Zojuist werd aangekondigd dat het tijdschrift L’HOMO na een stop in 2021 officieel terugkeert. De comeback van de iconische queer special van LINDA. zorgt uiteraard voor enthousiasme, maar roept ook vragen op. Wat betekent de terugkeer van een queer tijdschrift in een tijd waarin de acceptatie van LHBTQIA+ personen niet vanzelfsprekend is?

Wat is L’HOMO?

L’HOMO werd tussen 2014 en 2019 uitgegeven als speciale editie van LINDA., gericht op de LHBTQIA+ community. Het blad stond bekend om persoonlijke interviews, queer rolmodellen en het doorbreken van stereotypen. De nieuwe editie kiest nadrukkelijk voor een queer focus, zonder heteromannen op de cover, en wil opnieuw een veilige plek bieden voor herkenning en representatie.

Volgens de aankondiging wil het tijdschrift ruimte maken voor verhalen die in de mainstream media nog te weinig worden verteld.

Representatie in de media blijft nodig

Nederland was in 2001 het eerste land ter wereld dat het homohuwelijk legaliseerde. Juridisch zijn veel rechten goed geregeld. Tegelijkertijd laten recente onderzoeken zien dat LHBTQIA+ personen nog steeds te maken hebben met discriminatie, online haat en geweld. In die context is queer zichtbaarheid in de media hartstikke hard nodig. Het is een manier om verhalen te normaliseren en om mensen zichzelf terug te laten zien op covers.

Waarom nu?

De terugkeer van L’HOMO voelt hoopvol, maar ook dubbel. Want als representatie weer actief moet worden gecreëerd, betekent dat ook dat acceptatie niet vanzelf groeit. Media spelen daarin een cruciale rol. Platforms als LINDA. kiezen ervoor om ruimte te blijven maken voor queer stemmen. Dat is niet alleen commercieel interessant, maar ook een belangrijke zet.

Wat betekent dit anno 2026?

De comeback van L’HOMO is goed nieuws. Tegelijkertijd is het goed om kritisch te blijven. Want echte vooruitgang zit niet alleen in een cover, maar in hoe veilig iemand zich voelt op straat, op school of op het werk.

Up-to-date blijven met actualiteiten? Klik hier.

Dat Rob Jetten openlijk queer is, is geen nieuws. Maar wat betekent dit in een land waar seksuele diversiteit juridisch goed is verankerd, maar maatschappelijke acceptatie niet vanzelfsprekend is?

Zichtbaarheid

Nederland was in 2001 het eerste land ter wereld dat het homohuwelijk legaliseerde. Op papier is er sindsdien veel geregeld. Tegelijkertijd laten onderzoeken zien dat LHBTQIA+-personen nog altijd te maken hebben met discriminatie, geweld en uitsluiting. Zichtbaarheid op plekken met macht kan enorm helpend zijn voor deze doelgroep en het creëert tegelijkertijd een realistische weerspiegeling in de politiek van de maatschappij in Nederland.

Een openlijk queer leider in de nationale politiek laat zien dat je identiteit geen belemmering hoeft te zijn. Dat signaal werkt niet alleen richting de politiek, maar ook richting scholen, werkvloeren en misschien wel je buren.

Normalisering in plaats van uitzondering

Rob Jetten wordt in interviews en optredens zelden gedefinieerd door zijn geaardheid alleen. Hij spreekt over klimaat, energie, wonen en onderwijs. Op sociale media deelt hij kiekjes van zijn lover en combineert hij dit met zijn politieke bestaan. Buiten geaardheid is dit ook nieuw voor een politieke leider. Het persoonlijke aspect van wie er aan de macht staat wordt steeds belangrijker. We kiezen niet alleen meer op basis van de punten waar een partij voor staat, maar ook de persoon die het standpunt draagt.

Politiek klimaat en veiligheid

Tegelijkertijd speelt deze zichtbaarheid zich af in een tijd waarin polarisatie toeneemt. Ook in Nederland staan rechten van minderheden onder druk, worden Pride-vlaggen beklad en krijgen publieke figuren te maken met online haat. Dat maakt het leiderschap van een openlijk queer politicus niet alleen symbolisch, maar ook kwetsbaar.

Uiteindelijk gaat het niet alleen om Rob Jetten. Het gaat om wat zijn positie mogelijk maakt. Elke stap richting zichtbare diversiteit op machtsposities vergroot de ruimte voor anderen.

Misschien is dat wel de belangrijkste betekenis: dat hopelijk het idee van wie “de politiek” mag leiden, een beetje ruimer wordt.

Up-to-date blijven met wat er speelt? Klik hier.

Wat verdien ik na afstuderen op de universiteit? Omdat studeren veel geld kost is het goed om hiernaar te kijken. Natuurlijk gaat het in dit artikel over gemiddelden. Deze en nog meer gegevens vind je in de Keuzegids

Wat verdien ik na afstuderen op de universiteit? Wat kan ik me permitteren? En hoe belangrijk is dat voor mij?

Dit is een blog van Danielle Vogels, Voorlichter van studiekeuzebegeleiders Wageningen University & Research

Informatie over startsalarissen in de Keuzegids, wat verdien ik na afstuderen op de universiteit?

De Keuzegids geeft veel informatie over universitaire opleidingen. De meeste informatie in de Keuzegids gaat over het beschrijven en vergelijken van opleidingen en instellingen. Maar je vindt er ook informatie over gemiddelde startsalarissen. Deze informatie geef ik hier globaal over universitaire opleidingen. Ik heb het dan over een volledige universitaire opleiding, dus een bacheloropleiding gevolgd door een masteropleiding. Vind je dit interessant? De Keuzegids is ook te koop en op de meeste middelbare scholen is hij aanwezig, vaak digitaal.

Informatie over de arbeidsmarkt en AI

Informatie over de arbeidsmarkt vind je ook op de site van het ministerie www.studiekeuze123.nl. Daar vind je per opleiding een beschrijving van de inhoud van de opleiding. Scrol je door, dan vind je ook informatie over ‘na afstuderen’. Daar vind je de beroepsmogelijkheden en de kansen op de arbeidsmarkt van een groot aantal opleidingen.

Onder de afgestudeerden houden de universiteiten regelmatig een enquête. Ook daarin kun je lezen hoe het zit met de arbeidsmarkt. Word je goed voorbereid op je toekomstige baan? Hoe zijn je kansen op werk? Maar ook: zou je deze opleiding nog een keer kiezen… Voor studiekiezers en hun ouders belangrijke gegevens.

Natuurlijk is het ook belangrijk zicht te hebben op veranderingen op de arbeidsmarkt, onder meer door AI.

Wat verdien ik na afstuderen? Waarom is dat belangrijk?

Het is duidelijk dat veel of weinig verdienen iets voor iemand persoonlijk betekent. Maar het zegt ook iets over het aanbod afgestudeerden op de arbeidsmarkt. Is het startsalaris lager, dan is er niet veel vraag naar dit type afgestudeerden. Of er zijn te veel afgestudeerden in deze sector. Is het startsalaris hoog, dan is dat een teken dat er veel vraag is naar deze afgestudeerden. Want voor ‘schaarse’ werknemers wordt meer betaald. Dus… ook al vind je salaris op zich niet zo belangrijk.. het is ook een graadmeter voor de werkgelegenheid in jouw branche.

Wat verdien ik na afstuderen op de universiteit? Grote verschillen in startsalaris

Een paar cijfers uit de Keuzegids universiteiten 2026. Deze gegevens zijn afkomstig uit een enquête onder recent afgestudeerden van masteropleidingen.

Opleidingen met hoogste salarissen:

Opleidingen met laagste salarissen:

Let op: dit zijn gemiddelde bruto maandsalarissen op basis van werkelijke uren, dus niet omgerekend naar fulltime dienstverband. Werknemers in technische beroepen werken vaak meer uren dan gebruikelijk is in alfa- en gamma-functies. tandheelkundigen werken vaak als ondernemer. De brancheorganistie van tandartsen adviseert om dan de helft van je salaris opzij te zetten voor belastingen en pensioenregeling.

Zijn luxe vakanties haalbaar? En hoe belangrijk is dat voor je?

En als je meer ervaring hebt?

Er zijn verschillende sites waar je de gemiddelde salarissen van de diverse functies op kunt zoeken. Natuurlijk verdien je meer als je meer ervaring hebt. Intermediair heeft bijvoorbeeld een digitale rekenmodule waarmee je kunt kijken wat het gemiddelde salaris is dat bij jouw functie hoort. Je vult je functie in, je leeftijd, je aantal jaren ervaring, het soort bedrijf waar je werkt enzovoort. Zo kan een starter ook nagaan wat hij als toekomstig salaris kan verwachten. Met de jaren ga je meer verdienen.

Wat verdien ik na afstuderen op de universiteit en wat betekent dit voor het aflossen van mijn studieschuld?

Veel studenten lenen om de studie te kunnen betalen. De student doet er goed aan zorgvuldig te berekenen hoeveel geld hij wil lenen. Want lenen betekent een schuld opbouwen. Toch is een studielening via DUO minder ‘eng’ dan een ‘gewone’ lening:

Je studiekeuze af laten hangen van startsalaris?

De studiekeuze laten afhangen van het startsalaris is niet slim. Als je niet gemotiveerd bent voor het beroep tandarts, zul je de decentrale selectie voor tandheelkunde ook niet halen. Een lange studie doen in een onderwerp waar je niet echt interesse voor hebt, is niet makkelijk, misschien zelfs onhaalbaar. Bedenk dat jonge mensen wel zo’n 50 jaar zullen werken na afstuderen. Dan moet je wel passie hebben voor het vakgebied waar je in werkt, anders houd je dat onmogelijk vol. Ook zullen werkgevers kijken naar je motivatie. Is dat alleen het salaris, dan zul je niet makkelijk in aanmerking komen voor zo’n baan.

Toch is het wel goed om te weten wat de startsalarissen zijn. Het is een indicatie voor hoe moeilijk of hoe makkelijk je een baan kunt krijgen. Als je jarenlang gestudeerd hebt, is het wel prettig een baan te vinden in jouw vakgebied.

Dit is een bewerking van een artikel gemaakt door Hermien Miltenburg

Toen Quin Blokzijl (24) na een stage in het Europees Parlement als vuilnisophaler aan de slag ging, begreep zijn omgeving er weinig van. Toch biedt zijn werk hem niet alleen een goed inkomen, maar ook een nieuwe kijk op de kloof tussen ‘hoog’ en ‘laag’ opgeleid.

Bij zijn sollicitatie bij een Amsterdams afvalverwerkingsbedrijf vertelde hij over zijn tijd in Brussel. De reactie was veelzeggend: ‘Oh, bedoel je het Europa-Park?’ Het moment maakte opnieuw duidelijk hoe ver werelden soms uit elkaar liggen. Juist daar wilde Quin iets mee doen.

Geen kantoorbaan wel iedere dag de zon zien opkomen

Een kantoorbaan zag hij niet zitten. “Van negen tot vijf tussen vier muren, dat past niet bij mij.” Wat hij dan wél wilde, wist hij niet meteen. Na jaren studeren had hij geen behoefte aan nog een opleiding. Als vuilnisophaler kon hij direct beginnen, buiten werken en fysiek bezig zijn. “Ik zie elke dag de zon opkomen en ondergaan. Dat geeft zoveel meer energie.”

Wat hem vooral aanspreekt, is het contact met mensen. Van rijke tot arme buurten, van vroege groeten in badjas tot zwaaiende kinderen op weg naar school. “In dat oranje pak voel je je echt onderdeel van de samenleving.” Ook zijn collega’s maken het werk bijzonder. Op de wagen praat je over alles: kinderen, het leven, politiek. “Het is een heel divers gezelschap. Juist dat maakt de gesprekken verfrissend.”

Ruimte voor meer

Het werk is zwaar en onzeker. Vroege ochtenden, fysiek tillen en elke dag afwachten waar je wordt ingedeeld en met wie. Toch weegt dat voor Quin niet op tegen wat het hem brengt. Zijn baan geeft hem ruimte om te schrijven, lezingen te geven en het gebrek aan waardering voor praktisch opgeleiden zichtbaar te maken. “Ik kan nu spreken vanuit de praktijk. Niet over mensen, maar mét mensen.”

Tip van Quin

"Laat je keuzes niet alleen leiden door status of verwachtingen van anderen. Probeer, ervaar en luister naar wat bij je past. Soms zit betekenis juist op een plek die je nooit had overwogen."

Bron: Intermediair

Sommige jongeren weten precies wat ze willen. Mas is daar een mooi voorbeeld van. Terwijl de meeste zeventienjarigen nog zoeken naar een richting, runt hij al zijn eigen fietswerkplaats in Leiden. Mas Bikes is zijn plek: een werkplaats waar hij elke dag met aandacht, vakmanschap en vooral plezier aan fietsen sleutelt. Mas' ondernemersverhaal is er een waar menigeen van kan leren. Hieronder lees je wat je van Mas kunt leren!

Je hoeft niet in het schoolsysteem te passen om iets te kunnen

Mas wist al vroeg dat school hem weinig bracht. Hij kon zich er niet vinden en voelde zich niet uitgedaagd. Fietsen onderhouden, uit elkaar halen, repareren en weer als nieuw opbouwen gaf hem wel energie. Op zijn twaalfde knapte hij een mountainbike op en verkocht die met winst. Dat kleine moment was voor hem een kantelpunt: hij ontdekte dat doen waar je blij van wordt opeens deuren kan openen.

Begin klein, maar begin

Voor Mas was het geen groot plan, maar gewoon doen. Fietsen opknappen, verkopen, beter worden, leren. Daarna werkte hij bewust een tijd bij een fietsenwinkel omdat hij wilde begrijpen hoe een echte zaak werkt. Daar keek hij mee, stelde vragen, lette op fouten en zag hoe hij het anders en beter zou doen.

Durf om hulp te vragen

Mas deelde zijn ondernemersplan op LinkedIn en vroeg om advies. Het resultaat verraste hem: hij kreeg tientallen reacties, nieuwe contacten, en zelfs een mentor met meer dan dertig jaar ondernemerservaring die hem nu begeleidt.
Voor veel jongeren voelt advies vragen spannend. Maar Mas laat zien dat mensen graag helpen – juist als je jong bent, gemotiveerd bent en een helder verhaal hebt.

Je netwerk kan overal zitten

De werkplaats van Mas kwam niet via een makelaar, maar via een stichting die gemeentelijke panden beheert. Door te zoeken, te vragen en rond te bellen vond hij een plek binnen zijn budget, inclusief starterskorting. Zo zie je maar: wie durft, krijgt kansen.

Mas richt zich nu vooral op stadsfietsen en lokale clubs, maar zijn droom ligt bij sportfietsen. Om daarnaartoe te groeien maakte hij ook in zijn marketing en promotie bewuste keuzes: hij is actief op Instagram, maar (nog) niet op TikTok, omdat zijn doelgroep daar simpelweg niet zit. Hij bouwt stap voor stap aan een merk, zonder te doen wat “moet”, maar door te doen wat werkt.

Ondernemen kan ook vriendelijk

De jonge ondernemer uit Leiden denkt niet alleen vanuit techniek. Mas wil dat zijn werkplaats een plek wordt waar mensen zich welkom voelen. Met planten, koffie, een fijne sfeer. Hij ziet wat andere winkels missen en vult dat gat op.

Daarnaast heeft hij geleerd hoe crowdfunding als springplank werkt. Omdat Mas minderjarig is, kan hij (nog) geen lening aanvragen. Daarom koos hij voor crowdfunding. Binnen korte tijd staat de teller op bijna vijfduizend euro. Niet omdat mensen hem kennen, maar omdat ze geloven in zijn verhaal. Hij noemt het zlef de kracht van de gunfactor: mensen willen je iets geven als ze zien dat je ergens vol voor gaat.

Wat jij van Mas kunt leren

Mas geeft zelf drie belangrijke adviezen aan jongeren die dromen van een eigen bedrijf:

Je leest het hele artikel door Bart Remmers hier op De Ondernemer.

Wat doe je als je werkt in een omgeving waar bevelen en discipline de toon zetten, maar jij voelt dat het ook anders kan? Elanor Boekholt-O’Sullivan brak door in een mannenwereld, niet door harder te schreeuwen, maar door aandacht, rust en kwetsbaarheid te laten zien.

Op haar achttiende stapte ze zonder middelbareschooldiploma het leger in. Meer dan 30 jaar later is ze de hoogste vrouw bij Defensie: luitenant-generaal, plaatsvervangend directeur-generaal beleid, en Topvrouw van het Jaar 2023. In haar boek Gewapend met gevoel deelt ze openhartig haar belangrijkste lessen over leiderschap.

Verandering begint voor Elanor niet met strategie, maar met aanwezigheid. Door te blijven staan waar het schuurt, zichtbaar en benaderbaar. Ze gelooft dat kwetsbaarheid geen teken van zwakte is, maar een uitnodiging om samen te leren. En dat onzichtbaar leiderschap – het werk dat niemand ziet maar alles draaiende houdt – vaak de grootste kracht is.

Nieuwsgierigheid in plaats van controle

Wat haar onderscheidt, is haar vermogen om te leiden vanuit nieuwsgierigheid in plaats van controle. Ze stelt vragen, luistert echt en geeft ruimte aan anderen om mee te denken. Ze ontdekte dat echte loyaliteit niet betekent dat je zwijgt, maar dat je verantwoordelijkheid neemt – ook als dat ongemakkelijk is. Zo bouwt ze stap voor stap aan een organisatie waarin verschillen niet worden weggepoetst, maar juist gewaardeerd.

Boekholt-O’Sullivan ziet introversie als een kwaliteit, niet als een beperking. Rust, reflectie en het vermogen om patronen te zien maken een team sterker dan volume of bravoure. ‘Echt leiderschap herken je niet aan het volume van de stem,’ zegt ze, ‘maar aan de manier waarop resultaat wordt bereikt – en blijft bestaan.’

Wie haar hoort spreken, voelt het meteen: dit is iemand die niet past in het systeem, maar het systeem langzaam verandert. Van binnenuit.

Wil je het gehele interview met Elanor lezen op MT/Sprout? Klik hier!

📖 Lees hier onze eerdere #BOEKENTIP over Gewapend met gevoel.

Wat doe je als je werkt in een omgeving waar uniformiteit de norm is, maar jij nét een andere weg ziet? Als je erbij wilt horen, maar soms ook bewust op afstand gaat staan, om te kijken, te voelen, te begrijpen?

In haar boek Gewapend met gevoel vertelt luitenant-generaal Elanor Boekholt-O’Sullivan (1976) openhartig over haar loopbaan bij Defensie. Over missies in Afghanistan, leidinggeven in een mannenwereld en de moed om dingen te benoemen die anderen liever laten liggen. Ze schrijft met humor, scherpte en kwetsbaarheid over haar zoektocht naar echtheid in een systeem vol regels en verwachtingen.

Elanor was vaak ‘de eerste vrouw’ bij Defensie: de eerste vrouwelijke commandant van een vliegbasis, de eerste driesterrengeneraal. Maar ze noemt zichzelf geen rolmodel. Ze is mens. Met haar boek wil ze laten zien dat verandering begint met blijven staan, juist als het schuurt.

Elanor begon haar loopbaan bij Defensie op haar achttiende, zonder middelbareschooldiploma, maar met vastberadenheid. In 31 jaar tijd groeide ze uit tot de eerste vrouwelijke commandant van een vliegbasis en werd Topvrouw van het Jaar 2023. Ze zit inmiddels 'aan de juiste tafel' bij Defensie om het gesprek over gelijkheid en cultuurverandering te voeren. Ze maakt het tot haar missie om de organisatie beter te maken voor de vrouwen – en mannen – die na haar komen.

Met rake observaties en persoonlijke verhalen laat Elanor zien wat er nodig is om te veranderen van binnenuit. Gewapend met gevoel is geen handleiding voor leiderschap, maar een pleidooi voor menselijkheid, nieuwsgierigheid en lef. Het is een inspirerend boek voor iedereen die weleens botst met wat hoort, maar voelt dat het anders kan.

Wil je meer lezen over de loopbaan van Elanor? Lees hier het interview door Ria Cats van het Financieel Dagblad (FD).

📚 Meer inspirerende boekentips? Kijk hier!

Een sterk cv en veel ervaring zijn geen garantie op een baan. Soms knap je onbewust af bij een werkgever. Twee loopbaanexperts, Aaltje Vincent en Wendy Goudzwaard, delen in een artikel van MT/Sprout vijf rode vlaggen die werkgevers laten afknappen en vertellen met tips hoe je ze voorkomt.

1. Bereid je goed voor

Solliciteren is een vorm van ‘zakelijke verkering’: je zoekt een goede match. Bereid je daarom goed voor, op diverse vlakken: weet daarom wat het bedrijf doet, waar ze voor staan en wie er werken. Hoe beter je voorbereid bent, hoe sterker je overkomt. Wendy Goudzwaard noemt dat de plakfactor – dat je blijft hangen bij de werkgever.

2. Vertel je verhaal goed

Oefen vooraf hoe je je prestaties en drijfveren uitlegt. Gebruik bijvoorbeeld de STARR-methode (Situatie, Taak, Actie, Resultaat, Reflectie). Laat zien hoe je iets hebt bereikt, niet alleen wat. Vermijd opscheppen of namedropping: dat creëert afstand in plaats van contact.

3. Neem het proces serieus

Kom op tijd, kleed je passend en toon respect voor iedereen die je spreekt. Een sollicitatie is een voorproefje van hoe je in je werk zult zijn. Kleine dingen, zoals aandachtig luisteren of vriendelijk zijn tegen de receptionist, tellen zwaar mee.

4. Denk verder dan je eigen belang

Een gesprek draait niet alleen om wat jij uit een baan haalt, maar vooral om wat jij brengt. Wees o-e-n-e: open, eerlijk, nieuwsgierig en enthousiast. Laat zien waar je energie van krijgt en wat je toevoegt aan het team of de organisatie.

5. Solliciteer vanuit kracht, niet vanuit pijn

Praat met respect over vorige werkgevers. Vluchten uit een vervelende baan straalt door. Benoem liever wat je hebt geleerd en wat je zoekt in een volgende stap. Zo laat je zien dat je bewust kiest – en dat geeft vertrouwen.

Wil je het volledige artikel met tips lezen? Klik dan hier.

“Ik ben er voor de jongeren. Voor álle jongeren. Maar mijn hart ligt bij hen die zijn afgegleden of dreigen af te glijden. Jongeren die verstrikt raken in criminaliteit, drugs, of de straatcultuur. Waarom? Omdat ik daar zelf vandaan kom.” Dit vertelt Jaouad Bierbooms in een openhartig bericht voor SMD (Stichting Maatschappelijke Dienstverlening).

Tot zijn 27ste jaar leefde Jaouad in die wereld. Een wereld waarin snelle auto's, dure kleding, geld en status belangrijker leken dan toekomst, veiligheid of rust. Zijn rolmodellen waren Tony Montana en Pablo Escobar, niet iemand in een pak, met een 9 tot 5 mentaliteit. Hij herkende zich in zijn rolmodellen en geloofde dat dat de weg was naar rijkdom en geluk. Zijn financiële thuissituatie was daarbij een versterkende factor. De jongens uit de buurt deelden deze rolmodellen en 95% van hen kampte met dezelfde financiële struggles. Het was de cultuur waarin hij opgroeide en waarin hij al snel aan veel te veel geld kwam. En diezelfde cultuur ziet hij vandaag terug in de jongeren waarmee Jaouad werkt.

"Ik weet hoe ze denken, ik weet wat ze voelen en ik weet waar ze naartoe gaan als niemand ingrijpt."
Zijn keerpunt kwam op zijn 27ste, toen hij besefte: dit gaat mij niets anders brengen dan angst, verdriet, eenzaamheid en een uitzichtloze toekomst. Hij verliet letterlijk zijn omgeving en begon te werken in een fabriek, want hij had geen diploma’s. Hij was verre van trots op zijn baan. Zijn status van belangrijke man op straat was weg en hij verdiende nog geen €400,- per week. Maar hij zette door; opgeven was geen optie. Binnen één jaar had hij zich al opgewerkt tot operationeel manager en kreeg hij de leiding over vijf afdelingen. Na vijf jaar had hij verschillende diploma’s Middle Management op mbo-, hbo- en wo-niveau behaald, was hij getrouwd en was hij vader van twee prachtige kinderen geworden. Zijn leven was 180 graden gedraaid.

Toch voelde Jaouad dat zijn roeping ergens anders lag. Dat zijn levenservaring een kracht was, misschien zelfs een noodzaak, om in te zetten in de wereld van nu. En uiteindelijk vond hij zijn roeping: jongerenwerk.

“Vandaag werk ik met jongeren die het moeilijk hebben thuis, die erbij willen horen, of die er gewoon ingerold zijn. Ik praat met ze. Niet als hulpverlener, maar als iemand die het écht begrijpt. Ze noemen me 'oom'. En dat is het mooiste compliment dat ik kan krijgen.”

In het team van jongerenwerkers bij de SMD heeft ieder lid een eigen verhaal. Ze zijn herkenbaar voor de jongeren omdat ze zelf in hun schoenen hebben gestaan. Drugs, criminaliteit, oorlog, armoede, emotionele verwaarlozing zijn een aantal ervaringen die binnen het team gedeeld worden. Samen maken ze het verschil.

"Soms betekent een stapje terugnemen niets meer dan een aanloop," aldus Jaouar.

Op 16 september 2025 overleed Joke Bruijs op 73-jarige leeftijd. Ze was zangeres, actrice en presentatrice, maar bovenal een vrouw die zich met hart en ziel inzette voor haar vak en voor haar stad. In Rotterdam begon haar carrière, en daar bleef ook altijd haar hart liggen.

Van The Spitfires tot de VARA

Joke stond al op jonge leeftijd op het podium. Ze was dertien toen ze zich aansloot bij The Spitfires, een Rotterdamse popgroep waarmee ze voor het eerst landelijke aandacht kreeg. Niet veel later werd ze zangeres bij verschillende radio-orkesten van de VARA. Haar warme stem en muzikale talent maakten haar geliefd bij een breed publiek.

Theater, televisie en de magie van samenwerking

In de jaren ’70 en ’80 stond Bruijs vaak samen op het podium met komiek Jan Blaaser. Later volgden De Mounties, Ome Willem, en een indrukwekkende reeks televisieoptredens. Haar samenwerking met Gerard Cox, haar ex-man, bleek bijzonder krachtig. In de tv-serie Toen was geluk heel gewoon vertolken ze jarenlang het echtpaar Kooiman. De herkenbare chemie tussen hen werd een vaste waarde op de Nederlandse televisie en vond zelfs zijn weg naar het witte doek in de filmversie van 2014.

Meer dan een actrice

Wat Joke bijzonder maakte, was haar vermogen om dichtbij te komen, of dat nu was via een grap, een lied of een dramatische scène. Ze speelde met hart, gaf ruimte aan humor én kwetsbaarheid. Ook achter de schermen stond ze bekend als warm, loyaal en betrokken.

Een laatste rol, een waardig afscheid

In 2022 kondigde Joke haar pensioen aan. In datzelfde jaar verscheen haar laatste film Casa Coco, waarin ze opnieuw tegenover Gerard Cox te zien was. Het was een liefdevolle afsluiting van een carrière die zes decennia overspande.

Waarom deed zij wat zij deed?

Omdat ze geloofde in verbinding. In de kracht van samen lachen. In het belang van blijven spelen en blijven zingen. Joke Bruijs liet zien dat je je leven lang relevant kunt zijn, zolang je trouw blijft aan wie je bent.