Dromen van hypotheken afsluiten. Dat doet niet iedereen. Mandy van Schie wel. Als kind speelde zij kantoortje, haar examenwerkstuk ging over hypotheken en na het mbo en hbo vond zij werk in het bankwezen. Haar eigenheid zet zij nu in binnen haar eigen onderneming. Zij heeft altijd in haar eigen talenten geloofd en volgt haar hart. Dit raadt zij ook jongeren aan. Lees het interview met Mandy en kom erachter waarom zij doet wat zij doet.

“Mijn eerste herinnering is dat ik adviseur hypotheken wilde worden”, trapt Mandy van Schie het interview af. “Ik speelde vroeger geen winkeltje maar kantoortje en iedereen deed vrolijk mee.”
Vanuit de basisschool kreeg Mandy vmbo advies. Ze wilde echter persé met vriendinnen mee naar mavo. Gelukkig zagen de leerkrachten potentie in haar en kwam ze op de mavo terecht. “Ik was niet van de standaard toetsen, kon moeilijk woordjes stampen en tafels uit mijn hoofd leren. Wel heb ik altijd economisch inzicht gehad en leg ik gemakkelijk verbanden. Ik had dus andere kwaliteiten dan mijn klasgenootjes.” Mandy wist dat ze met die kwaliteiten ook verder zou komen.

Welke opleiding ben je na de mavo gaan doen?
“Aan het eind van de middelbare school voerden we gesprekken over ‘wat wil je worden?’. Klasgenoten zagen voor mij kansen in de zorg, omdat ik behulpzaam ben. Ik niet, ik wilde de economische kant van helpen op. Mensen de economie leren te begrijpen en helpen bij de aankoop van een huis. Mijn economielerares heeft mij goed gesupport, ik was voor haar een verademing want niet iedereen vindt economie leuk. Mijn examenwerkstuk ging zelfs over hypotheken.”

Mandy ging op zoek naar een opleiding in hypotheken. “Die vond ik toen niet. Ik ben naar open dagen geweest en heb mij, samen met mijn ouders, in mogelijkheden verdiept. De opleiding die er het dichtstbij kwam was mbo boekhouding. “Die opleiding heb ik in 3,5 jaar tijd afgerond, ik behaalde mijn mbo 4 diploma. En natuurlijk liep ik stage bij een hypotheekadviseur.” Vervolgens stroomde Mandy door naar hbo Financial Services Management, oftewel bank- en verzekeringswezen. “Bij de Rabobank schreef ik mijn afstudeerscriptie en ben ik ‘blijven hangen’. Nog even dacht ik na over een masteropleiding, maar met hbo mocht ik mensen adviseren, dus het was goed zo.” Enthousiast vertelt Mandy over haar carrière binnen de Rabobank. Ze switchte veel van functie, werd ingezet om de verbinding tussen teams te verbeteren, bij reorganisaties, grote transities, functies waarbij vertrouwen een grote rol speelde. “Begin 2020 groeide mijn gevoel om zelf verder te gaan. Tussen maart en november ben ik nagegaan wat mijn kwaliteiten zijn en heb ik mijn keuze gemaakt. Op 9 november 2020 schreef ik mij in bij de Kamer voor Koophandel als zelfstandig ondernemer in verandertrajecten. Ik vind het belangrijk mens en resultaat bij elkaar te brengen. Het helpen van mensen en financieel resultaat behalen zat er altijd al bij mij in. Met empathie en vertrouwen kun je mensen goed op weg helpen. Eigenlijk komen de hardheid van cijfers en de zachte menselijke kant zo bij elkaar.”

Hoe kijk je naar de toekomst?
Om mij heen werd al vaker gevraagd ‘wanneer ga je voor jezelf beginnen?’ Ik dacht er wel over na, maar wist niet precies hoe hieraan invulling te geven. Tot het afgelopen jaar. Mijn zelfstandigheid is echt mijn eigen ding, ik ben altijd eigenwijs geweest, koos voor mijn eigen richting. Gelukkig kon ik mijn eigenheid ook binnen de bank behouden, want ik vind het superbelangrijk dingen te doen waar ik zelf achter sta.” Nu ga ik voor mijn hogere doel. Van oudsher is het zakenleven een ‘mannenwereld’. Ik wil graag er meer zachtheid in brengen. Meer kracht vanuit eigenheid brengen. En daarmee mijn bedrijf laten groeien.”

Wat is jouw boodschap aan jongeren die een (studie)keuze gaan maken?
“Vertrouw op je eigen gevoel, dat klopt. Maak keuze op basis van je gevoel, niet vanuit je hoofd. Want datgene waar jij blij van wordt, daarmee kan je impact maken. Door dichtbij jezelf te blijven kun je grootse stappen zetten. Als je iemand anders probeert te zijn, lukt dat niet.”

Volgens Mandy is het schoolsysteem te weinig ingericht op kwaliteiten. Het zou beter zijn als ieder meer vanuit eigen talenten kan leren en keuzes kan maken die echt bij jou als persoon passen. Als goed voorbeeld noemt ze het werken in projectgroepjes. “Ieder levert zijn of haar bijdrage, je neemt die rol aan die goed past, je ondersteunt elkaar en samen presteer je beter.”

“Het gros van de jongeren is niet bezig met 80 uren werken of rijk zijn. Zij willen meer dan ooit van betekenis zijn voor de maatschappij en kiezen voor een opleiding en werk dat daaraan bijdraagt. Ik ga hierin mee. Je kunt hard werken, maar als je mensen inzet voor wat ze leuk vinden en waarin ze goed zijn, dan is dat veel waardevoller. Jarenlang heb ik keihard gewerkt en ook veel bereikt. Nu maak ik andere keuzes. Werk is belangrijk, maar het leven in totaliteit moet je blij maken.”

Foto: Alyssa van Heyst

Het faciliteren zit bij Virtual Office Manager Ingrid Serraarens in de genen. Zij maakte er haar werk van. De weg ernaartoe was geen geplaveide weg. Na de middelbare school volgde geen studie maar werk. Dat bleek Ingrid echter de vrijheid te geven die zij in haar leven wilde. In loondienst behaalde ze haar diploma’s en koos daarna om als zelfstandig ondernemer haar talenten voor andere bedrijven in te zetten. Zij volgde en volgt haar gevoel en adviseert jongeren om dat ‘alsjeblieft’ ook te doen.

Volgens haar ouders was Ingrid Serraarens als klein kind altijd aan het helpen, bijvoorbeeld met schoonmaken of bij opa en oma de tafel afruimen. “Helpen is mij aangeboren. Als oudste kind in ons gezin deed ik dat vaak. Ik vond en vind dat leuk om te doen. Als ik zie dat iemand hulp nodig heeft, schiet ik meteen in de ‘hulpstand’. Privé en zakelijk.”

Welke opleiding koos jij?
“Op de middelbare school had ik geen idee wat ik later wilde worden. Ik was geïnteresseerd in creatieve zaken, fotografie, schilderen, met je handen bezig zijn. Zoals veel andere meisjes had ik geen droom om stewardess of danseres te worden. Ik kan mij herinneren dat we een keer als vriendinnen onder elkaar een gesprek hadden over de toekomst. Mijn vriendinnen zagen zich al trouwen in een witte jurk en droomden over kinderen. Ik herkende dat niet, dat was en is niet mijn wereld. Ik wil ontdekken, leren reizen, de wereld zien. Ik vond het belangrijk vrij te zijn om te kiezen en zaken te laten gebeuren.

Na mijn havo-examen leek het mij interessant om taal- en letterkunde te gaan studeren. Helaas was er geen studiefinanciering voor mij en was ons gezinsbudget niet toereikend om alle dochters te laten studeren. Dus zeiden mijn ouders: “Ga eerst maar een tijdje werken. Als je daarna nog wilt studeren kun je dat zelf betalen.”

Wat was jouw eerste werkervaring?
“Ik ben gaan werken om daarna verder te kunnen kijken. Van kassière bij AH, administratief medewerkster bij een transportbedrijf & keukenfirma en filiaalhoudster van winkels in kaas, delicatessen & noten.” ‘Dat verder kijken en studeren kwam er bij Ingrid niet meer van. Geld verdienen gaf haar vrijheid, ze kon leuke dingen doen, reizen. Daarbij geeft Ingrid aan dat zij geen superleerling was. “Het leren uit boeken was voor mij echt een opgave. Uren staren naar tekst en het bleef nooit hangen. Terwijl als iemand mij laat zien hoe iets moet, dan pak ik het feilloos over. De schooljaren waren pittig. Dat wisten de mensen in mijn omgeving.
Ingrids vrienden die wel gingen studeren, voelden zich niet vrij. “Naast de studie moesten zij werken, ze waren jaloers op mijn eigen weg.”

Heb je later nog een opleiding gevolgd?
Ingrid rolde van de ene in de andere baan en behaalde gaandeweg haar diploma’s. Zij schetst haar weg: “Mijn zusje werkte in Zwitserland. Voor het verlengen van haar verblijfspermit moest ze ieder jaar drie maanden naar Nederland terug. In die tijd had ze dan een baan via het uitzendbureau. Toen ze hoorde dat ik in de winkel met postagentschap waar ik op dat moment werkzaam was, was overvallen en een pistool tegen mijn voorhoofd had gehad, zei ze: ‘jij moet die winkel uit!’. Zal ik vragen of je in aanmerking komt voor de receptiefunctie waar ik nu werk? Het gesprek werd geregeld. Ze vonden mijn cv interessant genoeg en hadden een vacature voor een secretariële functie. Of ik dat ook zag zitten? Ik werd aangenomen en ging er pas na 16 jaar weer weg, met de diploma’s voor het secretaresse vak (nationaal en internationaal) & officemanager op zak. Na 16 jaar zat ik aan mijn plafond bij die organisatie. Ik deed alles waar iemand anders geen zin in had; facilitaire zaken, contacten met leveranciers, interne verhuizingen, administratie, nieuwe medewerkers begeleiden, procedures opstellen et cetera.”
Met het groter worden van het bedrijf en het steeds meer inregelen van processen, werd Ingrids vrijheid beperkt. Ze besluit het bedrijf te verlaten. “In 2009-2010 ben ik overgestapt naar reiswereld, één van de leukste sectoren om in te werken, totdat mijn baan verviel. Daarna had ik tijdelijke contractbanen in de high-end ondersteuning voor partners, advocaten en CEO’s in de corporate wereld. Toen bedacht ik dat ik iedere keer hetzelfde ‘kunstje’ deed en niet langer overgeleverd wilde zijn aan wat mijn werkgevers mij voorgeschreven. Op mijn 50^e startte ik mijn eigen bedrijf als virtual officemanager.“

Hoe kijk je terug op jouw levensfases?
“Prima”, zegt Ingrid vol overtuiging. “Alles wat je doet, de keuzes die je maakt, dragen bij aan je ontwikkeling. Als ik die verschillende stapjes niet had gezet, was ik niet waar ik nu ben.
Al van jongs af aan ben ik mijn eigen weg gegaan, bewust hobbels opgezocht om te leren en heb ik mij niet laten leiden door wat anderen vinden. Ik leef in vrijheid en sta achter iedere keuze die ik heb gemaakt.”

Hoe kijk jij naar de toekomst?
“Ik hoop dat ik tot in lengte van dagen in mijn bedrijf kan blijven werken. Dat ik kan groeien en andere mensen kan inspireren met wat ik doe. Mijn werk breidt zich ook uit. Ik ga startup begeleidingstrajecten verzorgen voor mensen die een eigen virtual assistent-bedrijf willen opstarten.” Dit idee ontstond toen Ingrid werd benaderd door startende va‘s, die willen weten hoe je praktisch gezien een bedrijf opstart, zoals inschrijving bij de KvK en een goede boekhouding opzetten. Heel leuk om mijn ervaringen en kennis te delen. Verder hoop ik straks weer te mogen reizen. Ik werk graag vanaf andere plekken op de wereld. Mijn laptop is mijn bedrijf en het is gaaf om in een warme omgeving een paar uur te kunnen werken en daarna te kunnen genieten van de plek.”

Wat is jouw boodschap aan jongeren?
“Volg alsjeblieft jouw gevoel. Als je vanuit gevoel een keuze maakt word je nooit teleurgesteld. Dan is die keuze helemaal van jou.
Mensen in mijn omgeving zeggen soms: ‘jij hebt makkelijk praten, jij hebt gekozen voor vrijheid’. Dat klopt, maar dat heb ik ook vanuit mijn eigen gevoel gedaan. En ik werk er enorm hard voor, eigen ondernemer zijn is niet zaligmakend. Maar ik heb het allerleukste werk van de wereld, de allertofste klanten en bepaal mijn eigen regels en tijd. Daar kan je al vroeg mee beginnen.”

Hoe maak je een goede studiekeuze als je een brede interesse hebt? Judith Ros wist niet goed onderscheid te maken tussen haar talenten en de praktische toepassing ervan. Tot twee keer toe voldeed een studie niet aan haar verwachting. Totdat zij versneld het marketing- en communicatievak inrolde en koos voor doorontwikkeling als zelfstandig ondernemer. Een weg waarbij zij zich prettig voelt en waardoor zij haar eigen dromen kan waarmaken. 

Judith Ros had als kind al, zoals ze zelf zegt, een enorm brede interesse. Ze vond alles leuk, had een passie voor techniek, was creatief en gek op taal. De liefde voor taal erfde zij van de familie van zowel vaders als moeders kant. Ze schreef eigen verhalen en gedichten. De creativiteit was haar ‘eigen ding’ en uitte zich in vindingrijkheid en oplossingen bedenken.
Eigenlijk wilde Judith elke dag wat anders doen, ook als zij aan later dacht. In haar hart was zij jaloers op haar broer. “Hij wist precies wat hij wilde worden: boer. En deed daar ook een opleiding voor. Uiteindelijk is hij salesmanager geworden bij een machinefabriek die onder andere actief is in de agrarische sector. Maar als hij nu de kans zou krijgen alsnog boer te worden, dan zou hij het doen.”

Welke opleiding ben jij gaan volgen?
Taal werd de rode draad in het leven van Judith. Ze wilde na de havo hiervan haar vak maken en koos voor de lerarenopleiding Nederlands op Hogeschool Windesheim in Zwolle. “Na drie maanden had ik er alweer ‘tabak’ van. Dit moment kwam toen ik stage moest lopen en lesgaf aan 6-vwo-leerlingen. Ik was net zo oud als deze pubers, dat werkte niet. Achteraf gezien gaf ik meer om de taal zelf dan dat ik voor de klas wilde staan. Ik ben met de opleiding gestopt en ingestroomd bij de pabo. Het overbrengen van kennis vond ik heel leuk en heb dit twee jaar gedaan, totdat ik opnieuw na een stage, ditmaal bij kleuters, tot de conclusie kwam dat het vak leraar niet geschikt was voor mij. Ook met deze opleiding stopte ik.
Na twee afgebroken studies vroegen mijn ouders fronsend: ‘wat is je plan?’.
Ik wilde het liefst direct aan het werk, maar starten zonder enig diploma is niet de meest handige manier. Daarom ben ik gaan kijken naar een vervolgopleiding met drie criteria in mijn hoofd: in de buurt van thuis in Twente, een korte beroepsopleiding om snel daarna te kunnen gaan werken en qua inhoud enigszins aansluitend bij mijn interesse. Ik kwam uit bij marketing en communicatie. Ik volgde met plezier de praktische mbo-opleiding met twee leuke stages én behaalde een diploma ter afsluiting.”

Hoe kijk jij terug op deze periode?
“Als ik terugkijk, weet ik zeker dat ik met goede begeleiding eerder een opleiding had kunnen vinden die beter bij mij paste. De keuze om leraar te worden kwam voort uit de liefde voor taal. Als bijvoorbeeld een decaan meer had doorgevraagd over het lesgeven, had ik zeker bedacht dat dat niet mijn ding was. Ik heb zelf ook geen hulp gezocht, bezocht een open dag en dacht meteen ‘leuk, dat ga ik doen’. Het had mij meer geholpen als iemand mij gewezen had op mijn unieke vaardigheden als mens.
Haar vrienden snapten destijds niet dat Judith voor het vak van Leraar Nederlands koos. Haar ouders vonden het prima.
“Ondanks het stoppen met twee studies, zei mijn moeder ‘jij komt er wel’. Ze zag dat ik eigenwijs was en mijn weg zelf wilde ontdekken. Dat vertrouwen van huis uit heeft mij geholpen. Je voelt je gesteund als wordt gezegd: ‘’t komt goed’.”

Wat ben je na jouw opleiding gaan doen?
“Na de marketingopleiding ben ik direct gaan solliciteren. Ik vond een baan in online marketing in Oldenzaal. Gedurende mijn werk ontdekte ik mijn talenten en heb ik mijzelf steeds verbeterd. Nu ben ik sinds drie jaar zelfstandig online marketeer voor bedrijven. Ik adviseer onder andere op het gebied van strategie, vindbaarheid, SEA, conversieoptimalisatie en content. Ik werk rechtstreeks voor eindklanten en samen met reclamebureaus.”

Ben jij blij met jouw gekozen weg?
“De afgelopen drie jaar zijn voorbijgevlogen. Als zelfstandige heb je de vrijheid om het op je eigen manier te kunnen doen. Daar voel ik mij prettig bij. En het klinkt misschien gek, maar ik weet niet of ik dit werk over vijf jaar nog doe. Ik heb nog steeds een brede interesse en houd van verandering. Ik heb het rotsvaste vertrouwen dat er altijd wel iets op mijn weg komt wat ik leuk vind. Ik heb de vrijheid om een zijsprongetje te maken.”

Judith onderbouwt haar uitspraak met het feit dat ze onlangs is benaderd door de beroepsopleiding online marketing met de vraag of ze daar wil komen lesgeven en meedenken over de inhoud van de lessen. “Die kans kan ik pakken, dat geeft mij rust. Ik gedij het beste bij vrijheid en onafhankelijkheid. Dan ben ik niet zo snel verveeld. Mijn omgeving steunt mij hierin. Mijn moeder heeft altijd geroepen ‘jij gaat voor jezelf beginnen’, terwijl ze als moeder zijnde ook haar bezorgdheid uitte over een meer onzeker bestaan dan in loondienst. Net zoals mijn ‘grote’ broer.” De moeder van Judith is helaas overleden. Judith is er trots op dat zij nog wel de eerste stappen van haar zelfstandig ondernemen heeft mogen meemaken.

Wat raad jij jongeren aan die een studiekeuze gaan maken?
“Het is heel belangrijk om je hart te volgen. Een keuze maken puur op ratio is misschien veilig, maar van die je met je hart maakt word je het gelukkigst. En als je iets heel graag wilt, dan is alles mogelijk. Onderzoek serieus wat de weg is om bij jouw droom te komen, ga ervoor maar zorg ook voor een plan B. Blijf geloven in jouw eigen droom!”

P.S.: Een droom van Judith is om een boek te schrijven. Die gaat er zeker komen!

Germain Miedema wilde verhalen vertellen, als reclamemaker mensen verbinden. Hij bleek niet in de reclamewereld te passen. Toch komen zijn studie en werkervaring in dit vakgebied goed van pas nu hij zijn eigen onderneming is gestart. Met Hintle.com zorgde hij voor die verbondenheid waarvan hij ooit droomde. Nu schrijft hij zijn eerste boek. En al is zijn route vol ups & downs verlopen, hij raadt het iedereen aan een eigen pad te kiezen. Lees waarom Germain doet wat hij doet.

Als klein kind was Germain Miedema, zoals hij dit zelf beschrijft ‘wispelturig’. Hij droomde ervan F16-piloot te worden, later dacht hij Bill Gates op te volgen. Ondertussen voetbalde hij buiten met zijn vriendjes, dat tijdens de middelbareschooltijd overging in gamen en websites bouwen.

Welke studiekeuze maakte jij?

“Op de middelbare school besloot ik reclamemaker te worden. Waarom? Ik vond op TV vooral de reclameblokjes prachtig, mooie woordspelingen, serieuze of grappige verhaaltjes. Het idee dat je mensen tussendoor op een andere gedachte brengt, sprak mij aan. Mijn pleegmoeder zag meer iets in IT. Ze zei ‘je zit de hele dag achter je computer, daar moet je verder mee’. Ik dacht toen ‘dat doe ik al als hobby’. Mijn vrienden vonden er niet zoveel van. Je werd gestimuleerd om je eigen keuze te maken.”

Na het eindexamen Havo koos Germain voor de studie Communicatie op Fontys Hogeschool in Eindhoven. Deze school had een creatieve richting waarmee je werd opgeleid tot conceptdenker. Hij zag het beeld van zichzelf als artdirector al voor zich. Hierdoor werd hij kritisch uitgedaagd door docenten en mentoren. Dat bleek uit het feit dat hij na het behalen van zijn propedeuse, een twijfelachtig advies kreeg om de reclamekant op te mogen gaan. ‘Hoe kan dat nou?’, vroeg hij zich af. “Bleek dat ze mij wat streng hadden aangepakt om mij te triggeren ‘als je dit echt wilt, moet je eruit halen wat erin zit’.” Hij behaalde zijn diploma.

Wat ben je na jouw studie gaan doen?

Met de functie van junior copywriter bij een klein reclamebureau in Eindhoven startte de carrière van Germain. Samen met het team creëerde hij voor veel bedrijven reclamecampagnes. Maar de reclamewereld bleek niet bij hem te passen: “Het draaide om ‘ellenbogenwerk’, politieke spelletjes en drive (ook van klanten) om veel geld binnen te halen met mooie beloftes en minder om ‘wat betekenen we?’. In 2014 stapte hij van reclamemaker aan bureauzijde over naar een communicatieafdeling aan klantzijde. Om zich te heroriënteren. “Daar groeide mijn idee om eigen ondernemer te worden. Hij vroeg zichzelf af wat zijn business moest worden. “Reclame, IT, of liever iets wat ik kan laten groeien en wat past bij mijn waarden?”

Hoe ontstond het idee voor Hintle.com?

“Als pleegkind verhuisde ik 13 keer tot ik op mijn negentiende eindelijk op mijzelf kon wonen. Verbinding aangaan vond ik moeilijk. Pas toen ik 21 was en een meisje ontmoette die hiermee goed kon omgaan, durfde ik een lange relatie aan te gaan en de liefde langzaam toe te staan. Daarmee ontdekte ik hoe belangrijk het is om mensen dicht bij je te houden. Zo wilde ik een keer wat tofs doen voor mijn vriendin. Ze wilde graag naar een optreden van Róisin Murphy maar was teleurgesteld dat dit al was uitverkocht. Zij wist niet dat ik al tickets had gekocht. Haar verjaardag was nog drie maanden verder in de tijd en ik besloot niets te zeggen maar naar een verrassing toe te werken. Ze kreeg van mij een kaartje met alleen dag en tijd erop. We gingen shoppen in Utrecht, daarna sushi eten in Amsterdam. Ze liet het over zich heen komen maar vroeg in de trein wel waarom het eten in Amsterdam was. Totdat ze een post op Instagram zag over Róisin Murphy. Zij grijnsde van oor tot oor. Ze was zo gelukkig met dit vette cadeau!”

Toen Germain zijn nieuwe weg zocht, dacht hij terug aan dit cadeau. Waarom zou hij speciale belevingen niet voor meer mensen mogelijk maken? Hij onderbouwt zijn keuze met: “Facebook is ooit begonnen om in contact te blijven met je vrienden. Inmiddels gaat het om hoe geweldig de foto’s zijn en hoeveel likes je krijgt. Met een beleving kan je écht iets leuks regelen, verbondenheid creëren. Zoiets opzetten kan zonder grote investeringen, gewoon bouwen en als het lukt doorgaan. Hintle.com was geboren. Vier vrienden zijn aangehaakt als mede-eigenaar. Met zijn allen stampen we Hintle.com uit de grond.”

Hoe kijk jij naar de toekomst?

“

Germain vindt in het vertellen van zijn verhaal zijn bevestiging: “Mijn verhaal klopt gewoon, ik was slecht om vriendschappen te onderhouden, verhuisde veel, haalde mijzelf altijd uit onzekerheid onderuit. Ik zie nu hoe waardevol het is maar ook hoe makkelijk er met relaties wordt omgegaan, waardoor je deze kunt verliezen. Als de droom uit mag komen, zou het geweldig zijn.”

“Ik doe iets wat nog niet bestaat, de toekomst is onzeker maar ik zie dat het erin zit. Sommigen vragen ‘wat ben je allemaal aan het doen? Neem toch een freelance opdracht aan, je hebt geld nodig’. Ik heb echter al in mijn jeugd bewezen dat ik een challenge aankan!”

Wat is jouw boodschap aan jongeren?

“Kies jouw weg, laat je niet afschrikken door anderen. Soms gaat het mis en is je spaargeld op, maar er zijn altijd keren dat het wel lukt. Wat je niet kunt, kan je leren. Gewoon beginnen. Ik heb met mijzelf afspraken gemaakt, doelen gesteld. Als ik in een dal zit, houd ik mijzelf voor ‘je hebt de afspraken nog niet gehaald’. Er zijn iedere keer toch weer kleine lichtpuntjes.
Ik hoor veel mensen zeggen ‘daar heb ik geld, opleiding of extra tijd voor nodig, maar je kunt al met iets kleins beginnen, je nieuwe route manifesteren.
Zie het als een uitgestelde grote beloning. Je kunt nu een taart kopen, dat is lekker, maar als je er superhard voor werkt en om die reden een taart krijgt, smaakt ie nog beter!”

De nieuwe weg, schrijven aan een boek

Inmiddels is Germain een andere weg ingeslagen. Hij schrijft fulltime aan zijn eerste boek: "Een boek schrijven in een jaar, met als basis jezelf, en mijnenvelden van trauma’s die nog opgelost moesten worden. De inzet: een makkelijk leesbare gids maken voor 2000 jeugdzorgkinderen." Het boek heeft de titel '18 jaar op en 18 jaar af' en wordt op 12 april gelanceerd.

In de serie inspiratieverhalen ‘waarom doe je wat je doet’, vertelt Bert van den Berg welke studiekeuze hij maakte en hoe zijn weg daarna verliep. Lees over zijn vanzelfsprekende instap in het familiebedrijf Van den Berg’s Drukkerij en zijn bewuste uitstap, 33 jaar later, naar sport en vitaliteit met Runxperience. En luister naar zijn advies aan jongeren die nog keuzes gaan maken.

“Vroeger wilde ik boswachter worden of politieagent. In ieder geval lekker buiten zijn”, trapt Bert van den Berg zijn verhaal af. “Als kind was ik heel erg sportief en vond ik buitenspelen het allerleukste. Op de middelbare school speelde voetbal een belangrijk rol. Het heeft mij gevormd, met name omdat ik bij de voetbalclub een grote vriendengroep heb opgebouwd die ik tot op de dag van vandaag nog om mij heen heb.”

Welke studie ben jij gaan volgen?

Bert vertelt dat al vroeg vaststond dat hij bij het familiebedrijf Van den Berg’s Drukkerij zou gaan werken. “In 1928 was mijn opa gestart met zijn drukkerij. Later kwamen zijn beide zoons erbij in. Als jonge jongens verleenden mijn neef Erik en ik hand- en spandiensten. Hoe mooi is het om zo in vakanties een zakcentje te verdienen. Er was altijd werk, zoals machines poetsen, vloeren vegen en later achter de drukpers staan.”

Na de Mavo ging Bert als vanzelfsprekend naar MTS Grafisch Lyceum in Utrecht. Daarna wachtte hem de militaire dienst. “Ik belandde bij de film en fotodienst door mijn grafische achtergond. Het was een superleuke tijd. Vervolgens deed ik HBO marketing & management, als aanvulling op mijn technische kennis. Daarna ging ik het bedrijf in.”

Hoe reageerde jouw omgeving op jouw keuze?

“Mijn vader heeft het nooit aangemoedigd om in het bedrijf te komen werken. Misschien omdat hij dacht: ‘er zijn genoeg andere branches waar je ook plezier uit kunt halen en waar minder werkdruk is’.  Het kan zijn dat hij zo reageerde om mij te prikkelen een eigen keuze te maken.
Mijn vrienden vonden mijn keuzes logisch. Ik had van begin af aan mijn ambities gedeeld en op school ook geen enkele twijfel gehad.” Daarbij wist Bert dat als hij de grafische branche instapte, hij niet koos voor een vak dat de rest van zijn leven hetzelfde zou blijven. Om de paar jaar kende deze branche ingrijpende veranderingen.

Wat heb je in het bedrijf meegemaakt?

“Ik heb op alle afdelingen gewerkt, bij opmaak, de zetcomputers, het drukken en het afwerken, ben voor alle machines los op opleiding geweest, in Nederland en buitenland. Om een brede basis te krijgen.
Rond ons 30^ste hebben Erik en ik het bedrijf van onze vaders overgenomen. Ik heb er in 33 jaar veel zien gebeuren. Ik was best handig met computers, kon informatie goed vertalen naar computerprogramma’s. Toen kwam Apple en was van het ene op andere moment mijn kennis overbodig. Om de paar jaar kwamen er nieuwe technieken, wij pakten die op en zagen het als kans om voorop te kunnen lopen. Het was een mooie tijd, ik kijk er met veel plezier op terug.”
Toen Bert de drukkerijwereld instapte was de branche vooral productgericht.  In de loop der jaren kwam de focus steeds meer op diensten en creativiteit te liggen. Productie werd minder en minder. “Ik kwam op een punt dat ik ontdekte dat het plezier er voor mij afging, ik had een nieuwe uitdaging nodig. Ik heb afscheid genomen, wetende dat het bedrijf bij Erik in goede handen achterbleef. Dan gaat er een deur dicht en denk je ‘wat ga ik doen’? Ik had geen enkel idee wat.”

Wat doe je nu?

“Ik nam een half jaar de tijd om te ontdekken ‘wat wil ik?’. Ik volgde cursussen, van houtbewerking tot hardloopinstructeur.” Toen werd ik gevraagd om mensen in beweging te zetten, in groepsverband hardlopen. In eerste instantie deed ik dit als hobby, na enkele maanden ben ik mij er professioneel in gaan verdiepen. Ik koos voor een cursus running therapie, waarmee je mensen met psychische klachten begeleid. Het is bewezen dat zij zich lekkerder voelen als ze actief bezig zijn. Daarna kwam alles in een stroomversnelling. Ik werd benaderd door Marc Cinjee, een jongen die sportacademie heeft gedaan, om met hem een organisatie met 300 lopers over te nemen. Ik dacht meteen, hoe gaaf is het om samen, ik met mijn managementervaring en hij met zijn sportieve kwaliteiten, dit te kunnen doen. Eind 2019 werd Runxperience een feit. Bert en Marc zetten samen met 20 andere trainers, jong en oud in beweging in het gebied van Amerongen tot Utrecht.

Wat waren de reacties op jouw carrièremove?

“Positief.  Iedereen in mijn omgeving zei: ‘dat hebben we altijd in jou gezien, ontzettend moedig dat je deze stap hebt gezet.”
Bert geeft aan dat het goed voelt. “Ik heb naast mijn werk altijd gesport. Het is zo belangrijk om zelf in balans te zijn. Als ik zie dat anderen dat gevoel ook krijgen, word ik vrolijk.”

Wat is jouw boodschap aan jongeren?

“Doe iets waar je gelukkig van wordt, dat is het allerbelangrijkste. Kies een opleiding die op dat moment bij jou past, als goede basis, maar het is bewezen dat 50% later in een andere branche terechtkomt dan waarvoor hij of zij heeft geleerd.
En blijf daarna openstaan voor kennisvernieuwing. Het leren is na een paar studiejaren niet klaar. Spreek ambitie uit. Alles vormt je, je moet vooral niet bang zijn en niet stilstaan.”

Diep verzonken in rood pluchen stoelen van de oudste bioscoop ter wereld keek jonge Monika Knottnerus naar films. Om filmhelden te bewonderen, maar óók om te leren van acteerwerk, montage, geluids- en lichteffecten. Zij droomde van een carrière als filmmaker, maar koos voor een studie met baangarantie: Engelse taal- en letterkunde. Waarom? Lees het interview over passie, illusie, toeval en kansen pakken.

“Ik keek films op tv vaak twee keer achter elkaar.” Monika Knottnerus vertelt dat ze soms spijbelde om de films die ze ’s avonds op tv zag, de volgende ochtend opnieuw te kijken, wanneer ze herhaald werden.

Waar droomde jij van?

Als tiener bezocht Monika de bioscoop dagelijks. Zij groeide op in Polen en haar moeder werkte in de oudste bioscoop ter wereld. Ze kreeg vouchers voor gratis bioscoopbezoek en wisselde deze en die ze van haar moeders collega’s kreeg, allemaal in. Het was haar droom films te gaan maken. “Out of Africa zag ik wel 30 keer, de ene keer lette ik op camerawerk, de andere keer op geluiden of op muziektoepassing. Er was altijd wel een vriend of vriendin die meewilde.” Haar verkering niet, die was verslaafd aan lezen. Monika vertelt dat hij boeken verslond en vaak hele nachten zat te lezen, waardoor hij ’s ochtends heel laat opstond. “Heel irritant voor mij, aangezien ik een (extreem) ochtendmens ben. Het was een grote liefde, maar we waren twee tegenpolen: ik druk en ambitieus, hij wilde niets anders dan lezen. Ik dacht daarom dat hij gewoon lui was en ik hekelde dat. Toen we volwassen werden en ik aan onze toekomst begon te denken, zei ik soms boos: ‘Wat ga je met je leven doen? Wat voor werk ga je verrichten? Want van het lezen kun je geen gezin onderhouden.’ Daarop beet hij terug: ‘En jij? In een bioscoop zitten brengt ook geen brood op de plank.’ Toch bleven we doen wat we het allerliefst deden en ondanks alles hielden we zielsveel van elkaar. Op mijn 21ste, met veel pijn in mijn hart, besloot ik toch de relatie te verbreken. Ik was bang voor de toekomst met hem.”

Voor welke studie koos jij?

Na het eindexamen vwo koos Monika voor de Engelse taal- en letterkunde. Alhoewel de film haar passie was, wilde ze niet meteen naar de filmschool. Ze voelde zich nog te jong en onzeker. Ze besloot eerst iets anders doen om later meer volwassen en slimmer naar de filmschool te kunnen gaan. “Ik vond vreemde talen altijd al interessant. Engels leerde ik al vanaf mijn achtste jaar. De ouders van mijn beste vriendin regelden Engelse les voor hun dochter en ik mocht meedoen. Ik bleek al snel vrij goed in deze taal te zijn. In mijn laatste jaar basisschool gaf ik betaald Engelse les aan mijn zusje en haar vrienden. Daar is mijn ondernemersgeest begonnen.”

Haar ouders vonden Monika’s studiekeuze ‘fantastisch’, Engels was een elitaire studie. Ze beschrijft de situatie in Polen: “We leefden toen nog achter het IJzeren gordijn met het Westen als ergste vijand. Het leren van de westerse talen werd ontmoedigd. In heel Polen waren er maar een handvol studies westerse talen. Het was wel een studie met baangarantie, want veel mensen wilden Engels leren en na de val van het IJzeren gordijn was er een grote behoefte aan tolken en vertalers. Voor ambitieuze Monika was één studie niet genoeg. Ze deed Nederlandse taal- en letterkunde erbij, won een studiebeurs van Taalunie en vertrok naar Utrecht.
In Nederland raakte zij bevriend met haar huidige partner, Robbrecht. Hij studeerde in Delft en woonde toevallig in een studentenhuis naast een bioscoop. “Op zijn zolderkamer kon je films als James Bond meebeleven. Hij ging niet vaak naar de film, dat vond ik zo raar. Hij legde uit dat hij dat als student niet kon betalen. Voor mij nieuw, want in Polen was cultuur juist goedkoop.”

Wat deed je na jouw studie?

Na het afronden van haar studies begon Monika in 1994 als zelfstandige tolk en vertaler. “Wat een marteling, dit beroep paste totaal niet bij mij”. Toevallig werd zij benaderd door een groot medisch bedrijf dat iemand zocht die Pools, Nederlands en Engels sprak. Zij nam de job aan, werkte er bijna 10 jaar in sales en marketing.
In die tijd kwam de film weer op haar pad. Monika legt uit: “Op een medisch congres in Polen kwam ik in contact met een filmregisseur. Via hem haalde ik Poolse filmers naar Nederland om promotiefilms te maken. Dat was een stuk goedkoper.” Toen Polen lid werd van de Europese Unie, werd de weg voor haar vrijgemaakt om hiermee zelf geld te gaan verdienen. Ze richtte een reclamebureau op en verzorgde marketingcampagnes waarvan films onderdeel uitmaakten. Toen YouTube opkwam en het steeds makkelijker werd om betaalbare films te maken, koos zij volledig voor de filmmakerij met Prezz.  “Inmiddels is het 10 jaar later en kijk ik terug op zo’n 1000 gerealiseerde films, mijn ‘wall of fame’ met mooie getuigenissen, titel ‘ondernemer van het jaar’ en uitstekende reviews.”

Wat doe je nu?

De ogen van Monika beginnen te stralen als zij over het filmen praat: “Ik ben via een omweg weer bij mijn passie teruggekomen. Bepaald door het toeval en het aanpakken van kansen. En met een rugzak vol kennis en ervaring die ik heb opgedaan. Belangrijk bij films maken is dat je goed bent in vertalen wat iemand doet naar een verhaal (studie letterkunde), dat je helder formuleert (taal) en daarbij laat zien wat jou onderscheidt (marketing). Deze kennis en kunde stelt mij in staat een boodschap goed om te zetten in de juiste beelden. Dat onderscheidt mij van mijn concurrenten, zeggen mijn klanten.”

Wat is jouw advies aan jongeren die een studiekeuze gaan maken?

“Uit ervaring weet ik dat je kansen moet pakken en dromen moet bewerkstelligen.” Jongeren die nu voor een keuze staan adviseert Monika: “Doe iets wat je leuk vindt, dan voelt het niet als werk. Kiezen voor een studie met baangarantie is een illusie. Jouw wereld kan er in vijf jaar helemaal anders uitzien.”

By the way: Monika’s jeugdliefde is eigenaar van een grote, gerenommeerde uitgeverij geworden en doet niets anders dan (manuscripten) lezen. Ze zeggen beiden nooit het gevoel te hebben aan het werk te zijn.

Op 18-jarige leeftijd dacht Mitch van Giersbergen arts te worden. Tijdens zijn studie geneeskunde ontdekte hij dat deze rol toch niet bij hem paste. Hij pakte zijn jeugdhobby voor techniek en geluid weer op en maakte er, na het afronden van zijn studie, ‘serious business’ van. In enkele jaren tijd werd Luxonos een succesvol bedrijf dat drie jaar op rij de FD Gazellenprijs won. Lees waarom Mitch doet wat hij doet en wat zijn advies is aan jongeren die voor een studiekeuze staan.  

“Als kind had ik geen idee wat ik later wilde worden. Ik was gewoon bezig met spelletjes en games, samen met vriendjes. Wel had ik al jong ‘ondernemerszin’, voornamelijk om geld te verdienen. In groep 7 en 8 was ik DJ op feesten. Samen met een vriendje kocht ik apparatuur via Marktplaats en draaien maar.” Omdat vriendjes weinig budget hadden voor een ‘professionele’ DJ, stapte Mitch van Giersbergen over op online radio. Zo ging het een over in het andere. Op 15-jarige leeftijd had hij een webhostingbedrijf, zijn vrienden waren zijn eerste klanten.

Welke studie koos jij?

“In het laatste jaar van het vwo moesten we een studiekeuze maken. In de mentorklas spraken we over ‘wat wil je later wilde worden’. Best lastig als je nooit bewust een idee of droom hebt gehad. In zo’n gesprek werd gevraagd: ‘is de zorg niet wat voor jou?’. Ik stond ervoor open. De biologielerares heeft toen geregeld dat ik een dagje met een orthopeed kon meelopen. Een paar uurtjes op pad met een oudere man die niet te veel met protocol bezig was en meekijken bij een operatie. Hij wist precies hoe hij mij moest ‘prikken’.”  Mitch koos voor de studie geneeskunde, met enige twijfel of een economische studierichting niet beter voor hem zou zijn. “Toen ik werd ingeloot voor geneeskunde, moest ik die kans wel grijpen…… Mijn ouders vonden het een verstandige keuze. Vrienden moesten er even aan wennen.”

Wat waren jouw verwachtingen van de studie?

“De studie viel in het eerste jaar vies tegen.” De verwachting van Mitch dat geneeskunde een echte bètastudie zou zijn, was niet reëel, het studeren was compleet ‘alfa’. “Boeken in je hoofd stampen, naampjes leren. Ik kan gemakkelijk leren, maar met mijn dyslexie is ‘stampen’ niet ideaal.” In het eerste half jaar haalde hij geen enkele voldoende. Na een gesprek met een arts, die aangaf dat in het tweede jaar leren anders zou worden, zette Mitch de knop om. “Mijn truc werd om alle colleges te volgen, ik skipte er niet een, en maakte gestructureerde samenvattingen. Dan zat de lesstof in mijn hoofd. Studiegenoten wilden die samenvattingen ook hebben. Deze deelde ik gratis en worden nog steeds jaarlijks zo’n 30 keer gedownload.”

Wat ben je na jouw studie gaan doen?

Het leren ging beter maar Mitch besefte al snel dat hij zijn toekomstbeeld moest bijstellen: “Ik had verwacht dat je als arts redelijk vrij was. In de praktijk blijkt het werk super strak geprotocolleerd te zijn. Je hebt weinig invloed op het systeem en loopt dus eigenlijk met de meute mee. Dat past niet bij mij. Ik kreeg er weinig energie van.”
In de laatste jaren van zijn studie pakte Mitch zijn jeugdliefde voor techniek en geluid weer op. ”Eigenlijk viel ik hiermee terug in ‘oude patronen’.” Hij had in 2010 al Luxonos, een bedrijf in techniek, beeld en geluid voor projecten en evenementen opgericht. Na het afronden van zijn zesjarige studie in 2017, ging hij serieus met ondernemen verder. “Mijn vrienden begrepen mijn keuze en zeiden ‘doe wat je leuk vindt’. Mijn ouders uitten twijfels: ‘is het een veilige keuze voor lange termijn?’.  Ik sprak met mijzelf af om het maximaal twee jaar te proberen. Lukte het niet dan kon ik altijd nog de zorg in.”

Wat doe je nu?

De twee jaar zijn ruimschoots voorbij. Mitch heeft een mooie, één van de snelst groeiende ondernemingen neergezet. Het ondernemen is zijn passie, vooral het verbeteren van processen. “Efficiency aanbrengen kun je prima in een ander bedrijf doen, maar in je eigen onderneming heb je net iets meer vrijheid. Wat mij het meest verbaast zijn ‘mensen’. In het dagelijks leven kom je het hele spectrum van de populatie tegen, maar eigenlijk ook weer niet. Je gaat namelijk alleen om met de mensen die bij je passen. Fulltime samenwerken met dat ‘hele spectrum’ is anders. Wat ik daarmee bedoel is dat mensen heel verschillend zijn en vooral ook op elk niveau anders denken. Op dit moment is mijn grootste uitdaging om het maximale uit iedereen te halen.”

Hoe ziet jouw toekomst eruit?

“Ik kijk positief naar de toekomst. Ik zie nog veel verbetermogelijkheden in onze branche.” Toch kan hij zich voorstellen niet voor eeuwig (alleen) in deze branche te werken. De zorg trekt hem ook, maar dan vanuit een technische invalshoek. “Met een vernieuwend EPD (Elektronisch patiëntendossier) is volgens mij nog veel te halen én kun je echt wat toevoegen aan de samenleving. Denk bijvoorbeeld aan de huisartsenzorg. Als je via de computer de basisvragen over jouw bijvoorbeeld pijnlijke elleboog kunt invullen, waarna de computer ook een medicijnadvies geeft, dan kan de huisarts naast de check meer echte aandacht geven. ”Mitch is enthousiast en ziet het EPD-systeem al voor zich. Hij is zich ervan bewust dat er een bepaald volume, certificering, investering en tijd voor nodig is. Het is mijn toekomstdroom.”

Wat is jouw boodschap aan jongeren die een studiekeuze gaan maken?

“Ik heb geen spijt van mijn studie. Ik heb geleerd op academisch niveau te denken en mijn idee voor het EPD is hieruit ontstaan. Iedere 16-18-jarige die voor een keuze staat, raad ik dan ook aan te gaan studeren. Het is goed voor je ontwikkeling. Maar kies vooral wat je op dat moment leuk vindt, want wat je in de toekomst leuk gaat vinden, weet je nu niet. Zorg ook voor een back-up plan. De rest volgt vanzelf. Weet dat zo’n 50% van de mensen iets anders doet dan waarvoor ze gestudeerd hebben. Bedenk dat iedereen met een positieve mindset en doortastendheid kan worden wat ie wil, krijgen wat ie wil, kortom iets moois van het leven kan maken. Je moet het echt willen en erin geloven.”

Toen ik 18 was, wist ik echt nog niet wat ik wilde worden. En dat moest je toch een beetje weten om een studie te kunnen kiezen. Ik zag mijn plek wel op de Design Academy in Eindhoven. Mijn omgeving vond dat een vreemde keuze na het behalen van mijn gymnasium-Bèta diploma. Ik niet, ik was altijd creatief bezig, tekende veel en schreef verhalen. Helaas kwam ik niet door de selectieronde, de beoordelingscommissie, drie streng uitziende oudere mannen, intimideerden mij zo dat ik geen woord wist uit te brengen en mijn werk niet goed kon verdedigen. Dag droom. Kunstgeschiedenis was mijn tweede keuze. Die droom liet ik ook varen na veel opmerkingen over: ‘daar kan je toch geen baan in vinden’, dan word je ‘Koos, werkeloos’. Jaloers keek ik naar klasgenoten die hun toekomstbeeld al voor zich zagen en een bijpassende studie kozen. Ook zag ik een aantal een opleiding kiezen die totaal niet bij hen paste, om maar te gaan studeren. Dat wilde ik niet, want ik wist dat ik die studie dan niet zou afmaken. Toen een vriendin vertelde een jaar de secretaresseopleiding Schoevers te gaan doen, zei ik ‘ik ga mee, dan doe ik iets nuttigs en kan ik ondertussen bedenken wat ik wil gaan studeren’. Zo gezegd, zo gedaan. Zeker veel geleerd. Maar geen studie bedacht. En meteen gaan werken. Gelukkig heb ik bij verschillende bedrijven fijne leidinggevenden getroffen die mijn talenten zagen en mij kansen boden.

Van loondienst naar zelfstandig ondernemer

Mijn eerste communicatierol kreeg ik op het hoofdkantoor van Bruna. Na een jaar directiesecretaresse te zijn geweest, werd mij gevraagd de communicatie-afdeling te gaan runnen. Ik heb er een heerlijke tijd gehad. Na zes jaar startte ik mijn eigen communicatiebureau. Een mooie belevenis van acht jaar met fijne klanten. Eén van die klanten was Dolmans. Na een jaar ad interim ben ik daar in dienst gegaan en zei ik het ondernemerschap gedag. Op dat moment een goede keuze die mij weer structuur gaf, na jaren dag en nacht te hebben gewerkt met drie kleine kinderen in ons gezin. Met plezier heb ik aan marketing, klantenservice en accountmanagement gebouwd. Na negen jaar stapte ik over naar marketing Numatic. Maar het ging toch weer kriebelen…ik besloot opnieuw als zelfstandig ondernemer verder te gaan. Wederom waren er mensen om mij heen die mij voor gek verklaarden. Ik had immers een baan met goede voorwaarden, ik had er mijn pensioen kunnen halen, maar als je iets in je hoofd hebt, dan ga je ervoor. In 2018 richtte ik Esther Communiceert op en heb er nog geen dag spijt van gehad.  Ik doe wat ik leuk vind en werk samen met een diversiteit aan opdrachtgevers.

Kies jouw eigen pad

Waarom ik mijn verhaal vertel? Om te laten zien dat je vroeg of laat jouw droombaan kunt vinden, met of zonder studie in de richting van die baan. Ik spreek regelmatig jongeren die een studiekeuze moeten maken. Zij weten ook niet allemaal welk werk zij later willen doen en zijn bang een verkeerde keuze te maken. Tussen de regels door ‘lees’ ik dat ze eigenlijk iets willen doen dat bij hen past, maar deze keuze niet durven maken. Uit angst om later geen goede baan te kunnen vinden, niet aan verwachtingen van hun omgeving en onze prestatiemaatschappij te kunnen voldoen. Anderen besluiten een tussenjaar te nemen en komen niet meer aan een vervolgopleiding toe.

Ik geef dan voorbeelden. Voor mijn werk ontmoet en interview ik namelijk veel ondernemers, directieleden en medewerkers van bedrijven en hoor waarom zij doen wat ze doen. Een aantal doet werk dat aansluit bij hun studie, merendeel werkt niet meer in het vakgebied waarvoor zij ooit gestudeerd hebben.
Na zo’n gesprek zie ik de opluchting op het gezicht. ‘Oh, dus het is niet erg om nu niet te weten’ en ‘Ik hoef dus niet altijd in dezelfde baan te blijven’, ‘Ik kan dus wel die studie gaan doen die ik leuk vind’.
Dat klopt. Als je weet welk vak je later wilt uitoefenen, kies dan die opleiding die daarvoor geschikt is. Weet je het nog niet, ga dan voor de studie die bij jouw talenten past. In beide gevallen steek je interesse, kennis en kunde in jouw eigen ‘rugzak’ op weg naar de toekomst. Ieder komt, direct of via een omweg, tot die werk- en levensinvulling die bij hem of haar past. Zo blijf je bij jezelf en ben je happy.

Jongeren inspireren met praktijkverhalen

Of ik spijt heb van mijn weg? Nee, gaandeweg heb ik diverse opleidingen gedaan om mijn communicatie skills te vergroten. Die studie kunstgeschiedenis komt ook nog wel. Ik heb keuzes gemaakt die op dat moment bij mijn leven pasten. Wat ik wel ervaren heb is dat een diploma de weg naar een leuke baan makkelijker maakt. Helaas telt in onze maatschappij een diploma zwaarder dan jarenlange ervaring. Dus stimuleer ik jongeren wel om een studie te gaan doen. Die ze vooral leuk vinden. Ik inspireer hen met verhalen uit de praktijk.

Doe mee en vertel ‘waarom jij doet wat je doet’

Heb jij ook een eigen verhaal over ‘waarom jij doet wat je doet’? Wil jij jouw weg delen met jongeren of ken jij iemand met een inspirerend verhaal? Stuur mij dan een persoonlijk bericht via contact@waaromdoejewatjedoet.nl.