Wat als jouw familiebedrijf al sinds 1621 bestaat? Voor bakker Rick Verkerk (38) is dat de realiteit. Als tiende generatie van Bakkerij Verkerk in De Meern staat hij elke ochtend om vijf uur op, samen met zijn vader Kees (71). Niet omdat het moet, maar omdat hij het wil: "Ik vind dit gewoon het mooiste werk dat er is."
De bakkerij is het oudste nog actieve familiebedrijf van Nederland. De Ondernemer schreef er een mooi portret over. Wat begon als een eenvoudige dorpsbakker groeide in vier eeuwen uit tot een moderne onderneming met twee winkels en 28 medewerkers. Het geheim zit 'm niet in groei of winst, maar in liefde voor het vak, slimme keuzes maken en durven veranderen.
Brood bakken om vijf uur, ondernemen 24/7
Rick begint zijn dag net na vijven. Brood maken, winkels bevoorraden, vergaderen, administratie. Om tien uur ’s avonds gaat het licht uit. Dankzij slimme innovaties - zoals gekoelde rem-rijskasten die het deeg ‘s nachts laten rijzen – hoeven ze niet meer om twee uur ‘s nachts te beginnen.
“Zonder passie houd je dit vak niet vol. Ik doe dit omdat ik het wil, niet omdat het moest.”
Geen vanzelfsprekendheid
Rick werd nooit gepusht om de zaak over te nemen. “Als je het niet leuk vindt, moet je het niet doen,” zeiden zijn ouders. Toch wist hij het altijd al: hij wilde bakker worden. Hij begon als schoonmaker op zijn twaalfde en leerde het vak van onderaf. Zijn zus werkt inmiddels als filiaalmanager, maar eigenaarschap? Dat hoeft van haar niet. “Twee kapiteins op een schip werkt niet.”
Blijven investeren, maar wel doordacht
Bakker Verkerk investeert alleen als het financieel kan. “Zuinigheid klinkt negatief, maar het is gewoon slim ondernemen,” zegt Rick. Of het nu om een nieuwe oven of verpakkingen gaat: alles wordt afgewogen op rendement en werkplezier. De overname van zijn vader verliep in fases, met hulp van fiscalisten. Grote veranderingen? Die blijven beperkt. “Soms pas je een recept aan of verander je de winkelinrichting, maar de basis blijft.”
Klein blijven met een groot hart
Met twee winkels en 28 medewerkers is Rick tevreden. Groeien om het groeien is geen doel. “Dan zou ik alleen nog maar op kantoor zitten. Nu ken ik iedereen bij naam en weet ik wat er speelt.” Toch innoveert hij continu: als eerste in Nederland introduceerde de bakkerij in 2001 semi-zelfbediening. Vandaag verkoopt hij ook granola, focaccia’s en voorgebakken broden die weken houdbaar zijn.
En de elfde generatie?
Rick heeft een dochter van zes en een zoontje van nog geen jaar. Of zij de elfde generatie worden? “Dat zien we dan wel. Als ze het niet willen, is dat prima. Maar als je het leuk vindt, is dit het mooiste vak dat er is.”
Lees het hele artikel hier op De Ondernemer!
Meer inspirerende verhalen lezen? Klik hier.
Te vaak wordt horeca nog gezien als ‘iets voor erbij’. Maar wie beter kijkt, ziet een sector vol kansen. In Amsterdam stijgt het aantal aanmeldingen voor hospitality-opleidingen, en dat is geen toeval. Steeds meer jongeren ontdekken dat werken in de horeca méér is dan borden lopen of bedden opmaken: het is een vak.
Werken én leren met perspectief
Stichting House of Hospitality brengt mbo-scholen, bedrijven én de gemeente Amsterdam samen. Het doel? Jongeren duurzaam opleiden tot hospitality-professionals. Denk aan stageplaatsen met goede begeleiding, eerlijke vergoedingen én doorgroeikansen. Hotels, restaurants en facilitaire dienstverleners werken mee aan een nieuwe standaard in gastvrij werk.
Lees ook: Waarom stagevergoeding géén extraatje is, maar noodzaak
Het #HospitalityPact in de praktijk
Met het Hospitality Pact wordt ingezet op betere arbeidsvoorwaarden, praktijkgerichte scholing en gezamenlijke verantwoordelijkheid voor de toekomst van de sector. Denk aan leerplekken bij gerenommeerde hotels, maatwerkopleidingen en begeleiding voor jongeren die op latere leeftijd alsnog kiezen voor hospitality.
De gemeente Amsterdam, onder leiding van wethouder Sofyan Mbarki, steunt dit initiatief. Want goed geschoolde vakmensen zijn onmisbaar voor een bloeiende wereldstad.
Lees ook: Wat leren studenten van een stage in de zorg? (Spoiler: veel.)
Gastvrijheid als kracht
Toerisme groeit weer. Hotels zitten voller. En ook binnen de stad is gastvrijheid hard nodig, in zorg, events, sport en onderwijs. Hospitality is mensenwerk, en juist daarom zo waardevol. Jongeren die kiezen voor deze richting, kiezen niet voor ‘bijverdienen’, maar voor impact.
Verschil maken in kleine momenten
We hebben méér nodig dan alleen mensen met kennis. We hebben mensen nodig die snappen wat gastvrijheid betekent. Die verschil maken in kleine momenten. Die sfeer neerzetten, rust brengen, en iedereen zich welkom laten voelen.
Daar zit vakmanschap in.
Klik hier voor meer.
Het begint al op jonge leeftijd. Drie jaar oud is Yoràn, wanneer hij op oude homevideo’s te zien is met twee eetstokjes in zijn hand. Alles wordt een drumstel. De tafel, de vloer, zijn speelgoed. Wat volgt is een diepe, aanhoudende liefde voor ritme en muziek.
“Ik leerde drummen door te kijken naar videobanden van oude North Sea Jazz-concerten,” vertelt Yoràn. “Dat was mijn muzikale opvoeding.”
Een droom in eigen tempo
Yoràn leert door te kijken, te luisteren en na te doen. Niet via een vast lesprogramma, maar door eindeloos oefenen en ontdekken. Nu, jaren later, wordt hij gezien als een van de grootste drumtalenten van Nederland. Hij werkte samen met artiesten als Akwasi, Cory Henry en Robert Glasper, en geeft les op het Conservatorium van Amsterdam.
Zijn verhaal is te zien in de documentaire Yoràn Vroom - Master of Drums, onderdeel van Het Uur van de Wolf (nu op NPO Start).
Lees ook: Melanie Ryan over hoe blijven geloven haar naar het podium bracht
Van huiskamer tot hoofdpodium
Yoràn’s pad laat zien dat talent niet genoeg is. Het gaat om discipline, liefde voor je vak en durven kiezen voor wat jij voelt. Zijn weg was niet vanzelfsprekend, maar wél trouw aan zichzelf.
Voor jongeren met muzikale dromen, of welke droom dan ook, is zijn verhaal een krachtige reminder: begin waar je bent. Ga door. En blijf je eigen ritme volgen.
Ben jij jong, creatief en zit je vol ideeën? In Gouda is er nog geld beschikbaar voor jongeren die hun culturele plannen willen realiseren. De Impuls-pot Cultuur is speciaal bedoeld voor jongeren tussen de 14 en 27 jaar met een goed idee dat Gouda cultureel verrijkt.
Denk aan een expositie, theatervoorstelling, workshopreeks, spoken word-event of kunstzinnige actie in de stad.
Wat je idee ook is, als het maar lef, originaliteit en verbinding laat zien. Maak kans op financiële steun én begeleiding bij de uitvoering. De enige voorwaarde? Je idee draagt bij aan de culturele levendigheid van Gouda en je bent bereid om het uit te voeren.
Vorige projecten waren o.a. een jongerenpodcast, streetart en een dansperformance in de openbare ruimte. En het mooie: er is nog budget over.
Dus: heb jij een plan waarmee je iets bijzonders neerzet in Gouda? Laat je stem horen, toon je talent en vraag een bijdrage aan via Cultuurhuis Garenspinnerij.
Lees ook: Melanie Ryan over jezelf durven zijn op het podium
Meer info en aanvragen via: zogouds.nl
Wij geloven in de kracht van uitzonderingen, daarom delen we op ons platform Waarom Doe Je Wat Je Doet vaker inspirerende verhalen van deze 'uitzonderingen'. We willen jongeren aanmoedigen om hun eigen pad te kiezen, ook als dat pad nét even anders loopt. Vandaar dat we ook graag samenwerken met partners zoals Dyslexie in Bedrijf, waar Bianca Ranzijn laat zien dat dyslexie geen beperking is, maar een vorm van neurodiversiteit die unieke talenten met zich meebrengt.
In dit artikel delen we Bianca’s inzichten over dyslexie, anders denken en de waarde van jouw manier van zijn.
Dyslexie is geen 'fout'
Bianca legt uit: "Dyslexie wordt nog vaak gezien als een leerprobleem, een beperking. Iets wat 'verholpen' moet worden. Maar wat als we het anders bekijken? Wat als dyslexie juist een andere manier van denken is die de wereld hard nodig heeft?
Als je dyslectisch bent, werkt je brein simpelweg anders. Je denkt razendsnel in beelden. Je ziet verbanden die anderen missen. Je bedenkt creatieve oplossingen waar nog niemand aan gedacht heeft. Dat is geen tekortkoming, maar een kracht! Alleen komt die kracht pas tot zijn recht als je je veilig, gezien en begrepen voelt.
Veel jongeren met dyslexie lopen niet vast op de spellingregels. Ze lopen vast op hoe ze worden behandeld. Op het gevoel dat ze niet passen binnen het systeem. En laten we eerlijk zijn: als je jarenlang vooral op je fouten wordt gewezen, dan doet dat wat met je zelfvertrouwen.
Daarom is het belangrijk dat je jezelf leert kennen. Dat je ontdekt waar jij goed in bent, en hoe je die kwaliteiten vaker kunt inzetten. In plaats van de vraag "Waarom lukt dit mij niet?", stel jezelf eens "Waar ben ik wél goed in?" En: "Hoe kan ik dat meer gebruiken?""
Wat is eigenlijk ‘normaal’?
"We hebben het vaak over wat mensen met dyslexie minder goed kunnen. Maar wat kunnen 'normale mensen' eigenlijk minder goed? Omdat de meerderheid bepaalt wat ‘normaal’ is, vallen hun mindere kanten niet op. Denk aan mensen die moeite hebben om flexibel te denken, of die alles stap voor stap willen doen en daardoor minder goed reageren op onverwachte situaties.
Iedereen heeft sterke en minder sterke kanten. Maar bij mensen met neurodiversiteit krijgen de zwakke punten vaak een label, of worden gezien als stoornis, terwijl hun talenten onderbelicht blijven. Dat wringt en kan frustreren."
Van anders naar aanvullend
"Wat nou als we elkaars kwaliteiten meer zouden zien? Elkaar aanvullen in plaats van aanpassen? Dan ontstaat er ruimte om samen te groeien: op school, op het werk en in de samenleving.
Want niemand is meer of minder dan een ander. Jij bent oké zoals je bent en jouw manier van denken is waardevol."
Wil je ontdekken hoe jouw brein werkt? Of in gesprek met anderen die net als jij anders denken? Bianca Ranzijn van Dyslexie in Bedrijf geeft inspiratiesessies over dyslexie en neurodiversiteit met humor, herkenning en ruimte voor jouw verhaal. Geen oordeel, wél inzicht.
👉 Lees hier meer over Dyslexie in Bedrijf
👉 Schrijf je in voor de volgende inspiratiesessies in april en mei!
“Is dat niet een beetje dom?”
Youp van ’t Hek lacht erom. De vraag komt van journalist Michiel, een van de 32 mensen met autisme die in de nieuwe NPO-serie Een buitengewoon gesprek bekende Nederlanders interviewen. En dit zijn geen standaardvragen.
Michiel wil weten waarom Youp acht jaar over de mavo deed.
Youp antwoordt eerlijk: hij was een kind dat vijf keer van school werd gestuurd. Dat het systeem niet bij hem paste. Maar dat hij ook zonder diploma ver is gekomen.
En Michiel? Die stelt daarna de mooiste conclusie:
“Dan mag je best trots zijn, toch?”
Waarom dit gesprek ertoe doet
In Een buitengewoon gesprek krijgen bekende Nederlanders vragen van mensen die zelden het podium krijgen. Mensen met autisme, die misschien minder filteren, maar juist daarom vaak meer raken. Omdat ze vragen stellen waar anderen omheen draaien. Omdat ze zeggen wat ze echt denken.
Youp is de eerste gast die dit meemaakt. En dat doet hij met openheid én humor.
Er volgen nog vijf afleveringen met andere BN’ers.
Lees ook: Frans Bauer over wat het betekent om je kind naar de universiteit te brengen
Wat we hiervan leren
Eerlijkheid kan soms direct voelen. Ongemakkelijk.
Maar het levert ook iets op: gesprekken die verder gaan dan het standaardverhaal.
En een herwaardering van wat ‘slim’, ‘succesvol’ of ‘bijzonder’ eigenlijk is.
Youp bewijst: je hebt geen diploma nodig om iets te bereiken.
En Michiel bewijst: je hebt geen ervaring nodig om de juiste vraag te stellen.
Een buitengewoon gesprek is te zien op NPO 1.
Een aanrader voor iedereen die wel eens buiten de lijntjes denkt.
Frans Bauer is zanger, presentator, familieman. En zoals hij het zelf altijd zegt: iemand die trots is op waar hij vandaan komt. In een recent interview met Kunststof vertelt hij over een moment dat hem raakte.
“Ik weet nog dat mijn vader me afzette bij de mavo,” vertelt Frans.
“Hij zei: ‘Succes jongen, ik ben hier zelf nooit geweest, maar maak er wat moois van.’”
Jaren later brengt Frans zijn eigen zoon naar de universiteit van Leiden.
Hij herkent het gevoel en ook de woorden.
“Voordat mijn zoon naar binnen stapte, zei ik: ‘Ik ben hier nog nooit geweest en weet niet hoe het er vanbinnen uitziet, maar veel succes.’ Toen was voor mij de cirkel rond.”
Een nieuwe wereld binnenstappen
Voor veel jongeren is naar school gaan vanzelfsprekend. Maar dat geldt niet voor iedereen. Wie opgroeit in een gezin waar niemand eerder studeerde, weet hoe spannend en onbekend het kan voelen. Nieuwe termen, andere verwachtingen, sociale codes waar je niks van snapt. Dan is alleen al binnenstappen een overwinning.
Wat Frans vertelt, raakt daarom aan iets groters.
Niet alleen zijn zoon zet een stap vooruit, hij zelf ook.
En zijn vader destijds óók. Allemaal deden ze iets wat nieuw was. Iets waarvan ze niet zeker wisten of het voor hen bedoeld was.
En toch gingen ze. Omdat ze geloofden in mogelijkheden en in elkaar.
Lees ook: Waarom Claude zijn afkomst als kracht ziet
Niet alleen succes, maar betekenis
Frans noemt het moment met zijn zoon een ‘cirkel die rond is’. En dat is het.
Want succes draait niet alleen om prestaties of diploma’s.
Het zit in wat je doorgeeft. In het openen van een deur die eerder dicht bleef.
Zijn zoon stapt een universiteit binnen.
En met hem loopt een hele familiegeschiedenis een andere richting op.
Dat is wat onderwijs kan doen. Wat vertrouwen kan doen en wat één zin op het goede moment kan doen.
“Succes jongen, ik ben hier nooit geweest, maar maak er wat moois van.”
Waarom doe jij wat je doet?
En welke cirkel wil jij helpen sluiten? Klik hier.
Als de NS staakt, laten deze studenten het OV niet stilstaan.
Daan Ykema (24) en Michael Hilhorst (25), twee studenten uit Utrecht, nemen het initiatief om vrijdag gratis pendelbussen in te zetten tussen Utrecht en Amsterdam. Terwijl het treinverkeer platligt door de staking, zorgen zij dat mensen alsnog op hun bestemming komen. “We dachten: waarom zouden wij die taak niet gewoon overnemen, al is het maar voor één dag?”
Jong en ondernemend
Met een paar telefoontjes en veel regelwerk zetten Daan en Michael een compleet reisschema op. Ze regelen bussen, communiceren via social media en houden alles bij op hun eigen website. Zonder winstoogmerk, puur om iets bij te dragen. Ze krijgen steun van vrienden, busbedrijven en andere jongeren die meehelpen.
Lees ook: Van ‘nee’ naar impact: Esmeralda over volhouden na afwijzing
Waarom dit ertoe doet
Jongeren worden vaak gezien als consument van systemen. Maar Daan en Michael laten zien dat je ook zélf een systeem kunt bouwen, al is het maar tijdelijk.
Ze denken niet in beperkingen, maar in oplossingen. En ze doen het voor anderen, niet voor zichzelf.
Lees ook: Zorgen in beeld: hoe studenten leren zorgen in de praktijk
Ze maken één dag verschil. Maar misschien wel een wereld van verschil voor iemand die zonder hen vastzit.
De afgelopen maanden stonden voor prinses Ariane volledig in het teken van haar eindexamens. Nu is die spannende tijd voorbij en reisden koning Willem-Alexander en koningin Máxima afgelopen maand naar Italië om samen met hun jongste dochter het einde van haar schooltijd te vieren.
Twee jaar in Duino: leren, zorgen, ontdekken
In 2023 verruilde Ariane Nederland voor Italië, om haar laatste twee schooljaren te volgen aan het United World College Adriatic. Een school waar ook haar zus Alexia (in Wales), prinses Elisabeth van België, prinses Leonor van Spanje en gravin Leonore hebben gezeten.
Het UWC is geen doorsnee school. Ja, er is ruimte voor klassieke vakken, maar studenten worden er ook gestimuleerd om zich sociaal, creatief en maatschappelijk te ontwikkelen. Ariane deed mee aan musicals, dansprojecten en werkte mee aan lokale vrijwilligersinitiatieven. Thema’s als klimaat, vrede en inclusiviteit staan hier centraal.
De school staat bekend als een broedplaats voor verbinding: studenten uit alle windstreken, van studenten met migratie achtergrond tot royals, wonen en leren samen.
Diploma (bijna) op zak
Hoewel de officiële Graduation Ceremony al achter de rug is, weten Ariane en haar medestudenten pas eind juli of ze ook écht geslaagd zijn voor hun International Baccalaureate. Tot die tijd is het afwachten.
Net als bij haar zussen lijkt ook voor Ariane een tussenjaar een logische volgende stap.
Amalia koos voor reizen en maatschappelijke stages. Alexia trok naar Azië en switchte uiteindelijk van studie in Londen. Ariane lijkt die lijn te volgen: tijd nemen om uit te zoeken wat bij je past, in plaats van meteen ergens in te duiken.
Zoekende zijn is oké
Wat Ariane precies gaat studeren is nog niet bekend. En dat is ook niet gek. Voor veel jongeren voelt het einde van de middelbare school als een sprong in het diepe.
Tussenjaar? Studeren? Werken? Reizen? Alles mag, niets moet. Zeker als je net je achttiende bent geworden.
Waarom jij hier iets aan hebt
Wat je van royals ook vindt: het is herkenbaar als iemand op haar achttiende nog zoekend is. De prestatiedruk ligt hoog, maar Ariane laat zien dat je ook een pas op de plaats mag maken.
Of je nu een prinses bent of niet, je mag twijfelen, je mag kiezen en je mag later weer opnieuw kiezen.
De informatie in dit artikel is gebaseerd op berichtgeving van o.a. LINDA.meiden, en geeft een inkijkje in hoe Ariane haar pad tot nu toe bewandeld heeft en wat er mogelijk nog komt.
Meer lezen? Klik hier.
Ze draagt designerheels, woont in New York en typt haar gedachten in een column vol liefde en verwarring. Carrie Bradshaw uit Sex and the City is terug van weggeweest, tenminste, als het aan Gen Z ligt.
Wat ooit voelde als een over-the-top fantasiewereld, wordt nu door veel jonge vrouwen juist gezien als verfrissend eerlijk. Waarom? Omdat Carrie hardop zegt wat veel mensen in hun twintiger- of dertigerjaren denken. Over relaties, vriendschap, keuzes maken (en heroverwegen), én over hoe ingewikkeld het is om je eigen weg te vinden.
Ongefilterd over daten, twijfels en timing
Carrie praat over daten zonder gêne. Over ghosting, aantrekken en afstoten, bindingsangst en alles daartussenin. Ze maakt fouten, blijft soms hangen in iets wat niet werkt, en noemt haar eigen twijfels bij naam.
Juist dat maakt haar voor veel jonge mensen herkenbaar. Want daten anno nu ís vaak messy. Zeker als je ook probeert te bouwen aan een carrière, vriendschappen te onderhouden, of überhaupt te ontdekken wat je zélf nodig hebt.
Lees ook: Claude over opgroeien tussen twee werelden en durven dromen
Een beetje messy, maar wel echt
Carrie is niet het perfecte rolmodel. En dat is precies waarom Gen Z haar opnieuw omarmt. Ze laat zien dat je je leven niet ‘af’ hoeft te hebben om ruimte in te mogen nemen. Dat je eigen pad soms chaotisch, ongemakkelijk en onlogisch is, maar daarom niet minder waardevol.
En dat je mag veranderen. Van mening. Van partner. Van toekomstplan. Zonder jezelf daarvoor te hoeven verklaren.
Waarom dit ertoe doet
Veel jongeren ervaren druk om ‘het goed te doen’. Om op tijd te zijn met keuzes, relaties, studie of werk. Maar wat als het juist goed ís om daar doorheen te struikelen?
Carrie Bradshaw belichaamt die ruimte. Voor twijfels. Voor onhandige keuzes. Voor groei zonder strak stappenplan.
Lees ook: Waarom Marissa de Zuidas inruilde voor voldoening – en kritiek durfde te trotseren
Carrie laat zien: je hoeft het nog niet te weten. Zolang je maar blijft voelen wat bij jou past.