Het leven loopt niet altijd zoals je verwacht. Boris Beekink (24) had zijn passie al vroeg gevonden, maar was genoodzaakt daarmee te stoppen. Het verhaal van Boris laat zien hoe alles altijd op z’n pootjes terecht komt, zolang je er maar voor gaat.

Hoe was jouw jeugd?

“Enorm wisselvallig”, begint Boris Beekink. Toen hij vier jaar oud was, gingen zijn ouders uit elkaar. “Bij mijn moeder was altijd alles fijn, bij mijn vader minder. Daar was het niet zo goed geregeld, waardoor ik als kind van alles meemaakte.” Die ervaringen zorgden ervoor dat Boris als kleine jongen zich snel liet ‘opfokken’ en vaak in de problemen terechtkwam. Het was beter voor hem om het speciaal onderwijs te volgen.

“Daarnaast hadden wij het altijd financieel moeilijk. Van jongs af aan is hierdoor de drive ontstaan om hard te werken en geld te verdienen.” Vaak kookte hij om zijn moeder in huis te helpen. “Dat deed ik dan samen met mijn opa die vanaf de scheiding de rol van mijn vader heeft overgenomen. Hij leerde mij alles wat ik moest weten en ik ontwikkelde een passie voor koken. Ik was vastberaden: ik word kok. Mijn opa was mijn eerste leermeester.”

Hoe was jouw schooltijd?

“Niet leuk. Ik werd heel erg gepest en durfde niet voor mijzelf op te komen. Vaak zat ik huilend thuis, omdat ik niet naar school wilde.” Op een gegeven moment ging de knop om. Thuis begonnen er ook weer dingen op te spelen. “Ik ‘pikte’ het niet meer en kwam steeds meer voor mijzelf op. Toen nam het pesten af.” Het eerst zo verlegen, bescheiden jongetje had op jonge leeftijd al zoveel te verduren, dat hij zich moest harden. Mensen die hem destijds al kenden, zien nu een heel andere Boris. “Ik hoef niet te weten wie ik was geworden als dit allemaal niet gebeurd was. Het heeft mij gemaakt tot wie ik nu ben.”

Tijdens zijn schooltijd begon hij met werken in de keuken van Restaurant Le Brasseur in Maarssen. Daar heeft hij voorafgaand aan zijn koksopleiding al kunnen proeven van wat hem te wachten stond. “De chef, Marijn Brouwer, is een groot voorbeeld voor mij. Met hem heb ik altijd een speciale band gehad. Maar werken in de horeca heeft ook een harde kant. Soms stond ik huilend in de keuken, maar zo leer je.”

Hoe verliep jouw leven na de schooltijd?

Boris hield vast aan zijn droom; na de middelbare school begon hij aan zijn opleiding tot kok. Op het ROC in Nieuwegein leerde hij alle kneepje van het vak. “Je begint met de opleiding tot basiskok. Omdat ik al zoveel ervaring had opgebouwd, doorliep ik die opleiding met ‘twee vingers in de neus’.” Met het papiertje op zak vervolgde hij zijn opleiding tot Zelfstandig werkend kok. “De Franse termen onthouden was wegens mijn dyslexie een ramp. In mijn laatste jaar heeft mijn mentor mij enorm geholpen; hij zag dat theorie mijn ding niet was, maar ik precies weet wat ik moet doen in de keuken. In overleg met de school hoefde ik de theorie niet te doen, mits ik het praktijkgedeelte heel goed afsloot.” Aan het eind van het schooljaar liep hij met opgeheven hoofd én diploma richting het begin van zijn professionele carrière.

Hoe ben je gekomen waar je nu bent?

“Na de opleiding ben ik gaan cateren voor partijen. Dat was niet helemaal mijn ding, omdat ik gewend was aan de betere kwaliteit van koken bij Le Brasseur.” Boris verliet die baan om bij een nieuw restaurant te gaan werken. “Dat liep niet helemaal zoals het moest wegens problemen met de vergunningen. Ook brak de pandemie uit en ben ik bij PostNL beland.”

Vond je het moeilijk om de keuken te verlaten?

“Zeker, dat vond ik heel moeilijk.” Zijn leven bestond uit koken en nu moest hij pakketjes gaan bezorgen. “Ik sta altijd open voor nieuwe dingen, dus vond het werk zelf wel leuk. Maar nu, drie jaar verder, ben ik het wel beu haha.” Door deze omschakeling had Boris opeens in de weekenden vrij en kon hij de feestdagen bij vrienden en familie vieren. Dat beviel hem goed, waardoor hij twijfelde of hij nog terug wilde keren naar de horeca.

“Op een dag zag ik een filmpje van iemand die auto’s schoonmaakte. Ik was helemaal gefascineerd.” Hij verkocht zijn scooter, ging extra veel werken en zocht uit wat allemaal nodig was om stoffen te reinigen. “Dat begon met een simpele stofzuiger, nu ligt mijn hele auto vol met gespecialiseerde reinigingsapparaten.’  Meteen vanaf de start, tot grote opluchting van zijn moeder, ging Boris’ bedrijf, Beekinkcardetailing.nl, als een speer.

Wat vind je het leukst aan wat je nu doet?

“Ten eerste zie je echt een verandering; van een auto die extreem vies is, naar een auto die er zo goed als nieuw uitziet. Ik vind het ook fantastisch om mensen te helpen. Ik kan ervoor zorgen dat zij op een gezonde manier in hun auto kunnen rijden. Maar de waardering en lachende gezichten zijn voor mij het allerbelangrijkst.

En het koken dan? “Soms mis ik het wel. Vooral als ik uit eten ga bij Le Brasseur. Voordat ik het weet sta ik opeens zelf borden op te maken. Ik kan het niet laten en gelukkig vindt iedereen het okay.”

Wat wil je meegeven aan jongeren die voor een belangrijke keuze in hun leven staan?

“Doe écht wat je leuk vindt. Heel veel jongeren die een opleiding moeten kiezen, weten niet wat ze willen doen en kiezen dan voor een bepaalde opleiding zonder er volledig achter te staan. Na vier jaar komen ze er dan vaak achter dat ze helemaal niet willen werken in die branche. Daarnaast wil ik benadrukken dat je niet altijd een papiertje nodig hebt om iets te bereiken; als je maar iets doet wat je leuk vindt, kom je er vanzelf."

“Ik wil ondernemers laten zien wat er allemaal mogelijk is.” John Slabbekoorn is traditioneel opgevoed en krijgt het beeld mee dat hij tot zijn 65ste nog hetzelfde doet als waarvoor hij geleerd heeft. Maar in 2016 maakt hij de switch van een 60-urige werkweek in loondienst naar een leven als ondernemer. Hoe heeft hij de traditionele manier achter zich gelaten? Hoe ziet zijn leven er nu uit? En wat is zijn advies voor de jongeren in deze tijd? Laat je inspireren met dit interview. 

John groeit op in Strijen. Een dorpje in de Hoeksche Waard, waar de typische ‘ons kent ons-sfeer’ hangt en met een traditionele opvoeding. “Vroeger was ik al heel competitief en gedisciplineerd. Zo ben ik opgevoed en het heeft absoluut mijn karakter gevormd,” vertelt John. “Want als 12-jarige jongen fietste ik dagelijks 21 kilometer naar school, ook in de winter. Maar dan gewoon met een bivakmuts op. En als ik iets wilde kopen, moest ik mijn eigen geld verdienen.”

De traditionele opvoeding

Op de middelbare school kiest John de richting Natuur & Techniek. Zijn fascinatie voor het werken met zijn handen komt niet uit de lucht vallen. “Mijn vader werkte doordeweeks bij het Waterschap en in het weekend als hovenier. Hij was altijd hard aan het werk. Ik ben daardoor ook opgegroeid met de traditionele denkwijze. Je volgt een opleiding en dat werk doe je idealiter tot je 65ste. Dus dat was de reden dat ik toen al dacht: ik kan maar beter nu al nadenken over het pad dat ik wil gaan volgen.”

Na zijn middelbare school

Als John met zijn examen zakt op Natuurkunde denkt hij: En nu? Wat moet ik nu doen? “Ik hoorde over de VAVO en ging dit in de avonduren doen. Overdag volgde ik de opleiding MBO Werktuigbouwkunde. “Ik merkte al snel dat ik de praktische kant van het MBO fijn vond. Lekker werken met je handen. Toch kwam ik er later dat jaar ook achter dat dit het niet was.” En na het afronden van de nieuwe opleiding Civiele Techniek, werkt John nog vier jaar lang volgens het pad dat hij in gedachten had. In de bouw, waarvoor hij had geleerd.

“Als jij je baan opzegt, kunnen we samen de wereld rondreizen, terwijl we onze business online maken.”

De switch naar het ondernemerschap

“Tot dit moment kon ik aan de mensen in mijn omgeving nog uitleggen wat ik deed.” Maar dan draait alles 180 graden om. “Mijn vrouw, Jeanet, had een sportschool met focus op diëtetiek en bodybuilding. Ze kon mijn hulp toen goed gebruiken, maar hoe combineer je dat met een baan waar je van 06.00 uur tot 18.00 weg bent?

“Op een grauwe maandag in 2015 zegt ze: “Kom even zitten, ik wil iets met je bespreken. En terwijl ze de wereldkaart pakt, vertelt ze: “Als jij je baan opzegt, kunnen we samen de wereld rondreizen, terwijl we onze business online maken.” Zogezegd, zo gedaan. John zegt zijn baan op en communiceert deze grote verandering met de buitenwereld. “En dat was moeilijk te begrijpen voor de mensen om mij heen. Want hier had ik toch niet voor geleerd?” John zegt lachend: “Mijn oma haar reactie was het toppunt van alles: Maar wat moet ik nu in het dorp zeggen wat je doet?".

Op dat moment zag John weer hoe veel mensen denken. “Het is niet te snappen voor mensen als je met een andere achtergrond opeens een online bedrijf bouwt. En 8 maanden per jaar op reis gaat.”

Een compleet nieuwe stap

Van 5 dagen en 60 uur per week van huis naar altijd thuis zijn. Zo ziet het nieuwe leven van John eruit. “Ik ging opeens van kostwinner naar ontdekken wat ik als ondernemer kan. Jeanet pakte mijn deel over en ik vroeg mezelf af: wat vind ik leuk om te doen? En hoe zie ik dit verder voor me?”

En dat begint allemaal met een zolderkamer en 3 computerschermen. John neemt de online marketing taak op zich en volgt het eerste jaar allerlei trainingen, cursussen en kijkt YouTube video's. In 2016 combineren John en Jeanet dit met de eerste proefreizen. “Want we moesten erachter komen hoe het is om 24/7 samen te zijn en dan ook nog ergens anders op de wereld.”

“Vanuit een traditionele opvoeding ben ik in staat om mijn eigen leven te creëren."

Deze nieuwe stap bevalt de vrije ondernemers zo goed, dat ze een andere grote keuze maken. “Het was zo tof, dat we ons huis gingen verhuren en alle spullen verkochten. En toen was het in 2017 tijd voor onze eerste echte reis als online ondernemers.”
En John krijgt mooie inzichten tijdens deze reis. “Vanuit een traditionele opvoeding ben ik in staat om mijn eigen leven te creëren. Want ik kan op het ene moment een kokosnoot drinken in het zwembad, en daarna weer aan het werk gaan. Maar ik kan ook geld verdienen op een niveau waar ik eerder nooit kwam. Ik bepaal zelf wanneer ik werk, met wie ik werk en hoeveel ik werk.”

Terwijl ze deze reis maken, besluiten ze de online coaching op gebied van voeding en sport los te laten en starten ze met een nieuwe online onderneming: Kickassleven.nl. “Hiermee spraken we meer kleine ondernemers aan. Met coaching hielpen we hen op weg naar een leven als digital nomad.“

Met een professionalisering en verandering van de doelgroep in het achterhoofd stopten ze in 2018 met Kickassleven.nl. Daar is Lifestyle of Business uit ontstaan, dat nu 5 jaar later nog steeds succesvol is. Inmiddels runnen de twee online ondernemers dit nu wel vanuit Drenthe. Met 2 kinderen laten zij het reizen voor nu los, maar staan er mooie dromen in de toekomst op ze te wachten.

"We zijn bang om de verkeerde keuze te maken en blijven het liefst in onze comfortzone zitten."

"Wat de keuze ook is, je maakt geen foute keuze"

Want elke keuze leidt naar feedback. Alleen zo kom je erachter of het wel voor je werkt, of juist niet. “Ik zie bij veel ondernemers dat het überhaupt lastig is om een keuze te maken. Juist nu met de afleiding van social media en de vele opties die we hebben. We zijn bang om de verkeerde keuze te maken en blijven het liefst in onze comfortzone zitten. Maar de slechtste keuze is geen keuze maken. Dat geldt ook voor jongeren die nog keuzes gaan maken. “Welke keuze je ook maakt, er is geen foute keuze. En onthoud dat je niet je hele leven aan één gemaakte keuze vastzit.”

"Ik wil mensen een beter zelfbeeld geven." Alweer een aantal jaar werkt Daniëlle Krijtenburg als De Beeldvanger. “Ik vang het verhaal van wat mensen zichzelf onbewust vertellen, ik kijk verder dan de voorkant en breng dat in beeld.” Had zij deze gave al vroeg in zich? Hoe ging en gaat zij hiermee om? En wat raadt zij jongeren aan? Laat je inspireren met dit interview.

“Ik was een heel vrij kind,” begint Daniëlle. “Ik was altijd ofwel aan het huppelen of aan het tekenen.” Het tekenpotlood was nog net niet vastgelijmd aan haar hand. Maar het worden van kunstenaar was niet wat Daniëlle als kind voor ogen had. “Het leek me heel interessant om te werken op de verkeerstoren van Schiphol.” Uiteindelijk belandde Daniëlle een stuk hoger in de lucht; “Ik ben twee jaar stewardess geweest! Dat waren fantastische jaren, maar ik mistte de diepgang.”

Na de middelbare school

“Ik kom uit een ondernemersgezin Eigenlijk wilde Daniëlle naar de Kunstacademie, maar vanwege het onzekere leven van een kunstenaar koos ze toch voor zekerheid. “Ik deed de opleiding managementassistent en heb een aantal marketingopleidingen gedaan.” Toen ze een korte tijd op kantoor aan het werk ging, kwam ze er direct achter dat dat niet voor haar was weggelegd. “En dat is helemaal niet erg. Alleen als je het probeert weet je of het iets voor je is.”

Door haar werk heeft Danielle geleerd om mensen écht te zien

Na twee jaar als stewardess de hele wereld te hebben gezien, kwam Daniëlle een advertentie tegen in de krant die haar aandacht trok. “Ze zochten een croupier, en dat ben ik geworden.” Na drie jaar werd zij aangesteld als leidinggevende. Een parttimefunctie die ze perfect kon combineren met opleidingen. Binnen de branche was het erg van belang dat ze verder kon kijken dan een eerste oogopslag. “Ik wilde zowel mijn collega’s als de gasten goed kunnen aanvoelen. Ik moest kunnen aanvoelen of het goed gaat of dat er misschien sprake is van onderliggende problemen. Binnen deze organisatie waren veel regels en was alles heel strak geregeld. Er was weinig sprake van creativiteit.” Door het werk heeft Daniëlle geleerd om mensen écht te zien; iets wat ze tot op de dag van vandaag nog met zich meedraagt.

Fotograaf

“Acht jaar geleden kantelde mijn carrière,” legt Daniëlle uit. Na jaren verbreekt ze haar vaste contract en kiest ze voor een nieuwe weg.”‘Ik realiseerde dat ik weinig plezier beleefde in wat ik deed; ik deed alles op de automatische piloot.” Ze is zich gaan omscholen. Door de verschillende opleidingen leerde ze zich beter kennen en rolde ze het coach-vak in. “Eigenlijk ben ik nog steeds continu bezig om mezelf te blijven ontwikkelen.”

Na 23 jaar leidinggeven en daarnaast het werk als fotograaf te beoefenen, was het nu tijd om een andere weg op te gaan; het beeldvangen. De voorkennis van het fotograferen in combinatie met de opgedane mensenkennis, kwam perfect samen in haar nieuwe uitdaging.

De passie voor fotografie stamt uit iets langer geleden. “Ik deed het al als hobby, maar toen een vriendin – die fotograaf is van beroep – mij vroeg om een boeking over te nemen, heb ik ontdekt hoe leuk het is om het professioneel op te pakken.”

“Mijn partner juichte het alleen maar toe en ik vind het belangrijk dat mijn kinderen zien dat je je hart moet volgen.” De stap naar zelfstandigheid was best wel spannend.

"Ik ben eigenlijk een spiegel"

De Beeldvanger

Waar Daniëlle voorheen als fotograaf de buitenkant van mensen portretteerde, richt Beeldvanger zich juist op de binnenkant. “Ik ben eigenlijk een spiegel.” Met haar onderneming hoopt ze mensen te kunnen helpen naar een beter zelfbeeld. “Ik hoop dat mensen lievere dingen tegen zichzelf gaan zeggen, waardoor ze zich goed voelen en wél hun doelen halen.” Haar werk heeft dan ook impact op haar klanten. “Tegenwoordig zijn er weinig mensen die écht interesse hebben in iemand anders; alles gaat heel snel, we komen tijd tekort en we willen presteren.”  Op het moment dat iemand naar Daniëlle gaat, gaat het écht even over diegene. “Ik vind het mooi dat ik er dan voor iemand kan zijn om te laten zien dat ze er mogen zijn. Dit jasje past me super goed.”

"Als je iets écht heel graag wil, dan gaat het je lukken"

Wat wil je jongeren meegeven?

“Je kunt meer dan je denkt, geloof in jezelf. Heel veel mensen zitten vast in hun hoofd; ze denken van alles en door de vooral negatieve gedachtes worden ze tegengehouden. Als je iets écht heel graag wil, dan gaat het je lukken. Geloof erin, want dat is het begin.”

Maxime Coesèl (32) is de eerste Glamour Manager ter wereld. Waarom heeft zij hiervoor gekozen? Hoe verliep haar weg naar deze unieke positie? En welke boodschap heeft ze voor jongeren die nog twijfelen over hun studie- of beroepskeuze? Lees het in het interview met deze enthousiaste en stralende onderneemster.

Het entertainmentvirus is er bij de Loosdrechtse Maxime Coesèl met de paplepel ingegoten. Haar vader zat namelijk in de muziekbranche en haar moeder had een modellen-/hostessbureau. “Ik ging altijd mee naar studio’s en kwam dus al jong in aanraking met de entertainmentwereld. Mijn ouders hebben mij altijd veel gestimuleerd op het gebied van durven opvallen, anders te zijn en eigen kansen creëren.”

Musicalambities
Haar basisschooltijd was een leuke periode waar ze haar creatieve ei kwijt kon. Ze deed mee aan playbackshows en danste iedere vrijdagmiddag voor de hele school. Na de basisschool ging ze naar het gymnasium in Hilversum en zodra ze haar profiel moest kiezen, wist ze één ding zeker: zo creatief mogelijk. “Ik wilde heel graag naar de Musicalschool. Ik ging twee keer per week naar Amsterdam voor ballet, stijldansen en zangles en wilde daarnaast alle kansen op school grijpen om meer te leren over de musicalwereld. Zo heb ik voor mijn profielwerkstuk een musicalmagazine gemaakt waarvoor ik musicalsterren heb geïnterviewd, ook heb ik een snuffelstage gedaan bij ‘Op zoek naar Evita’.”

"Door hard mijn best te doen, lukte het mij om stage te lopen bij Joop van den Ende."

Van auditie naar auditie
In de vijfde klas deed ze de musicalvooropleiding in Tilburg. Maar toen ze eenmaal haar gymnasiumdiploma had gehaald, werd ze nergens aangenomen. “Ik wilde absoluut niet niks doen en begon met de studie Entertainment en communicatie. Tijdens die studie liep ik stage bij Joop van den Ende. Toen ik mijn wens hiervoor uitte, geloofde niemand dat mij het zou lukken hier binnen te komen. Maar door hard mijn beste te doen, lukt het en mocht ik zelfs een half jaar langer blijven.

In het tweede jaar deed ik weer audities voor de musicalopleiding. Ik haalde de finale, maar kwam op een wachtlijst en werd vervolgens gebeld dat ze voor het eerst in tien jaar niemand van wachtlijst konden aannemen. Dat was balen.” Ondertussen bleef ze musical- en danslessen volgen en audities doen voor o.a. de films van Carry Slee. “Mijn vader is altijd een grote steun geweest, hij zei: ‘Zelfs de grootste artiesten horen 100 keer ‘nee’ voordat het bij de 101st keer het antwoord een ‘ja’ wordt’.”

Eerste baan bij RTL
Naar haar studie was een baan vinden nog niet zo makkelijk. Ze begon als Junior Projectmanager bij Streetmodels en was verantwoordelijk voor al het personeel op beurzen en brand activations, maar merkte dat ze de entertainmentwereld miste. Via haar netwerk zocht ze opnieuw naar een baan. Dat werd projectcoördinator bij RTL-life entertainment. “Het leek eerst mijn droombaan. Ik heb hier een jaar gewerkt, maar ik merkte al snel dat een groot bedrijf met hiërarchie niks voor mij is. Samen met je collega’s sta je onder (te) hoge druk, je moet rekening houden met de in het bedrijf geldende ‘politiek’. Een vrijere bedrijfscultuur past beter bij mij. Ik heb er veel over mezelf geleerd, vooral hoe ik mijn grenzen kon aangeven. “

‘Ik moet jou bellen voor meer glamour op mijn event, jij bent de glamourmanager!’

Terug naar Street Models
Toen haar contract niet werd verlengd, voelde dat als een opluchting. Ze ging in vaste dienst bij Event Department, waar ze in vier jaar tijd zo’n 200 rode-loper-feesten organiseerde. “Dit was heel erg leuk, want ik werkte met een klein team en voor de mooiste merken. Denk aan events zoals de Best Geklede Man voor Esquire en film premières, zoals met Channing Tatum. Ik heb daar echt ontdekt dat eventmanager zijn goed bij mij past.” Maar toen brak de coronaperiode aan lag alles stil.

Maxime volgde een cursus van Michael Pilarczyk, waarin hij een vraag stelde over ‘wat zou je doen, wat totaal ondenkbaar is?’. Maxime kwam daardoor tot een serieuze beslissing. “Ik had nog geen idee hoe of wat, maar ik voelde heel intens aan dat dit het moment was om mijn vaste baan op te zeggen en te gaan ondernemen. Mijn dromen waar te maken! Ik heb toen eerst negen maanden gefreelancet als dagvoorzitter, presentatrice en eventmanager. Begin 2021 kreeg ik een telefoontje: ‘Ik moet jou bellen voor meer glamour op mijn event, jij bent de glamourmanager!’ En toen dacht ik ja? Ja! ” Een idee was geboren. “Mijn moeder was hiervoor overigens een grote inspiratiebron, zij heeft mij geleerd dat échte glamour een ‘state of mind’ is en van binnenuit komt. De belangrijkste levensles die ze mij heeft gegeven is dat je op zoveel gebeurtenissen geen invloed hebt, maar wel hoe je het leven staat en wat je van jezelf maakt. Als je er stralend uitziet, dan word je tenminste blij van jezelf als je in de spiegel kijkt en dat helpt je door moeilijke tijden en tegenslagen heen.”

"Het is mijn ambitie om het woord glamour te herdefiniëren."

Goud in handen
Maxime besloot het idee verder uit te werken en het snel wereldkundig te maken. “Ik maakte het halverwege april bekend op Instagram. Mijn vader belde me vervolgens op: ‘Je hebt goud in handen, nu moet je het gaan ‘ownen’. Binnen twee weken heb ik een merk neergezet.” Waarom ze vindt dat glamourmanagers nodig zijn? “Veel mensen zijn gestrest, hebben last van welvaartsziektes of kampen met mentale problemen. Juist in zo’n maatschappij is het belangrijk om je blij te voelen, trots zijn en innerlijke veerkracht te ervaren. Ook vind ik dat we met één ding direct moeten stoppen: die calvinistische mentaliteit, van ‘doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg’. Ik vind juist dat we succes vaker mogen vieren.” Het woord glamour staat volgens haar voor charme, aantrekkelijkheid en authentiek zijn. “Nederlanders maken er iets negatiefs van, mijn ambitie is om het woord te herdefiniëren en op een positieve manier te integreren in de Nederlandse cultuur.”

"Als je iets wil, zal je hard moeten werken en veel tijd en geld moeten investeren, maar doorzettingsvermogen wordt altijd beloond."

Doorzettingsvermogen wordt beloond
Momenteel combineert The Glamour Manager Maxime wat ze het leukste vindt om te doen in één baan: presenteren, creatieve concepten bedenken, events organiseren en glamour toegankelijk maken. Op 19 en 20 april 2023 organiseerde ze haar allereerste droomevent: Lead with elegance. Een tweedaags leadership event voor ambitieuze vrouwelijke leiders om vanuit zelfverzekerdheid, trots en vrouwelijke kracht nóg succesvoller te worden!

Haar tip voor jongeren die nog een studie- of jobkeuze moeten maken? “Gun jezelf de tijd en experimenteer met wat bij je past. Neem de vrijheid om zelf iets te creëren en sta open voor waar jij gelukkig van wordt. Accepteer ook dat je onderaan de ladder moet beginnen en dat teleurstelling erbij hoort. Als je iets wil, zal je hard moeten werken en veel tijd en geld moeten investeren, maar doorzettingsvermogen wordt altijd beloond. Dan is alles mogelijk.”

Esmeralda Kleinreesink is dé pitchcoach van Nederland. Met haar krachtige manier van communiceren weet zij menigeen het pitchen goed aan te leren. Maar waarom doet zij wat ze doet? Wat is haar achtergrond, hoe is zij pitchcoach geworden en welk advies geeft zij jongeren die hun eigen talent nog mogen ontdekken?

Hoe was jouw jeugd?

“Naar school gaan vond ik helemaal niks. Afkomstig uit een boerendorp, altijd als export bekeken te worden, de slimste van de klas te zijn en als zodanig door docenten als hulpdocent ingezet te worden, helpt niet om vriendjes te krijgen. Leren vond ik wel leuk. Thuis verslond ik alle boeken van Lemniscaat; van Thea Beckman, Jan Terlouw en Evert Hartman. Waarom deze boeken? Omdat de verhalen allemaal over mensen gingen die anders waren en heroïsche dingen deden.

Naast school heb ik lang aan klassiek ballet gedaan. Als meisje in een boerendorp ging je als je wilde sporten naar gymnastiek of naar ballet, jongens op voetbal. Dat was zoals het ging. Mijn ouders vonden het niet goed dat ik auditie deed bij de balletacademie, omdat je er geen geld mee zou kunnen verdienen. Het alternatief, om dit toch te doen op 18-jarige, volwassen, leeftijd, leek mij niets. Dan kan je alleen nog maar balletdocent worden voor kleine kinderen.

Op de middelbare school werd het veel leuker. Ik kwam bij andere slimme mensen in de klas en was actief bij de leerlingenraad en schoolkrant. Ook bleef ik veel lezen. En kletsen. Ik sprak liever één op één af met vrienden dan in een disco.”

"…voor mij was het logisch dat ik naar de militaire of politieacademie zou gaan."

Welke keuzes maakte jij na de middelbare school?

“Ik wilde een zo breed mogelijke, technisch, maatschappelijke en economische opleiding volgen. Mijn keuze was de studie bedrijfskunde. In combinatie met mijn liefde voor sporten was het voor mij logisch dat ik naar de militaire of politieacademie zou gaan. Mijn ouders vonden dit niks. Bedrijfskunde vonden ze wel okay, dan kreeg je daarna een goed betaalde, veilige baan voor de rest van je leven.

Op mijn 17^e startte ik op de militaire academie. Helaas eindigde de droom door een zware blessure in week 2 van het eerste jaar. De rest van het jaar werkte ik in Londen als au-pair. Vreselijk. Zorgen voor kinderen is okay, maar ik werkte meer dan de afgesproken 20 uur en mocht alleen met toestemming eenmaal per week uit. Ik heb het enkele maanden volbracht, in afwachting van de start van mijn studie bedrijfskunde aan de Erasmus Universiteit.

Na mijn afstuderen rolde ik via mijn stagebedrijf de automatisering in en verdiende bizar veel geld. Maar iedere dag ging ik met tegenzin naar het werk. Ik werkte als testmanager en kwam pas in beeld aan het einde van een softwarebouwtraject. Omdat die trajecten altijd uitlopen, wordt beknibbeld op het testen. Wij kregen producten die superslecht waren, die we niet konden goedkeuren en waarvan we wisten dat ze niet in productie gingen. Daar werd ik niet gelukkig van. Ik had niet het gevoel een maatschappelijke bijdrage te leveren.

Toen kwam de oude liefde weer op mijn pad. Op mijn 27^ste begon ik na een open sollicitatie op de afdeling automatisering van de Luchtmacht. Het leuke aan die omgeving is dat je als officier iedere drie jaar een andere baan kiest. Zo werd ik op een gegeven moment hoofd luchttransport voor de NAVO in Afghanistan. Terug in Nederland vroeg uitgeverij Meulenhoff mij hierover een boek te schrijven. Na publicatie toerde ik door het land voor lezingen.

Een andere interessante positie volgde, die van universitair docent (UD) economie. Als UD mocht ik één/derde van mijn tijd besteden aan onderzoek. Als je op basis van dat onderzoek dan een proefschrift schrijft, word je doctor. Ik had mijn autobiografie uit Afghanistan, daar wilde ik mee verder. In 3,5 jaar tijd heb ik naast mijn werk aan mijn proefschrift geschreven. Mét resultaat. Het is bekroond tot het beste, militair-wetenschappelijk boek van 2016.

Defensie benaderde mij voor een nieuw initiatief:  Een innovatiefonds à la Dragons Den. Waarbij mensen van de werkvloer direct hun ideeën bij de Defensietop konden pitchen. Een goed idee, maar in de praktijk bleek bijna niemand te kunnen pitchen. Dus vroegen ze of ik niet de pitchcoach wilde worden. Met een zelf ontwikkelde formule leerde ik alle deelnemers, goed pitchen. Ze kwamen vaak binnen met een matige pitch en gingen anderhalf uur later helemaal enthousiast weg.

Bij de eerstvolgende banenwissel bedacht ik: ‘Ho, dit is mijn passie. Dit combineert alles wat ik leuk vind: het schrijven, op podia staan en de wetenschap (inmiddels is Esmeralda gepromoveerd op storytelling en organisatie)’.”

"…als je een waargebeurd verhaal vertelt waarvan je gaat glunderen, dan kan je niet anders dan mensen overtuigen en inspireren."

De Pitchcoach van Nederland

Midden in coronatijd begon Esmeralda als zelfstandig pitchcoach. “Ik heb veel online gedaan. Je ziet mensen zichzelf in korte tijd enorme verbeteren. Het werkt gewoon, als je een waargebeurd verhaal vertelt waarvan je gaat glunderen, dan kan je niet anders dan mensen overtuigen en inspireren.”

Hoe reageerde de omgeving op jouw stap naar zelfstandige? “Bij Defensie zeiden ze meteen: ‘dat gaat lukken’. Mijn familie beaamde: ‘als Esmeralda ergens aan begint, slaagt het’. Zelf heb ik dat gevoel vanaf het begin ook gehad en nog steeds. Ik zorg wel voor eigen afwisseling. Ik werk met kleine ondernemers, maar ook grote bedrijven, waar ik masterclasses over de perfectie pitch. De laatste tijd krijg ik van executives de vraag om hen te begeleiden. Dit zijn trajecten van drie maanden met mensen die al goed pitchen of presenteren maar nog veel beter willen worden.”

"Niet iedere baan is 100% leuk, maar je moet wel zin hebben om er je bed voor uit te gaan."

Welk advies geef jij aan jongeren die aan het begin van hun carrière staan?

“Veel jongeren denken ‘Ik volg mijn passie en ik word gelukkig.’ Dat zou mooi zijn, maar houd er rekening mee dat je niet met alles wat passie is fulltime geld kunt verdienen. Wees dus wel reëel over wat je kansen op de arbeidsmarkt zijn. Weet je nog niet waar jouw talenten liggen? Begin met wat je leuk lijkt. Iedere werkervaring telt mee. Ik was 45 jaar toen voor mij de puzzelstukjes op z’n plek vielen. Niet iedere baan is 100% leuk, maar je moet wel zin hebben om er je bed voor uit te gaan. Word je ergens echt doodongelukkig, ga dan zo snel mogelijk weg!
Start vroeg met sparen, jouw pensioen, om financieel onafhankelijk te worden.
Kortom: werk keihard en laat je niet afschrikken door de ‘nee’s’. Zeven uitgevers wezen mijn proefschrift af, voordat deze werd gedrukt en ik er een award mee won. Na een 'nee' kan altijd een 'ja' volgen!”

Foto: Mark Uyl

Regelen en organiseren waren altijd al karaktereigenschappen van Ellen Altena-de Zeeuw. Haar harde werkmentaliteit én het blijven leren hebben ervoor gezorgd dat zij haar kracht vond. In 2007 opende Ellen massagepraktijk ‘Knederij’, in april 2022 werd dit omgezet in een conceptstore op het gebied van gezondheid: ‘Gezonderij’.

Hoe was je als kind?
“Mijn jeugd was echt prima, ik heb altijd hele lieve ouders gehad. Als kind had ik nooit echt een grote mond, maar ik was ook niet stil. Ik had veel vrienden en trok op met mijn jongste broer, waardoor ik áltijd een maatje had.” Met hem scheelt Ellen maar 1,5 jaar, waardoor je sneller naar elkaar toetrekt. Haar andere broer en zus zaten, zeker tijdens haar jeugd, in een hele andere levensfase. “We zijn nog steeds heel close! Het hele gezin woont op dit moment binnen een straal van zeven kilometer. Het is fijn om snel bij elkaar langs te kunnen gaan, ook wanneer je elkaar nodig hebt.”

“Ik woon nu met mijn eigen gezin in hetzelfde huis waarin ik ben opgegroeid. Het is een prachtige plek tegen de bossen en aan de weilanden.” Voor Ellen is het heerlijk om na een werkdag thuis te komen en daar de rust te ervaren.
“Tijdens mijn opvoeding was het niet echt vanzelfsprekend om zomaar te luieren op de bank, mee aanpakken in huis of de tuin en bezig zijn met school waren dat wel!”

Haar ouders zagen graag dat ze, als kind, een muziekinstrument leerde bespelen. De pianowens mondde uit in een orgel, wat beter in huis paste. “Ik heb ook een tijd op ballet gezeten, maar omdat ik niet zo lang was, voelde ik mij daar niet erg op mijn gemak.”
Op school liep het voor Ellen niet helemaal zoals gewenst. “Ik was geen studiebol, ik vond het ontzettend moeilijk om te leren en heb dan ook 5 jaar over de mavo gedaan.” Hoewel het eigenlijk niet kon, deed ze destijds de mavo brugklas over, terwijl een overstap naar de huishoudschool meer voor de hand lag. “Maar mijn ouders zagen dat anders! Hun andere drie kinderen hadden de mavo afgerond, dus Ellen ging dat ook doen.” En het is haar gelukt!

Welke keuzes maakte je na de middelbare school?
“Na de mavo heb ik een receptioniste opleiding en daarna een hostess-opleiding gevolgd. Ik vond in die tijd toerisme interessant. Het organiseren zat er toen al in.” In die tijd, op 17-jarige leeftijd, kende ze haar huidige man Carl al. “Ik wilde heel graag werken zodat we samen een huis konden kopen.” Na verschillende banen als receptioniste, kwam Ellen terecht bij een bedrijf wat zoutjes produceerde. “Daar was ik verantwoordelijk voor het accountmanagement.” Dat zij in de jaren ’90 zo’n functie bekleedde, was nog best bijzonder. “Maar dat vond ik eigenlijk juíst leuk. Ik heb het sowieso altijd fijn gevonden tussen de mannen te werken, het zijn toch wat minder zeurpieten hahaha.”

Tijdens de zwangerschap van hun tweede kindje kozen Carl en Ellen ervoor om het wat anders aan te pakken. “Ik heb mijn baan opgezegd en ben fulltime voor onze (uiteindelijk) drie zoons gaan zorgen. Daar heb ik geen seconde spijt van gehad.”

Hoe ben je gekomen waar je nu bent?
Toen haar jongste zoon naar school ging, wilde Ellen weer aan de bak. “Mijn man begon over een opleiding, en dat vond ik eigenlijk geen slecht idee. Ik koos voor een sportmassage-opleiding. Daarna studeerde ik op hbo-niveau door voor voetreflextherapie.” En waar ze eerst dacht oplossingen voor voetballende zoons aan te leren, ging haar interesse al snel over naar het menselijk lichaam en wat je daarvoor als therapeut zou kunnen betekenen. “Ik moest ook Latijnse benamingen uit mijn hoofd leren, dat lukte, ik kwam erachter dat ik wél kon leren.” Altijd is Ellen ervan overtuigd geweest dat het leren niet voor haar was weggelegd, maar nu weet ze dat het daar niet aan lag. “Het was gewoon de fase in mijn leven! Die benadering gaf mij superveel zelfvertrouwen; iets wat ik ook heb meegekregen tijdens mijn opvoeding, maar wat, als het ging om school, nooit is blijven hangen.”

In december 2007 startte Ellen haar eigen massagepraktijk in Driebergen: Knederij. “Cliënten ondergaan daar voetreflextherapie, wat inhoudt dat energie en organen van het hele lichaam, door het masseren van de voeten en de onderbenen, positief worden beïnvloed.” Op 22 april 2022 opende Ellen, samen met Carl, Gezonderij. “Een conceptstore op het gebied van gezondheid, waar niet alleen de begrippen duurzaam, puur en zuiver centraal staan, maar bovenal aandacht is voor de mens, in gezondheid én welzijn.” Bij Gezonderij kunnen zowel consumenten als therapeuten terecht. De eersten voor massage- en voetreflexbehandelingen en het aanschaffen van producten die bijdragen aan een gezond en comfortabel leven. De therapeuten kunnen bij ons trainingen volgen en producten zoals magnesium en oliën voor hun eigen praktijk kopen.”

Wat geef je mee aan jongeren die zelf voor belangrijke keuzes staan?
“Niemand is zoals jij en dát is jouw kracht! Als je moet kiezen tussen verstand en gevoel, kies dan voor jouw gevoel want jouw verstand zal het later vast wel begrijpen.” En gelukkig ziet Ellen dat besef bij jongeren steeds meer toenemen. “Je hoeft geen politieagent te worden omdat de buitenwereld dat wil, maar omdat jij in je hart voelt dat dat jouw weg is.”

Foto: Etienne Oldeman

Meer tips van ondernemers lezen voor jongeren die hun studie- of baankeuze willen maken? Blog | Esther Communiceert

En dat maakt haar werk als fotograaf elke dag een uitdaging

Sinds haar veertiende wist ze het zeker: fotografie. Die droom liet Marjolijn Tenge (22) niet links liggen. Ze greep het met beide handen vast, wat vooral in het begin nog wat overtuiging nodig had van haar vader. Nu heeft de twintiger een goedlopende onderneming en staat zij geregeld met haar Nikon te flitsen op een verse klus.

Als klein meisje voelde Marjolijn Tenge (22) zich een beetje een ‘outcast’. “Ik was altijd vrij rustig en was nooit een van de populaire kinderen.” In plaats van meestromen met de kudde, kon zij eindeloos meevaren op haar eigen gedachtegolven. In haar hoofd bedacht ze verhalen, steeds opnieuw probeerde ze er een ander eind aan te breien. “Als ik niet kon slapen, verloor ik mijzelf altijd in die verhalen waar ik ook in het klaslokaal uren op door ging”. Dat creatieve heeft er altijd ingezeten. “Ik wilde altijd gewoon écht iets maken, waar ik dan fysiek trots op kan zijn.”

“Elke dag dat ik iets mag doen met fotografie, vind ik het écht leuk”

“Toen ik naar de middelbare school ging begon ik mijn eigen creativiteit wat meer in de praktijk te brengen.” Ze ontdekte de wondere wereld van de fotografie. “Ik zag bushokjes waar altijd van die hele mooie posters inhingen, toen dacht ik al van ‘hoe leuk is het mensen dan langsrijden en zien dat die poster van jou is’.”
Op haar 14e maakte ze écht kennis met het werk van de fotograaf. “We gingen naar een banenbeurs, waar ook de fotovakschool aanwezig was. Daar kon je dan op de foto gaan met je vriendinnen, Eén van de aanwezige docenten die de stand begeleidde, betrapte haar": “ik heb nooit die foto laten maken, want ik vond het achter de camera veel interessanter. Het was de eerste keer dat ik iemand zijn geld zag verdienen met het maken van foto’s.” Toen ze meer te horen kreeg over de opleiding, was het meteen raak. Marjolijn was verliefd.

Hoe verliep de eerste stap richting die droom?
“Het had veel overtuiging nodig. Mijn vader vond het bijvoorbeeld helemaal niks. Ten eerste kost de opleiding jaarlijks € 7000, maar hij had voornamelijk niet het idee dat fotografie iets is waarvan je kunt leven. Volgens hem was het iets wat je doet voor de lol, dat niet serieus is. Het zou niet werk zijn waar hij trots op zou kunnen zijn als zijn dochter dat zou doen.” Voor Marjolijn was het belangrijk dat ze wat ging doen waar ze passie voor heeft en geluk uithaalt. “Ik wil elke dag met zin naar mijn werk gaan. En met mijn passie goed geld verdienen.” Vanuit haar gezin kreeg Marjolijn al het gevoel voor ondernemerschap mee. Haar vader runt een goedlopende onderneming, maar heeft zijn werk nooit met plezier gedaan. “Ik zie hoeveel geld je daarmee kan verdienen en hoe chill het leven is dat wij nu lijden. Maar mijn vader vond zijn werk nooit leuk. Als hij thuiskwam was hij chagrijnig en had nergens meer zin in." Dit is voor Marjolijn geen optie.

“Zolang ik mijn werk nog steeds zou willen doen als het gratis zou moeten, weet ik dat het goed zit”

Na de middelbare school heeft Marjolijn zich in de eerste instantie ingeschreven bij andere opleidingen, al wist ze dondersgoed wat ze écht wilde. “Het grafisch lyceum heeft mij afgewezen, maar gaven mij het advies om naar de fotovakschool te gaan.” Met dat papiertje ging ze naar haar vader. “Toen kon hij niet anders.”

Hoe was de eerste stap in de vakwereld?
Yes! Ze mocht beginnen aan de opleiding van haar dromen. Maar het was pas in 2020, toen Marjolijn de opleiding allang had afgerond en al lange tijd up and running was, dat haar vader voor het eerst écht trots was op het werk van zijn dochter. “Ik had foto’s gemaakt van de nieuwe baby van een werknemer van hem. Toen hij de foto’s zag moest hij huilen. Nu vertelt hij altijd trots over het werk wat ik doe.”

Naast haar eigen onderneming werkt Marjolijn samen met Fotostudio Zandvoort, voor wie ze veel bruiloften voor mag fotograferen. Ze werkt enorm graag voor en met mensen. Ook maakt en geeft zij cursussen aan bedrijven om hen te leren hoe ze kleine fotoklusjes, voor bijvoorbeeld hun social media, aan kunnen pakken. “Ik leer hen dan de basics van de fotografie en geef aan wat klanten willen zien.” Een steek in haar eigen rug? “Dat denken heel veel mensen”, lacht ze, “ze hoeven dan niet voor elk wissewasje een fotograaf in te huren. En stel, ze hebben voor een groter project wel iemand nodig, dan ben ik de eerste aan wie ze denken. Daarnaast is fotografie een vrij beroep waar iedereen iets mee mag doen.”

“Naar feestjes neem ik de camera niet meer mee, ik raak er helemaal in verloren”

Haar droom? Een eigen fotostudio. “Dan kan ik studio’s verhuren en ook voor eigen klussen gebruiken. Het zou geweldig zijn als ik daardoor een dusdanig stabiel inkomen heb dat ik alleen de klussen hoef aan te nemen waar 100% mijn hart ligt en ik écht creatieve voldoening uithaal.”
“Het mooiste aan mijn werk is dat ik een heel concept kan bedenken en dat helemaal in mijn eigen stijltje kan uitvoeren. Van het hele proces eromheen iets moois maken, waar ik volledig controle over heb”

Welk advies geef je de jongeren van nu mee?
“Denk vooral niet te zwaar over de keuzes die je nu maakt. Keuzes zijn niet bindend en je zit nergens aan vast. Je bent nog zo jong, vaak weet je totaal nog niet wat je wil, en dat is oké. Toen ik mijn studie begon geloofde niemand in de ideeën die ik had, ik begon er gewoon aan omdat ik het zo leuk vond." Af en toe zit Marjolijn er nog wel eens doorheen. Logisch vindt ze. “Dan ga ik gewoon kijken van ‘oké, wat ga ik dan doen?’, en dan kom ik uiteindelijk toch weer uit bij fotografie, het blijft mijn passie en ik vind het het leukste om te doen.”

“Mijn beste foto is de foto die ik morgen maak”

Op 18-jarige leeftijd dacht Mitch van Giersbergen arts te worden. Tijdens zijn studie geneeskunde ontdekte hij dat deze rol toch niet bij hem paste. Hij pakte zijn jeugdhobby voor techniek en geluid weer op en maakte er, na het afronden van zijn studie, ‘serious business’ van. In enkele jaren tijd werd Luxonos een succesvol bedrijf dat drie jaar op rij de FD Gazellenprijs won. Lees waarom Mitch doet wat hij doet en wat zijn advies is aan jongeren die voor een studiekeuze staan.  

“Als kind had ik geen idee wat ik later wilde worden. Ik was gewoon bezig met spelletjes en games, samen met vriendjes. Wel had ik al jong ‘ondernemerszin’, voornamelijk om geld te verdienen. In groep 7 en 8 was ik DJ op feesten. Samen met een vriendje kocht ik apparatuur via Marktplaats en draaien maar.” Omdat vriendjes weinig budget hadden voor een ‘professionele’ DJ, stapte Mitch van Giersbergen over op online radio. Zo ging het een over in het andere. Op 15-jarige leeftijd had hij een webhostingbedrijf, zijn vrienden waren zijn eerste klanten.

Welke studie koos jij?

“In het laatste jaar van het vwo moesten we een studiekeuze maken. In de mentorklas spraken we over ‘wat wil je later wilde worden’. Best lastig als je nooit bewust een idee of droom hebt gehad. In zo’n gesprek werd gevraagd: ‘is de zorg niet wat voor jou?’. Ik stond ervoor open. De biologielerares heeft toen geregeld dat ik een dagje met een orthopeed kon meelopen. Een paar uurtjes op pad met een oudere man die niet te veel met protocol bezig was en meekijken bij een operatie. Hij wist precies hoe hij mij moest ‘prikken’.”  Mitch koos voor de studie geneeskunde, met enige twijfel of een economische studierichting niet beter voor hem zou zijn. “Toen ik werd ingeloot voor geneeskunde, moest ik die kans wel grijpen…… Mijn ouders vonden het een verstandige keuze. Vrienden moesten er even aan wennen.”

Wat waren jouw verwachtingen van de studie?

“De studie viel in het eerste jaar vies tegen.” De verwachting van Mitch dat geneeskunde een echte bètastudie zou zijn, was niet reëel, het studeren was compleet ‘alfa’. “Boeken in je hoofd stampen, naampjes leren. Ik kan gemakkelijk leren, maar met mijn dyslexie is ‘stampen’ niet ideaal.” In het eerste half jaar haalde hij geen enkele voldoende. Na een gesprek met een arts, die aangaf dat in het tweede jaar leren anders zou worden, zette Mitch de knop om. “Mijn truc werd om alle colleges te volgen, ik skipte er niet een, en maakte gestructureerde samenvattingen. Dan zat de lesstof in mijn hoofd. Studiegenoten wilden die samenvattingen ook hebben. Deze deelde ik gratis en worden nog steeds jaarlijks zo’n 30 keer gedownload.”

Wat ben je na jouw studie gaan doen?

Het leren ging beter maar Mitch besefte al snel dat hij zijn toekomstbeeld moest bijstellen: “Ik had verwacht dat je als arts redelijk vrij was. In de praktijk blijkt het werk super strak geprotocolleerd te zijn. Je hebt weinig invloed op het systeem en loopt dus eigenlijk met de meute mee. Dat past niet bij mij. Ik kreeg er weinig energie van.”
In de laatste jaren van zijn studie pakte Mitch zijn jeugdliefde voor techniek en geluid weer op. ”Eigenlijk viel ik hiermee terug in ‘oude patronen’.” Hij had in 2010 al Luxonos, een bedrijf in techniek, beeld en geluid voor projecten en evenementen opgericht. Na het afronden van zijn zesjarige studie in 2017, ging hij serieus met ondernemen verder. “Mijn vrienden begrepen mijn keuze en zeiden ‘doe wat je leuk vindt’. Mijn ouders uitten twijfels: ‘is het een veilige keuze voor lange termijn?’.  Ik sprak met mijzelf af om het maximaal twee jaar te proberen. Lukte het niet dan kon ik altijd nog de zorg in.”

Wat doe je nu?

De twee jaar zijn ruimschoots voorbij. Mitch heeft een mooie, één van de snelst groeiende ondernemingen neergezet. Het ondernemen is zijn passie, vooral het verbeteren van processen. “Efficiency aanbrengen kun je prima in een ander bedrijf doen, maar in je eigen onderneming heb je net iets meer vrijheid. Wat mij het meest verbaast zijn ‘mensen’. In het dagelijks leven kom je het hele spectrum van de populatie tegen, maar eigenlijk ook weer niet. Je gaat namelijk alleen om met de mensen die bij je passen. Fulltime samenwerken met dat ‘hele spectrum’ is anders. Wat ik daarmee bedoel is dat mensen heel verschillend zijn en vooral ook op elk niveau anders denken. Op dit moment is mijn grootste uitdaging om het maximale uit iedereen te halen.”

Hoe ziet jouw toekomst eruit?

“Ik kijk positief naar de toekomst. Ik zie nog veel verbetermogelijkheden in onze branche.” Toch kan hij zich voorstellen niet voor eeuwig (alleen) in deze branche te werken. De zorg trekt hem ook, maar dan vanuit een technische invalshoek. “Met een vernieuwend EPD (Elektronisch patiëntendossier) is volgens mij nog veel te halen én kun je echt wat toevoegen aan de samenleving. Denk bijvoorbeeld aan de huisartsenzorg. Als je via de computer de basisvragen over jouw bijvoorbeeld pijnlijke elleboog kunt invullen, waarna de computer ook een medicijnadvies geeft, dan kan de huisarts naast de check meer echte aandacht geven. ”Mitch is enthousiast en ziet het EPD-systeem al voor zich. Hij is zich ervan bewust dat er een bepaald volume, certificering, investering en tijd voor nodig is. Het is mijn toekomstdroom.”

Wat is jouw boodschap aan jongeren die een studiekeuze gaan maken?

“Ik heb geen spijt van mijn studie. Ik heb geleerd op academisch niveau te denken en mijn idee voor het EPD is hieruit ontstaan. Iedere 16-18-jarige die voor een keuze staat, raad ik dan ook aan te gaan studeren. Het is goed voor je ontwikkeling. Maar kies vooral wat je op dat moment leuk vindt, want wat je in de toekomst leuk gaat vinden, weet je nu niet. Zorg ook voor een back-up plan. De rest volgt vanzelf. Weet dat zo’n 50% van de mensen iets anders doet dan waarvoor ze gestudeerd hebben. Bedenk dat iedereen met een positieve mindset en doortastendheid kan worden wat ie wil, krijgen wat ie wil, kortom iets moois van het leven kan maken. Je moet het echt willen en erin geloven.”