bell hooks (1952-2021), geboren als Gloria Jean Watkins, was schrijver, hoogleraar en cultuurcriticus. Ze koos ervoor haar naam bewust zonder hoofdletters te schrijven. omdat ze wilde dat de aandacht uitging naar de inhoud van haar werk, en niet naar haar persoon. Toonaangevend, ook voor haar werk.

Hoewel hooks vooral bekend werd met boeken als Ain't I a Woman? Black Women and Feminism en Feminism Is for Everybody, waarin ze schreef over racisme, seksisme en ongelijkheid, liep er één thema als een rode draad door vrijwel haar hele oeuvre: liefde.

Wat is liefde eigenlijk?

In All About Love stelt hooks een eenvoudige vraag: wat bedoelen we eigenlijk als we zeggen dat we van iemand houden?

Volgens haar gebruiken we het woord voortdurend, terwijl we zelden stilstaan bij de betekenis ervan. Liefde is in onze cultuur vaak gekoppeld aan verliefdheid, of verlangen. Maar echte liefde gaat volgens hooks over meer dan dat.

Ze beschrijft liefde niet als iets wat je overkomt, maar als iets wat je doet. Een werkwoord. Een bewuste keuze die zichtbaar wordt in zorg, verantwoordelijkheid, respect, vertrouwen en eerlijkheid. Liefde is daarmee een dagelijkse praktijk.

Les over liefde

Hooks stelt dat veel mensen opgroeien zonder een gezond voorbeeld van liefde. We leren rekenen en schrijven, maar nauwelijks hoe we een veilige relatie opbouwen. Denk bijvoorbeeld aan hoe we grenzen aangeven of hoe we op een liefdevolle manier communiceren.

Daarom gaat All About Love ook over vriendschap, familie, opvoeding, gemeenschap en de relatie met jezelf.

Ze laat zien hoe angst, macht en zelfs controle zich soms vermommen als liefde. Terwijl echte liefde juist ruimte geeft om te groeien.

Een nieuwe blik op romantiek

hooks benadert in All About Love het onderwerp met een brede blik. Ze verbindt persoonlijke ervaringen met filosofie, psychologie, spiritualiteit en maatschappelijke vraagstukken.

Hooks schuwt moeilijke onderwerpen niet en durft de lezer voortdurend uit te dagen.

Boekentip

All About Love stelt vragen en geeft een nieuw perspectief op iets wat wij allemaal ervaren. Liefde.

Meer tips? Lees ze hier.

Voel jij je weleens melancholisch?
En lijkt het soms alsof het leven in het nu maar al te somber is?

Dat is een begrijpelijke reactie. Melancholie ontstaat vaak vanuit een gevoel van gemis. Het is een zwaar en intens gevoel, dat je kan overnemen en soms eindeloos lijkt te duren.

Wat als melancholie ook de basis kan zijn voor iets moois? Het gevoel laat zien dat er iets waardevols in jouw leven is geweest. Iets wat je hebt meegemaakt, gevoeld of ervaren. En juist daarin schuilt ook hoop: wat mooi was, kan in een andere vorm weer terugkeren.

Geluk, verdriet, blijdschap en eigenlijk alle emoties bestaan niet lineair. Ze komen en gaan. Je kent vast de zin “joy has a habit of returning”, die veel rondgaat op TikTok en Instagram. Geloof het: daar zit waarheid in.

Ook veel kunstenaars en creatievelingen laten zien dat melancholie een startpunt kan zijn voor indrukwekkende kunstwerken.

Melancholie is een gevoelsstaat waarin jij, of degene die dit ervaart, soms niet goed onder woorden kan brengen wat er precies aan de hand is. Juist daardoor kan er ruimte ontstaan voor verbeelding. Freud schreef bijvoorbeeld over hoe melancholie het ego laat wankelen, waardoor ruimte kan ontstaan voor transformatie en creatie.

Zo creëerde Oskar Kokoschka The Bride of the Wind (or The Tempest, 1914) vanuit zijn onrustige liefde voor de vrouw van een ander. Iets wat mooi en licht had kunnen voelen, bracht hem juist in een staat van verlangen en zwaarte.

Ook Godfried Bomans schreef in De reis van uw leven: “De eigenlijke vondst der romantiek is de vreugde der melancholie.”

Hoewel deze zwaarte je kan remmen in je dagelijkse routine of in het uiten van je emoties, kan melancholie je ook iets brengen. Susan Cain schrijft in haar pleidooi Bitterzoet: “Melancholie kan leiden naar creativiteit, verbinding met elkaar en de wereld, en zelfs ervaringen van transcendentie. (…) we zijn verenigd in onze menselijkheid.” Ze sluit deze passage af met: “Wij zijn schepsels die geboren zijn om pijn te transformeren tot schoonheid.”

Een hoopvolle manier om naar melancholie te kijken.

Meer lezen? Klik hier.

Volwassen worden is een fase waarin verwachtingen toenemen, terwijl antwoorden vaak uitblijven. Je mag steeds meer zelf bepalen, denk aan alcohol drinken, wat je doet, en vooral wanneer, etc. Tegelijk voelt het alsof niemand je echt heeft voorbereid op wat er komt kijken bij zaken als hoe je volwassen met je ouders omgaat, verliefd worden, en hoe makkelijk het is om een studieschuld op te bouwen.

In Help, ik word volwassen! richt Kluun zich op deze tussenfase. Niet meer kind, en nog zoekend naar wat volwassen zijn eigenlijk betekent. Het boek bespreekt thema’s die voor veel jongvolwassenen herkenbaar zijn, en die zelden concreet worden uitgelegd.

Hoe ga je om met geld en schulden, terwijl je nog bezig bent je plek te vinden? Wat betekent een gezonde relatie, en hoe herken je wanneer iets niet goed voor je is? Wanneer is vermoeidheid tijdelijk, en wanneer vraagt het om meer aandacht? Het zijn vragen die vaak pas opkomen wanneer het moment daar is, en je er middenin zit.

Wat dit boek onderscheidt, is de manier waarop deze onderwerpen worden benaderd. Zonder belerend te worden, met ruimte voor nuance. Het duidt aan dat zoeken juist belangrijk is, en onderdeel is van deze fase, en dat fouten maken daar eigenlijk (sorry, not sorry) bij hoort.

Help, ik word volwassen! nodigt uit om stil te staan bij keuzes die je maakt, en bij de manier waarop je omgaat met de verwachtingen van jezelf en van anderen.

Meer lees en kijktips? Klik hier.

Wim Oudejans loopt op zijn tachtigste de marathon van Rotterdam. In 3 uur, 52 minuten en 50 seconden. En scoort daarmee een Nederlands record in zijn leeftijdscategorie.

Het is het pad ernaartoe maakt het nog mooier. Oudejans begon pas na zijn vijftigste met hardlopen. Geen klassieke sportachtergrond, hij is begonnen, en blijven gaan.

In de jaren daarna groeide hij uit tot een sterke masteratleet. Europese titels, nationale records. Toch bleef de marathon lange tijd liggen. Twintig jaar zelfs. Tot hij besloot het opnieuw te proberen.

De marathon zelf werd geen makkelijke tocht. “Ik ben elf keer doodgegaan,” zei hij na afloop.

Op de Coolsingel kwam hij bijna instortend over de finish. Daarna de bevestiging: het record is binnen. Zijn kleinzoon hing hem de medaille om. Een moment dat rond ging op sociale media. Niet alleen vanwege zijn leeftijd, maar vanwege wat het losmaakt. Het idee dat je niet vastzit aan een moment in je leven waarop je ‘op je best’ zou moeten zijn.

Dat ontwikkeling door kan gaan. Dat doelen kunnen veranderen.

Misschien is dat de echte vraag die zijn verhaal oproept:
Wanneer heb jij voor het laatst iets gedaan waarvan je dacht dat het niet meer voor jou was?

En wat zou er gebeuren als je het toch nog eens probeert?

Meer lezen? Klik hier.

Voor veel mensen tussen de 25 en 50 voelt het leven als een constante ratrace. Werk, sociale verplichtingen, misschien een gezin, financiële druk. Alles komt tegelijk. Het is de fase waarin je verwacht wordt iets op te bouwen, te zorgen en 'vooruit' te gaan. Tegelijk is het ook de fase waarin stress, vermoeidheid en mentale klachten het vaakst voorkomen.

Wat opvalt, is dat juist een andere generatie een deel van het antwoord kan bieden.

Volgens de  analyse van huisarts Iris de Vries zijn steeds meer ouderen langer vitaal, zowel fysiek als mentaal vertelt ze in een artikel van RTL Nieuws. Ze hebben tijd en levenservaring. Waar jongere generaties vaak onder hoge druk staan, ontstaat er bij ouderen juist ruimte. Dat verschil maakt iets zichtbaar: misschien hebben we elkaar meer nodig dan we denken.

Niet alleen praktisch, bijvoorbeeld door op te passen, mee te denken of even bij te springen wanneer het nodig is. Ook mentaal. Het idee dat er iemand is die kan helpen, kan al zorgen voor meer rust en veerkracht.

Tegelijkertijd werkt het twee kanten op. Betrokken blijven bij anderen geeft ook ouderen energie en verbinding. Het voorkomt eenzaamheid en houdt mensen actief.

Dat zie je terug in verhalen die blijven hangen. Zoals dat van Wim Oudejans, die op zijn tachtigste een Nederlands record liep tijdens de marathon van Rotterdam. Niet als voormalig topsporter, maar als iemand die pas later in zijn leven begon met hardlopen. Zijn verhaal laat zien hoe krachtig het is om in beweging te blijven.

Dit bericht op Instagram bekijken

Een bericht gedeeld door UPFRONT (@upfront)

Misschien zit daar de kern. Inspiratie komt niet altijd van leeftijdsgenoten of mensen die hetzelfde pad bewandelen. Soms zit het juist in de verschillen tussen generaties. In hoe iemand anders naar het leven kijkt.

De vraag is dan niet alleen hoe je alles zelf volhoudt. De vraag is ook: wie staat er om je heen?

En misschien nog belangrijker: durf je daar gebruik van te maken.

Meer lezen? Klik hier.

De komende tijd staan er een aantal opvallende biografische films op de planning, met sterke vrouwelijke hoofdrollen en verhalen die gaan over doorzettingsvermogen, identiteit en ambitie. Biopics geven een inkijkje in het leven van mensen die iets bijzonders hebben bereikt, vaak tegen de stroom in. Benieuwd naar welke inspirerende verhalen er op dit moment verfilmd worden? Lees het hier.

Audrey Hepburn: een droomrol die werkelijkheid wordt

Voor Lily Collins is de rol van Audrey Hepburn een langgekoesterde droom die uitkomt. Al jaren spreekt ze openlijk over haar bewondering voor Hepburn, zowel om haar stijl als om haar persoonlijkheid.

Tijdens haar rol als Emily in Emily in Paris waren verschillende outfits in de serie geïnspireerd op de iconische looks van Hepburn. Lily sprak vaak haar waardering uit en gaf aan dat Hepburn haar enorm inspireert.

Dat deze rol eraan zat te komen, was geen verassing. Collins werkte bijna tien jaar aan de ontwikkeling van deze film. In een Instagram-post schreef ze: “It's with almost 10 years of development and a lifetime of admiration and adoration for Audrey that I’m finally able to share this. Honored and ecstatic don’t begin to express how I feel…”

Wij kijken er enorm naar uit!

Een onverwachte transformatie

Ook Millie Bobby Brown laat een andere kant van zichzelf zien in een biopic waarin ze een Olympische atleet speelt. Ze kruipt in de huid van turnster Kerri Strug en brengt daarmee een van de meest bepalende momenten uit de sportgeschiedenis tot leven.

De film richt zich op de Olympische Spelen van 1996, waar Strug tot het uiterste ging in de strijd om goud. Strug liep tijdens haar eerste sprong een zware blessure op. Toch koos ze ervoor om nog één keer door te zetten. Met alles wat ze nog had, maakte ze haar sprong af. Die keuze werd helaas wel bepalend voor de rest van haar carrière. Dankzij dit moment schreef ze wel geschiedenis met een gouden medaille voor het Amerikaanse vrouwenteam.

De iconische controversie rondom Madonna

Het verhaal van Madonna krijgt een bijzondere wending, met niet één, maar meerdere biopics in ontwikkeling.

Eerder werkte Madonna aan een film waarin ze haar eigen verhaal zou regisseren. Vanuit haar overtuiging dat niemand anders haar perspectief volledig kan verfilmen, koos ze ervoor om zelf de regie te nemen.

De hoofdrol in deze film ligt bij Julia Garner, die opviel door haar sterke gelijkenis met de jonge Madonna. Ze bereidt zich intensief voor, met zang- en danslessen om de energie en uitstraling van de popster overtuigend neer te zetten.

Tegelijkertijd wordt er gewerkt aan een serie voor Netflix, in samenwerking met regisseur Shawn Levy. Deze serie biedt ruimte om verschillende fases uit Madonna’s leven te laten zien, van haar doorbraak tot de momenten waarop ze bewust de grenzen opzocht.

Wat Madonna’s verhaal laat haar constante drang om zichzelf opnieuw uit te vinden zien. Haar carrière draait niet alleen om talent, maar ook om lef, en een visie om te blijven kiezen voor je eigen koers, ook al riep dit veel tegenspraak op.

Deze biopics laten zien hoe verschillend succes eruit kan zien. Ze bieden herkenning, inspiratie en soms net dat zetje om zelf in beweging te komen.

Benieuwd naar meer? Klik hier.

Tijdens de recente uitreiking van de Oscars schreef cameravrouw Autumn Durald Arkapaw geschiedenis door als eerste vrouw ooit de Oscar voor Beste Cinematografie te winnen. Haar werk aan de film Sinners markeerde een mijlpaal die symbool staat voor een bredere beweging binnen de filmindustrie.

Tijdens haar speech richtte Arkapaw zich nadrukkelijk tot andere vrouwen in de zaal. Ze vroeg hen om op te staan, als erkenning voor alle makers, samenwerkingen en netwerken die hebben bijgedragen aan dit moment. Daarmee maakte ze duidelijk dat haar prijs voortkomt uit de jaren van inzet van vrouwen die zich een plek hebben bevochten in een wereld die lange tijd werd gedomineerd door mannen.

Grenzen verleggen

Met Sinners, geregisseerd door Ryan Coogler, bracht Arkapaw een visueel verhaal tot leven. De film speelt zich af in het Mississippi van de jaren dertig en bespreekt thema’s als onderdrukking, spiritualiteit en de veerkracht van zwarte cultuur. Haar camerawerk versterkt deze beeldtaal en neemt de kijker volledig mee in de sfeer van het verhaal.

Daarnaast brak ze ook technisch nieuwe grond. Als eerste vrouw werkte ze met grootformaat filmtechnieken zoals IMAX 65mm en Ultra Panavision.

Verschuiving achter de schermen

De betekenis van deze overwinning wordt nog duidelijker wanneer je kijkt naar de geschiedenis van de categorie. Lange tijd werden zwarte makers nauwelijks erkend binnen cinematografie. Pas in 1998 kwam daar verandering in met een nominatie voor Remi Adefarasin, gevolgd door Bradford Young in 2016.

Dat Arkapaw nu wint, laat zien dat zwarte vrouwen niet langer alleen aanwezig in de industrie, ze nemen ook een leidende rol in.

Van uitsluiting naar erkenning

Om de impact van deze ontwikkeling te begrijpen, is een blik op het verleden belangrijk. In 1940 werd actrice Hattie McDaniel de eerste zwarte winnaar van een Oscar, voor haar rol in Gone with the Wind. Tijdens de ceremonie zat ze noodgedwongen aan een aparte tafel achterin de zaal, vanwege de toen geldende segregatie.

Waar McDaniel erkenning kreeg onder beperkende omstandigheden, stond Arkapaw vrij op het podium, omringd door collega’s en vakgenoten. Het contrast tussen deze twee momenten laat zien hoeveel er is veranderd, en hoeveel strijd daaraan voorafging.

Een nieuwe fase voor de filmindustrie

De film Sinners ontving een recordaantal nominaties en prijzen, wat laat zien dat er meer ruimte ontstaat voor verhalen die eerder onderbelicht bleven.

Tegelijkertijd maakt deze mijlpaal duidelijk dat erkenning tijd kost. Decennialang bleven vrouwen en mensen van kleur buiten beeld in technische rollen binnen film.

De avond waarop Autumn Durald Arkapaw haar prijs in ontvangst nam, voelt daarmee als een kantelpunt. Niet alleen voor haarzelf, maar voor een hele generatie makers die hun plek opeisen en het beeld van de toekomst vormgeven.

Meer lezen? Klik hier.

Of het nou van een artiest, een sportclub, een serie of een schrijver is, bijna iedereen is wel ergens fan van. Vaak wordt fan zijn weggezet als overdreven of oppervlakkig, terwijl het eigenlijk juist veel positieve kanten heeft.

Volgens onderzoeker Nicolle Lamerichs, auteur van Leven als een fan, zijn fans vaak actief, creatief en sociaal. Fandom draait niet alleen om bewondering, het gaat ook over verbinding. Fans bezoeken evenementen, schrijven verhalen, en vinden elkaar online of bij concerten en wedstrijden. Dat creëert een gevoel van gemeenschap.

Waarom fan zijn goed voor je kan zijn

Fan zijn kan emotionele steun bieden. Wanneer je ergens fan van bent, heb je iets gevonden dat je blij maakt. Muziek, films of een sportclub kunnen troost bieden op moeilijke momenten. Het geeft mensen iets om naar uit te kijken en een plek waar ze even kunnen ontsnappen aan dagelijkse zorgen.

Al in de Romeinse tijd kozen mensen hun favoriete gladiator en volgden ze hun wedstrijden met passie. Fandom is dus iets wat al eeuwen bestaat, het is een menselijke manier om betrokken te zijn bij iets dat betekenis heeft.

Inspiratie en rolmodellen

Vooral jongeren kunnen veel halen uit iemand die ze bewonderen. Rolmodellen kunnen namelijk inspiratie bieden om zelf stappen te zetten. Door het verhaal van een artiest, sporter of ondernemer te volgen, en zelf te kijken naar wat je hier uit kan halen, of welke stappen jij kan zetten.

Een rolmodel laat zien wat mogelijk is. Het kan jongeren motiveren om hun eigen doelen te formuleren en hun eigen pad te volgen. Het verhaal van een voorbeeld maakt duidelijk dat succes vaak het resultaat is van doorzettingsvermogen en ontwikkeling.

Fan zijn is heel menselijk

Uiteindelijk betekent fan zijn vooral dat je ergens extra aandacht en betrokkenheid voor voelt. Voor veel mensen brengt het plezier, inspiratie en een gevoel van verbondenheid.

Fan zijn laat zien waar je energie van krijgt. En juist dat kan een belangrijke bron zijn van motivatie, creativiteit en troost in het dagelijks leven.

Meer lezen? Klik hier.

Aankomende zondag, 8 maart, is het Internationale Vrouwendag. Een belangrijke dag voor de geschiedenis van vrouwenemancipatie, voor erkenning van de problemen die nog steeds spelen, en voor de mooie bewegingen van het heden.

Deze hele maand zijn er allerlei festiviteiten rondom deze viering, waaronder ook De Haagse Vrouwendagen. Tijdens deze dagen wordt onder andere de Kartiniprijs uitgereikt. Maar wie was Kartini en waarom is deze prijs naar haar vernoemd?

Het verhaal van Kartini

Raden Adjeng Kartini (1879 - 1904) werd op 21 april 1879 geboren. Als dochter van het hoofd van het district Mayong maakte zij deel uit van de Javaanse aristocratie. Kartini mocht samen met haar zus tot haar 12e naar een Europese lagere school en sprak hierdoor uitstekend Nederlands. Na deze educatie moest ze zich voorbereiden op het huwelijk met een man van dezelfde sociale klasse.

Rond deze periode werd Kartini zich bewust van de verhoudingen die vanuit de maatschappij als ‘normaal’ werden gezien. Haar rechtvaardigheidsgevoel begreep niet waarom er bepaalde normen en wetten waren die haar zouden beperken, en zij wilde niet trouwen. Dit zou namelijk haar vrijheid beperken.

Gelukkig vond ze in deze periode ook erkenning en herkenning in tijdschriften en boeken. Ze las stukken van Europese feministen en startte briefverkeer met onder andere de Nederlandse Stella Zeehandelaar. Kartini wilde meer uit het leven halen dan zich toewijden aan een man en kwam met het plan om een vak te gaan volgen in Nederland, wat hopelijk tot economische onafhankelijkheid zou leiden. Toch ervaarde ze weerstand vanwege de realiteit waarin zij zich begaf en besloot zij uit te reiken naar invloedrijke personen.

Parlementslid ir. H.H. van Kol zocht Kartini op en geloofde in haar wilskracht. Via deze weg wist zij educatie voor vrouwen op de politieke agenda te krijgen.

Vrouwenrechten in Nederland

In Nederland brak in deze tijd een baanbrekend jaar aan: 1870. Het jaar dat Aletta Jacobs de moed verzamelde en een brief schreef aan de liberale minister Thorbecke met het verzoek tot toelating aan de universiteit. Op 20 april 1871 was het zover: Aletta Jacobs mocht als een van de eerste vrouwen officieel aan een Nederlandse universiteit studeren. (Anna Maria van Schurman had al eerder colleges gevolgd, maar niet als officieel ingeschreven student.)

Een stap die wij waarschijnlijk niet al te gek vinden, maar die in die tijd voor veel controverse zorgde.

Haar broers schaamden zich enorm, publicaties in kranten maakten Aletta belachelijk en schreven dat geleerde meisjes ‘manwijven’ zouden worden. De patriarchale rol van de vrouw stond op het spel. Toch bleef Aletta streven naar meer. In 1878 slaagde ze als eerste vrouw in Nederland voor het arts-examen en in 1879 promoveerde ze tot doctor in de geneeskunde. Haar vader was ongelooflijk trots en volgens hem had zijn dochter “de hoogste trap als vrouw bestegen.”

"Ik mag immers toch niets worden omdat ik een meisje ben!" - Aletta Jacobs

Voorafgaand activisme

Hoewel er vaak gesproken wordt over Aletta Jacobs en Kartini wanneer wij les krijgen over vrouwenrechten, waren er ongelooflijk veel voorgangers die zich hierover uitspraken.

Een van hen was Sojourner Truth (geboren als Isabella Baumfree, 1797 - 1883). Sojourner was een enorm daadkrachtige vrouw die onder andere samen met haar jongste dochter Sophia aan slavernij wist te ontsnappen. Tijdens deze ontsnapping liet zij haar man en andere kinderen achter.

Eenmaal vrij kreeg Sojourner te horen dat haar vijfjarige zoon Peter illegaal was verkocht. Ze besloot een rechtszaak aan te spannen. Dit werd de eerste keer dat een zwarte vrouw met succes een witte man vervolgde.

Sojourner bekeerde zich en gaf zichzelf de naam Sojourner Truth. Ze verhuisde samen met Sophia en Peter naar New York City en ging aan het werk als huishoudster.

In de jaren ’40 van de 19e eeuw was Sojourner vaak het gezicht bij bijeenkomsten over de afschaffing van slavernij. In 1844 sloot zij zich aan bij de Northampton Association of Education and Industry, een organisatie die zich onder meer inzette voor hervorming van vrouwenrechten en de afschaffing van slavernij. Sojourner werd een welbekende spreekster en sprak zelfs op de eerste zwarte vrouwenrechten conventie in 1851.

Haar hele leven bleef ze analfabeet. Toch publiceerde ze in 1850 een autobiografie genaamd The Narrative of Sojourner Truth: A Northern Slave. Ze werd een van de bekendste gezichten in de strijd tegen slavernij in de Verenigde Staten. Met haar beroemde quote “Ain’t I a woman?” kennen wij haar als een van de eerste vrouwen ter wereld die zich uitsprak voor vrouwenrechten.

De tijd van het vrijuit kunnen spreken

“Ain’t I a woman?” kent nog steeds haar invloed in hedendaagse literatuur en media. Zo noemde de Amerikaanse auteur, dichter, professor en activist bell hooks (1952 - 2021) haar boek Ain't I a Woman? Black Women and Feminism naar deze quote.

bell hooks had een creatieve visie op de wereld. Ze veranderde haar naam van Gloria Jean Watkins naar bell hooks, vernoemd naar haar overgrootmoeder, en schreef deze bewust zonder hoofdletters. Zo wilde zij duidelijk maken dat de boodschap belangrijker is dan de naam van de schrijver.

bell hooks had een brede achtergrond in onderwijs. Ze behaalde haar Bachelor of Arts, Master of Arts en promoveerde in de literatuur aan de Universiteit van Californië. Tussen deze studies door schreef ze haar eerste boek: And There We Wept: Poems. Later volgde een van haar bekendste werken: Ain’t I a Woman?: Black Women and Feminism.

Ook schreef ze Feminism Is for Everybody: Passionate Politics, waarin ze in duidelijke taal beschrijft wat feminisme inhoudt en waarom iedereen slachtoffer is van het patriarchaat. In haar eigen woorden schrijft ze in de introductie een persoonlijk bericht:

"I needed feminism to give me a foundation of equality and justice to stand on."

bell hooks laat zien dat feminisme en de feministische golven geen beweging zijn die komt en gaat, maar een voortdurend streven waar iedereen in de samenleving belang bij heeft: man, vrouw, die, hun en ieder ander die deel uitmaakt van onze samenleving. Het doel is een wereld zonder seksisme.

"Come closer and you will see: feminism is for everybody." - bell hooks

De kern van feminisme

Vandaag de dag leven wij in een heel andere wereld dan deze vrouwen deden. Alleen al in de afgelopen jaren is er ongelooflijk veel veranderd op het vlak van vrouwenrechten en emancipatie: positief, en helaas ook negatief.

Het voelt soms alsof wetten waar al deze vrouwen zo hard voor hebben gestreden langzaam worden teruggedraaid. Juist daarom is een dag zoals 8 maart zo belangrijk en essentieel voor blijvende verandering. Zoals bell hooks schrijft in Feminism Is for Everybody: Passionate Politics:

"We are not there yet. But this is what we must do to share feminism, to let the movement into everyone's mind and heart. Feminist change has already touched all our lives in a positive way. And yet we lose sight of the positive when all we hear about feminism is negative."

Fijne vrouwendag.

Meer lezen? Klik hier.

Hamnet is een film die is geïnspireerd op de gelijknamige roman van Maggie O’Farrell, over het leven van William Shakespeare en het ontstaan van zijn wereldberoemde stuk Hamlet. Het is geen letterlijke biografie, maar een verbeelding van het leven rondom Shakespeare, zijn vrouw Agnes en hun gezin.

Het verhaal speelt zich af in een pastoraal landschap en voelt idyllisch door de uitgestrekte velden en het bos dat hen omringt. Het gezin leeft eenvoudig en minimalistisch, dicht bij de natuur. Door liefde komen William en Agnes samen. Ze vormen een gezin en krijgen drie kinderen.

Toch wringt er iets.
Hoewel William gelukkig is en duidelijk verliefd op Agnes, voelt hij dat er meer is. Hij wil maken. Londen en het theater roept, creatie is voor hem een noodzaak.

Historisch gezien weten we weinig over Shakespeare als persoon. Er zijn geen dagboeken of persoonlijke brieven bewaard gebleven waarin hij zijn gevoelens uitlegt. Wat we wél hebben, is zijn werk. En juist daarin vinden we een overvloed aan emoties: liefde, verlies, jaloezie, rouw en ambitie.

Shakespeare wordt door veel literatuurhistorici gezien als iemand die zijn innerlijke wereld niet rechtstreeks benoemde, maar vertaalde naar theater. Hij deelde zijn emoties in dialogen, monologen en personages. Maken was misschien wel zijn manier om te voelen.

De dood van zijn zoon Hamnet op elfjarige leeftijd is historisch vastgesteld. Hoe Shakespeare daarmee omging, weten we niet. Vier jaar later schreef hij Hamlet. Er is geen bewijs dat het stuk autobiografisch is, maar de thematiek van verlies en rouw is onmiskenbaar aanwezig. In de verfilming van Hamnet zien we hoe hij worstelt met deze emoties en hoe dit zijn tol neemt op zijn gezin.

Hamnet laat zien dat Shakespeare een geboren maker was. Dat hij het nodig had om te creëren om niet stil te vallen. Dat geluk voor hem niet zat in rust, maar in expressie.

Meer kijktips? Klik hier.