Studeren kan soms overweldigend en onwennig aanvoelen, vooral wanneer je niet weet waar je moet beginnen. Een goede studieplanning kan je helpen om hier overzicht in te creëren , waardoor je meer controle hebt over je tijd en wat er allemaal nog moet gebeuren. In dit artikel bespreken we hoe je een effectieve studieplanning maakt en welke tips en tools je kunt gebruiken om het meeste uit je studietijd te halen.

Korte-termijn-doelen

Wat moet er gebeuren? En wanneer moet dit af zijn? Maak een schema van wat er welke dag gedaan moet worden om aan het einde van de week bij te zijn in jouw studieplanning. Als je aan het einde van de week een hoofdstuk moet hebben gelezen van een bepaald boek, reken dan bijvoorbeeld uit hoeveel bladzijdes je elke dag moet lezen om dit doel te bereiken.

Lange-termijn-doelen

Kijk verder vooruit en stel doelen voor de maand of het semester. Denk aan “scriptie afronden” of “voorbereiden op eindtentamens”. Wanneer je dit duidelijk in jouw maandplanning zet, kan je elke week de korte-termijn-doelen stellen. Twee vliegen in één klap;). Het stellen van lange-termijn-doelen houden je gemotiveerd en geven richting aan hoe jouw maanden eruit gaan zien.

Digitale Kalenders

Tools zoals Google Calendar of Outlook kunnen je helpen bij het maken van een overzichtelijke planning. Je kunt zelfs herinneringen instellen die jou up-to-date houden over deadlines en tentamens. Als je liever met pen en papier werkt, kan een fysieke agenda of planner net zo effectief zijn. Door het handmatig opschrijven van je taken kan je trouwens je planning ook beter te onthouden!

Wanneer je jouw planning bijhoudt in een agenda kan je hier gemakkelijk "bloktijden" toepassen. Dit is het indelen van je dag in blokken van tijd, waarbij elk blok is toegewezen aan een specifieke taak of vak. Bijvoorbeeld, van 10-12 uur studeer je wiskunde, van 12-14 uur natuurkunde, enzovoort. Bloktijden bevorderen jouw productiviteit door een overzichtelijk beeld te geven van hoe lang je ergens de tijd voor hebt.

Optimale Studietijd

Ontdek op welk moment van de dag je het meest productief bent en pas jouw planning hierop aan. Zorg voor voldoende slaap en rust. Zo ben je fris en neem je beter de stof van wat je leert op. Beweeg! Neem pauzes om even te bewegen, een korte wandeling te maken of wat rek- en strekoefeningen te doen. Tijdens het studeren is goed voor jezelf zorgen essentieel. Je kan niet eindeloos naar een scherm of boek staren en hopen dat het blijft hangen. Net zoals een topsporten ook momentjes nodig heeft om op adem te komen, mag jij echt wel even rusten.

Pomodoro Techniek

Misschien heb je er wel eens van gehoord. De Pomodoro techniek houdt in dat je 25 minuten geconcentreerd werkt en dan een pauze van 5 minuten neemt. Na vier blokken neem je een langere pauze van 15-30 minuten. Dit helpt om je concentratie te behouden en vermoeidheid te voorkomen.

Studie Hulpmiddelen

Trello: Je taken organiseren in visuele borden! Dit kan helpen om een duidelijk overzicht te krijgen van wat er nog moet gebeuren.

Todoist: Eenvoudig takenlijsten maken en prioriteiten stellen. Hiermee kan je ook handige herinneringen en deadlines stellen.

Quizlet: Maak en deel flashcards om je kennis te testen en te verbeteren.

Grammarly: Ideaal om je essays en verslagen te controleren op grammatica- en spelfouten!

Beloningen

Beloon jezelf na het behalen van een taak of studeerblok met iets kleins, zoals een korte pauze, een snack, of een aflevering van je favoriete serie. Op langer termijn kan je denken aan grotere beloningen, zoals een avondje uit, een nieuw boek, of een filmavond.

Studeren met je vrienden

Werk samen met vrienden! Het is gezellig en je houdt elkaar gemotiveerd. Ook kunnen jullie elkaar uit de brand helpen als een van jullie een lastig onderwerp niet begrijpt, of even wat inspiratie nodig heeft. Als je niet fysiek bij elkaar kunt komen, gebruik dan videochats om samen te studeren.

Heel veel succes met deze Tips en Tools! Voor gelijksoortige artikelen klik hier.

De lessen die ik graag eerder had geleerd? Als ik nu terugdenk aan de tijd dat ik 20-25 jaar was, krijg ik wel wat buikpijn.

Wat een onzekere tijd was dat. Er werd van mij, net zoals van mijn leeftijdgenoten, verwacht serieuze keuzes te maken. Keuzes over studie, over een baan, over een woning. Zaken die voor langere tijd impact op mijn leven zouden hebben.

Ik besprak dit soort zaken met mijn ouders en vrienden om ‘stevigheid’ te vinden. Maar de beslissing moest ik zelf maken. Aangezien mijn horoscoop weegschaal is, was dat veel wikken en wegen. Ik maakte veel lijstjes met ‘voors en tegens’ om te kunnen kiezen. Helaas durfde ik toen nog niet op mijn gevoel af te gaan.
En als ik dan een beslissing had genomen, bleef ik nog weken twijfelen en piekeren. Had ik wel de juiste beslissing genomen, zou het wel goed gaan, wat zouden anderen ervan vinden?

Uiteindelijk liep het leven gewoon door, soms pakte een keuze goed uit, soms minder, zat ik even op de blaren en maakte ik een nieuwe keuze.

Wat ik nu weet en destijds ook graag had willen weten, is dat het leven inderdaad gewoon doorgaat. En je iedere dag opnieuw een keuze kunt maken. Niets is definitief.

Dus minder zwaar nadenken, beter voelen wat goed is en meer genieten van iedere dag. En vooral dat je voor je eigen happiness mag zorgen door achter de eigen keuzes te staan. Want het is niet belangrijk wat iemand anders mening over jouw beslissing is. Het gaat om jouw leven.

Mijn advies aan mijn jongere ik en de jongeren die nu 20-25 jaar zijn is dan ook: Vertrouw op jezelf en jouw eigen kunnen. Zorg ervoor dat jij happy bent. Dan weet je welke keuzes te maken.

Lees hier mijn verhaal!

Eerder deze maand deelde ik via onze social media kanalen een bericht waarin mijn oma vertelde over haar voorbeeld. Volmondig zei ze dat dit haar zus was en nog steeds is. In dit gesprek vroeg ik haar ook welk advies zij zou meegeven aan de jongeren van nu. Ook ga ik in op de verschillen in tijd van toen en nu.

Mijn oma komt uit een warm en groot gezin. Geboren als 4e zusje kwam zij al snel terecht in de tijd van de Tweede Wereldoorlog. Een jeugd die getekend werd door ziekte en verdriet. Haar ouders verloren in 2 dagen tijd hun zoon van 14 en hun dochter van 9 aan difterie. Deze ziekte is ook mijn oma niet ontgaan, zij bleef in leven maar de ziekte heeft een grote impact op haar leven en lichaam gemaakt.

De vraag 'wie was/ is jouw voorbeeld' was snel beantwoord. Dit is namelijk haar grote zus, die ik ken als tante Corry (97). Zij was het lichtpuntje in deze tijd, lief en als een tweede moeder voor mijn oma. Vooral na de ziekenhuisperiode van het gezin was tante Corry de steunpilaar. Mijn oma moest opnieuw leren lopen door de effecten die difterie op haar lichaam had en zij hielp haar hier doorheen, als een echte grote zus.

Later in ons gesprek benoemde ze dat haar familie een grote rol speelde in haar opvoeding. Na de oorlog woonde iedereen uit het gezin en familie op loopafstand van elkaar in Den Haag. Dit maakte dat zij eigenlijk best veel rolmodellen om zich heen had en voorbeeld kon nemen aan de verschillende daden van anderen om haar heen.

Oma's Wijze Woorden

"Gebruik de middelen en mogelijkheden die er nu zijn op een goede manier." Dit is het eerste advies dat mijn oma deelt. "De wereld ziet er nu zo anders uit, er zijn televisies, telefoons, technologie en we leven meer als individu." "Een wereld die wij nog nooit eerder hebben meegemaakt, dus wees bewust hoe je hierin staat en wees vooral een beetje lief voor elkaar." De levensles die ik als jong meisje al meekreeg van haar en die we misschien vaker zouden mogen herhalen naar elkaar. We maken allemaal het leven voor het eerst mee als de persoon wie wij zijn, ook al is dit soms lastig te herinneren in de routine van de dag.

Als laatste vertelt ze mij om er te zijn voor anderen en hen te ondersteunen waar nodig. Iets wat bij mij, zonder dat zij mij dit ooit verteld heeft, er met de paplepel is ingegoten. Mijn oma werkte toen ik jong was als vrijwilliger bij de Zonnebloem en nam ons al te graag mee naar deze mooie stichting. Ze maakte (en maakt nog steeds;)) met iedereen een praatje en ze herinnert, heel bewonderenswaardig, tot de dag van vandaag nog ieders naam en wat er speelde in hun leven. Ik neem al te graag een voorbeeld aan de manier hoe zij met anderen communiceert en omgaat.

Ik ben blij dat mijn oma, maar ook tante Corry, deze verhalen met mij delen en hoop dat dit ook jou inspireert.

Met dank aan mijn oma, Ank van der Lelie-Steur. <3

Ps: Lach veel en vaak ! Met jezelf, maar ook met anderen. Liefs, mijn lieve oma. 

Verbinding. Dat is waar Liesbeth Kasperink voor staat. Ze runt haar eigen netwerkclub ‘De Kunst van Netwerken’ en geniet er enorm van om mensen met elkaar in contact te brengen. Ze is van kinds af aan al creatief en enthousiast. Maar ook introvert. Toch pakt ze het podium. Waarom doet Liesbeth wat ze doet? En wat adviseert zij anderen die keuzes willen maken?

Hoe was jouw jeugd?

"Ik ben geboren in Amsterdam, in 1977. In 1980 verhuisden we naar Almere, dat was toen nog één bouwput. Voor ons als kinderen - mijn zusje en ik - was het een grote speeltuin. We bouwden hutten en gingen de rietvelden in, Ik heb er veel leuke herinneringen aan.”
Liesbeth vertelt dat ze met lood in de schoenen naar de basisschool ging. “Ik was iemand die niet in het leersysteem paste, werd ook gepest, voelde mij buitengesloten en huilde uit bij mijn moeder.” Dat maakte dat ze van weekend naar weekend leefde, want dan kon ze heerlijk buiten spelen, dromen en plannen maken.

“Ik was altijd bezig met creatieve dingen, in de buurt. Ik organiseerde al op de basisschool kleurwedstrijden, bracht kleurplaten rond en vroeg één gulden inschrijfgeld. Van dat geld kocht ik prijsjes en frisdrank en organiseerde in onze tuin de prijsuitreiking. Als ik buren van vroeger spreek, weten ze dat nog als mooie herinnering te vertellen."

Wat was jouw ervaring op de middelbare school?

De brugklas ervaarde Liesbeth als leuk. Ze zat er zelfs bij Michael, haar huidige partner, in de klas. Ze volgde de mavo en deed alleen het hoognodige leerwerk. “Ik was liever buiten. Met mijn zusje of vriendinnen.”
Toen ze 15 was, in mavo 3, gingen de ouders van Liesbeth scheiden. Ze vond steun bij een vriendin die hetzelfde meemaakte.

Wie waren jouw voorbeelden in jouw tienerjaren?

“Als ik denk aan toen ik zo'n 15 of 16 jaar was, was ik best depressief. Het was een andere tijd, met de scheiding, met een verdrietige vader die daar onder leed. Als puber had ik daar geen oog voor, was ik vooral bezig met mijzelf. Gelukkig hebben mijn vader én moeder later allebei een nieuwe partner gevonden en zijn we allemaal blij.”
Mijn moeder was altijd supportive. Zij was vader en moeder ineen en stond altijd achter ons en onze keuzes.”

In die tijd had ze wel oog voor Take That. “Ik keek ook op naar de populaire meiden. Ik vroeg mij af waarom ik niet was zoals zij, dan was het leven een stuk makkelijker. Als ik nu terugkijk, had ik hun leven misschien niet aangekund. Ik wist destijds niet goed hoe ik met zoveel aandacht zou moeten omgaan, verlegen als ik was.”

Hoe verliep de tijd na school?

"Na de middelbare school ging ik met vriendinnen mee naar de meao. Maar na drie maanden wilde ik van school af. Mijn moeder zag dat het mij ongelukkig maakte en vond het prima. Wel vroeg ze wat ik het volgende jaar wilde gaan doen. Ik was 17 en begon als caissière bij de supermarkt. Zoekende naar een vervolgopleiding kwam ik uit bij een opleiding in het leerlingenstelsel, Ik ging werken in een restaurant en één dag naar school om gastvrouw te worden. Dat was een schot in de roos, ik mocht het mensen naar de zin maken, leerde veel over eten en drinken, kwam echt tot leven, kreeg veel bedankjes en fooien. Tijdens de vierjarige mbo-opleiding kon ik ieder jaar weer wat anders doen. Zo bouwde ik veel ervaring op. Na het halen van mijn diploma vertrok ik naar Hotel Brabander in Winterberg. Daar werkte ik als restaurantmanager, maar genoot als het ware van het studentenleven met alle andere jongeren. Daarna volgde Bonaire. Mijn zusje deed daar haar eindstage, ik volgde haar en werkte twee jaar bij Van der Valk als restaurantmanager.”

Van Bonaire naar Almere, Zwolle en weer terug

“Vanwege heimwee ging ik terug naar Nederland. Ik solliciteerde bij de Eemhof. als medewerker, en kreeg een managersrol. Toen ik voor de liefde naar Den Bosch vertrok, stapte ik over naar een conferentiehotel. Door interesse voor computers werd de opvolgende baan die van officemanager bij een communicatie- en marketingbureau in Den Bosch. Dat was één van de leukste banen die ik heb gehad.”

Haar relatie ging uit en Liesbeth kwam terug in Almere. “Maar ik ging aan de slag bij een ICT bedrijf en kreeg een relatie met één van mijn collega’s die met twee kinderen in Zwolle woonde. Dus ook ik naar Zwolle, waar ik zeven jaar bonusmoeder mocht zijn. Ik heb de twee meiden vertroeteld als eigen kinderen en ook nog steeds contact mee. Qua werk heb ik echt van alles aangepakt totdat mijn oog, via Marktplaats, viel op de Triptrap kinderstoelen. Die kocht ik tweedehands in en verkocht deze weer door. Zo ontstond het idee om te gaan ondernemen in tweedehands meubelen. Als ondernemer werd ik uitgenodigd bij netwerkclubs en rolde ik in die scene.”

“De netwerkcub in Zwolle vroeg mij om hun regiomanager te worden. Ik ging met zo’n 30 ondernemers koffiedrinken en blies nieuw leven in de club. Omdat mijn relatie uitging, het was een pittige en pijnlijke tijd, moest ik weer in loondienst. Dat werd het recruitment, in verbinden was ik goed. Maar het werk met hoge targets was voor mij niet weggelegd."

Voor de liefde terug naar honk Almere


Toen kwam ze Michael weer tegen, na 30 jaar. "Ik werd tot over mijn oren verliefd en vloog ‘terug’ naar Almere. Samen beleefden we toen echter minder leuke tijden, we kregen om de beurt een burn-out, ik ging in 2019 met een VSO weg bij mijn werk en Mike verloor zijn baan tijdens de Corona-periode.
Mike stimuleerde mij om weer als zelfstandige events en trainingen te gaan organiseren. Zelf werd hij kunstenaar, hij tekende zijn hele leven al. Helaas ging er tijdens de Corona jaren geen event meer door. Omdat er toch geld op de plank moest komen, ging ik tegen beter weten in weer als recruiter in loondienst. Daar werd ik niet gelukkig van. Ik stopte om iets veel leukers te beginnen.”

De Kunst van Netwerken

Dat werd De Kunst van Netwerken, met een eerste sessie in oktober 2022 in het atelier van Mike. Inmiddels zijn er twee clubs, in Almere en Zwolle. “Het is hard werken, topsport maar ik vind het het leukste wat er is! Ik krijg veel positieve reacties. Ik voel mij soms weer het verlegen meisje van vroeger. Is dit echt? ‘Ja, en je bent leuk en je levert kwaliteit’, kan ik nu tegen mijzelf zeggen. Over vijf jaar wil ik vijf clubs hebben staan. Dat plan wil ik invullen met steun van partners, mkb-bedrijven die de meerwaarde van netwerken zien en zich aan ons willen verbinden.”

Wat is jouw advies aan jongeren en andere ondernemende mensen?

"De ervaringen op de basisschool hebben mij gemaakt tot wie ik ben. Ik kan niet tegen onrecht. Als je weet hoe pijnlijk woorden kunnen zijn, zal je dat zelf niet doen en ervoor waken dat anderen zich zo gedragen. Oordeel niet zo snel, ga in gesprek, reik elkaar de hand.
Mijn advies aan anderen is om je niet te veel te laten afleiden door wat ouders of anderen van jou willen. Denk na, waar word ik blij van? Waar ging het vuurtje bij jou als kind van aan? Vertrouw op je gevoel. Wees niet bang om keuzes te maken die niet goed uitpakken, het leven gaat door. En vooral: durf fouten te maken, dat helpt je vooruit te komen."

Wij zijn op zoek naar een enthousiaste en creatieve junior communicatie medewerker!

Ben jij iemand met:

Volg jij een communicatie-opleiding of heb je deze afgerond? Dan komen wij graag met jou in contact.

Wij zijn een communicatiebureau dat zich inzet voor de strategie en uitvoerende communicatie/taken van diverse mkb-bedrijven die beter zichtbaar willen zijn en willen groeien. Wij doen dit voor bedrijven in heel Nederland. Daarnaast ontwikkelen wij eigen concepten, zoals het platform Waarom doe je wat je doet en de verkiezing van de Schoonmaker van het Jaar. We gaan voor oprechte verhalen en houden van fijn samenwerken. We wisselen werken op ons kantoor in hartje Utrecht af met thuiswerken.

Wil jij jouw talenten inzetten voor ons en onze relaties? Stuur ons jouw motivatiebrief en cv (contact@waaromdoejewatjedoet.nl). We zijn heel benieuwd!
Het aantal werkuren per week is afhankelijk van welke talenten jij bij ons kunt inzetten.

Sta je op het punt om een nieuwe keuze in je carriere te maken? Vraag je je af of je de juiste weg beloopt? Of weet je niet of jouw werk goed aansluit bij de door jou gevolgde opleiding? Geen stress, we've got you covered!

Je bent vast benieuwd hoeveel mensen daadwerkelijk een job hebben die matcht met hun opleiding? Uit eigen onderzoek blijkt dat zo'n 44% van de mensen later een andere baankeuze maakt dan in lijn met hun studie. Dat is een flinke portie! Maar hey, dat betekent niet dat je keuze een misser was. Het leven is een avontuur en jouw carrière is daar een groot onderdeel van.

Wat we hieruit kunnen halen?

Flexibiliteit is key! Soms veranderen je interesses, doelen en prioriteiten na verloop van tijd, en dat is helemaal oké. Het belangrijkste is om een baan te kiezen waar je jouw talenten in kwijt kunt, waarover je gepassioneerd bent. Als je iets leuk vindt, ben je gemotiveerder en kun je de wereld aan.

Dus laat je niet afschrikken door de gedachte dat je "per se" een job moet vinden die precies matcht met je diploma. Keep an open mind en volg je hart! En onthoud: het leven is een avontuur, en jouw carrière is daar een groot onderdeel van. Dus omarm de reis, leer van elke ervaring en wees niet bang om je eigen pad te volgen.

Haar creativiteit, nieuwsgierigheid en ambitie hebben haar jeugd niet gemakkelijk gemaakt, maar door haar dromen altijd na te jagen, is Jennifer Delano nu succesvol ondernemer in de PR-sector. “Ik herken goede verhalen in bedrijven waardoor ik met die verhalen in staat ben om media-aandacht aan te trekken.” Jongeren adviseert ze dan ook om hun dromen zelf te realiseren.

Hoe was jouw jeugd?
“Ik ben opgegroeid in een heel bescheiden milieu. Mijn nieuwsgierigheid en drang om alles te ontdekken werd nooit echt gewaardeerd. Ik was veel te ambitieus voor hen.” Het ondernemerschap was, op haar grootouders na, niet te vinden bij andere familieleden. “Het heeft mijn gezin volledig overgeslagen”.

Alles wat Jennifer tijdens haar jeugd deed, kwam vanuit haarzelf. “Mijn familie keek er met afgrijzen naar. Er is daardoor ook een tijd geweest dat het contact verbroken was. Het was zo ver van hun bed om bijvoorbeeld freelancer te worden of naar een grote stad te gaan. Om überhaupt te onderzoeken wat je wil met je leven en daarmee te experimenteren.” Maar één ding heeft ze nooit gedaan; zich laten tegenhouden. “Je moet nooit je dromen loslaten omdat andere mensen een idee hebben van hoe jouw leven eruit moet zien.” Vrij snel verliet ze haar ouderlijk huis. “Het was geen gemakkelijke weg, maar wel de weg die nodig was om de mijne te vinden. En 17-jarige Jennifer; je had gelijk!”

Hoe was jouw schooltijd?
Op school zat Jennifer ook niet helemaal op haar plek. Ze werd te laag ingeschat. Ze moest naar de mavo, terwijl ze prima havo of vwo had kunnen volgen. Tot op de dag van vandaag heeft ze nog steeds geen idee wat ze daar deed. “Omdat deze school qua stof te makkelijk afging, heb ik geen vrienden gemaakt. Het is gewoon niet leuk om zo’n ambitieuze slimmere klasgenoot te hebben.” Die onderschatting ziet ze vaker gebeuren. “Vooral meisjes worden structureel onderschat, dat is echt zonde. Een gemiste kans.”

Eén ding stond in ieder geval vast; Jennifer was een actieve leerling. Op de scholen die volgden deed ze mee aan wedstrijden, won ze meerdere schrijfprijzen, en waren de initiatieven die zij daarnaast ook nog eens oppakte niet op één hand te tellen. “Ik hou van winnen, ik speel het spel niet om te verliezen. En je kan alleen maar winnen als je meedoet.” Daar gelooft ze heilig in. “Een keer deed ik mee aan een wedstrijd waarin je een puzzel moest oplossen met vragen over de school. Toen ik te horen kreeg dat ik de winnaar was, bleek dat ik de puzzel niet eens zo goed had gedaan. Ik was gewoon de enige die zich had opgegeven.”

Na de mavo, werd het havo en vwo om daarna naar de universiteit te gaan. Het ging haar allemaal prima af. “Maar de universiteit was helemaal niks voor mij, het was te theoretisch. Ik wil dingen doen, dingen maken.” Na ‘Media en Cultuur’ op de uni, heeft Jennifer nog andere opleidingen geprobeerd. “Ik wist binnen het eerste blok al; this aint gonna work.” Het kostte veel tijd en haar studieschuld liep op. “Op een gegeven moment dacht ik echt ‘nu moet ik wat gaan afmaken’.” Om tóch een diploma te behalen, stapte ze over naar het hbo. “Hoewel ik dat destijds een beetje als een nederlaag zag, kwam ik er toen achter dat dat het helemaal was voor mij.” Ze vond waar ze zo hard naar zocht in de hbo-opleiding communicatiemanagement. “Die vierjarige opleiding heb ik in tweeëneenhalf jaar gedaan. Met een onlinemarketingopleiding in het weekend erbij. Daarnaast was ik ook deel van de HvA Domeinraad en deed ik een Studium Excellente programma met een extra vak én werkte ik natuurlijk nog in en aan mijn onderneming.” Tijdens haar zoektocht naar een passende studie, is Jennifer begonnen met freelancen. Onder de naam ‘DelanoPR’ is zij vóór haar hbo-opleiding al begonnen met het werk wat zij op de dag van vandaag nog steeds doet. “Ik zit dus al ruim 20 jaar in de PR.”

Hoe ziet je leven er nu uit?
“Begin dit jaar heb ik een hele rebranding van mijn PR-onderneming gedaan. Het was een kleine stap om een ‘s’ achter de naam van mijn blog, PR-goeroe, te plakken en er een BV van te maken, PRGoeroes dus.” Met die onderneming help ik bedrijven die op zoek zijn naar media-aandacht en free publicity. Naast haar eigen onderneming is Jennifer, uiteraard, met nog meer bezig. “Ik heb lesgegeven aan de Hogeschool van Amsterdam, werk dagelijks aan free publicity van hele toffe bedrijven in de zakelijke, innovatieve dienstverlening, spreek voor groepen ambitieuze ondernemers, heb mijn eigen podcast en schrijf alweer aan mijn tweede boek (eerste echte managementboek).” Jennifer is het begrip ‘ambitieus’ in levenden lijve. “Ik kan die dingen niet half doen, ik doe het óf helemaal óf niet.”

Wat geef je mee aan jongeren die voor belangrijke keuzes in hun leven staan?
“Als jij een droom hebt, ga ervoor! Niemand gaat het voor jou doen, dus gewoon (zelf) doen!” Jennifer geeft aan dat zij ook wel eens het idee heeft dat het gras elders groener is. Hoe zij daarmee omgaat? “Gewoon kijken of dat echt zo is. Ik kom er dan vaak achter dat het eigenlijk wel meevalt, maar dan weet ik dat tenminste.”

Meer tips van ondernemers lezen voor jongeren die hun studie- of baankeuze willen maken? Blog | Esther Communiceert

Mode zat altijd al in het Italiaanse bloed van Angela Messinella-Addis, maar dat ze daar haar werk van kon maken realiseerde zij pas toen een vriendin haar wees op haar oog voor stijl. Nu is zij oprichtster van hét imagebureau van Nederland; Piazza di Moda, Styling & Business. Zij matcht iemands uitstraling op hoe iemand écht van binnen is. “Je uitstraling is alles”. Dat geldt voor iedereen, ook jongeren mogen vooral zichzelf zijn.

Hoe was je als kind?


Allebei de ouders van Angela zijn geboren en getogen in Italië. “Het lukte mijn ouders niet om in Italië geld te verdienen, dus die twee gingen op zoek en kwamen in Nederland terecht met het doel om op den duur weer terug te gaan naar Italië. Ze raakten hier zo geïntegreerd dat dat er uiteindelijk niet van is gekomen!” Haar moeder diende als sterk voorbeeld voor de kleine Angela. “Op een gegeven moment hadden wij communie, wat in Italië altijd gevierd wordt met prachtige kleding. Hier in Nederland was dat niet.” Het Italiaanse bloed kwam in haar moeder omhoog en zij besloot het zelf maar te maken. En niet onopgemerkt. “Op een gegeven moment begon opeens iedereen bij haar aan te kloppen met de vraag of ze ook zo’n mooi pak voor hen zou willen maken.” En dat deed ze. “Op die manier was ze gewoon bezig met een eigen bedrijfje, zonder dat ze dat doorhad…al deed ze het gratis trouwens.” Niet alleen de hele buurt stond te kijken van de mooie kleding die werd gemaakt. Ook Angela was altijd in de buurt wanneer de naaimachine erbij werd gepakt. “Ik stond er altijd bij te kijken, ik vond het enorm fascinerend.”

“Als je iets doet, doe het dan 100%. Alleen dan weet je of je er goed in bent of niet.”

Niet alleen haar moeder was ondernemend, ook haar vader en de rest van haar familie in Italië genoten van het ondernemersleven. “Ik keek altijd met ze mee. Mijn vader werkte in een fabriek, maar had daarnaast een eigen bedrijfje waarmee hij mensen bijvoorbeeld hielp met tegels leggen.” Omdat iedereen thuis zo druk was, was Angela als kind al enorm verantwoordelijk. “Maar eigenlijk is dat wel heel belangrijk geweest, want je moet discipline te hebben om iets op te bouwen.” Van huis uit heeft ze dan ook geleerd dat succes niet komt aanwaaien, je moet er hard voor werken. “Als je iets doet, doe het dan 100%. Alleen dan weet je of je er goed in bent of niet.”

Hoe was jouw schooltijd?


Elke zomer ging Angela met haar familie op bezoek bij haar oom en tante, die aan de Italiaanse kust woonden. “Daar had je altijd mode-events. Het was geweldig, ik kon daar uren blijven zitten.” In de zomer waren de ramen van de Italiaanse kledingwinkels beplakt met posters waarop het heerlijke woord ‘saldi’ te lezen was. Van die koopjes werd goed gebruik gemaakt. “Ik kocht mijn kleding altijd daar. In Italië liepen de modetrends twee jaar voor op Nederland, waardoor ik altijd unieke dingen aanhad die in Nederland nog niet te vinden waren.”

Tijdens haar jeugd heeft Angela veel te maken gehad met vooroordelen vanwege haar afkomst. Ze werd onderschat, waardoor ze naar de mavo moest ookal was ze perfect geschikt voor de havo. “Daardoor heb ik wel met heel veel mensen leren omgaan. Culturen, segmenten, arme of rijke mensen; dat maakt helemaal niks uit. Zet jezelf nooit boven iemand, maar altijd naast de persoon met wie je praat.” Haar werd vaak verteld dat ze ergens geen talent voor had, puur vanwege het land waar haar wortels liggen. “Ik heb dus harder gevochten om er te komen, ook dat heeft mij sterker gemaakt.” Na de mavo volgde de havo om vervolgens naar het Saxion in Enschede te gaan. “Daar ben ik Commerciële Economie Internationaal Management gaan doen, omdat ik wilde leren over het ondernemerschap.” Angela vond het enorm interessant. Na vier jaar, had ze haar diploma op zak.

Sporten was voor Angela een enorme uitlaatklep, nu nog steeds. Ze heeft geturnd, gevolleybald en gezwommen. Met zwemmen stopte ze echter al vrij snel. “Ik was bang dat mijn schouders te breed weren hahaha.”

Het familieleven


Angela woont met haar man en vier kinderen. Eén van Angela’s vier kinderen heeft een mentale beperking. “Helaas is het zo dat hij elk moment kan komen te overlijden, door zijn epilepsie. Maar als ik oversteek en er komt een auto aan, dan ben ik er ook niet meer. Zo kan het leven zijn. Als ik elke ochtend wakker word met de gedachte ‘hij is er morgen niet meer’, dan is hij er echt niet meer want zo kan je gewoon niet leven.” Haar kind is op een gegeven moment opgenomen geweest in het ziekenhuis in Groningen. Daar kreeg Angela meerdere keren te horen dat het kind het niet zou gaan halen, en dat het tijd was om afscheid te nemen. “Zolang hij er nog is, is hij er nog en blijf ik hier staan, heb ik ze verteld.”

Angela heeft het ziekenhuis vaak van binnen en buiten gezien. “Op een gegeven moment raakte ik in een burn-out. Het was altijd ziekenhuis, werken, ziekenhuis, werken.” Toen de ziekte van Pfeiffer haar trof, raakte ook al haar reserves op. “Ik werd angstig en durfde ook niet meer de straat op. Maar het was belangrijk om door te gaan."

Omdat haar zoon wegens de mentale beperking niet kan praten, is het soms lastig voor anderen om te weten hoe hij zich écht voelt. “Toen hij naar het kinderdagverblijf ging vond ik het moeilijk dat ik niet wist of die mensen mijn kind wel begrepen. Toen ben ik gaan spelen met kleur er vorm in zijn kleding.” De ene dag deed ze hem een kleur aan waardoor hij heel bleek en ziek leek, de andere keer kreeg hij een floddertrui aan die hem heel slordig en onverzorgd deed ogen. “Er waren maar drie begeleiders die écht keken naar het kind. Bij hen kreeg ik het juiste antwoord toen ik vroeg hoe hij die dag was geweest, zij prikte erdoorheen.” Om die reden gaat Angela binnenkort beginnen met het geven van cursussen op kinderdagverblijven.

Hoe kwam je aan werk als imageconsultant?


Het is niet zo dat Angela altijd al geweten heeft dat zij zich later imageconsultant mocht gaan noemen, sterker nog; ze wist niet eens dat het bestond. “Iemand zij tegen mij: “Weet jij dat jij altijd advies geeft? Op kleur en stijl. Jij bent gewoon een imageconsultant!” Ik zei toen “huh, wat is dat?” Dus Angela racete naar Google en stuitte op een opleiding. “Ik herkende mezelf direct, ‘dit ben ik ’ dacht ik.” Vijf jaar geleden is Angela de opleiding gaan volgen een heeft zij zich gespecialiseerd.

"Waar je ook gaat en staat, je moet je fijn voelen in de kleding die je hebt; in je verpakking.”

Wat houdt het eigenlijk in?


Neeeeee, een imageconsultant is niet hetzelfde als een styliste zoals wij die kennen van de BN’ers.
“Ik kijk vooral naar je uitstraling, zowel op persoonlijk vlak als op zakelijk vlak. Wat mensen zich soms niet realiseren, is dat je met alles een non-verbale taal spreekt. Het kan natuurlijk ook voorkomen dat mensen iets willen uitstralen wat ze niet zijn. Ook daar kan Angela te hulp schieten. “Als iemand er bijvoorbeeld heel somber of saai uitziet, dan zit daar altijd iets achter.”

Ook doet Angela aan Feng Shui. “Dat houdt in het harmoniseren van je omgeving. Bijvoorbeeld ervoor zorgen dat jij je thuis voelt in je huis, dat het jezelf weerspiegelt. Ik doe dat met kleding.” Zo zorgt zij ervoor dat iemands kledingkast écht die van hen is. Angela vindt het enorm belangrijk dat de kleding in iemand kast diegene weerspiegelt. “Het is het intiemste wat je meeneemt, elke dag. Waar je ook gaat en staat, je moet je fijn voelen in de kleding die je hebt; in je verpakking.”

"Wees jezelf, want dat maakt je uniek"

Wat geef je mee aan jongeren die op het punt staan om belangrijke keuzes te maken?


“Als je een keuze maakt, zorg er dan voor dat je al het andere al hebt gedaan. En als je ergens voor gaat, denk dat niet dat je er al direct bent maar zet door. Je valt echt wel een paar keer, maar geef niet op want dan geeft je je droom op. Door andere wegen te bewandelen, weet je wat je écht wil! Wees jezelf, want dat maakt je uniek."

Acteur Amin koos tóch voor zijn eigen droom, in plaats van die van zijn vader

Hij verliet het pad dat zijn vader hem wees, om zijn droom na te jagen in de entertainmentbranche. Nu beoefent Amin Ait Bihi (33) het beroep dat niet alleen voor hemzelf veel betekent, maar ook voor de maatschappij enorm waardevol is. Hij drukt het iedereen op het hart om niet iets te doen waar je zelf niet gelukkig van wordt. “Ook al is je hele omgeving nog wel zo trots en blij met wat je doet, het gaat over jezelf.”

Hoe was je als kind?

Op 9-jarige leeftijd vertrok Amin uit Marokko naar Leeuwarden, waar hij tussen alle kleuters begon met het leren van de Nederlandse taal. “Ik was natuurlijk een stuk ouder, er kwamen wel eens ouders van klasgenoten naar mij toe om te zeggen dat ze hun kind kwamen ophalen. Ze zagen mij aan voor een stagiaire.” Als 9-jarige tussen de kleuters in groep 1, je moet ergens beginnen. Elk nieuw woord schreef hij op en leerde hij uit zijn hoofd, waardoor hij na 1,5 jaar al vloeiend Nederlands kon en meerdere klassen heeft kunnen overslaan.

“Ik heb het altijd leuk gevonden om de randjes op te zoeken, een beetje stil zitten en luisteren vond ik veel te saai.” In Nederland stellen de consequenties van het breken van de regels bijna niks voor. Waar je in Marokko al snel een tik krijgt met een houten liniaal, krijg je in Nederland slecht een simpele preek. “In de brugklas heb ik een keer diareepillen in de koffie van mijn Nederlanddocente gedaan, na één slok moest ze ‘opeens’ nodig printen, ik heb daar echt helemaal stuk om gelegen.”

Een hart voor entertainen heeft Amin altijd al gehad. Vanaf kleins af aan vond hij het geweldig wanneer iemand moest lachen om iets wat hij zei of deed, en eigenlijk is dat nooit weggegaan. Maar destijds lag zijn droom ergens anders: hij wilde politieagent worden, althans dat dacht hij. “Ik zeg altijd dat dat mijn droom was, maar eigenlijk was dat de droom van mijn vader.” Zijn vader was namelijk zelf agent en hoopte dat Amin in zijn voetsporen zou gaan treden. “Hij zei dan altijd tegen iedereen dat ik ook agent zou gaan worden en dan deed hij zijn petje bij mij op.”

Hoe verliep jouw schoolloopbaan?

Na de middelbare school begon Amin met de opleiding ‘Brugjaar Politie’, de vooropleiding voor de politieacademie. “Als agent moet je heel vaak mensen teleurstellen, met een boete bijvoorbeeld. Het negatieve aan het werk, dat past totaal niet bij mij.” Ook wanneer hij beveiliger was bij een voetbalstadion en hij sommige mensen niet binnen kon laten, dat was iets wat hem totaal niet aanstond. “Dan had je net een superleuk gesprek met een groep, maar dan denk je ook weer van ‘ja shit, nu moet ik ze straks wegsturen’. ”Het werk verdiende super goed, maar dat is niks waard als je er niet gelukkig van wordt.

 Amin was 23 toen het besef steeds harder tot hem doordrong; hij wilde iets doen wat hem gelukkig maakt. Hij begon de opleiding ‘Theater’. “Mijn vader snapte daar helemaal niks van, die had zo in zijn hoofd dat ik hem ging opvolgen.” Drie jaar geleden scheidden de ouders van Amin en is zijn vader weer teruggegaan naar Marokko, sindsdien loopt het contact tussen vader en zoon minder soepel.

De nieuwe opleiding beviel gelijk heel goed. “In het eerste jaar mochten we een cabaretvoorstelling maken, het gaf zo’n kick om zoveel mensen om jouzelf te horen lachen.” Dat was dan ook het moment dat Amin wist dat dit is wat hij écht wil.

Hoe kwam je waar je nu bent?

“De bedoeling was eigenlijk dat ik na de opleiding naar de toneelacademie in Amsterdam zou gaan, maar in het laatste jaar liep ik stage bij ‘Traxx’ en daar werd mij een baan aangeboden.” En die pakte hij met beide handen aan. Traxx is een theatergroep die voorstellingen maakt voor middelbare scholen. Die voorstellingen zijn bedoeld om moeilijk bespreekbare onderwerpen bespreekbaar te maken. Denk aan rouw, depressie of drank- en drugsgebruik. “We spelen nu regelmatig een voorstelling over een waargebeurd verhaal over een jongen die kampt met een zware depressie en niet meer wil leven. Daarna gaan we altijd in gesprek met de scholieren.” Vragen als ‘wie herkent dit’ of ‘wie voelt zich ook wel eens zo’, worden dan aan de groep gesteld. “Je schrikt je echt rot over de hoeveelheid vingers die dan de lucht in gaan.” Omdat de voorstellingen zo krachtig zijn, komen de leerlingen los en durven ze zich open te stellen, dan is het makkelijker om je hand op te steken. Jongeren gaan hun medescholieren plots op een hele andere manier zien. Ontzettend waardevol, zeker voor jongeren die denken dat ze er alleen voor staan. “Als je zonder voorstelling de klas binnenloopt en je zegt ‘wie is hier depressief’, dan steekt niemand zijn vinger op.”

“Een keer werd er gevraagd wie wel eens iemand verloren heeft. Er gingen een aantal vingers omhoog. Toen vroegen we wie kortgeleden nog iemand is verloren. Eén jongen stak toen zijn hand op en vertelde dat zijn vader 8 jaar geleden is overleden. Hij vertelde toen dat het misschien wel al 8 jaar geleden is gebeurd, maar dat het voor hem elke dag zo vers voelt.” De theatergroep geeft een mogelijkheid voor jongeren om zichzelf open durven te stellen, iets wat in de middelbare schoolcultuur nog niet altijd even makkelijk is.

Wat heb jij geleerd en zou je jongeren mee willen geven?

“Je moet echt niet kijken naar of het goed verdient, of dat je ouders er trots van worden of je vrienden het cool vinden. Je moet altijd iets doen waar je écht oprecht gelukkig van wordt. Word jij er blij van? Ja? Doen!” En Amin kan het weten. “Al zegt je hele omgeving dat het helemaal geweldig is en zó goed bij je past, maar jij voelt dat niet 100% zo, niet doen. Dat hou je nooit vol. Uiteindelijk wil je doen waar je hart ligt.”

Dromen van hypotheken afsluiten. Dat doet niet iedereen. Mandy van Schie wel. Als kind speelde zij kantoortje, haar examenwerkstuk ging over hypotheken en na het mbo en hbo vond zij werk in het bankwezen. Haar eigenheid zet zij nu in binnen haar eigen onderneming. Zij heeft altijd in haar eigen talenten geloofd en volgt haar hart. Dit raadt zij ook jongeren aan. Lees het interview met Mandy en kom erachter waarom zij doet wat zij doet.

“Mijn eerste herinnering is dat ik adviseur hypotheken wilde worden”, trapt Mandy van Schie het interview af. “Ik speelde vroeger geen winkeltje maar kantoortje en iedereen deed vrolijk mee.”
Vanuit de basisschool kreeg Mandy vmbo advies. Ze wilde echter persé met vriendinnen mee naar mavo. Gelukkig zagen de leerkrachten potentie in haar en kwam ze op de mavo terecht. “Ik was niet van de standaard toetsen, kon moeilijk woordjes stampen en tafels uit mijn hoofd leren. Wel heb ik altijd economisch inzicht gehad en leg ik gemakkelijk verbanden. Ik had dus andere kwaliteiten dan mijn klasgenootjes.” Mandy wist dat ze met die kwaliteiten ook verder zou komen.

Welke opleiding ben je na de mavo gaan doen?
“Aan het eind van de middelbare school voerden we gesprekken over ‘wat wil je worden?’. Klasgenoten zagen voor mij kansen in de zorg, omdat ik behulpzaam ben. Ik niet, ik wilde de economische kant van helpen op. Mensen de economie leren te begrijpen en helpen bij de aankoop van een huis. Mijn economielerares heeft mij goed gesupport, ik was voor haar een verademing want niet iedereen vindt economie leuk. Mijn examenwerkstuk ging zelfs over hypotheken.”

Mandy ging op zoek naar een opleiding in hypotheken. “Die vond ik toen niet. Ik ben naar open dagen geweest en heb mij, samen met mijn ouders, in mogelijkheden verdiept. De opleiding die er het dichtstbij kwam was mbo boekhouding. “Die opleiding heb ik in 3,5 jaar tijd afgerond, ik behaalde mijn mbo 4 diploma. En natuurlijk liep ik stage bij een hypotheekadviseur.” Vervolgens stroomde Mandy door naar hbo Financial Services Management, oftewel bank- en verzekeringswezen. “Bij de Rabobank schreef ik mijn afstudeerscriptie en ben ik ‘blijven hangen’. Nog even dacht ik na over een masteropleiding, maar met hbo mocht ik mensen adviseren, dus het was goed zo.” Enthousiast vertelt Mandy over haar carrière binnen de Rabobank. Ze switchte veel van functie, werd ingezet om de verbinding tussen teams te verbeteren, bij reorganisaties, grote transities, functies waarbij vertrouwen een grote rol speelde. “Begin 2020 groeide mijn gevoel om zelf verder te gaan. Tussen maart en november ben ik nagegaan wat mijn kwaliteiten zijn en heb ik mijn keuze gemaakt. Op 9 november 2020 schreef ik mij in bij de Kamer voor Koophandel als zelfstandig ondernemer in verandertrajecten. Ik vind het belangrijk mens en resultaat bij elkaar te brengen. Het helpen van mensen en financieel resultaat behalen zat er altijd al bij mij in. Met empathie en vertrouwen kun je mensen goed op weg helpen. Eigenlijk komen de hardheid van cijfers en de zachte menselijke kant zo bij elkaar.”

Hoe kijk je naar de toekomst?
Om mij heen werd al vaker gevraagd ‘wanneer ga je voor jezelf beginnen?’ Ik dacht er wel over na, maar wist niet precies hoe hieraan invulling te geven. Tot het afgelopen jaar. Mijn zelfstandigheid is echt mijn eigen ding, ik ben altijd eigenwijs geweest, koos voor mijn eigen richting. Gelukkig kon ik mijn eigenheid ook binnen de bank behouden, want ik vind het superbelangrijk dingen te doen waar ik zelf achter sta.” Nu ga ik voor mijn hogere doel. Van oudsher is het zakenleven een ‘mannenwereld’. Ik wil graag er meer zachtheid in brengen. Meer kracht vanuit eigenheid brengen. En daarmee mijn bedrijf laten groeien.”

Wat is jouw boodschap aan jongeren die een (studie)keuze gaan maken?
“Vertrouw op je eigen gevoel, dat klopt. Maak keuze op basis van je gevoel, niet vanuit je hoofd. Want datgene waar jij blij van wordt, daarmee kan je impact maken. Door dichtbij jezelf te blijven kun je grootse stappen zetten. Als je iemand anders probeert te zijn, lukt dat niet.”

Volgens Mandy is het schoolsysteem te weinig ingericht op kwaliteiten. Het zou beter zijn als ieder meer vanuit eigen talenten kan leren en keuzes kan maken die echt bij jou als persoon passen. Als goed voorbeeld noemt ze het werken in projectgroepjes. “Ieder levert zijn of haar bijdrage, je neemt die rol aan die goed past, je ondersteunt elkaar en samen presteer je beter.”

“Het gros van de jongeren is niet bezig met 80 uren werken of rijk zijn. Zij willen meer dan ooit van betekenis zijn voor de maatschappij en kiezen voor een opleiding en werk dat daaraan bijdraagt. Ik ga hierin mee. Je kunt hard werken, maar als je mensen inzet voor wat ze leuk vinden en waarin ze goed zijn, dan is dat veel waardevoller. Jarenlang heb ik keihard gewerkt en ook veel bereikt. Nu maak ik andere keuzes. Werk is belangrijk, maar het leven in totaliteit moet je blij maken.”

Foto: Alyssa van Heyst