Te vaak wordt horeca nog gezien als ‘iets voor erbij’. Maar wie beter kijkt, ziet een sector vol kansen. In Amsterdam stijgt het aantal aanmeldingen voor hospitality-opleidingen, en dat is geen toeval. Steeds meer jongeren ontdekken dat werken in de horeca méér is dan borden lopen of bedden opmaken: het is een vak.

Werken én leren met perspectief

Stichting House of Hospitality brengt mbo-scholen, bedrijven én de gemeente Amsterdam samen. Het doel? Jongeren duurzaam opleiden tot hospitality-professionals. Denk aan stageplaatsen met goede begeleiding, eerlijke vergoedingen én doorgroeikansen. Hotels, restaurants en facilitaire dienstverleners werken mee aan een nieuwe standaard in gastvrij werk.

Lees ook: Waarom stagevergoeding géén extraatje is, maar noodzaak

Het #HospitalityPact in de praktijk

Met het Hospitality Pact wordt ingezet op betere arbeidsvoorwaarden, praktijkgerichte scholing en gezamenlijke verantwoordelijkheid voor de toekomst van de sector. Denk aan leerplekken bij gerenommeerde hotels, maatwerkopleidingen en begeleiding voor jongeren die op latere leeftijd alsnog kiezen voor hospitality.

De gemeente Amsterdam, onder leiding van wethouder Sofyan Mbarki, steunt dit initiatief. Want goed geschoolde vakmensen zijn onmisbaar voor een bloeiende wereldstad.

Lees ook: Wat leren studenten van een stage in de zorg? (Spoiler: veel.)

Gastvrijheid als kracht

Toerisme groeit weer. Hotels zitten voller. En ook binnen de stad is gastvrijheid hard nodig, in zorg, events, sport en onderwijs. Hospitality is mensenwerk, en juist daarom zo waardevol. Jongeren die kiezen voor deze richting, kiezen niet voor ‘bijverdienen’, maar voor impact.

Verschil maken in kleine momenten

We hebben méér nodig dan alleen mensen met kennis. We hebben mensen nodig die snappen wat gastvrijheid betekent. Die verschil maken in kleine momenten. Die sfeer neerzetten, rust brengen, en iedereen zich welkom laten voelen.

Daar zit vakmanschap in.

Klik hier voor meer.

Het begint al op jonge leeftijd. Drie jaar oud is Yoràn, wanneer hij op oude homevideo’s te zien is met twee eetstokjes in zijn hand. Alles wordt een drumstel. De tafel, de vloer, zijn speelgoed. Wat volgt is een diepe, aanhoudende liefde voor ritme en muziek.

“Ik leerde drummen door te kijken naar videobanden van oude North Sea Jazz-concerten,” vertelt Yoràn. “Dat was mijn muzikale opvoeding.”

Een droom in eigen tempo

Yoràn leert door te kijken, te luisteren en na te doen. Niet via een vast lesprogramma, maar door eindeloos oefenen en ontdekken. Nu, jaren later, wordt hij gezien als een van de grootste drumtalenten van Nederland. Hij werkte samen met artiesten als Akwasi, Cory Henry en Robert Glasper, en geeft les op het Conservatorium van Amsterdam.

Zijn verhaal is te zien in de documentaire Yoràn Vroom - Master of Drums, onderdeel van Het Uur van de Wolf (nu op NPO Start).

Lees ook: Melanie Ryan over hoe blijven geloven haar naar het podium bracht

Van huiskamer tot hoofdpodium

Yoràn’s pad laat zien dat talent niet genoeg is. Het gaat om discipline, liefde voor je vak en durven kiezen voor wat jij voelt. Zijn weg was niet vanzelfsprekend, maar wél trouw aan zichzelf.

Voor jongeren met muzikale dromen, of welke droom dan ook, is zijn verhaal een krachtige reminder: begin waar je bent. Ga door. En blijf je eigen ritme volgen.

Waarom optimisme geen naïviteit is, maar een noodzakelijke levenshouding

In een wereld waarin pessimisme vaak de boventoon voert, biedt The Bright Side een verfrissend en krachtig pleidooi voor hoop. Journalist Sumit Paul-Choudhury laat zien dat optimisme niet alleen een persoonlijke keuze is, maar een evolutionaire kracht die ons als mensheid heeft geholpen te overleven en te bloeien.

Na het plotselinge verlies van zijn vrouw aan een agressieve vorm van kanker, ging Paul-Choudhury op zoek naar de betekenis en waarde van optimisme. Zijn conclusie: zelfs in de donkerste tijden kan een optimistische kijk ons richting en veerkracht bieden .

Het boek is opgebouwd in drie delen:

Paul-Choudhury benadrukt dat optimisme geen blinde hoop is, maar een bewuste keuze om mogelijkheden te zien en te streven naar verbetering, zelfs wanneer de omstandigheden uitdagend zijn.

The Bright Side is een inspirerend en diepgaand boek dat ons uitnodigt om de kracht van optimisme te omarmen. Een aanrader voor iedereen die zoekt naar betekenis, veerkracht en een positieve kijk op de toekomst.

Ben je benieuwd naar meer boekentips? Kijk hier!

Ben jij jong, creatief en zit je vol ideeën? In Gouda is er nog geld beschikbaar voor jongeren die hun culturele plannen willen realiseren. De Impuls-pot Cultuur is speciaal bedoeld voor jongeren tussen de 14 en 27 jaar met een goed idee dat Gouda cultureel verrijkt.

Denk aan een expositie, theatervoorstelling, workshopreeks, spoken word-event of kunstzinnige actie in de stad.

Wat je idee ook is, als het maar lef, originaliteit en verbinding laat zien. Maak kans op financiële steun én begeleiding bij de uitvoering. De enige voorwaarde? Je idee draagt bij aan de culturele levendigheid van Gouda en je bent bereid om het uit te voeren.

Vorige projecten waren o.a. een jongerenpodcast, streetart en een dansperformance in de openbare ruimte. En het mooie: er is nog budget over.

Dus: heb jij een plan waarmee je iets bijzonders neerzet in Gouda? Laat je stem horen, toon je talent en vraag een bijdrage aan via Cultuurhuis Garenspinnerij.

Lees ook: Melanie Ryan over jezelf durven zijn op het podium

Meer info en aanvragen via: zogouds.nl

“Is dat niet een beetje dom?”
Youp van ’t Hek lacht erom. De vraag komt van journalist Michiel, een van de 32 mensen met autisme die in de nieuwe NPO-serie Een buitengewoon gesprek bekende Nederlanders interviewen. En dit zijn geen standaardvragen.

Michiel wil weten waarom Youp acht jaar over de mavo deed.
Youp antwoordt eerlijk: hij was een kind dat vijf keer van school werd gestuurd. Dat het systeem niet bij hem paste. Maar dat hij ook zonder diploma ver is gekomen.
En Michiel? Die stelt daarna de mooiste conclusie:
“Dan mag je best trots zijn, toch?”

Waarom dit gesprek ertoe doet

In Een buitengewoon gesprek krijgen bekende Nederlanders vragen van mensen die zelden het podium krijgen. Mensen met autisme, die misschien minder filteren, maar juist daarom vaak meer raken. Omdat ze vragen stellen waar anderen omheen draaien. Omdat ze zeggen wat ze echt denken.

Youp is de eerste gast die dit meemaakt. En dat doet hij met openheid én humor.
Er volgen nog vijf afleveringen met andere BN’ers.

Lees ook: Frans Bauer over wat het betekent om je kind naar de universiteit te brengen

Wat we hiervan leren

Eerlijkheid kan soms direct voelen. Ongemakkelijk.
Maar het levert ook iets op: gesprekken die verder gaan dan het standaardverhaal.
En een herwaardering van wat ‘slim’, ‘succesvol’ of ‘bijzonder’ eigenlijk is.

Youp bewijst: je hebt geen diploma nodig om iets te bereiken.
En Michiel bewijst: je hebt geen ervaring nodig om de juiste vraag te stellen.

Een buitengewoon gesprek is te zien op NPO 1.
Een aanrader voor iedereen die wel eens buiten de lijntjes denkt.

Frans Bauer is zanger, presentator, familieman. En zoals hij het zelf altijd zegt: iemand die trots is op waar hij vandaan komt. In een recent interview met Kunststof vertelt hij over een moment dat hem raakte.

“Ik weet nog dat mijn vader me afzette bij de mavo,” vertelt Frans.
“Hij zei: ‘Succes jongen, ik ben hier zelf nooit geweest, maar maak er wat moois van.’”

Jaren later brengt Frans zijn eigen zoon naar de universiteit van Leiden.
Hij herkent het gevoel en ook de woorden.
“Voordat mijn zoon naar binnen stapte, zei ik: ‘Ik ben hier nog nooit geweest en weet niet hoe het er vanbinnen uitziet, maar veel succes.’ Toen was voor mij de cirkel rond.”

Een nieuwe wereld binnenstappen

Voor veel jongeren is naar school gaan vanzelfsprekend. Maar dat geldt niet voor iedereen. Wie opgroeit in een gezin waar niemand eerder studeerde, weet hoe spannend en onbekend het kan voelen. Nieuwe termen, andere verwachtingen, sociale codes waar je niks van snapt. Dan is alleen al binnenstappen een overwinning.

Wat Frans vertelt, raakt daarom aan iets groters.
Niet alleen zijn zoon zet een stap vooruit, hij zelf ook.
En zijn vader destijds óók. Allemaal deden ze iets wat nieuw was. Iets waarvan ze niet zeker wisten of het voor hen bedoeld was.

En toch gingen ze. Omdat ze geloofden in mogelijkheden en in elkaar.

Lees ook: Waarom Claude zijn afkomst als kracht ziet

Niet alleen succes, maar betekenis

Frans noemt het moment met zijn zoon een ‘cirkel die rond is’. En dat is het.
Want succes draait niet alleen om prestaties of diploma’s.
Het zit in wat je doorgeeft. In het openen van een deur die eerder dicht bleef.

Zijn zoon stapt een universiteit binnen.
En met hem loopt een hele familiegeschiedenis een andere richting op.
Dat is wat onderwijs kan doen. Wat vertrouwen kan doen en wat één zin op het goede moment kan doen.

“Succes jongen, ik ben hier nooit geweest, maar maak er wat moois van.”

Waarom doe jij wat je doet?
En welke cirkel wil jij helpen sluiten? Klik hier.

Als de NS staakt, laten deze studenten het OV niet stilstaan.

Daan Ykema (24) en Michael Hilhorst (25), twee studenten uit Utrecht, nemen het initiatief om vrijdag gratis pendelbussen in te zetten tussen Utrecht en Amsterdam. Terwijl het treinverkeer platligt door de staking, zorgen zij dat mensen alsnog op hun bestemming komen. “We dachten: waarom zouden wij die taak niet gewoon overnemen, al is het maar voor één dag?”

Jong en ondernemend

Met een paar telefoontjes en veel regelwerk zetten Daan en Michael een compleet reisschema op. Ze regelen bussen, communiceren via social media en houden alles bij op hun eigen website. Zonder winstoogmerk, puur om iets bij te dragen. Ze krijgen steun van vrienden, busbedrijven en andere jongeren die meehelpen.

Lees ook: Van ‘nee’ naar impact: Esmeralda over volhouden na afwijzing

Waarom dit ertoe doet

Jongeren worden vaak gezien als consument van systemen. Maar Daan en Michael laten zien dat je ook zélf een systeem kunt bouwen, al is het maar tijdelijk.
Ze denken niet in beperkingen, maar in oplossingen. En ze doen het voor anderen, niet voor zichzelf.

Lees ook: Zorgen in beeld: hoe studenten leren zorgen in de praktijk

Ze maken één dag verschil. Maar misschien wel een wereld van verschil voor iemand die zonder hen vastzit.

De afgelopen maanden stonden voor prinses Ariane volledig in het teken van haar eindexamens. Nu is die spannende tijd voorbij en reisden koning Willem-Alexander en koningin Máxima afgelopen maand naar Italië om samen met hun jongste dochter het einde van haar schooltijd te vieren.

Twee jaar in Duino: leren, zorgen, ontdekken

In 2023 verruilde Ariane Nederland voor Italië, om haar laatste twee schooljaren te volgen aan het United World College Adriatic. Een school waar ook haar zus Alexia (in Wales), prinses Elisabeth van België, prinses Leonor van Spanje en gravin Leonore hebben gezeten.

Het UWC is geen doorsnee school. Ja, er is ruimte voor klassieke vakken, maar studenten worden er ook gestimuleerd om zich sociaal, creatief en maatschappelijk te ontwikkelen. Ariane deed mee aan musicals, dansprojecten en werkte mee aan lokale vrijwilligersinitiatieven. Thema’s als klimaat, vrede en inclusiviteit staan hier centraal.

De school staat bekend als een broedplaats voor verbinding: studenten uit alle windstreken, van studenten met migratie achtergrond tot royals, wonen en leren samen.

Diploma (bijna) op zak

Hoewel de officiële Graduation Ceremony al achter de rug is, weten Ariane en haar medestudenten pas eind juli of ze ook écht geslaagd zijn voor hun International Baccalaureate. Tot die tijd is het afwachten.

Net als bij haar zussen lijkt ook voor Ariane een tussenjaar een logische volgende stap.

Amalia koos voor reizen en maatschappelijke stages. Alexia trok naar Azië en switchte uiteindelijk van studie in Londen. Ariane lijkt die lijn te volgen: tijd nemen om uit te zoeken wat bij je past, in plaats van meteen ergens in te duiken.

Zoekende zijn is oké

Wat Ariane precies gaat studeren is nog niet bekend. En dat is ook niet gek. Voor veel jongeren voelt het einde van de middelbare school als een sprong in het diepe.

Tussenjaar? Studeren? Werken? Reizen? Alles mag, niets moet. Zeker als je net je achttiende bent geworden.

Waarom jij hier iets aan hebt

Wat je van royals ook vindt: het is herkenbaar als iemand op haar achttiende nog zoekend is. De prestatiedruk ligt hoog, maar Ariane laat zien dat je ook een pas op de plaats mag maken.

Of je nu een prinses bent of niet, je mag twijfelen, je mag kiezen en je mag later weer opnieuw kiezen.

De informatie in dit artikel is gebaseerd op berichtgeving van o.a. LINDA.meiden, en geeft een inkijkje in hoe Ariane haar pad tot nu toe bewandeld heeft en wat er mogelijk nog komt.

Meer lezen? Klik hier.

Ze draagt designerheels, woont in New York en typt haar gedachten in een column vol liefde en verwarring. Carrie Bradshaw uit Sex and the City is terug van weggeweest, tenminste, als het aan Gen Z ligt.

Wat ooit voelde als een over-the-top fantasiewereld, wordt nu door veel jonge vrouwen juist gezien als verfrissend eerlijk. Waarom? Omdat Carrie hardop zegt wat veel mensen in hun twintiger- of dertigerjaren denken. Over relaties, vriendschap, keuzes maken (en heroverwegen), én over hoe ingewikkeld het is om je eigen weg te vinden.

Ongefilterd over daten, twijfels en timing

Carrie praat over daten zonder gêne. Over ghosting, aantrekken en afstoten, bindingsangst en alles daartussenin. Ze maakt fouten, blijft soms hangen in iets wat niet werkt, en noemt haar eigen twijfels bij naam.

Juist dat maakt haar voor veel jonge mensen herkenbaar. Want daten anno nu ís vaak messy. Zeker als je ook probeert te bouwen aan een carrière, vriendschappen te onderhouden, of überhaupt te ontdekken wat je zélf nodig hebt.

Lees ook: Claude over opgroeien tussen twee werelden en durven dromen

Een beetje messy, maar wel echt

Carrie is niet het perfecte rolmodel. En dat is precies waarom Gen Z haar opnieuw omarmt. Ze laat zien dat je je leven niet ‘af’ hoeft te hebben om ruimte in te mogen nemen. Dat je eigen pad soms chaotisch, ongemakkelijk en onlogisch is, maar daarom niet minder waardevol.

En dat je mag veranderen. Van mening. Van partner. Van toekomstplan. Zonder jezelf daarvoor te hoeven verklaren.

Waarom dit ertoe doet

Veel jongeren ervaren druk om ‘het goed te doen’. Om op tijd te zijn met keuzes, relaties, studie of werk. Maar wat als het juist goed ís om daar doorheen te struikelen?

Carrie Bradshaw belichaamt die ruimte. Voor twijfels. Voor onhandige keuzes. Voor groei zonder strak stappenplan.

Lees ook: Waarom Marissa de Zuidas inruilde voor voldoening – en kritiek durfde te trotseren

Carrie laat zien: je hoeft het nog niet te weten. Zolang je maar blijft voelen wat bij jou past.

Ze werken hard, maken lange dagen en draaien vaak volledig mee op de werkvloer. Toch krijgen veel studenten daar geen cent voor terug. Terwijl hun stage verplicht is en meestal fulltime. Daarom startte BNNVARA samen met JOBmbo, de Landelijke Studentenvakbond (LSVb) en FNV Young & United een petitie voor een eerlijke stagevergoeding voor álle mbo-studenten..

Want de vraag is niet óf het nodig is, maar: waarom is het er nog steeds niet?

Het probleem: werken zonder loon

Bijna 60% van de mbo-studenten ontvangt géén stagevergoeding. Op het hbo en wo zijn de verschillen ook groot: 25% van de hbo-studenten en 35% van de universitaire studenten krijgt helemaal niets.

Dat terwijl veel studenten 32 tot 40 uur per week meedraaien op een werkplek. Ze leveren een waardevolle bijdrage aan bedrijven en instellingen, maar krijgen daar vaak niets voor terug. En dat is niet alleen oneerlijk, het werkt ook ontmoedigend. Zeker voor jongeren zonder financieel vangnet.

In sectoren als zorg, horeca, bouw of kinderopvang is dat extra schrijnend. Deze jongeren leveren dagelijks werk dat telt. Maar ze worden nauwelijks erkend, laat staan gecompenseerd.

Lees ook: Docu ‘Zorgen’: hoe mbo-studenten leren zorgen in de praktijk

€989 genoeg?

De petitie vraagt om een wettelijke, minimale stagevergoeding van €989 per maand voor een fulltime stage. Dit bedrag is gebaseerd op berekeningen van het Nibud en houdt rekening met de kosten die studenten maken om überhaupt stage te kunnen lopen: vervoer, eten, kleding, huur of thuis meehelpen met de kosten.

Die €989 is dus geen ‘leuke extra’, maar een noodzakelijke basis om zonder extra stress te kunnen leren en ontwikkelen.

Studenten die geen financiële steun krijgen van huis uit, of moeten bijlenen lopen nu vaak vast. Sommigen haken zelfs af. En dat is een verlies voor henzelf én voor de sectoren waarin ze hard nodig zijn.

Lees ook: Waarom Esmeralda na zeven keer ‘nee’ tóch haar doel bereikte

Representatie doet ertoe

Of je nu mbo doet, hbo of universiteit: je stage telt. Maar lang niet alle studenten hebben dezelfde kansen. Niet iedereen heeft spaargeld of ouders die kunnen bijspringen.
Toch worden ze geacht te functioneren alsof die basis er wél is.
Een eerlijke stagevergoeding gaat dus niet alleen over geld. Het gaat over gelijke behandeling, over vertrouwen in je kunnen en over het recht om mee te doen, zonder extra obstakels.

Lees ook: Waarom vrijheid begint bij het verhaal dat je vertelt

Waarom nu?

In veel sectoren zijn mensen nodig. In de zorg, techniek, kinderopvang, bouw, logistiek, het onderwijs en de creatieve industrie.

Studenten zijn de toekomst van die sectoren. Maar als ze het nu al niet kunnen volhouden, hoe ziet die toekomst er dan uit?

De petitie van BNNVARA is dan ook een oproep voor eerlijkheid, perspectief en toekomst.

Teken de petitie voor een eerlijke stagevergoeding via bnnvara.nl/maakhetfair

Meer lezen? Klik hier.