Vlogger, DJ, ondernemer en moeder. Monica Geuze (30) is het allemaal en dat begon ooit met een vlogcamera in haar hand. Ze groeide de afgelopen jaren niet alleen online, maar vooral als mens. Ze hield haar koers, ook als anderen het even niet zien zitten.

“Je kúnt echt doen wat je leuk vindt als je blijft durven kiezen.”

Van onzeker meisje naar selfmade ondernemer

In haar tienerjaren is Monica vooral zoekende. Ze weet niet goed wat ze wil en voelt zich op school niet echt thuis. Maar als ze begint met vloggen, verandert er iets. Haar openheid, humor en gevoel voor stijl vallen op. En al snel groeit haar YouTube-kanaal uit tot een van de populairste van Nederland.

Toch laat Monica zich niet vastpinnen op één ding. Ze schrijft een boek, presenteert tv-programma’s, wordt DJ, lanceert een podcast en bouwt aan meerdere bedrijven. Van skincare tot kinderkleding: ze weet waar jongeren behoefte aan hebben en speelt daar op in.

Lees ook: Van 'nee' naar award: het verhaal van Esmeralda

Ondernemen zonder filter

Wat Monica sterk maakt, is haar durf om zichzelf te blijven. In een wereld vol meningen kiest zij ervoor om zichzelf te zijn. Ze praat open over haar struggles, laat zich zien als moeder én ondernemer, en blijft trouw aan haar gevoel. Haar advies aan jongeren: “Zorg dat je de keuzes maakt die bij jóu passen. Ook als dat spannend is.”

Lees ook: De belangrijke carrièrekeuze van Marissa

Geen rechte lijn

Monica’s pad laat zien dat je niet in één rechte lijn hoeft te groeien. Dat je fouten mag maken. En dat je je carrière zelf vorm mag geven, op jouw tempo, met jouw waarden. Juist dat is een boodschap die jongeren vandaag nodig hebben.

Meer verhalen die je inspireren om je eigen pad te volgen? Klik hier.

Te vaak wordt horeca nog gezien als ‘iets voor erbij’. Maar wie beter kijkt, ziet een sector vol kansen. In Amsterdam stijgt het aantal aanmeldingen voor hospitality-opleidingen, en dat is geen toeval. Steeds meer jongeren ontdekken dat werken in de horeca méér is dan borden lopen of bedden opmaken: het is een vak.

Werken én leren met perspectief

Stichting House of Hospitality brengt mbo-scholen, bedrijven én de gemeente Amsterdam samen. Het doel? Jongeren duurzaam opleiden tot hospitality-professionals. Denk aan stageplaatsen met goede begeleiding, eerlijke vergoedingen én doorgroeikansen. Hotels, restaurants en facilitaire dienstverleners werken mee aan een nieuwe standaard in gastvrij werk.

Lees ook: Waarom stagevergoeding géén extraatje is, maar noodzaak

Het #HospitalityPact in de praktijk

Met het Hospitality Pact wordt ingezet op betere arbeidsvoorwaarden, praktijkgerichte scholing en gezamenlijke verantwoordelijkheid voor de toekomst van de sector. Denk aan leerplekken bij gerenommeerde hotels, maatwerkopleidingen en begeleiding voor jongeren die op latere leeftijd alsnog kiezen voor hospitality.

De gemeente Amsterdam, onder leiding van wethouder Sofyan Mbarki, steunt dit initiatief. Want goed geschoolde vakmensen zijn onmisbaar voor een bloeiende wereldstad.

Lees ook: Wat leren studenten van een stage in de zorg? (Spoiler: veel.)

Gastvrijheid als kracht

Toerisme groeit weer. Hotels zitten voller. En ook binnen de stad is gastvrijheid hard nodig, in zorg, events, sport en onderwijs. Hospitality is mensenwerk, en juist daarom zo waardevol. Jongeren die kiezen voor deze richting, kiezen niet voor ‘bijverdienen’, maar voor impact.

Verschil maken in kleine momenten

We hebben méér nodig dan alleen mensen met kennis. We hebben mensen nodig die snappen wat gastvrijheid betekent. Die verschil maken in kleine momenten. Die sfeer neerzetten, rust brengen, en iedereen zich welkom laten voelen.

Daar zit vakmanschap in.

Klik hier voor meer.

Het begint al op jonge leeftijd. Drie jaar oud is Yoràn, wanneer hij op oude homevideo’s te zien is met twee eetstokjes in zijn hand. Alles wordt een drumstel. De tafel, de vloer, zijn speelgoed. Wat volgt is een diepe, aanhoudende liefde voor ritme en muziek.

“Ik leerde drummen door te kijken naar videobanden van oude North Sea Jazz-concerten,” vertelt Yoràn. “Dat was mijn muzikale opvoeding.”

Een droom in eigen tempo

Yoràn leert door te kijken, te luisteren en na te doen. Niet via een vast lesprogramma, maar door eindeloos oefenen en ontdekken. Nu, jaren later, wordt hij gezien als een van de grootste drumtalenten van Nederland. Hij werkte samen met artiesten als Akwasi, Cory Henry en Robert Glasper, en geeft les op het Conservatorium van Amsterdam.

Zijn verhaal is te zien in de documentaire Yoràn Vroom - Master of Drums, onderdeel van Het Uur van de Wolf (nu op NPO Start).

Lees ook: Melanie Ryan over hoe blijven geloven haar naar het podium bracht

Van huiskamer tot hoofdpodium

Yoràn’s pad laat zien dat talent niet genoeg is. Het gaat om discipline, liefde voor je vak en durven kiezen voor wat jij voelt. Zijn weg was niet vanzelfsprekend, maar wél trouw aan zichzelf.

Voor jongeren met muzikale dromen, of welke droom dan ook, is zijn verhaal een krachtige reminder: begin waar je bent. Ga door. En blijf je eigen ritme volgen.

Ben jij jong, creatief en zit je vol ideeën? In Gouda is er nog geld beschikbaar voor jongeren die hun culturele plannen willen realiseren. De Impuls-pot Cultuur is speciaal bedoeld voor jongeren tussen de 14 en 27 jaar met een goed idee dat Gouda cultureel verrijkt.

Denk aan een expositie, theatervoorstelling, workshopreeks, spoken word-event of kunstzinnige actie in de stad.

Wat je idee ook is, als het maar lef, originaliteit en verbinding laat zien. Maak kans op financiële steun én begeleiding bij de uitvoering. De enige voorwaarde? Je idee draagt bij aan de culturele levendigheid van Gouda en je bent bereid om het uit te voeren.

Vorige projecten waren o.a. een jongerenpodcast, streetart en een dansperformance in de openbare ruimte. En het mooie: er is nog budget over.

Dus: heb jij een plan waarmee je iets bijzonders neerzet in Gouda? Laat je stem horen, toon je talent en vraag een bijdrage aan via Cultuurhuis Garenspinnerij.

Lees ook: Melanie Ryan over jezelf durven zijn op het podium

Meer info en aanvragen via: zogouds.nl

“Is dat niet een beetje dom?”
Youp van ’t Hek lacht erom. De vraag komt van journalist Michiel, een van de 32 mensen met autisme die in de nieuwe NPO-serie Een buitengewoon gesprek bekende Nederlanders interviewen. En dit zijn geen standaardvragen.

Michiel wil weten waarom Youp acht jaar over de mavo deed.
Youp antwoordt eerlijk: hij was een kind dat vijf keer van school werd gestuurd. Dat het systeem niet bij hem paste. Maar dat hij ook zonder diploma ver is gekomen.
En Michiel? Die stelt daarna de mooiste conclusie:
“Dan mag je best trots zijn, toch?”

Waarom dit gesprek ertoe doet

In Een buitengewoon gesprek krijgen bekende Nederlanders vragen van mensen die zelden het podium krijgen. Mensen met autisme, die misschien minder filteren, maar juist daarom vaak meer raken. Omdat ze vragen stellen waar anderen omheen draaien. Omdat ze zeggen wat ze echt denken.

Youp is de eerste gast die dit meemaakt. En dat doet hij met openheid én humor.
Er volgen nog vijf afleveringen met andere BN’ers.

Lees ook: Frans Bauer over wat het betekent om je kind naar de universiteit te brengen

Wat we hiervan leren

Eerlijkheid kan soms direct voelen. Ongemakkelijk.
Maar het levert ook iets op: gesprekken die verder gaan dan het standaardverhaal.
En een herwaardering van wat ‘slim’, ‘succesvol’ of ‘bijzonder’ eigenlijk is.

Youp bewijst: je hebt geen diploma nodig om iets te bereiken.
En Michiel bewijst: je hebt geen ervaring nodig om de juiste vraag te stellen.

Een buitengewoon gesprek is te zien op NPO 1.
Een aanrader voor iedereen die wel eens buiten de lijntjes denkt.

Frans Bauer is zanger, presentator, familieman. En zoals hij het zelf altijd zegt: iemand die trots is op waar hij vandaan komt. In een recent interview met Kunststof vertelt hij over een moment dat hem raakte.

“Ik weet nog dat mijn vader me afzette bij de mavo,” vertelt Frans.
“Hij zei: ‘Succes jongen, ik ben hier zelf nooit geweest, maar maak er wat moois van.’”

Jaren later brengt Frans zijn eigen zoon naar de universiteit van Leiden.
Hij herkent het gevoel en ook de woorden.
“Voordat mijn zoon naar binnen stapte, zei ik: ‘Ik ben hier nog nooit geweest en weet niet hoe het er vanbinnen uitziet, maar veel succes.’ Toen was voor mij de cirkel rond.”

Een nieuwe wereld binnenstappen

Voor veel jongeren is naar school gaan vanzelfsprekend. Maar dat geldt niet voor iedereen. Wie opgroeit in een gezin waar niemand eerder studeerde, weet hoe spannend en onbekend het kan voelen. Nieuwe termen, andere verwachtingen, sociale codes waar je niks van snapt. Dan is alleen al binnenstappen een overwinning.

Wat Frans vertelt, raakt daarom aan iets groters.
Niet alleen zijn zoon zet een stap vooruit, hij zelf ook.
En zijn vader destijds óók. Allemaal deden ze iets wat nieuw was. Iets waarvan ze niet zeker wisten of het voor hen bedoeld was.

En toch gingen ze. Omdat ze geloofden in mogelijkheden en in elkaar.

Lees ook: Waarom Claude zijn afkomst als kracht ziet

Niet alleen succes, maar betekenis

Frans noemt het moment met zijn zoon een ‘cirkel die rond is’. En dat is het.
Want succes draait niet alleen om prestaties of diploma’s.
Het zit in wat je doorgeeft. In het openen van een deur die eerder dicht bleef.

Zijn zoon stapt een universiteit binnen.
En met hem loopt een hele familiegeschiedenis een andere richting op.
Dat is wat onderwijs kan doen. Wat vertrouwen kan doen en wat één zin op het goede moment kan doen.

“Succes jongen, ik ben hier nooit geweest, maar maak er wat moois van.”

Waarom doe jij wat je doet?
En welke cirkel wil jij helpen sluiten? Klik hier.

George Emile Tokaya heeft een internationale managementrol bij Philips. Zijn inspirerende verhaal laat zien hoe belangrijk het is om je eigen pad te volgen, ook als dat niet altijd vanzelf gaat. In gesprek met Bianca Ranzijn (Dyslexie in Bedrijf) deelt hij zijn ervaringen met dyslexie, zijn zoektocht naar zingeving in zijn werk, en zijn boodschap aan jongeren die nog aan het begin van hun loopbaan staan. 

Hoe ben je gekomen waar je nu bent? 
“Ik groeide op in een klein dorp in Noord-Groningen. Daar waren weinig voorzieningen, dus ik moest van jongs af aan zelf initiatief nemen. Die mentaliteit, zelf bedenken hoe je ergens komt als niet alles voorhanden is, heb ik altijd behouden. Ik was als kind al nieuwsgierig naar techniek en mensen. Wiskunde ging me goed af, maar taal was lastig. Op de basisschool werden dictees eindeloos herhaald als je fouten maakte. Dat frustreerde me enorm.” 

“Pas op de middelbare school werd ontdekt dat ik dyslexie heb. Toen vielen veel puzzelstukjes op hun plek. Ik kreeg remedial teaching en leerde ‘leren’. Niet blijven hangen in één woord, maar doorgaan. Gestructureerd leren, werken met pauzes, en slim herhalen. De vergeetcurve van Ebbinghaus vond ik fascinerend, het hielp me echt vooruit.” 

George Emile geeft daarmee een bruikbare tip aan jongeren: “je hoeft het niet alleen te kunnen. Zeker in de eerste jaren heb je steun nodig van iemand die jou serieus neemt en je ziet: een ouder, leraar, mentor. Dat ben je zelf nog niet, en dat is oké. Zonder mijn ouders had ik dit nooit gekund.” 

Wat betekende die diagnose dyslexie voor jou? 
“Dyslexie is een spectrum, en ik heb geluk gehad met een relatief milde vorm én steun vanuit mijn omgeving. Toch moest ik me vaak extra inspannen voor beperkt resultaat. Voor frans heb ik vier keer zo hard geleerd als klasgenoten, met dan alsnog een 5,5 als resultaat. Dat moet je accepteren, en dat is niet makkelijk. Maar het heeft me ook een enorme ‘can do’-mentaliteit gebracht. Welke uitdaging is dan nog te groot?” 

“Ik weet nu: je hoeft niet te voldoen aan een standaard. Het is belangrijk om goed na te denken over wat bij je past. Het beeld dat de maatschappij heeft van succes hoeft niet overeen te komen met het beeld wat jijzelf hebt. Er zijn heel veel manieren om te komen waar je wil zijn. Hoe cliché dat ook klinkt, het is echt waar. Ondernemerschap, of een rol waarin je zelf vorm kunt geven aan je werk, past dan vaak beter. Je mag loskomen van structuren die niet bij je passen. En als je jezelf accepteert zoals je bent, ontstaat er ruimte om je sterke kanten te benutten.”  

Wat maakt neurodiversiteit op de werkvloer belangrijk? 
“Het besef dat iedereen anders werkt, is cruciaal. Het is lastig om je echt in een ander in te leven, maar neurodiversiteit dwingt ons dat wel te doen. Communicatie is daarin alles. Toen ik bij Philips begon, merkte ik hoe belangrijk het is om gestructureerd te kunnen communiceren. Daar heb ik veel tijd en energie in gestoken. Inmiddels vinden mensen dat een van mijn sterke punten, terwijl het me vroeger juist veel moeite kostte.” 

Waarom heb je voor je huidige baan gekozen? 
“Ik wilde dicht bij de klant zitten en ideeën verwezenlijken die voor een eindgebruiker en klant bruikbaar zijn. Gezondheidszorg vind ik waardevol, en Philips is bovendien een Nederlands bedrijf. Dat voelde goed. Binnen Philips ben ik begonnen aan de technische kant, maar ik verander ongeveer elke drie jaar van rol. Zo leer ik het hele systeem van een organisatie begrijpen. Ik ben een generalist met voldoende diepgang, dat past bij me.” 

Je won in 2024 de Young Captain Award. Wat betekent dat voor je en welke keuzes maak je nu anders? 
“De prijs voelt als een mooie externe bevestiging. Niet dat ik ineens anders ben, maar het is wel bijzonder dat mensen uit het bedrijfsleven, overheid, consultancy en de wetenschap zeggen: ‘Wij zien iets in jou’. Bevestiging is belangrijk, ook als volwassene. En voor mensen met dyslexie, die kunnen worstelen met onzekerheid, is het extra waardevol. Ik ben er trots op. Zoals mijn vader bij mijn afstuderen al zei: ‘You did it your way.’” 

Wat wil je jongeren meegeven die voor belangrijke keuzes staan? 
“Accepteer dat je niet perfect bent. Dat is niemand. Durf om hulp te vragen, dat is een vaardigheid. Focus op wat wél goed gaat, en gebruik die energie om te groeien op andere vlakken. En wees je bewust van je ‘locus of control’: bepaal zelf hoe je met situaties omgaat. Soms gaat iets niet zoals je wilt, maar het leven is niet lineair. Morgen kan alles anders zijn.” 

“Als je nieuwsgierig bent: ga ervoor! Maak die keuze, verken wat bij je past. En als het toch niet blijkt te kloppen, is het nog steeds een waardevolle ervaring. Geef jezelf de tijd, en wees eerlijk: vind je het echt niet leuk, of kun je het gewoon nog niet? Dat zijn twee heel verschillende dingen.” 

Tot slot: wat is een goede manier voor jou om je succes te vergroten in je werk? 
“Succes is voor mij breder dan alleen werk. Het gaat over je hele leven. Op dit moment probeer ik werk en gezinsleven goed te combineren. We hebben een jong kind en er komt er nog één aan. Dat vraagt veel, balans is essentieel om goed te kunnen functioneren, ook op je werk.” 

“Je moet je eigen definitie van succes durven vormen. Niet vergelijken met anderen, niet meten aan een maatschappelijke standaard. Ik heb bijvoorbeeld voor het eerst een halve marathon gelopen. Mijn tijd was niet indrukwekkend, maar ik heb het gedaan en ik ben er trots op! Dáár zit voor mij succes in: iets proberen, doorzetten en het op jouw manier doen. Het hoeft niet groots of perfect te zijn, als het maar klopt met wie jij bent.” 

“Succes is persoonlijk. Het begint met de vraag: waar ben ik begonnen, en waar wil ik naartoe? Als je die vraag eerlijk beantwoordt, kun je je eigen koers bepalen, en dat is misschien wel het mooiste succes dat er is.” 

Dit interview met George Emile Tokaya, Commercial Category Leader bij Philips, is afgenomen door Bianca Ranzijn van Dyslexie in Bedrijf. Wil je meer weten over Dyslexie in Bedrijf of over hoe neurodiversiteit (zoals ADHD, dyslexie of autisme) op de werkvloer positief ingezet kan worden? Kijk dan hier of op www.dyslexieinbedrijf.nl voor meer informatie, inspiratie en ondersteuning.

Als de NS staakt, laten deze studenten het OV niet stilstaan.

Daan Ykema (24) en Michael Hilhorst (25), twee studenten uit Utrecht, nemen het initiatief om vrijdag gratis pendelbussen in te zetten tussen Utrecht en Amsterdam. Terwijl het treinverkeer platligt door de staking, zorgen zij dat mensen alsnog op hun bestemming komen. “We dachten: waarom zouden wij die taak niet gewoon overnemen, al is het maar voor één dag?”

Jong en ondernemend

Met een paar telefoontjes en veel regelwerk zetten Daan en Michael een compleet reisschema op. Ze regelen bussen, communiceren via social media en houden alles bij op hun eigen website. Zonder winstoogmerk, puur om iets bij te dragen. Ze krijgen steun van vrienden, busbedrijven en andere jongeren die meehelpen.

Lees ook: Van ‘nee’ naar impact: Esmeralda over volhouden na afwijzing

Waarom dit ertoe doet

Jongeren worden vaak gezien als consument van systemen. Maar Daan en Michael laten zien dat je ook zélf een systeem kunt bouwen, al is het maar tijdelijk.
Ze denken niet in beperkingen, maar in oplossingen. En ze doen het voor anderen, niet voor zichzelf.

Lees ook: Zorgen in beeld: hoe studenten leren zorgen in de praktijk

Ze maken één dag verschil. Maar misschien wel een wereld van verschil voor iemand die zonder hen vastzit.

De afgelopen maanden stonden voor prinses Ariane volledig in het teken van haar eindexamens. Nu is die spannende tijd voorbij en reisden koning Willem-Alexander en koningin Máxima afgelopen maand naar Italië om samen met hun jongste dochter het einde van haar schooltijd te vieren.

Twee jaar in Duino: leren, zorgen, ontdekken

In 2023 verruilde Ariane Nederland voor Italië, om haar laatste twee schooljaren te volgen aan het United World College Adriatic. Een school waar ook haar zus Alexia (in Wales), prinses Elisabeth van België, prinses Leonor van Spanje en gravin Leonore hebben gezeten.

Het UWC is geen doorsnee school. Ja, er is ruimte voor klassieke vakken, maar studenten worden er ook gestimuleerd om zich sociaal, creatief en maatschappelijk te ontwikkelen. Ariane deed mee aan musicals, dansprojecten en werkte mee aan lokale vrijwilligersinitiatieven. Thema’s als klimaat, vrede en inclusiviteit staan hier centraal.

De school staat bekend als een broedplaats voor verbinding: studenten uit alle windstreken, van studenten met migratie achtergrond tot royals, wonen en leren samen.

Diploma (bijna) op zak

Hoewel de officiële Graduation Ceremony al achter de rug is, weten Ariane en haar medestudenten pas eind juli of ze ook écht geslaagd zijn voor hun International Baccalaureate. Tot die tijd is het afwachten.

Net als bij haar zussen lijkt ook voor Ariane een tussenjaar een logische volgende stap.

Amalia koos voor reizen en maatschappelijke stages. Alexia trok naar Azië en switchte uiteindelijk van studie in Londen. Ariane lijkt die lijn te volgen: tijd nemen om uit te zoeken wat bij je past, in plaats van meteen ergens in te duiken.

Zoekende zijn is oké

Wat Ariane precies gaat studeren is nog niet bekend. En dat is ook niet gek. Voor veel jongeren voelt het einde van de middelbare school als een sprong in het diepe.

Tussenjaar? Studeren? Werken? Reizen? Alles mag, niets moet. Zeker als je net je achttiende bent geworden.

Waarom jij hier iets aan hebt

Wat je van royals ook vindt: het is herkenbaar als iemand op haar achttiende nog zoekend is. De prestatiedruk ligt hoog, maar Ariane laat zien dat je ook een pas op de plaats mag maken.

Of je nu een prinses bent of niet, je mag twijfelen, je mag kiezen en je mag later weer opnieuw kiezen.

De informatie in dit artikel is gebaseerd op berichtgeving van o.a. LINDA.meiden, en geeft een inkijkje in hoe Ariane haar pad tot nu toe bewandeld heeft en wat er mogelijk nog komt.

Meer lezen? Klik hier.

Ze draagt designerheels, woont in New York en typt haar gedachten in een column vol liefde en verwarring. Carrie Bradshaw uit Sex and the City is terug van weggeweest, tenminste, als het aan Gen Z ligt.

Wat ooit voelde als een over-the-top fantasiewereld, wordt nu door veel jonge vrouwen juist gezien als verfrissend eerlijk. Waarom? Omdat Carrie hardop zegt wat veel mensen in hun twintiger- of dertigerjaren denken. Over relaties, vriendschap, keuzes maken (en heroverwegen), én over hoe ingewikkeld het is om je eigen weg te vinden.

Ongefilterd over daten, twijfels en timing

Carrie praat over daten zonder gêne. Over ghosting, aantrekken en afstoten, bindingsangst en alles daartussenin. Ze maakt fouten, blijft soms hangen in iets wat niet werkt, en noemt haar eigen twijfels bij naam.

Juist dat maakt haar voor veel jonge mensen herkenbaar. Want daten anno nu ís vaak messy. Zeker als je ook probeert te bouwen aan een carrière, vriendschappen te onderhouden, of überhaupt te ontdekken wat je zélf nodig hebt.

Lees ook: Claude over opgroeien tussen twee werelden en durven dromen

Een beetje messy, maar wel echt

Carrie is niet het perfecte rolmodel. En dat is precies waarom Gen Z haar opnieuw omarmt. Ze laat zien dat je je leven niet ‘af’ hoeft te hebben om ruimte in te mogen nemen. Dat je eigen pad soms chaotisch, ongemakkelijk en onlogisch is, maar daarom niet minder waardevol.

En dat je mag veranderen. Van mening. Van partner. Van toekomstplan. Zonder jezelf daarvoor te hoeven verklaren.

Waarom dit ertoe doet

Veel jongeren ervaren druk om ‘het goed te doen’. Om op tijd te zijn met keuzes, relaties, studie of werk. Maar wat als het juist goed ís om daar doorheen te struikelen?

Carrie Bradshaw belichaamt die ruimte. Voor twijfels. Voor onhandige keuzes. Voor groei zonder strak stappenplan.

Lees ook: Waarom Marissa de Zuidas inruilde voor voldoening – en kritiek durfde te trotseren

Carrie laat zien: je hoeft het nog niet te weten. Zolang je maar blijft voelen wat bij jou past.