen.
Van koers veranderen. En voelen dat je daar de ruimte voor hebt.
Waar de één zich vastklampt aan het pad dat ooit is ingezet, durft Shane te zeggen: “Dat was mooi, maar nu wil ik dit.”
Vrijheid is niet alleen een recht.
Het is ook een mogelijkheid.
Om te groeien, om te veranderen en om jezelf te heruitvinden.
Meer dan één verhaal
Shane is niet alleen een voetballer. Of alleen een kok.
Hij is allebei. En alles daartussenin.
En misschien geldt dat ook wel voor jou.
Misschien begon je ergens aan, en voelt het nu toch anders.
Misschien wil je wisselen van studie, stoppen met iets, of juist iets nieuws proberen.
Laat het verhaal van Shane dan je reminder zijn: je bent niet vastgezet in één richting.
Je mag bewegen. Je mag opnieuw kiezen.
Meer verhalen over jongeren, keuzes en vrijheid?
Klik hier.
Of volg ons op Instagram voor inspirerende posts en actualiteiten die je raken.
Mei is een maand van herdenken, vieren én nadenken.
Op 4 mei staan we stil bij de mensen die hun leven gaven voor onze vrijheid.
Op 5 mei vieren we dat we in een land leven waar je mag zijn wie je bent.
Maar vrijheid is meer dan twee data op de kalender.
Het is voelen dat je mag kiezen.
Dat je jezelf mag zijn.
Dat je fouten mag maken en opnieuw mag beginnen.
Voor de een betekent vrijheid: opkomen voor je mening.
Voor de ander: eindelijk durven studeren wat je echt leuk vindt.
Of gewoon: jezelf kleden zoals je wil, zonder commentaar.
Lees ook:
Het verhaal van Karim Amghar – over jezelf serieus nemen, ook als de wereld dat niet doet
Soms voelt vrijheid nog ver weg. Als je klem zit tussen verwachtingen, prestatiedruk of systemen waarin je je niet thuisvoelt.
Toch begint vrijheid vaak in het klein: in keuzes, gesprekken, en momenten waarop je denkt: dit doe ik echt voor mezelf en voelt goed.
Deze maand delen we verhalen van jongeren die laten zien hoe zij omgaan met vrijheid – in studie, werk, relaties of keuzes die niemand ziet.
Lees ook:
Wat oma (85) ons leert over vrijheid – en waarom dat nu nog steeds raakt
Want vrijheid is niet vanzelfsprekend.
En juist daarom is het belangrijk om erbij stil te staan.
Klik hier voor meer verhalen over vrijheid en keuzes.
"Laat me mijn werk maar gewoon vertellen."
Dat zei regisseur Will Koopman toen ze als jonge vrouw auditie deed voor de Nederlandse Filmacademie.
Wat ze er niet bij zei?
Ze had nog helemaal geen werk.
In plaats van op te geven, blufte ze zich door de toelatingscommissie heen.
Ze vertelde een verhaal over een konijn, een fietser en kernenergie — met zoveel overtuiging dat ze werd aangenomen.
Lees ook: Vrouwelijke rolmodellen: levenslessen die inspireren.
Will Koopman – inmiddels bekend van series als Gooische Vrouwen, Oogappels en Neem me mee – liet zien: je hoeft niet altijd een perfect cv, een portfolio of alle antwoorden te hebben om ergens te beginnen.
Soms is lef genoeg.
Durven geloven in wat er kán zijn, ook als het er nog niet is.
Wat we kunnen leren van Will?
Dat kansen niet altijd wachten tot je er "klaar voor" bent.
Soms is bluffen, vertrouwen hebben in jezelf.
Lees ook: Van onderadvisering naar onderwijspionier – het inspirerende verhaal van Karim Amghar
Dus als je twijfelt of je goed genoeg bent voor die studie, stage, baan of droom: misschien ben je wel precies wat ze zoeken.
Zolang je zelf durft te geloven dat je er mag zijn.
Meer inspirerende verhalen? Klik hier.
Nieuwe vrienden maken voelt soms alsof je moet uitleggen dat je een puppy wil als volwassene. Schattig? Ja. Maar ook: raar. Onhandig. Je hoort het niet te hoeven zeggen.
In een open video op Instagram vertelde ze dat ze zich soms alleen voelt. Dat ze op haar dertigste merkte dat ze behoefte had aan nieuwe, échte vriendschappen. Geen oppervlakkig “hoe is het?” op een feestje, maar mensen om echt mee te connecten. Te praten. Stil te zijn. Gewoon, samen zijn.
“Het is best gek om op je dertigste vrienden te zoeken. Niemand doet dat eigenlijk.”
Maar Bobbie wél. En het ontplofte. Honderden berichten. Mensen die zichzelf herkenden.
Mensen die óók dachten dat ze de enige waren.
Lees ook: Margriet Taams: “Omring je met de juiste mensen en blijf investeren in ontwikkeling”
Waarom dit zo raakt
Omdat het herkenbaar is. Of je nou 20, 25 of 30 bent – je kunt je eenzaam voelen. Ook al heb je mensen om je heen. Ook al zit je WhatsApp vol.
Vriendschap is niet vanzelfsprekend. En het voelt kwetsbaar om te zeggen: “Ik mis het.”
Maar Bobbie deed het. En juist dat maakt het sterk.
Lees ook: Vrouwelijke rolmodellen: het lef om anders te zijn
Wat jij hieraan hebt?
Misschien voel je je soms ook alleen. Misschien wil jij ook iemand leren kennen buiten je studie, werk of kring.
Laat Bobbie’s verhaal dan het duwtje zijn om er iets mee te doen.
Stuur dat bericht. Maak die afspraak.
Of… doe het gewoon net als Bobbie: zeg het hardop.
Meer inspiratie opdoen? Klik hier.
“Niemand wordt vrolijk van een vieze keuken. Dus dan ruim ik ‘m wel op.”
Het klinkt simpel, maar voor Anna Dobber is het een levensmotto geworden.
Waar de meeste TikTokkers dansjes doen of hun outfits laten zien, staat Anna met rubberhandschoenen aan keukenkastjes te boenen. Ze biedt studenten aan om hun huis gratis schoon te maken – en neemt haar volgers daarin mee.
En het werkt. Inmiddels kijken honderdduizenden jongeren mee hoe ze muren schrobt en vuilniszakken wegsleept. Ze gelooft dat geven zonder iets terug te verwachten, de wereld een beetje beter maakt.
Een missie zonder schoonheidsprijs
“Ik merkte dat studenten vaak geen tijd, zin of energie hebben om hun huis op orde te krijgen. Dus dacht ik: wat nou als ik dat gewoon gratis doe?”
Wat begon als een wild idee, groeide uit tot een TikTok-serie met een trouwe fanbase. Anna’s kracht? Ze combineert droge humor met een flinke dosis empathie. Ze veroordeelt niet. Ze helpt. En ze doet dat met zoveel overtuiging dat je bijna zin krijgt om zelf je badkamer te poetsen.
Waarom doet ze wat ze doet?
Omdat ze wil laten zien dat we niet altijd iets terug hoeven te verwachten voor wat we geven. “Iedereen heeft iets te bieden,” zegt ze. “Bij mij is dat een sopje. Bij een ander misschien een luisterend oor, een lift naar huis of gewoon een glimlach op straat.”
TikTok als podium voor betekenis
In een wereld waarin het soms voelt alsof alles om geld, prestatie of perfectie draait, laat Anna zien dat het ook anders kan. Met een schoonmaakdoekje in de hand en een groot hart op de juiste plek.
Dus: wil jij weten wat jou drijft? Of zoek je inspiratie om iets kleins te doen dat groots aanvoelt?
Laat je verrassen door Anna Dobber. Want soms begint betekenisvol leven gewoon bij een schone gootsteen.
Meer inspiratie opdoen? Klik hier.
Volgens recent onderzoek (Trouw, 2024) noemt bijna een derde van de Nederlandse jongeren zichzelf religieus. Voor het eerst zijn zij geloviger dan de generatie vóór hen. En dat roept een belangrijke vraag op: waarom?
Onrust als beweegreden
We leven in een tijd van oorlogen, klimaatstress, woningnood en prestatiedruk. Jongeren groeien op in een wereld die constant beweegt – en niet altijd de goede kant op.
In die onrust zoeken we iets wat wél vaststaat. Iets dat rust geeft. Ritme en richting.
“Geloof is voor mij een plek om te landen,” zegt een 22-jarige student.
“Niet per se in een religieus gebouw, maar in mijn hoofd.”
Geloof als krachtbron
In een NOS -reel uit 2024 vertellen verschillende spelers van het Nederlands elftal over hun geloof. De helft van het team is openlijk religieus.
Bidden voor een wedstrijd. Dankbaar zijn. Vertrouwen hebben.
Zelfs aan de top blijkt geloof een manier om staande te blijven.
Niet traditioneel, wel betekenisvol
De nieuwe generatie gelooft niet per se binnen traditionele kaders – maar wel bewust.
Of dat nou via islam, christendom, meditatie of spiritualiteit is: jongeren zoeken verbinding. Met zichzelf en met iets groters.
En met Pasen als moment van rust, hoop of herstart, is het niet gek dat zingeving weer meer ruimte krijgt.
Wil je meer lezen over jongeren & zingeving? Klik hier.