Esmeralda Kleinreesink is dé pitchcoach van Nederland. Met haar krachtige manier van communiceren weet zij menigeen het pitchen goed aan te leren. Maar waarom doet zij wat ze doet? Wat is haar achtergrond, hoe is zij pitchcoach geworden en welk advies geeft zij jongeren die hun eigen talent nog mogen ontdekken?

Hoe was jouw jeugd?

“Naar school gaan vond ik helemaal niks. Afkomstig uit een boerendorp, altijd als export bekeken te worden, de slimste van de klas te zijn en als zodanig door docenten als hulpdocent ingezet te worden, helpt niet om vriendjes te krijgen. Leren vond ik wel leuk. Thuis verslond ik alle boeken van Lemniscaat; van Thea Beckman, Jan Terlouw en Evert Hartman. Waarom deze boeken? Omdat de verhalen allemaal over mensen gingen die anders waren en heroïsche dingen deden.

Naast school heb ik lang aan klassiek ballet gedaan. Als meisje in een boerendorp ging je als je wilde sporten naar gymnastiek of naar ballet, jongens op voetbal. Dat was zoals het ging. Mijn ouders vonden het niet goed dat ik auditie deed bij de balletacademie, omdat je er geen geld mee zou kunnen verdienen. Het alternatief, om dit toch te doen op 18-jarige, volwassen, leeftijd, leek mij niets. Dan kan je alleen nog maar balletdocent worden voor kleine kinderen.

Op de middelbare school werd het veel leuker. Ik kwam bij andere slimme mensen in de klas en was actief bij de leerlingenraad en schoolkrant. Ook bleef ik veel lezen. En kletsen. Ik sprak liever één op één af met vrienden dan in een disco.”

"…voor mij was het logisch dat ik naar de militaire of politieacademie zou gaan."

Welke keuzes maakte jij na de middelbare school?

“Ik wilde een zo breed mogelijke, technisch, maatschappelijke en economische opleiding volgen. Mijn keuze was de studie bedrijfskunde. In combinatie met mijn liefde voor sporten was het voor mij logisch dat ik naar de militaire of politieacademie zou gaan. Mijn ouders vonden dit niks. Bedrijfskunde vonden ze wel okay, dan kreeg je daarna een goed betaalde, veilige baan voor de rest van je leven.

Op mijn 17^e startte ik op de militaire academie. Helaas eindigde de droom door een zware blessure in week 2 van het eerste jaar. De rest van het jaar werkte ik in Londen als au-pair. Vreselijk. Zorgen voor kinderen is okay, maar ik werkte meer dan de afgesproken 20 uur en mocht alleen met toestemming eenmaal per week uit. Ik heb het enkele maanden volbracht, in afwachting van de start van mijn studie bedrijfskunde aan de Erasmus Universiteit.

Na mijn afstuderen rolde ik via mijn stagebedrijf de automatisering in en verdiende bizar veel geld. Maar iedere dag ging ik met tegenzin naar het werk. Ik werkte als testmanager en kwam pas in beeld aan het einde van een softwarebouwtraject. Omdat die trajecten altijd uitlopen, wordt beknibbeld op het testen. Wij kregen producten die superslecht waren, die we niet konden goedkeuren en waarvan we wisten dat ze niet in productie gingen. Daar werd ik niet gelukkig van. Ik had niet het gevoel een maatschappelijke bijdrage te leveren.

Toen kwam de oude liefde weer op mijn pad. Op mijn 27^ste begon ik na een open sollicitatie op de afdeling automatisering van de Luchtmacht. Het leuke aan die omgeving is dat je als officier iedere drie jaar een andere baan kiest. Zo werd ik op een gegeven moment hoofd luchttransport voor de NAVO in Afghanistan. Terug in Nederland vroeg uitgeverij Meulenhoff mij hierover een boek te schrijven. Na publicatie toerde ik door het land voor lezingen.

Een andere interessante positie volgde, die van universitair docent (UD) economie. Als UD mocht ik één/derde van mijn tijd besteden aan onderzoek. Als je op basis van dat onderzoek dan een proefschrift schrijft, word je doctor. Ik had mijn autobiografie uit Afghanistan, daar wilde ik mee verder. In 3,5 jaar tijd heb ik naast mijn werk aan mijn proefschrift geschreven. Mét resultaat. Het is bekroond tot het beste, militair-wetenschappelijk boek van 2016.

Defensie benaderde mij voor een nieuw initiatief:  Een innovatiefonds à la Dragons Den. Waarbij mensen van de werkvloer direct hun ideeën bij de Defensietop konden pitchen. Een goed idee, maar in de praktijk bleek bijna niemand te kunnen pitchen. Dus vroegen ze of ik niet de pitchcoach wilde worden. Met een zelf ontwikkelde formule leerde ik alle deelnemers, goed pitchen. Ze kwamen vaak binnen met een matige pitch en gingen anderhalf uur later helemaal enthousiast weg.

Bij de eerstvolgende banenwissel bedacht ik: ‘Ho, dit is mijn passie. Dit combineert alles wat ik leuk vind: het schrijven, op podia staan en de wetenschap (inmiddels is Esmeralda gepromoveerd op storytelling en organisatie)’.”

"…als je een waargebeurd verhaal vertelt waarvan je gaat glunderen, dan kan je niet anders dan mensen overtuigen en inspireren."

De Pitchcoach van Nederland

Midden in coronatijd begon Esmeralda als zelfstandig pitchcoach. “Ik heb veel online gedaan. Je ziet mensen zichzelf in korte tijd enorme verbeteren. Het werkt gewoon, als je een waargebeurd verhaal vertelt waarvan je gaat glunderen, dan kan je niet anders dan mensen overtuigen en inspireren.”

Hoe reageerde de omgeving op jouw stap naar zelfstandige? “Bij Defensie zeiden ze meteen: ‘dat gaat lukken’. Mijn familie beaamde: ‘als Esmeralda ergens aan begint, slaagt het’. Zelf heb ik dat gevoel vanaf het begin ook gehad en nog steeds. Ik zorg wel voor eigen afwisseling. Ik werk met kleine ondernemers, maar ook grote bedrijven, waar ik masterclasses over de perfectie pitch. De laatste tijd krijg ik van executives de vraag om hen te begeleiden. Dit zijn trajecten van drie maanden met mensen die al goed pitchen of presenteren maar nog veel beter willen worden.”

"Niet iedere baan is 100% leuk, maar je moet wel zin hebben om er je bed voor uit te gaan."

Welk advies geef jij aan jongeren die aan het begin van hun carrière staan?

“Veel jongeren denken ‘Ik volg mijn passie en ik word gelukkig.’ Dat zou mooi zijn, maar houd er rekening mee dat je niet met alles wat passie is fulltime geld kunt verdienen. Wees dus wel reëel over wat je kansen op de arbeidsmarkt zijn. Weet je nog niet waar jouw talenten liggen? Begin met wat je leuk lijkt. Iedere werkervaring telt mee. Ik was 45 jaar toen voor mij de puzzelstukjes op z’n plek vielen. Niet iedere baan is 100% leuk, maar je moet wel zin hebben om er je bed voor uit te gaan. Word je ergens echt doodongelukkig, ga dan zo snel mogelijk weg!
Start vroeg met sparen, jouw pensioen, om financieel onafhankelijk te worden.
Kortom: werk keihard en laat je niet afschrikken door de ‘nee’s’. Zeven uitgevers wezen mijn proefschrift af, voordat deze werd gedrukt en ik er een award mee won. Na een 'nee' kan altijd een 'ja' volgen!”

Foto: Mark Uyl

Regelen en organiseren waren altijd al karaktereigenschappen van Ellen Altena-de Zeeuw. Haar harde werkmentaliteit én het blijven leren hebben ervoor gezorgd dat zij haar kracht vond. In 2007 opende Ellen massagepraktijk ‘Knederij’, in april 2022 werd dit omgezet in een conceptstore op het gebied van gezondheid: ‘Gezonderij’.

Hoe was je als kind?
“Mijn jeugd was echt prima, ik heb altijd hele lieve ouders gehad. Als kind had ik nooit echt een grote mond, maar ik was ook niet stil. Ik had veel vrienden en trok op met mijn jongste broer, waardoor ik áltijd een maatje had.” Met hem scheelt Ellen maar 1,5 jaar, waardoor je sneller naar elkaar toetrekt. Haar andere broer en zus zaten, zeker tijdens haar jeugd, in een hele andere levensfase. “We zijn nog steeds heel close! Het hele gezin woont op dit moment binnen een straal van zeven kilometer. Het is fijn om snel bij elkaar langs te kunnen gaan, ook wanneer je elkaar nodig hebt.”

“Ik woon nu met mijn eigen gezin in hetzelfde huis waarin ik ben opgegroeid. Het is een prachtige plek tegen de bossen en aan de weilanden.” Voor Ellen is het heerlijk om na een werkdag thuis te komen en daar de rust te ervaren.
“Tijdens mijn opvoeding was het niet echt vanzelfsprekend om zomaar te luieren op de bank, mee aanpakken in huis of de tuin en bezig zijn met school waren dat wel!”

Haar ouders zagen graag dat ze, als kind, een muziekinstrument leerde bespelen. De pianowens mondde uit in een orgel, wat beter in huis paste. “Ik heb ook een tijd op ballet gezeten, maar omdat ik niet zo lang was, voelde ik mij daar niet erg op mijn gemak.”
Op school liep het voor Ellen niet helemaal zoals gewenst. “Ik was geen studiebol, ik vond het ontzettend moeilijk om te leren en heb dan ook 5 jaar over de mavo gedaan.” Hoewel het eigenlijk niet kon, deed ze destijds de mavo brugklas over, terwijl een overstap naar de huishoudschool meer voor de hand lag. “Maar mijn ouders zagen dat anders! Hun andere drie kinderen hadden de mavo afgerond, dus Ellen ging dat ook doen.” En het is haar gelukt!

Welke keuzes maakte je na de middelbare school?
“Na de mavo heb ik een receptioniste opleiding en daarna een hostess-opleiding gevolgd. Ik vond in die tijd toerisme interessant. Het organiseren zat er toen al in.” In die tijd, op 17-jarige leeftijd, kende ze haar huidige man Carl al. “Ik wilde heel graag werken zodat we samen een huis konden kopen.” Na verschillende banen als receptioniste, kwam Ellen terecht bij een bedrijf wat zoutjes produceerde. “Daar was ik verantwoordelijk voor het accountmanagement.” Dat zij in de jaren ’90 zo’n functie bekleedde, was nog best bijzonder. “Maar dat vond ik eigenlijk juíst leuk. Ik heb het sowieso altijd fijn gevonden tussen de mannen te werken, het zijn toch wat minder zeurpieten hahaha.”

Tijdens de zwangerschap van hun tweede kindje kozen Carl en Ellen ervoor om het wat anders aan te pakken. “Ik heb mijn baan opgezegd en ben fulltime voor onze (uiteindelijk) drie zoons gaan zorgen. Daar heb ik geen seconde spijt van gehad.”

Hoe ben je gekomen waar je nu bent?
Toen haar jongste zoon naar school ging, wilde Ellen weer aan de bak. “Mijn man begon over een opleiding, en dat vond ik eigenlijk geen slecht idee. Ik koos voor een sportmassage-opleiding. Daarna studeerde ik op hbo-niveau door voor voetreflextherapie.” En waar ze eerst dacht oplossingen voor voetballende zoons aan te leren, ging haar interesse al snel over naar het menselijk lichaam en wat je daarvoor als therapeut zou kunnen betekenen. “Ik moest ook Latijnse benamingen uit mijn hoofd leren, dat lukte, ik kwam erachter dat ik wél kon leren.” Altijd is Ellen ervan overtuigd geweest dat het leren niet voor haar was weggelegd, maar nu weet ze dat het daar niet aan lag. “Het was gewoon de fase in mijn leven! Die benadering gaf mij superveel zelfvertrouwen; iets wat ik ook heb meegekregen tijdens mijn opvoeding, maar wat, als het ging om school, nooit is blijven hangen.”

In december 2007 startte Ellen haar eigen massagepraktijk in Driebergen: Knederij. “Cliënten ondergaan daar voetreflextherapie, wat inhoudt dat energie en organen van het hele lichaam, door het masseren van de voeten en de onderbenen, positief worden beïnvloed.” Op 22 april 2022 opende Ellen, samen met Carl, Gezonderij. “Een conceptstore op het gebied van gezondheid, waar niet alleen de begrippen duurzaam, puur en zuiver centraal staan, maar bovenal aandacht is voor de mens, in gezondheid én welzijn.” Bij Gezonderij kunnen zowel consumenten als therapeuten terecht. De eersten voor massage- en voetreflexbehandelingen en het aanschaffen van producten die bijdragen aan een gezond en comfortabel leven. De therapeuten kunnen bij ons trainingen volgen en producten zoals magnesium en oliën voor hun eigen praktijk kopen.”

Wat geef je mee aan jongeren die zelf voor belangrijke keuzes staan?
“Niemand is zoals jij en dát is jouw kracht! Als je moet kiezen tussen verstand en gevoel, kies dan voor jouw gevoel want jouw verstand zal het later vast wel begrijpen.” En gelukkig ziet Ellen dat besef bij jongeren steeds meer toenemen. “Je hoeft geen politieagent te worden omdat de buitenwereld dat wil, maar omdat jij in je hart voelt dat dat jouw weg is.”

Foto: Etienne Oldeman

Meer tips van ondernemers lezen voor jongeren die hun studie- of baankeuze willen maken? Blog | Esther Communiceert

En dat maakt haar werk als fotograaf elke dag een uitdaging

Sinds haar veertiende wist ze het zeker: fotografie. Die droom liet Marjolijn Tenge (22) niet links liggen. Ze greep het met beide handen vast, wat vooral in het begin nog wat overtuiging nodig had van haar vader. Nu heeft de twintiger een goedlopende onderneming en staat zij geregeld met haar Nikon te flitsen op een verse klus.

Als klein meisje voelde Marjolijn Tenge (22) zich een beetje een ‘outcast’. “Ik was altijd vrij rustig en was nooit een van de populaire kinderen.” In plaats van meestromen met de kudde, kon zij eindeloos meevaren op haar eigen gedachtegolven. In haar hoofd bedacht ze verhalen, steeds opnieuw probeerde ze er een ander eind aan te breien. “Als ik niet kon slapen, verloor ik mijzelf altijd in die verhalen waar ik ook in het klaslokaal uren op door ging”. Dat creatieve heeft er altijd ingezeten. “Ik wilde altijd gewoon écht iets maken, waar ik dan fysiek trots op kan zijn.”

“Elke dag dat ik iets mag doen met fotografie, vind ik het écht leuk”

“Toen ik naar de middelbare school ging begon ik mijn eigen creativiteit wat meer in de praktijk te brengen.” Ze ontdekte de wondere wereld van de fotografie. “Ik zag bushokjes waar altijd van die hele mooie posters inhingen, toen dacht ik al van ‘hoe leuk is het mensen dan langsrijden en zien dat die poster van jou is’.”
Op haar 14e maakte ze écht kennis met het werk van de fotograaf. “We gingen naar een banenbeurs, waar ook de fotovakschool aanwezig was. Daar kon je dan op de foto gaan met je vriendinnen, Eén van de aanwezige docenten die de stand begeleidde, betrapte haar": “ik heb nooit die foto laten maken, want ik vond het achter de camera veel interessanter. Het was de eerste keer dat ik iemand zijn geld zag verdienen met het maken van foto’s.” Toen ze meer te horen kreeg over de opleiding, was het meteen raak. Marjolijn was verliefd.

Hoe verliep de eerste stap richting die droom?
“Het had veel overtuiging nodig. Mijn vader vond het bijvoorbeeld helemaal niks. Ten eerste kost de opleiding jaarlijks € 7000, maar hij had voornamelijk niet het idee dat fotografie iets is waarvan je kunt leven. Volgens hem was het iets wat je doet voor de lol, dat niet serieus is. Het zou niet werk zijn waar hij trots op zou kunnen zijn als zijn dochter dat zou doen.” Voor Marjolijn was het belangrijk dat ze wat ging doen waar ze passie voor heeft en geluk uithaalt. “Ik wil elke dag met zin naar mijn werk gaan. En met mijn passie goed geld verdienen.” Vanuit haar gezin kreeg Marjolijn al het gevoel voor ondernemerschap mee. Haar vader runt een goedlopende onderneming, maar heeft zijn werk nooit met plezier gedaan. “Ik zie hoeveel geld je daarmee kan verdienen en hoe chill het leven is dat wij nu lijden. Maar mijn vader vond zijn werk nooit leuk. Als hij thuiskwam was hij chagrijnig en had nergens meer zin in." Dit is voor Marjolijn geen optie.

“Zolang ik mijn werk nog steeds zou willen doen als het gratis zou moeten, weet ik dat het goed zit”

Na de middelbare school heeft Marjolijn zich in de eerste instantie ingeschreven bij andere opleidingen, al wist ze dondersgoed wat ze écht wilde. “Het grafisch lyceum heeft mij afgewezen, maar gaven mij het advies om naar de fotovakschool te gaan.” Met dat papiertje ging ze naar haar vader. “Toen kon hij niet anders.”

Hoe was de eerste stap in de vakwereld?
Yes! Ze mocht beginnen aan de opleiding van haar dromen. Maar het was pas in 2020, toen Marjolijn de opleiding allang had afgerond en al lange tijd up and running was, dat haar vader voor het eerst écht trots was op het werk van zijn dochter. “Ik had foto’s gemaakt van de nieuwe baby van een werknemer van hem. Toen hij de foto’s zag moest hij huilen. Nu vertelt hij altijd trots over het werk wat ik doe.”

Naast haar eigen onderneming werkt Marjolijn samen met Fotostudio Zandvoort, voor wie ze veel bruiloften voor mag fotograferen. Ze werkt enorm graag voor en met mensen. Ook maakt en geeft zij cursussen aan bedrijven om hen te leren hoe ze kleine fotoklusjes, voor bijvoorbeeld hun social media, aan kunnen pakken. “Ik leer hen dan de basics van de fotografie en geef aan wat klanten willen zien.” Een steek in haar eigen rug? “Dat denken heel veel mensen”, lacht ze, “ze hoeven dan niet voor elk wissewasje een fotograaf in te huren. En stel, ze hebben voor een groter project wel iemand nodig, dan ben ik de eerste aan wie ze denken. Daarnaast is fotografie een vrij beroep waar iedereen iets mee mag doen.”

“Naar feestjes neem ik de camera niet meer mee, ik raak er helemaal in verloren”

Haar droom? Een eigen fotostudio. “Dan kan ik studio’s verhuren en ook voor eigen klussen gebruiken. Het zou geweldig zijn als ik daardoor een dusdanig stabiel inkomen heb dat ik alleen de klussen hoef aan te nemen waar 100% mijn hart ligt en ik écht creatieve voldoening uithaal.”
“Het mooiste aan mijn werk is dat ik een heel concept kan bedenken en dat helemaal in mijn eigen stijltje kan uitvoeren. Van het hele proces eromheen iets moois maken, waar ik volledig controle over heb”

Welk advies geef je de jongeren van nu mee?
“Denk vooral niet te zwaar over de keuzes die je nu maakt. Keuzes zijn niet bindend en je zit nergens aan vast. Je bent nog zo jong, vaak weet je totaal nog niet wat je wil, en dat is oké. Toen ik mijn studie begon geloofde niemand in de ideeën die ik had, ik begon er gewoon aan omdat ik het zo leuk vond." Af en toe zit Marjolijn er nog wel eens doorheen. Logisch vindt ze. “Dan ga ik gewoon kijken van ‘oké, wat ga ik dan doen?’, en dan kom ik uiteindelijk toch weer uit bij fotografie, het blijft mijn passie en ik vind het het leukste om te doen.”

“Mijn beste foto is de foto die ik morgen maak”

Op 18-jarige leeftijd dacht Mitch van Giersbergen arts te worden. Tijdens zijn studie geneeskunde ontdekte hij dat deze rol toch niet bij hem paste. Hij pakte zijn jeugdhobby voor techniek en geluid weer op en maakte er, na het afronden van zijn studie, ‘serious business’ van. In enkele jaren tijd werd Luxonos een succesvol bedrijf dat drie jaar op rij de FD Gazellenprijs won. Lees waarom Mitch doet wat hij doet en wat zijn advies is aan jongeren die voor een studiekeuze staan.  

“Als kind had ik geen idee wat ik later wilde worden. Ik was gewoon bezig met spelletjes en games, samen met vriendjes. Wel had ik al jong ‘ondernemerszin’, voornamelijk om geld te verdienen. In groep 7 en 8 was ik DJ op feesten. Samen met een vriendje kocht ik apparatuur via Marktplaats en draaien maar.” Omdat vriendjes weinig budget hadden voor een ‘professionele’ DJ, stapte Mitch van Giersbergen over op online radio. Zo ging het een over in het andere. Op 15-jarige leeftijd had hij een webhostingbedrijf, zijn vrienden waren zijn eerste klanten.

Welke studie koos jij?

“In het laatste jaar van het vwo moesten we een studiekeuze maken. In de mentorklas spraken we over ‘wat wil je later wilde worden’. Best lastig als je nooit bewust een idee of droom hebt gehad. In zo’n gesprek werd gevraagd: ‘is de zorg niet wat voor jou?’. Ik stond ervoor open. De biologielerares heeft toen geregeld dat ik een dagje met een orthopeed kon meelopen. Een paar uurtjes op pad met een oudere man die niet te veel met protocol bezig was en meekijken bij een operatie. Hij wist precies hoe hij mij moest ‘prikken’.”  Mitch koos voor de studie geneeskunde, met enige twijfel of een economische studierichting niet beter voor hem zou zijn. “Toen ik werd ingeloot voor geneeskunde, moest ik die kans wel grijpen…… Mijn ouders vonden het een verstandige keuze. Vrienden moesten er even aan wennen.”

Wat waren jouw verwachtingen van de studie?

“De studie viel in het eerste jaar vies tegen.” De verwachting van Mitch dat geneeskunde een echte bètastudie zou zijn, was niet reëel, het studeren was compleet ‘alfa’. “Boeken in je hoofd stampen, naampjes leren. Ik kan gemakkelijk leren, maar met mijn dyslexie is ‘stampen’ niet ideaal.” In het eerste half jaar haalde hij geen enkele voldoende. Na een gesprek met een arts, die aangaf dat in het tweede jaar leren anders zou worden, zette Mitch de knop om. “Mijn truc werd om alle colleges te volgen, ik skipte er niet een, en maakte gestructureerde samenvattingen. Dan zat de lesstof in mijn hoofd. Studiegenoten wilden die samenvattingen ook hebben. Deze deelde ik gratis en worden nog steeds jaarlijks zo’n 30 keer gedownload.”

Wat ben je na jouw studie gaan doen?

Het leren ging beter maar Mitch besefte al snel dat hij zijn toekomstbeeld moest bijstellen: “Ik had verwacht dat je als arts redelijk vrij was. In de praktijk blijkt het werk super strak geprotocolleerd te zijn. Je hebt weinig invloed op het systeem en loopt dus eigenlijk met de meute mee. Dat past niet bij mij. Ik kreeg er weinig energie van.”
In de laatste jaren van zijn studie pakte Mitch zijn jeugdliefde voor techniek en geluid weer op. ”Eigenlijk viel ik hiermee terug in ‘oude patronen’.” Hij had in 2010 al Luxonos, een bedrijf in techniek, beeld en geluid voor projecten en evenementen opgericht. Na het afronden van zijn zesjarige studie in 2017, ging hij serieus met ondernemen verder. “Mijn vrienden begrepen mijn keuze en zeiden ‘doe wat je leuk vindt’. Mijn ouders uitten twijfels: ‘is het een veilige keuze voor lange termijn?’.  Ik sprak met mijzelf af om het maximaal twee jaar te proberen. Lukte het niet dan kon ik altijd nog de zorg in.”

Wat doe je nu?

De twee jaar zijn ruimschoots voorbij. Mitch heeft een mooie, één van de snelst groeiende ondernemingen neergezet. Het ondernemen is zijn passie, vooral het verbeteren van processen. “Efficiency aanbrengen kun je prima in een ander bedrijf doen, maar in je eigen onderneming heb je net iets meer vrijheid. Wat mij het meest verbaast zijn ‘mensen’. In het dagelijks leven kom je het hele spectrum van de populatie tegen, maar eigenlijk ook weer niet. Je gaat namelijk alleen om met de mensen die bij je passen. Fulltime samenwerken met dat ‘hele spectrum’ is anders. Wat ik daarmee bedoel is dat mensen heel verschillend zijn en vooral ook op elk niveau anders denken. Op dit moment is mijn grootste uitdaging om het maximale uit iedereen te halen.”

Hoe ziet jouw toekomst eruit?

“Ik kijk positief naar de toekomst. Ik zie nog veel verbetermogelijkheden in onze branche.” Toch kan hij zich voorstellen niet voor eeuwig (alleen) in deze branche te werken. De zorg trekt hem ook, maar dan vanuit een technische invalshoek. “Met een vernieuwend EPD (Elektronisch patiëntendossier) is volgens mij nog veel te halen én kun je echt wat toevoegen aan de samenleving. Denk bijvoorbeeld aan de huisartsenzorg. Als je via de computer de basisvragen over jouw bijvoorbeeld pijnlijke elleboog kunt invullen, waarna de computer ook een medicijnadvies geeft, dan kan de huisarts naast de check meer echte aandacht geven. ”Mitch is enthousiast en ziet het EPD-systeem al voor zich. Hij is zich ervan bewust dat er een bepaald volume, certificering, investering en tijd voor nodig is. Het is mijn toekomstdroom.”

Wat is jouw boodschap aan jongeren die een studiekeuze gaan maken?

“Ik heb geen spijt van mijn studie. Ik heb geleerd op academisch niveau te denken en mijn idee voor het EPD is hieruit ontstaan. Iedere 16-18-jarige die voor een keuze staat, raad ik dan ook aan te gaan studeren. Het is goed voor je ontwikkeling. Maar kies vooral wat je op dat moment leuk vindt, want wat je in de toekomst leuk gaat vinden, weet je nu niet. Zorg ook voor een back-up plan. De rest volgt vanzelf. Weet dat zo’n 50% van de mensen iets anders doet dan waarvoor ze gestudeerd hebben. Bedenk dat iedereen met een positieve mindset en doortastendheid kan worden wat ie wil, krijgen wat ie wil, kortom iets moois van het leven kan maken. Je moet het echt willen en erin geloven.”