Samora Jacobs heeft haar missie gevonden. Na haar eigen jarenlange zoektocht en ervaringen weet zij dat ze jongeren wil helpen bij het maken van eigen keuzes. Positieve keuzes voor het leven en het lijf, kortom een gezonde mindset. Heb jij hulp nodig bij het vinden van jouw passies en drijfveren? Lees dan het eigen verhaal van Samora en neem contact met haar op.

Jaren geleden heb ik geworsteld met de vraag wat ik later wilde worden. Omdat ik niet wist wat mijn passie was, heb ik van alles gedaan: de PABO, maatschappelijk werk- en dienstverlening, directiesecretaresse/ managementassistente noem het maar op.
Maar elke keer als ik een opleiding volgde of had afgerond en begon te werken dacht ik 'Is dit het nu?' Waar ik ook ging werken, ik voelde me niet gelukkig en ook niet op mijn plek. Ik had vroeger als klein meisje wel de droom om danseres en te worden en muziek te maken. Een paar lang heb ik ook dans- en muzieklessen gevolgd, maar mijn moeder vond het verstandiger dat ik een opleiding volgde zodat ik zeker wist dat ik elke maand mijn rekeningen kon betalen. 

Luisteren naar je hart

Helaas heb ik in eerste instantie mijn hart niet gevolgd maar geluisterd naar wat anderen van mij verwachten. Dit zorgde dat ik gefrustreerd raakte en met veel tegenzin naar werk ging. Tot ik in de jeugdzorg begon te werken en merkte dat ik een positieve invloed had op jongeren die gedemotiveerd waren en geen kracht meer hadden om te vechten voor hun dromen.

Bewuste en gezonde keuzes maken

Mijn eigen persoonlijke ontwikkelingsreis begon in 2018 toen ik voor het eerst helemaal alleen op vakantie ging naar Turkije. Tijdens deze reis ben ik gaan ontdekken dat er veel meer in mij zit dan ik dacht. Dat ik een creatief persoon ben die veel waarde hecht aan haar vrijheid. Ik heb mezelf zo beter leren kennen en maak nu bewuste en gezonde keuzes die bij mij passen.

Jongeren helpen met het maken van keuzes

Bij het maken van keuzes wil ik ook andere jongeren ook graag bij helpen. Want ik geloof dat als je weet wie je bent, dat je dan keuzes maakt die voor jou het beste zijn. Dan jaag je de waarden die voor jou belangrijk zijn, na, ongeacht wat je omgeving dan ook zegt of vindt. 

Samora is er voor jou

Aan de hand van mijn begeleiding wil ik samen met jou onderzoeken wat jou drijfveer, passies en interesses zijn en samen werken aan een gezonde mindset om je doelen te behalen.
Kijk voor meer informatie op mijn website: www.riverblossomscoaching.nl

Samora Jacobs, samora@riverblossomscoaching.nl, tel: 06-16176530

“Ik wil ondernemers laten zien wat er allemaal mogelijk is.” John Slabbekoorn is traditioneel opgevoed en krijgt het beeld mee dat hij tot zijn 65ste nog hetzelfde doet als waarvoor hij geleerd heeft. Maar in 2016 maakt hij de switch van een 60-urige werkweek in loondienst naar een leven als ondernemer. Hoe heeft hij de traditionele manier achter zich gelaten? Hoe ziet zijn leven er nu uit? En wat is zijn advies voor de jongeren in deze tijd? Laat je inspireren met dit interview. 

John groeit op in Strijen. Een dorpje in de Hoeksche Waard, waar de typische ‘ons kent ons-sfeer’ hangt en met een traditionele opvoeding. “Vroeger was ik al heel competitief en gedisciplineerd. Zo ben ik opgevoed en het heeft absoluut mijn karakter gevormd,” vertelt John. “Want als 12-jarige jongen fietste ik dagelijks 21 kilometer naar school, ook in de winter. Maar dan gewoon met een bivakmuts op. En als ik iets wilde kopen, moest ik mijn eigen geld verdienen.”

De traditionele opvoeding

Op de middelbare school kiest John de richting Natuur & Techniek. Zijn fascinatie voor het werken met zijn handen komt niet uit de lucht vallen. “Mijn vader werkte doordeweeks bij het Waterschap en in het weekend als hovenier. Hij was altijd hard aan het werk. Ik ben daardoor ook opgegroeid met de traditionele denkwijze. Je volgt een opleiding en dat werk doe je idealiter tot je 65ste. Dus dat was de reden dat ik toen al dacht: ik kan maar beter nu al nadenken over het pad dat ik wil gaan volgen.”

Na zijn middelbare school

Als John met zijn examen zakt op Natuurkunde denkt hij: En nu? Wat moet ik nu doen? “Ik hoorde over de VAVO en ging dit in de avonduren doen. Overdag volgde ik de opleiding MBO Werktuigbouwkunde. “Ik merkte al snel dat ik de praktische kant van het MBO fijn vond. Lekker werken met je handen. Toch kwam ik er later dat jaar ook achter dat dit het niet was.” En na het afronden van de nieuwe opleiding Civiele Techniek, werkt John nog vier jaar lang volgens het pad dat hij in gedachten had. In de bouw, waarvoor hij had geleerd.

“Als jij je baan opzegt, kunnen we samen de wereld rondreizen, terwijl we onze business online maken.”

De switch naar het ondernemerschap

“Tot dit moment kon ik aan de mensen in mijn omgeving nog uitleggen wat ik deed.” Maar dan draait alles 180 graden om. “Mijn vrouw, Jeanet, had een sportschool met focus op diëtetiek en bodybuilding. Ze kon mijn hulp toen goed gebruiken, maar hoe combineer je dat met een baan waar je van 06.00 uur tot 18.00 weg bent?

“Op een grauwe maandag in 2015 zegt ze: “Kom even zitten, ik wil iets met je bespreken. En terwijl ze de wereldkaart pakt, vertelt ze: “Als jij je baan opzegt, kunnen we samen de wereld rondreizen, terwijl we onze business online maken.” Zogezegd, zo gedaan. John zegt zijn baan op en communiceert deze grote verandering met de buitenwereld. “En dat was moeilijk te begrijpen voor de mensen om mij heen. Want hier had ik toch niet voor geleerd?” John zegt lachend: “Mijn oma haar reactie was het toppunt van alles: Maar wat moet ik nu in het dorp zeggen wat je doet?".

Op dat moment zag John weer hoe veel mensen denken. “Het is niet te snappen voor mensen als je met een andere achtergrond opeens een online bedrijf bouwt. En 8 maanden per jaar op reis gaat.”

Een compleet nieuwe stap

Van 5 dagen en 60 uur per week van huis naar altijd thuis zijn. Zo ziet het nieuwe leven van John eruit. “Ik ging opeens van kostwinner naar ontdekken wat ik als ondernemer kan. Jeanet pakte mijn deel over en ik vroeg mezelf af: wat vind ik leuk om te doen? En hoe zie ik dit verder voor me?”

En dat begint allemaal met een zolderkamer en 3 computerschermen. John neemt de online marketing taak op zich en volgt het eerste jaar allerlei trainingen, cursussen en kijkt YouTube video's. In 2016 combineren John en Jeanet dit met de eerste proefreizen. “Want we moesten erachter komen hoe het is om 24/7 samen te zijn en dan ook nog ergens anders op de wereld.”

“Vanuit een traditionele opvoeding ben ik in staat om mijn eigen leven te creëren."

Deze nieuwe stap bevalt de vrije ondernemers zo goed, dat ze een andere grote keuze maken. “Het was zo tof, dat we ons huis gingen verhuren en alle spullen verkochten. En toen was het in 2017 tijd voor onze eerste echte reis als online ondernemers.”
En John krijgt mooie inzichten tijdens deze reis. “Vanuit een traditionele opvoeding ben ik in staat om mijn eigen leven te creëren. Want ik kan op het ene moment een kokosnoot drinken in het zwembad, en daarna weer aan het werk gaan. Maar ik kan ook geld verdienen op een niveau waar ik eerder nooit kwam. Ik bepaal zelf wanneer ik werk, met wie ik werk en hoeveel ik werk.”

Terwijl ze deze reis maken, besluiten ze de online coaching op gebied van voeding en sport los te laten en starten ze met een nieuwe online onderneming: Kickassleven.nl. “Hiermee spraken we meer kleine ondernemers aan. Met coaching hielpen we hen op weg naar een leven als digital nomad.“

Met een professionalisering en verandering van de doelgroep in het achterhoofd stopten ze in 2018 met Kickassleven.nl. Daar is Lifestyle of Business uit ontstaan, dat nu 5 jaar later nog steeds succesvol is. Inmiddels runnen de twee online ondernemers dit nu wel vanuit Drenthe. Met 2 kinderen laten zij het reizen voor nu los, maar staan er mooie dromen in de toekomst op ze te wachten.

"We zijn bang om de verkeerde keuze te maken en blijven het liefst in onze comfortzone zitten."

"Wat de keuze ook is, je maakt geen foute keuze"

Want elke keuze leidt naar feedback. Alleen zo kom je erachter of het wel voor je werkt, of juist niet. “Ik zie bij veel ondernemers dat het überhaupt lastig is om een keuze te maken. Juist nu met de afleiding van social media en de vele opties die we hebben. We zijn bang om de verkeerde keuze te maken en blijven het liefst in onze comfortzone zitten. Maar de slechtste keuze is geen keuze maken. Dat geldt ook voor jongeren die nog keuzes gaan maken. “Welke keuze je ook maakt, er is geen foute keuze. En onthoud dat je niet je hele leven aan één gemaakte keuze vastzit.”

"Ik wil mensen een beter zelfbeeld geven." Alweer een aantal jaar werkt Daniëlle Krijtenburg als De Beeldvanger. “Ik vang het verhaal van wat mensen zichzelf onbewust vertellen, ik kijk verder dan de voorkant en breng dat in beeld.” Had zij deze gave al vroeg in zich? Hoe ging en gaat zij hiermee om? En wat raadt zij jongeren aan? Laat je inspireren met dit interview.

“Ik was een heel vrij kind,” begint Daniëlle. “Ik was altijd ofwel aan het huppelen of aan het tekenen.” Het tekenpotlood was nog net niet vastgelijmd aan haar hand. Maar het worden van kunstenaar was niet wat Daniëlle als kind voor ogen had. “Het leek me heel interessant om te werken op de verkeerstoren van Schiphol.” Uiteindelijk belandde Daniëlle een stuk hoger in de lucht; “Ik ben twee jaar stewardess geweest! Dat waren fantastische jaren, maar ik mistte de diepgang.”

Na de middelbare school

“Ik kom uit een ondernemersgezin Eigenlijk wilde Daniëlle naar de Kunstacademie, maar vanwege het onzekere leven van een kunstenaar koos ze toch voor zekerheid. “Ik deed de opleiding managementassistent en heb een aantal marketingopleidingen gedaan.” Toen ze een korte tijd op kantoor aan het werk ging, kwam ze er direct achter dat dat niet voor haar was weggelegd. “En dat is helemaal niet erg. Alleen als je het probeert weet je of het iets voor je is.”

Door haar werk heeft Danielle geleerd om mensen écht te zien

Na twee jaar als stewardess de hele wereld te hebben gezien, kwam Daniëlle een advertentie tegen in de krant die haar aandacht trok. “Ze zochten een croupier, en dat ben ik geworden.” Na drie jaar werd zij aangesteld als leidinggevende. Een parttimefunctie die ze perfect kon combineren met opleidingen. Binnen de branche was het erg van belang dat ze verder kon kijken dan een eerste oogopslag. “Ik wilde zowel mijn collega’s als de gasten goed kunnen aanvoelen. Ik moest kunnen aanvoelen of het goed gaat of dat er misschien sprake is van onderliggende problemen. Binnen deze organisatie waren veel regels en was alles heel strak geregeld. Er was weinig sprake van creativiteit.” Door het werk heeft Daniëlle geleerd om mensen écht te zien; iets wat ze tot op de dag van vandaag nog met zich meedraagt.

Fotograaf

“Acht jaar geleden kantelde mijn carrière,” legt Daniëlle uit. Na jaren verbreekt ze haar vaste contract en kiest ze voor een nieuwe weg.”‘Ik realiseerde dat ik weinig plezier beleefde in wat ik deed; ik deed alles op de automatische piloot.” Ze is zich gaan omscholen. Door de verschillende opleidingen leerde ze zich beter kennen en rolde ze het coach-vak in. “Eigenlijk ben ik nog steeds continu bezig om mezelf te blijven ontwikkelen.”

Na 23 jaar leidinggeven en daarnaast het werk als fotograaf te beoefenen, was het nu tijd om een andere weg op te gaan; het beeldvangen. De voorkennis van het fotograferen in combinatie met de opgedane mensenkennis, kwam perfect samen in haar nieuwe uitdaging.

De passie voor fotografie stamt uit iets langer geleden. “Ik deed het al als hobby, maar toen een vriendin – die fotograaf is van beroep – mij vroeg om een boeking over te nemen, heb ik ontdekt hoe leuk het is om het professioneel op te pakken.”

“Mijn partner juichte het alleen maar toe en ik vind het belangrijk dat mijn kinderen zien dat je je hart moet volgen.” De stap naar zelfstandigheid was best wel spannend.

"Ik ben eigenlijk een spiegel"

De Beeldvanger

Waar Daniëlle voorheen als fotograaf de buitenkant van mensen portretteerde, richt Beeldvanger zich juist op de binnenkant. “Ik ben eigenlijk een spiegel.” Met haar onderneming hoopt ze mensen te kunnen helpen naar een beter zelfbeeld. “Ik hoop dat mensen lievere dingen tegen zichzelf gaan zeggen, waardoor ze zich goed voelen en wél hun doelen halen.” Haar werk heeft dan ook impact op haar klanten. “Tegenwoordig zijn er weinig mensen die écht interesse hebben in iemand anders; alles gaat heel snel, we komen tijd tekort en we willen presteren.”  Op het moment dat iemand naar Daniëlle gaat, gaat het écht even over diegene. “Ik vind het mooi dat ik er dan voor iemand kan zijn om te laten zien dat ze er mogen zijn. Dit jasje past me super goed.”

"Als je iets écht heel graag wil, dan gaat het je lukken"

Wat wil je jongeren meegeven?

“Je kunt meer dan je denkt, geloof in jezelf. Heel veel mensen zitten vast in hun hoofd; ze denken van alles en door de vooral negatieve gedachtes worden ze tegengehouden. Als je iets écht heel graag wil, dan gaat het je lukken. Geloof erin, want dat is het begin.”

Maxime Coesèl (32) is de eerste Glamour Manager ter wereld. Waarom heeft zij hiervoor gekozen? Hoe verliep haar weg naar deze unieke positie? En welke boodschap heeft ze voor jongeren die nog twijfelen over hun studie- of beroepskeuze? Lees het in het interview met deze enthousiaste en stralende onderneemster.

Het entertainmentvirus is er bij de Loosdrechtse Maxime Coesèl met de paplepel ingegoten. Haar vader zat namelijk in de muziekbranche en haar moeder had een modellen-/hostessbureau. “Ik ging altijd mee naar studio’s en kwam dus al jong in aanraking met de entertainmentwereld. Mijn ouders hebben mij altijd veel gestimuleerd op het gebied van durven opvallen, anders te zijn en eigen kansen creëren.”

Musicalambities
Haar basisschooltijd was een leuke periode waar ze haar creatieve ei kwijt kon. Ze deed mee aan playbackshows en danste iedere vrijdagmiddag voor de hele school. Na de basisschool ging ze naar het gymnasium in Hilversum en zodra ze haar profiel moest kiezen, wist ze één ding zeker: zo creatief mogelijk. “Ik wilde heel graag naar de Musicalschool. Ik ging twee keer per week naar Amsterdam voor ballet, stijldansen en zangles en wilde daarnaast alle kansen op school grijpen om meer te leren over de musicalwereld. Zo heb ik voor mijn profielwerkstuk een musicalmagazine gemaakt waarvoor ik musicalsterren heb geïnterviewd, ook heb ik een snuffelstage gedaan bij ‘Op zoek naar Evita’.”

"Door hard mijn best te doen, lukte het mij om stage te lopen bij Joop van den Ende."

Van auditie naar auditie
In de vijfde klas deed ze de musicalvooropleiding in Tilburg. Maar toen ze eenmaal haar gymnasiumdiploma had gehaald, werd ze nergens aangenomen. “Ik wilde absoluut niet niks doen en begon met de studie Entertainment en communicatie. Tijdens die studie liep ik stage bij Joop van den Ende. Toen ik mijn wens hiervoor uitte, geloofde niemand dat mij het zou lukken hier binnen te komen. Maar door hard mijn beste te doen, lukt het en mocht ik zelfs een half jaar langer blijven.

In het tweede jaar deed ik weer audities voor de musicalopleiding. Ik haalde de finale, maar kwam op een wachtlijst en werd vervolgens gebeld dat ze voor het eerst in tien jaar niemand van wachtlijst konden aannemen. Dat was balen.” Ondertussen bleef ze musical- en danslessen volgen en audities doen voor o.a. de films van Carry Slee. “Mijn vader is altijd een grote steun geweest, hij zei: ‘Zelfs de grootste artiesten horen 100 keer ‘nee’ voordat het bij de 101st keer het antwoord een ‘ja’ wordt’.”

Eerste baan bij RTL
Naar haar studie was een baan vinden nog niet zo makkelijk. Ze begon als Junior Projectmanager bij Streetmodels en was verantwoordelijk voor al het personeel op beurzen en brand activations, maar merkte dat ze de entertainmentwereld miste. Via haar netwerk zocht ze opnieuw naar een baan. Dat werd projectcoördinator bij RTL-life entertainment. “Het leek eerst mijn droombaan. Ik heb hier een jaar gewerkt, maar ik merkte al snel dat een groot bedrijf met hiërarchie niks voor mij is. Samen met je collega’s sta je onder (te) hoge druk, je moet rekening houden met de in het bedrijf geldende ‘politiek’. Een vrijere bedrijfscultuur past beter bij mij. Ik heb er veel over mezelf geleerd, vooral hoe ik mijn grenzen kon aangeven. “

‘Ik moet jou bellen voor meer glamour op mijn event, jij bent de glamourmanager!’

Terug naar Street Models
Toen haar contract niet werd verlengd, voelde dat als een opluchting. Ze ging in vaste dienst bij Event Department, waar ze in vier jaar tijd zo’n 200 rode-loper-feesten organiseerde. “Dit was heel erg leuk, want ik werkte met een klein team en voor de mooiste merken. Denk aan events zoals de Best Geklede Man voor Esquire en film premières, zoals met Channing Tatum. Ik heb daar echt ontdekt dat eventmanager zijn goed bij mij past.” Maar toen brak de coronaperiode aan lag alles stil.

Maxime volgde een cursus van Michael Pilarczyk, waarin hij een vraag stelde over ‘wat zou je doen, wat totaal ondenkbaar is?’. Maxime kwam daardoor tot een serieuze beslissing. “Ik had nog geen idee hoe of wat, maar ik voelde heel intens aan dat dit het moment was om mijn vaste baan op te zeggen en te gaan ondernemen. Mijn dromen waar te maken! Ik heb toen eerst negen maanden gefreelancet als dagvoorzitter, presentatrice en eventmanager. Begin 2021 kreeg ik een telefoontje: ‘Ik moet jou bellen voor meer glamour op mijn event, jij bent de glamourmanager!’ En toen dacht ik ja? Ja! ” Een idee was geboren. “Mijn moeder was hiervoor overigens een grote inspiratiebron, zij heeft mij geleerd dat échte glamour een ‘state of mind’ is en van binnenuit komt. De belangrijkste levensles die ze mij heeft gegeven is dat je op zoveel gebeurtenissen geen invloed hebt, maar wel hoe je het leven staat en wat je van jezelf maakt. Als je er stralend uitziet, dan word je tenminste blij van jezelf als je in de spiegel kijkt en dat helpt je door moeilijke tijden en tegenslagen heen.”

"Het is mijn ambitie om het woord glamour te herdefiniëren."

Goud in handen
Maxime besloot het idee verder uit te werken en het snel wereldkundig te maken. “Ik maakte het halverwege april bekend op Instagram. Mijn vader belde me vervolgens op: ‘Je hebt goud in handen, nu moet je het gaan ‘ownen’. Binnen twee weken heb ik een merk neergezet.” Waarom ze vindt dat glamourmanagers nodig zijn? “Veel mensen zijn gestrest, hebben last van welvaartsziektes of kampen met mentale problemen. Juist in zo’n maatschappij is het belangrijk om je blij te voelen, trots zijn en innerlijke veerkracht te ervaren. Ook vind ik dat we met één ding direct moeten stoppen: die calvinistische mentaliteit, van ‘doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg’. Ik vind juist dat we succes vaker mogen vieren.” Het woord glamour staat volgens haar voor charme, aantrekkelijkheid en authentiek zijn. “Nederlanders maken er iets negatiefs van, mijn ambitie is om het woord te herdefiniëren en op een positieve manier te integreren in de Nederlandse cultuur.”

"Als je iets wil, zal je hard moeten werken en veel tijd en geld moeten investeren, maar doorzettingsvermogen wordt altijd beloond."

Doorzettingsvermogen wordt beloond
Momenteel combineert The Glamour Manager Maxime wat ze het leukste vindt om te doen in één baan: presenteren, creatieve concepten bedenken, events organiseren en glamour toegankelijk maken. Op 19 en 20 april 2023 organiseerde ze haar allereerste droomevent: Lead with elegance. Een tweedaags leadership event voor ambitieuze vrouwelijke leiders om vanuit zelfverzekerdheid, trots en vrouwelijke kracht nóg succesvoller te worden!

Haar tip voor jongeren die nog een studie- of jobkeuze moeten maken? “Gun jezelf de tijd en experimenteer met wat bij je past. Neem de vrijheid om zelf iets te creëren en sta open voor waar jij gelukkig van wordt. Accepteer ook dat je onderaan de ladder moet beginnen en dat teleurstelling erbij hoort. Als je iets wil, zal je hard moeten werken en veel tijd en geld moeten investeren, maar doorzettingsvermogen wordt altijd beloond. Dan is alles mogelijk.”

Denise van den IJssel groeide op in een ondernemersgezin. Van jongs af aan leerde zij om ‘de handjes uit de mouwen te steken’ in de winkel van haar ouders. Denise kijkt met een positieve blik naar deze periode: “Dit heeft mij gemaakt tot de persoon die ik nu ben.” Op haar beurt geeft ze deze waarden en normen van ‘ieder draagt een steentje bij’ door aan haar kinderen. En stimuleert zij iedereen om financieel onafhankelijk en zelfredzaam te zijn. Lees waarom Denise doet wat zij doet.

“In de summiere tijd die ik naast school en werken over had, las ik alles wat letters had, boekenseries zoals ‘De Vijf’, ‘De grote 7’en de ‘Dolle Tweeling’ verslond ik. Waarom ik dat leuk vond? Omdat je tijdens het lezen gewoon even in een heel andere wereld stapt en avonturen met de hoofdpersonen beleeft”, vertelt Denise van den IJssel enthousiast. Want die leuke avonturen beleefde Denise niet op de basisschool. “Al vroeg op school was het duidelijk; ik was een ‘Van den IJssel’ en die kunnen niet leren. Niet echt een stimulerende omgeving om in terecht te komen. Ik deed wat werd verwacht, was geen hoogvlieger, en speelde met vriendjes en vriendinnetje. Vanaf mijn 12e werd de tijd na school en in het weekend opgevuld met het werken in de winkel van mijn ouders.”

Welke schoolkeuzes maakte jij?
Denise kreeg het advies om naar de Huishoudschool te gaan. “Dat wilde ik niet en op de een of andere manier is het toen gelukt om naar de MAVO door te stromen. Daar had ik het naar mijn zin en doorliep de schooljaren fluitend.”
Aansluitend volgde ze de Middenstandsopleiding. “Veel klasgenoten stroomden door naar de MEAO, ik niet, ik wilde etaleuse worden. Bij het maken van deze keuze hebben mijn ouders mij geholpen. De schooldecaan regelde dat ik in plaats van gym extra tekenlessen kreeg om het toelatingsexamen te halen. Helaas zonder resultaat, want ik werd niet toegelaten. Het alternatief was de middenstandsopleiding met als keuzevak etaleren. Een lekker praktische opleiding waarin ik veel herkende van wat er thuis gebeurde. Niet alleen ik, want in de klas zaten veel kinderen uit ondernemersgezinnen. Die raakvlakken met klasgenoten maakten de tijd op school erg leuk.”
Naast lezen had Denise geen andere hobby’s. Alle vrije tijd werd opgeslokt door werken. Als puber werkte ze iedere dinsdag- en donderdagmiddag na school, de vrijdagavond en de hele zaterdag.

Fascinatie voor geld
“Uit deze tijd heb ik overgehouden dat tijd en geld onlosmakelijk aan elkaar verbonden zijn. Naar mijn mening vergoedt geld niet alle tijd. Mijn oudste broer deelde deze mening niet. Hij vond dat je qua geld nooit genoeg kunt hebben en wilde dan ook ieder uurtje werken.
Met het geld dat ik met werken verdiende en de basisbeurs had ik een goed inkomen. Toen ik na school, op mijn 18e, een fulltime baan nam, ging ik er netto op achteruit. Dit was een bewuste investering omdat ik bij deze werkgever, de Rabobank, een opleiding kon volgen. Ik ging bij die bank werken omdat geld mijn fascinatie had. En dan vooral wat geld voor je kan betekenen in vrijheid, van leven, tijd en keuzes maken.”

"Ik wilde weer terug naar mijn oude passie: wat kan geld voor je betekenen?"

De eerste twee jaar combineerde Denise haar werk met een opleidingstraject. Daarna besloot ze alsnog de heao te gaan doen. “Pittig, naast mijn full time job, maar het was het waard. Uiteindelijk heb ik 27 jaar bij de Rabobank gewerkt. Totdat ik merkte dat de baan mij niet meer paste. Als medewerker stond je eerst naast de mensen, adviseerde je hen vanuit een vertrouwensrelatie. Door de jaren heen werden processen gedigitaliseerd en het persoonlijk contact geminimaliseerd. De begrippen ‘samen’ en ‘werken aan een lange termijn relatie’ verdwenen naar de achtergrond. Daar kon ik niet achter staan. Ik wilde weer terug naar mijn oude passie: wat kan geld voor je betekenen?. En dan met name om met persoonlijke begeleiding anderen inzicht te geven in welke keuzes er zijn. Ik stopte bij de Rabobank en stapte na goed nadenken het ondernemerschap met al zijn onzekerheden in. Mét commitment van mijn man en dochters.”

De verschillende kanten van het ondernemerschap
Het ondernemerschap bevalt Denise erg goed. “Vooral de vrijheid om je eigen dag in te delen en welke opdrachten je wel zelf doet of doorsluist. Dat is goud waard. Ik vind het ontzettend mooi dat ik mensen mag begeleiden bij het maken van financiële keuzes. Om hen overzicht, inzicht en rust te kunnen geven. En vooral financiële onafhankelijkheid en zelfredzaamheid. Zou ik iedereen het ondernemerschap aanbevelen? Nee, Je kunt een hele goede vakspecialist zijn, maar geen ondernemer zijn. Dus klakkeloos adviseren doe ik niet.”
Denise weet uit eigen ervaring dat het eigen baas zijn z’n ups en downs, kent. Ze kent ook de keerzijde van het altijd aan het werk zijn. Toch kijkt ze daar met een positieve blik naar. “Wij hielpen als vanzelf onze ouders en nu gebeurt dat bij mij thuis ook. Ik heb mijn dochters al vroeg betrokken om iets in huis te doen. Toen ze jong waren vonden ze het geweldig om te helpen, samen het speelgoed op te ruimen. Nu ze ouder zijn dragen ze ook hun steentje bij om er een fijn thuis van te maken.“

"Welke weg je ook kiest, het gaat erom dat je een keuze maakt!”

Welk advies geef jij jongeren?
Aan jongeren die voor het maken van een keuze van studie of baan staan, adviseert Denise: “Blijf dicht bij jezelf, volg je hart, probeer het, het is geen keuze voor het leven. Je kunt altijd, al is het na een aantal jaar, voor iets anders kiezen.
Ik spreek veel mensen die blijven hangen in ooit gemaakte keuzes en een nieuwe stap niet durven nemen. Die geef ik een zetje in de rug: probeer, je kunt een andere stap zetten. Welke weg je ook kiest, het gaat erom dat je een keuze maakt!”

Esmeralda Kleinreesink is dé pitchcoach van Nederland. Met haar krachtige manier van communiceren weet zij menigeen het pitchen goed aan te leren. Maar waarom doet zij wat ze doet? Wat is haar achtergrond, hoe is zij pitchcoach geworden en welk advies geeft zij jongeren die hun eigen talent nog mogen ontdekken?

Hoe was jouw jeugd?

“Naar school gaan vond ik helemaal niks. Afkomstig uit een boerendorp, altijd als export bekeken te worden, de slimste van de klas te zijn en als zodanig door docenten als hulpdocent ingezet te worden, helpt niet om vriendjes te krijgen. Leren vond ik wel leuk. Thuis verslond ik alle boeken van Lemniscaat; van Thea Beckman, Jan Terlouw en Evert Hartman. Waarom deze boeken? Omdat de verhalen allemaal over mensen gingen die anders waren en heroïsche dingen deden.

Naast school heb ik lang aan klassiek ballet gedaan. Als meisje in een boerendorp ging je als je wilde sporten naar gymnastiek of naar ballet, jongens op voetbal. Dat was zoals het ging. Mijn ouders vonden het niet goed dat ik auditie deed bij de balletacademie, omdat je er geen geld mee zou kunnen verdienen. Het alternatief, om dit toch te doen op 18-jarige, volwassen, leeftijd, leek mij niets. Dan kan je alleen nog maar balletdocent worden voor kleine kinderen.

Op de middelbare school werd het veel leuker. Ik kwam bij andere slimme mensen in de klas en was actief bij de leerlingenraad en schoolkrant. Ook bleef ik veel lezen. En kletsen. Ik sprak liever één op één af met vrienden dan in een disco.”

"…voor mij was het logisch dat ik naar de militaire of politieacademie zou gaan."

Welke keuzes maakte jij na de middelbare school?

“Ik wilde een zo breed mogelijke, technisch, maatschappelijke en economische opleiding volgen. Mijn keuze was de studie bedrijfskunde. In combinatie met mijn liefde voor sporten was het voor mij logisch dat ik naar de militaire of politieacademie zou gaan. Mijn ouders vonden dit niks. Bedrijfskunde vonden ze wel okay, dan kreeg je daarna een goed betaalde, veilige baan voor de rest van je leven.

Op mijn 17^e startte ik op de militaire academie. Helaas eindigde de droom door een zware blessure in week 2 van het eerste jaar. De rest van het jaar werkte ik in Londen als au-pair. Vreselijk. Zorgen voor kinderen is okay, maar ik werkte meer dan de afgesproken 20 uur en mocht alleen met toestemming eenmaal per week uit. Ik heb het enkele maanden volbracht, in afwachting van de start van mijn studie bedrijfskunde aan de Erasmus Universiteit.

Na mijn afstuderen rolde ik via mijn stagebedrijf de automatisering in en verdiende bizar veel geld. Maar iedere dag ging ik met tegenzin naar het werk. Ik werkte als testmanager en kwam pas in beeld aan het einde van een softwarebouwtraject. Omdat die trajecten altijd uitlopen, wordt beknibbeld op het testen. Wij kregen producten die superslecht waren, die we niet konden goedkeuren en waarvan we wisten dat ze niet in productie gingen. Daar werd ik niet gelukkig van. Ik had niet het gevoel een maatschappelijke bijdrage te leveren.

Toen kwam de oude liefde weer op mijn pad. Op mijn 27^ste begon ik na een open sollicitatie op de afdeling automatisering van de Luchtmacht. Het leuke aan die omgeving is dat je als officier iedere drie jaar een andere baan kiest. Zo werd ik op een gegeven moment hoofd luchttransport voor de NAVO in Afghanistan. Terug in Nederland vroeg uitgeverij Meulenhoff mij hierover een boek te schrijven. Na publicatie toerde ik door het land voor lezingen.

Een andere interessante positie volgde, die van universitair docent (UD) economie. Als UD mocht ik één/derde van mijn tijd besteden aan onderzoek. Als je op basis van dat onderzoek dan een proefschrift schrijft, word je doctor. Ik had mijn autobiografie uit Afghanistan, daar wilde ik mee verder. In 3,5 jaar tijd heb ik naast mijn werk aan mijn proefschrift geschreven. Mét resultaat. Het is bekroond tot het beste, militair-wetenschappelijk boek van 2016.

Defensie benaderde mij voor een nieuw initiatief:  Een innovatiefonds à la Dragons Den. Waarbij mensen van de werkvloer direct hun ideeën bij de Defensietop konden pitchen. Een goed idee, maar in de praktijk bleek bijna niemand te kunnen pitchen. Dus vroegen ze of ik niet de pitchcoach wilde worden. Met een zelf ontwikkelde formule leerde ik alle deelnemers, goed pitchen. Ze kwamen vaak binnen met een matige pitch en gingen anderhalf uur later helemaal enthousiast weg.

Bij de eerstvolgende banenwissel bedacht ik: ‘Ho, dit is mijn passie. Dit combineert alles wat ik leuk vind: het schrijven, op podia staan en de wetenschap (inmiddels is Esmeralda gepromoveerd op storytelling en organisatie)’.”

"…als je een waargebeurd verhaal vertelt waarvan je gaat glunderen, dan kan je niet anders dan mensen overtuigen en inspireren."

De Pitchcoach van Nederland

Midden in coronatijd begon Esmeralda als zelfstandig pitchcoach. “Ik heb veel online gedaan. Je ziet mensen zichzelf in korte tijd enorme verbeteren. Het werkt gewoon, als je een waargebeurd verhaal vertelt waarvan je gaat glunderen, dan kan je niet anders dan mensen overtuigen en inspireren.”

Hoe reageerde de omgeving op jouw stap naar zelfstandige? “Bij Defensie zeiden ze meteen: ‘dat gaat lukken’. Mijn familie beaamde: ‘als Esmeralda ergens aan begint, slaagt het’. Zelf heb ik dat gevoel vanaf het begin ook gehad en nog steeds. Ik zorg wel voor eigen afwisseling. Ik werk met kleine ondernemers, maar ook grote bedrijven, waar ik masterclasses over de perfectie pitch. De laatste tijd krijg ik van executives de vraag om hen te begeleiden. Dit zijn trajecten van drie maanden met mensen die al goed pitchen of presenteren maar nog veel beter willen worden.”

"Niet iedere baan is 100% leuk, maar je moet wel zin hebben om er je bed voor uit te gaan."

Welk advies geef jij aan jongeren die aan het begin van hun carrière staan?

“Veel jongeren denken ‘Ik volg mijn passie en ik word gelukkig.’ Dat zou mooi zijn, maar houd er rekening mee dat je niet met alles wat passie is fulltime geld kunt verdienen. Wees dus wel reëel over wat je kansen op de arbeidsmarkt zijn. Weet je nog niet waar jouw talenten liggen? Begin met wat je leuk lijkt. Iedere werkervaring telt mee. Ik was 45 jaar toen voor mij de puzzelstukjes op z’n plek vielen. Niet iedere baan is 100% leuk, maar je moet wel zin hebben om er je bed voor uit te gaan. Word je ergens echt doodongelukkig, ga dan zo snel mogelijk weg!
Start vroeg met sparen, jouw pensioen, om financieel onafhankelijk te worden.
Kortom: werk keihard en laat je niet afschrikken door de ‘nee’s’. Zeven uitgevers wezen mijn proefschrift af, voordat deze werd gedrukt en ik er een award mee won. Na een 'nee' kan altijd een 'ja' volgen!”

Foto: Mark Uyl

Als kind was hij altijd gefascineerd door wat mensen doet bewegen, nu helpt Eugène Kuisch professionals, ondernemers en teams als businesscoach om het maximale waar te kunnen maken. Zijn onderneming U-Town staat voor het oplossen van problemen en helpt klanten om met een raket hun missie te halen. Een zetje de goede kant op omdat ze eigenlijk zelf al weten wat ze willen, maar door omstandigheden kunnen worden tegengehouden. Hij raadt jongeren aan vooral zichzelf te zijn en vandaaruit te groeien.

Hoe was je als kind?
“Mijn moeder nam mij, toen ik klein was, op een gegeven moment niet meer mee naar de supermarkt, omdat het dan veel te lang duurde.” Eugène was altijd met iedereen aan het praten. Heel bijpassend bij deze serie, was hij gefascineerd door de vraag; ‘waarom doe je wat je doet?’. “Ik was altijd benieuwd naar mensen, hoe zij in elkaar steken en wat hen beweegt.” Ook was hij altijd op zoek naar hoe dingen anders zouden kunnen, nóg beter of efficiënter. “Bij alles vraag ik mijzelf af waarom iets op een bepaalde manier gedaan wordt en wat de andere opties zijn.”

Eugène groeide op als één-na oudste in een gezin van zes personen. Op twaalfjarige leeftijd woonde hij een tijdje in Brazilië en Suriname. “De onstuimige en wilde manier van leven heeft er altijd in gezeten.” Zijn moeder zat in de verpleging en zijn vader was werkzaam als personeelsfunctionaris. “Mijn ouders hadden ook een open blik en stimuleerden ons om altijd het maximale eruit te halen.” Of het nou met reizen, school of muziekspelen was. Voor Eugène was dat een hele fijne bedding om te groeien.
Wat hij vroeger wilde worden? “Brandweerman, haha, maar eigenlijk zie je dat nog steeds terug; met U-Town helpen we mensen uit de brand en blussen we het vuur.”

Welke keuzes werden er op opleidingsvlak gemaakt?
Na de Havo is Eugène Personeelsmanagement gaan studeren in Zwolle. “Na die opleiding ben ik voor mijzelf aan de slag gegaan.” Zo deed hij interim opdrachten, werving en selectie maar ook organisatieadvies. Van alles wat dus. “Na wat omzwervingen ben ik zelfs nog werkzaam geweest in de financiële sector. Daarna heb ik een overstap gemaakt naar de IT-sector en sinds 2011 ben ik ondernemer.” Een businesscoach met kennis over van alles en nog wat!

De eerste vier jaar was zijn onderneming gevestigd in het World Trade Center in Utrecht. Bij het koffiezetapparaat heeft hij veel gesprekken gehad met zijn ‘buurman’, Michel Croiset, op het kantoor. “Daar is het idee van U-Town geboren, sinds 2015 zijn wij compagnons.”

Waar staat U-Town voor?
“Wij zijn niet van de dikke rapporten en theoretische modellen, maar van het praktisch dingen oplossen mét de klant.” Volgens Eugène is het belangrijk om actief te luisteren, eerlijk en direct te zijn als het nodig is, en écht samen met de persoon naar een oplossing te zoeken. “Je kunt ons het beste vergelijken met The A-team. Ook wij worden ergens ingevlogen als er een probleem of uitdaging is.” Zij houden zich vast aan hun 3M-strategie, wat staat voor mensen, middelen en missie. Op de site van de onderneming wordt het proces en doel metaforisch vergeleken met een raket. “Een raket is sterker dan de zwaartekracht, er komen heel veel G-krachten vrij en er zit heel veel techniek in. Een raket brengt je naar je bestemming toe.”

“Als ik mensen kan helpen om hun doelen te realiseren, dan geeft dat een enorme kick. Dan kan ik wel dansend op de tafel springen.” Soms zijn er wel eens mensen bang, waardoor zij worden tegengehouden in het waarmaken van hun missie. “Ik zie dan altijd een duikplank voor me. De persoon die erop staat weet dat hij eigenlijk moet springen en dat dat eigenlijk wel goed gaat. Maar in zijn hoofd ontstaat dan angst, om bijvoorbeeld met een platte buik op het water te knallen. Als ik iemand kan bewegen om tóch te springen, en diegene daarna euforisch is omdat het een goede sprong is geweest, krijg ik daar écht vleugels van.”

Wat zou je jongeren willen meegeven die voor belangrijke keuzes staan?
“Het allerbelangrijkste is dat wat er ook gebeurt, ongeacht wie er voor je staat, je jezelf bent. Stel, er zijn dingen die je anders wil, dan moet je dat altijd kunnen aangeven. Er zijn zoveel mensen die diep in hun hart weten wat ze willen, maar die door omstandigheden ergens blijven hangen. Ik probeer altijd te kijken waar mensen de twinkeling van in hun ogen krijgen, dat is het allerbelangrijkst.” Die twinkeling zit er bij Eugène zelf dik in. Wat hij nu doet, is het leukste wat hij ooit gedaan heeft.

Foto: Rodney Kersten

Meer tips van ondernemers lezen voor jongeren die hun studie- of baankeuze willen maken? Blog | Esther Communiceert

Regelen en organiseren waren altijd al karaktereigenschappen van Ellen Altena-de Zeeuw. Haar harde werkmentaliteit én het blijven leren hebben ervoor gezorgd dat zij haar kracht vond. In 2007 opende Ellen massagepraktijk ‘Knederij’, in april 2022 werd dit omgezet in een conceptstore op het gebied van gezondheid: ‘Gezonderij’.

Hoe was je als kind?
“Mijn jeugd was echt prima, ik heb altijd hele lieve ouders gehad. Als kind had ik nooit echt een grote mond, maar ik was ook niet stil. Ik had veel vrienden en trok op met mijn jongste broer, waardoor ik áltijd een maatje had.” Met hem scheelt Ellen maar 1,5 jaar, waardoor je sneller naar elkaar toetrekt. Haar andere broer en zus zaten, zeker tijdens haar jeugd, in een hele andere levensfase. “We zijn nog steeds heel close! Het hele gezin woont op dit moment binnen een straal van zeven kilometer. Het is fijn om snel bij elkaar langs te kunnen gaan, ook wanneer je elkaar nodig hebt.”

“Ik woon nu met mijn eigen gezin in hetzelfde huis waarin ik ben opgegroeid. Het is een prachtige plek tegen de bossen en aan de weilanden.” Voor Ellen is het heerlijk om na een werkdag thuis te komen en daar de rust te ervaren.
“Tijdens mijn opvoeding was het niet echt vanzelfsprekend om zomaar te luieren op de bank, mee aanpakken in huis of de tuin en bezig zijn met school waren dat wel!”

Haar ouders zagen graag dat ze, als kind, een muziekinstrument leerde bespelen. De pianowens mondde uit in een orgel, wat beter in huis paste. “Ik heb ook een tijd op ballet gezeten, maar omdat ik niet zo lang was, voelde ik mij daar niet erg op mijn gemak.”
Op school liep het voor Ellen niet helemaal zoals gewenst. “Ik was geen studiebol, ik vond het ontzettend moeilijk om te leren en heb dan ook 5 jaar over de mavo gedaan.” Hoewel het eigenlijk niet kon, deed ze destijds de mavo brugklas over, terwijl een overstap naar de huishoudschool meer voor de hand lag. “Maar mijn ouders zagen dat anders! Hun andere drie kinderen hadden de mavo afgerond, dus Ellen ging dat ook doen.” En het is haar gelukt!

Welke keuzes maakte je na de middelbare school?
“Na de mavo heb ik een receptioniste opleiding en daarna een hostess-opleiding gevolgd. Ik vond in die tijd toerisme interessant. Het organiseren zat er toen al in.” In die tijd, op 17-jarige leeftijd, kende ze haar huidige man Carl al. “Ik wilde heel graag werken zodat we samen een huis konden kopen.” Na verschillende banen als receptioniste, kwam Ellen terecht bij een bedrijf wat zoutjes produceerde. “Daar was ik verantwoordelijk voor het accountmanagement.” Dat zij in de jaren ’90 zo’n functie bekleedde, was nog best bijzonder. “Maar dat vond ik eigenlijk juíst leuk. Ik heb het sowieso altijd fijn gevonden tussen de mannen te werken, het zijn toch wat minder zeurpieten hahaha.”

Tijdens de zwangerschap van hun tweede kindje kozen Carl en Ellen ervoor om het wat anders aan te pakken. “Ik heb mijn baan opgezegd en ben fulltime voor onze (uiteindelijk) drie zoons gaan zorgen. Daar heb ik geen seconde spijt van gehad.”

Hoe ben je gekomen waar je nu bent?
Toen haar jongste zoon naar school ging, wilde Ellen weer aan de bak. “Mijn man begon over een opleiding, en dat vond ik eigenlijk geen slecht idee. Ik koos voor een sportmassage-opleiding. Daarna studeerde ik op hbo-niveau door voor voetreflextherapie.” En waar ze eerst dacht oplossingen voor voetballende zoons aan te leren, ging haar interesse al snel over naar het menselijk lichaam en wat je daarvoor als therapeut zou kunnen betekenen. “Ik moest ook Latijnse benamingen uit mijn hoofd leren, dat lukte, ik kwam erachter dat ik wél kon leren.” Altijd is Ellen ervan overtuigd geweest dat het leren niet voor haar was weggelegd, maar nu weet ze dat het daar niet aan lag. “Het was gewoon de fase in mijn leven! Die benadering gaf mij superveel zelfvertrouwen; iets wat ik ook heb meegekregen tijdens mijn opvoeding, maar wat, als het ging om school, nooit is blijven hangen.”

In december 2007 startte Ellen haar eigen massagepraktijk in Driebergen: Knederij. “Cliënten ondergaan daar voetreflextherapie, wat inhoudt dat energie en organen van het hele lichaam, door het masseren van de voeten en de onderbenen, positief worden beïnvloed.” Op 22 april 2022 opende Ellen, samen met Carl, Gezonderij. “Een conceptstore op het gebied van gezondheid, waar niet alleen de begrippen duurzaam, puur en zuiver centraal staan, maar bovenal aandacht is voor de mens, in gezondheid én welzijn.” Bij Gezonderij kunnen zowel consumenten als therapeuten terecht. De eersten voor massage- en voetreflexbehandelingen en het aanschaffen van producten die bijdragen aan een gezond en comfortabel leven. De therapeuten kunnen bij ons trainingen volgen en producten zoals magnesium en oliën voor hun eigen praktijk kopen.”

Wat geef je mee aan jongeren die zelf voor belangrijke keuzes staan?
“Niemand is zoals jij en dát is jouw kracht! Als je moet kiezen tussen verstand en gevoel, kies dan voor jouw gevoel want jouw verstand zal het later vast wel begrijpen.” En gelukkig ziet Ellen dat besef bij jongeren steeds meer toenemen. “Je hoeft geen politieagent te worden omdat de buitenwereld dat wil, maar omdat jij in je hart voelt dat dat jouw weg is.”

Foto: Etienne Oldeman

Meer tips van ondernemers lezen voor jongeren die hun studie- of baankeuze willen maken? Blog | Esther Communiceert

Mode zat altijd al in het Italiaanse bloed van Angela Messinella-Addis, maar dat ze daar haar werk van kon maken realiseerde zij pas toen een vriendin haar wees op haar oog voor stijl. Nu is zij oprichtster van hét imagebureau van Nederland; Piazza di Moda, Styling & Business. Zij matcht iemands uitstraling op hoe iemand écht van binnen is. “Je uitstraling is alles”. Dat geldt voor iedereen, ook jongeren mogen vooral zichzelf zijn.

Hoe was je als kind?

Allebei de ouders van Angela zijn geboren en getogen in Italië. “Het lukte mijn ouders niet om in Italië geld te verdienen, dus die twee gingen op zoek en kwamen in Nederland terecht met het doel om op den duur weer terug te gaan naar Italië. Ze raakten hier zo geïntegreerd dat dat er uiteindelijk niet van is gekomen!” Haar moeder diende als sterk voorbeeld voor de kleine Angela. “Op een gegeven moment hadden wij communie, wat in Italië altijd gevierd wordt met prachtige kleding. Hier in Nederland was dat niet.” Het Italiaanse bloed kwam in haar moeder omhoog en zij besloot het zelf maar te maken. En niet onopgemerkt. “Op een gegeven moment begon opeens iedereen bij haar aan te kloppen met de vraag of ze ook zo’n mooi pak voor hen zou willen maken.” En dat deed ze. “Op die manier was ze gewoon bezig met een eigen bedrijfje, zonder dat ze dat doorhad…al deed ze het gratis trouwens.” Niet alleen de hele buurt stond te kijken van de mooie kleding die werd gemaakt. Ook Angela was altijd in de buurt wanneer de naaimachine erbij werd gepakt. “Ik stond er altijd bij te kijken, ik vond het enorm fascinerend.”

“Als je iets doet, doe het dan 100%. Alleen dan weet je of je er goed in bent of niet.”

Niet alleen haar moeder was ondernemend, ook haar vader en de rest van haar familie in Italië genoten van het ondernemersleven. “Ik keek altijd met ze mee. Mijn vader werkte in een fabriek, maar had daarnaast een eigen bedrijfje waarmee hij mensen bijvoorbeeld hielp met tegels leggen.” Omdat iedereen thuis zo druk was, was Angela als kind al enorm verantwoordelijk. “Maar eigenlijk is dat wel heel belangrijk geweest, want je moet discipline te hebben om iets op te bouwen.” Van huis uit heeft ze dan ook geleerd dat succes niet komt aanwaaien, je moet er hard voor werken. “Als je iets doet, doe het dan 100%. Alleen dan weet je of je er goed in bent of niet.”

Hoe was jouw schooltijd?

Elke zomer ging Angela met haar familie op bezoek bij haar oom en tante, die aan de Italiaanse kust woonden. “Daar had je altijd mode-events. Het was geweldig, ik kon daar uren blijven zitten.” In de zomer waren de ramen van de Italiaanse kledingwinkels beplakt met posters waarop het heerlijke woord ‘saldi’ te lezen was. Van die koopjes werd goed gebruik gemaakt. “Ik kocht mijn kleding altijd daar. In Italië liepen de modetrends twee jaar voor op Nederland, waardoor ik altijd unieke dingen aanhad die in Nederland nog niet te vinden waren.”

Tijdens haar jeugd heeft Angela veel te maken gehad met vooroordelen vanwege haar afkomst. Ze werd onderschat, waardoor ze naar de mavo moest ookal was ze perfect geschikt voor de havo. “Daardoor heb ik wel met heel veel mensen leren omgaan. Culturen, segmenten, arme of rijke mensen; dat maakt helemaal niks uit. Zet jezelf nooit boven iemand, maar altijd naast de persoon met wie je praat.” Haar werd vaak verteld dat ze ergens geen talent voor had, puur vanwege het land waar haar wortels liggen. “Ik heb dus harder gevochten om er te komen, ook dat heeft mij sterker gemaakt.” Na de mavo volgde de havo om vervolgens naar het Saxion in Enschede te gaan. “Daar ben ik Commerciële Economie Internationaal Management gaan doen, omdat ik wilde leren over het ondernemerschap.” Angela vond het enorm interessant. Na vier jaar, had ze haar diploma op zak.

Sporten was voor Angela een enorme uitlaatklep, nu nog steeds. Ze heeft geturnd, gevolleybald en gezwommen. Met zwemmen stopte ze echter al vrij snel. “Ik was bang dat mijn schouders te breed weren hahaha.”

Het familieleven

Angela woont met haar man en vier kinderen. Eén van Angela’s vier kinderen heeft een mentale beperking. “Helaas is het zo dat hij elk moment kan komen te overlijden, door zijn epilepsie. Maar als ik oversteek en er komt een auto aan, dan ben ik er ook niet meer. Zo kan het leven zijn. Als ik elke ochtend wakker word met de gedachte ‘hij is er morgen niet meer’, dan is hij er echt niet meer want zo kan je gewoon niet leven.” Haar kind is op een gegeven moment opgenomen geweest in het ziekenhuis in Groningen. Daar kreeg Angela meerdere keren te horen dat het kind het niet zou gaan halen, en dat het tijd was om afscheid te nemen. “Zolang hij er nog is, is hij er nog en blijf ik hier staan, heb ik ze verteld.”

Angela heeft het ziekenhuis vaak van binnen en buiten gezien. “Op een gegeven moment raakte ik in een burn-out. Het was altijd ziekenhuis, werken, ziekenhuis, werken.” Toen de ziekte van Pfeiffer haar trof, raakte ook al haar reserves op. “Ik werd angstig en durfde ook niet meer de straat op. Maar het was belangrijk om door te gaan."

Omdat haar zoon wegens de mentale beperking niet kan praten, is het soms lastig voor anderen om te weten hoe hij zich écht voelt. “Toen hij naar het kinderdagverblijf ging vond ik het moeilijk dat ik niet wist of die mensen mijn kind wel begrepen. Toen ben ik gaan spelen met kleur er vorm in zijn kleding.” De ene dag deed ze hem een kleur aan waardoor hij heel bleek en ziek leek, de andere keer kreeg hij een floddertrui aan die hem heel slordig en onverzorgd deed ogen. “Er waren maar drie begeleiders die écht keken naar het kind. Bij hen kreeg ik het juiste antwoord toen ik vroeg hoe hij die dag was geweest, zij prikte erdoorheen.” Om die reden gaat Angela binnenkort beginnen met het geven van cursussen op kinderdagverblijven.

Hoe kwam je aan werk als imageconsultant?

Het is niet zo dat Angela altijd al geweten heeft dat zij zich later imageconsultant mocht gaan noemen, sterker nog; ze wist niet eens dat het bestond. “Iemand zij tegen mij: “Weet jij dat jij altijd advies geeft? Op kleur en stijl. Jij bent gewoon een imageconsultant!” Ik zei toen “huh, wat is dat?” Dus Angela racete naar Google en stuitte op een opleiding. “Ik herkende mezelf direct, ‘dit ben ik ’ dacht ik.” Vijf jaar geleden is Angela de opleiding gaan volgen een heeft zij zich gespecialiseerd.

"Waar je ook gaat en staat, je moet je fijn voelen in de kleding die je hebt; in je verpakking.”

Wat houdt het eigenlijk in?

Neeeeee, een imageconsultant is niet hetzelfde als een styliste zoals wij die kennen van de BN’ers.
“Ik kijk vooral naar je uitstraling, zowel op persoonlijk vlak als op zakelijk vlak. Wat mensen zich soms niet realiseren, is dat je met alles een non-verbale taal spreekt. Het kan natuurlijk ook voorkomen dat mensen iets willen uitstralen wat ze niet zijn. Ook daar kan Angela te hulp schieten. “Als iemand er bijvoorbeeld heel somber of saai uitziet, dan zit daar altijd iets achter.”

Ook doet Angela aan Feng Shui. “Dat houdt in het harmoniseren van je omgeving. Bijvoorbeeld ervoor zorgen dat jij je thuis voelt in je huis, dat het jezelf weerspiegelt. Ik doe dat met kleding.” Zo zorgt zij ervoor dat iemands kledingkast écht die van hen is. Angela vindt het enorm belangrijk dat de kleding in iemand kast diegene weerspiegelt. “Het is het intiemste wat je meeneemt, elke dag. Waar je ook gaat en staat, je moet je fijn voelen in de kleding die je hebt; in je verpakking.”

"Wees jezelf, want dat maakt je uniek"

Wat geef je mee aan jongeren die op het punt staan om belangrijke keuzes te maken?

“Als je een keuze maakt, zorg er dan voor dat je al het andere al hebt gedaan. En als je ergens voor gaat, denk dat niet dat je er al direct bent maar zet door. Je valt echt wel een paar keer, maar geef niet op want dan geeft je je droom op. Door andere wegen te bewandelen, weet je wat je écht wil! Wees jezelf, want dat maakt je uniek."

Kevin is vormgever én runt een foodblog met zijn zus. “Koken is eigenlijk een soort vormgeven en ontwerpen. In een advertentie zijn de tekst en foto’s de ingrediënten.” Op school was hij al dé persoon waar je heen moest voor creativiteit. Nu laat Kevin de Vries (42) zijn creativiteit de vrije loop met een carrière als grafisch vormgever én samen met zijn zus in de keuken. Hij adviseert jongeren om altijd te doen waar je gelukkig van wordt. Dat is écht het allerbelangrijkste. 'Doe wat goed voelt'.

Hoe was jouw jeugd?
“Totaal onbezorgd”, zonder enige twijfels was dat het eerste woord wat hem te binnen schoot, “eigenlijk heb ik nooit echt shit meegemaakt. Ik ben opgegroeid in Uithoorn, waar ik naar school ging, vriendjes had en thuiskwam in eigenlijk een heel normaal gezin.” Met een vader als postbode en een moeder die werkte bij de bank, was het altijd heel gemoedelijk bij het thuisfront. Kevin heeft écht kind kunnen zijn. “Al was ik vroeger op school altijd wel vrij onzeker. Er waren dan kinderen die het leuk vonden om andere mensen te pesten, daar liep ik nog wel eens tegenaan maar ben ik prima doorheen gekomen.”

“Ik was altijd aan het sporten en ik vond het helemaal te gek om te tekenen.” Toen nog geen ontwerpen vanachter een MacBook, maar gewoon leuke poppetjes op een papiertje. “Ik was ook altijd bezig met het tekenen van lettertjes.” Geen graffiti, maar kalligrafie. Dat creatieve heeft er dus altijd ingezeten en Kevin wilde al snel de grafische kant op. “Toen op een gegeven moment de computer om de hoek kwam kijken was ik compleet gefascineerd.” De komst van de, toen nog baksteen-achtige, computers had hem gegrepen. “Toen wilde ik eigenlijk naar het grafisch lyceum, maar die vonden mij te jong.” Zodoende kwam Nimeto op zijn pad. Een MBO in Utrecht waar je niet zomaar binnenkomt. De toelating? “Iedereen kreeg een woord waar je dan iets van moest maken. Mijn woord was spiegelglad.” De combinatie van Kevins creatieve ontwerp en zijn vaders zaag- en hamervaardigheden, zorgde ervoor dat Kevin met zijn spiegelgladde kunstwerp werd toegelaten. “Mijn vader was de postbode en die kwam de brief van Nimeto tegen tussen de enveloppen. Dus was hij snel met die brief naar mijn school gereden en kwam hij het schoolplein oprennen. Hij wilde weten wat erin stond.” Je raadt het al; goed nieuws. “Dat halve schoolplein was mee aan het feestvieren en iedereen vond het ook heel tof dat ik daar was toegelaten.”

Hoe kwam je waar je nu bent?
“Bij B-Ambitious ben ik grafisch vormgever, al zeker 20 jaar. Na het Nimeto wilde ik eigenlijk naar de kunstacademie, maar daar kreeg ik te horen dat ik een hele mooie map had, maar dat het werk al af was. Toen ik ging werken bij een beletteringsbedrijf zat ik vaak stickers te plakken op etalages, en toen dacht ik van ‘ja, ik wil eigenlijk die stickers zelf ontwerpen’. Van mijn eerste salaris schafte ik een iMac aan en ben gaan 'pielen' in die programma’s.”
“Op het moment dat drukwerkwebsites opkwamen waar mensen zelf hun dingetjes konden ontwerpen, zag je wel dat klanten al zelf van alles gingen fröbelen. Dan vroegen ze aan ons hoe ze de eerste stap moesten zetten en gingen vervolgens zelf verder. Dat zit dan wel in de weg, maar daar moet je als bedrijf ook weer creatief in zijn door te laten zien hoe wij het zelf nóg beter zouden doen.”
Het mooiste aan het werk? “Wij geven de ambities van ondernemers vorm.” Het logo, de smaak en herkenning van een bedrijf draait immers om de uitstraling. “Het is ontzettend tof wanneer je een bus langs ziet rijden met een logo wat jij gemaakt hebt.”

Naast het grafische werk heeft Kevin ook een foodblog met zijn zus. Het account op Instagram tikt al bijna de tweeduizend volgers aan en heeft daarmee mooie fanbase opgebouwd. “Vroeger sprak ik ook vaak met een vriend af en dan gingen we gewoon koken. Toen ik het daar begin coronatijd met mijn zus over sprak, bleek dat wij diezelfde interesse deelden en besloten we een website op te zetten.” Ons blog heette eerst ‘koken zonder pakjes en zakjes’, maar al snel liepen de twee tegen het probleem aan dat ze dan daadwerkelijk geen pakjes en zakjes mogen gebruiken, om on-brand te blijven. “En dat terwijl tomaten in blik echt gewoon best goed zijn.” Zijn zoontje van acht jaar kwam met de perfecte oplossing; “Noem het dan ‘koken met familie!’”
“Koken is eigenlijk een soort vormgeven en ontwerpen. In een advertentie zijn de tekst en foto’s de ingrediënten. In het koken heb je ook de basisingrediënten, de kruiden en de smaakmakers die de kleur geven.”

Wat geef je jongeren mee die op het punt staan om een keuze voor hun toekomst te maken?
“Gewoon doen waar je zelf gelukkig van wordt. Dat is écht, écht, écht het allerbelangrijkst. Laat je niet beïnvloeden door mensen om je heen, doe gewoon wat je hart ingeeft en ga daar volledig voor.” Als één van zijn twee zoontjes over een aantal jaar geen flauw idee heeft wat hij moet doen en zijn vader om hulp vraagt, zal Kevin hem aanraden zichzelf te ontdekken en daar de tijd voor te nemen. “Doe altijd wat goed voelt.”

Benieuwd naar zijn Foodblog? Bekijk de website via deze link: www.kokenmetfamilie.nl  of op Instagram: @kokenmetfamilie.
Check ook even de website van B-Ambitious.