Stel je voor: een nieuw land, een nieuwe taal, andere cultuur en een hele nieuwe manier van leven. Klinkt spannend, toch? Maar hoe zorg je ervoor dat deze ervaring écht onvergetelijk wordt? Wij helpen je een eindje op weg!
Een uitwisseling naar het buitenland is een unieke kans om mooie herinneringen te maken. Veel mensen maken hier vrienden voor het leven of doen levenservaring op die ze anders gemist hadden. Dit kan veel verwachtingen scheppen en misschien de druk een tikkeltje zwaarder laten voelen. Weet dat met de juiste voorbereiding alles goedkomt!
Waar ga je heen?
Je hebt waarschijnlijk al de locatie van jouw uitwisseling gekozen, of te horen gekregen. Tijd om je in te lezen over het land! Hoe werkt alles daar? Welke taal wordt er gesproken? Wat zijn de sociale normen? Etc, Etc. Zet het allemaal op een rij, zodat zelfs als je er al bent je er nog doorheen kan bladeren.
Starten met pakken
Pak jij je koffer met een inpaklijst of gooi je alles erin en zoek je het daar wel uit? Welke manier je ook kiest, er zijn essentiële dingen om rekening mee te houden. Denk aan een lokale bankrekening. Op sommige locaties is dit van belang, check dit daarom goed. Zo voorkom je ongewenste situaties. Welke documenten heb je allemaal nodig en heb jij je verzekering al goed geregeld? Wees niet bang om jouw school te vragen voor een overzicht van dit soort onderwerpen en hoe dit te regelen is!
Breek het ijs
Je bent er! Aangekomen op de locatie gaat het socializen van start. Stap op mensen af en vertel dat je hier nieuw bent. Misschien zijn zij ook net aangekomen, of staan ze open om jou op weg te helpen. Vind je dit spannend? Geen probleem, er zijn ook andere manieren om in contact te komen met anderen.
Gebruik platforms zoals Facebook-groepen of Instagram om contact te leggen met andere internationale studenten of locals. (Zet je de stad of plek waar je bent in je bio, zo kunnen anderen jou ook benaderen die hier ook zijn.) Meld je aan bij lokale sportclubs of ga naar sociale evenementen. Zo ligt de lat iets lager om mensen te spreken en heb je al iets gemeen, zoals dezelfde interesse qua sport.
Leer de taal
Duolingo is je beste vriend! Met de basiskennis van de taal help jij jezelf al een eind op weg. Het opent deuren en helpt je om dieper in de cultuur te duiken. Ga het gesprek aan, ook al ken je de taal nog niet goed. Dit is juist de manier hoe je het gaat leren.
Omarm heimwee
Heimwee is Normaal. Je bent op een nieuwe plek waar je waarschijnlijk niemand kent, eenzaamheid komt hier ook wel eens bij kijken... Het beste wat je op dit soort momenten kan doen is jezelf veilig laten voelen. Bel een vriend, vriendin of ouder. Vertel hoe je je voelt en laat het gevoel toe. De enige manier om hieruit te komen, is om er doorheen te gaan. Haal je favoriete drankje, of maak je lievelings eten. Zet een filmpje aan en maak je kamer sfeervol en gezellig. Het is okay om je soms wat minder te voelen en weet dat dit gevoel niet voor eeuwig zal blijven.
Houd een dagboek bij
Je kan hierin eindeloos van je afschrijven als het even wat minder gaat, maar ook je herinneringen in opschrijven! Schrijven is een fijne manier om te reflecteren op hoe je dag was en welke avonturen je nog wilt meemaken. Ook is een dagboek leuk voor later. Je onthoudt vast niet alles van jouw tijd daar, zo kan je precies teruglezen wat er in je omging en wat je allemaal uitgespookt hebt;).
Balans tussen studie en avontuur
Maak een effectieve studieplanning om ervoor te zorgen dat je al studiepunten en deadlines haalt. Schrijf hier ook in wat je welke dag / week moet doen om bij te blijven met je studie. Blijf buiten je planning om flexibel voor nieuwe ervaringen. De meest memorabele herinneringen ontstaan wanneer je ze het minst verwacht. Het plannen van jouw vrije tijd kan soms averechts werken. Sta open voor de ideeën van anderen en neem zelf ook initiatief om erop uit te gaan. Of het nu gaat om lokale gerechten, ongewone uitstapjes, of culturele tradities. Dit maakt meerendeel van jouw uitwisseling.
Klaar voor de Start
Nu jij helemaal voorbereid op reis gaat zit er nog maar een ding op... Genieten! Onthoud dat je uitwisseling niet alleen draait om academische groei, maar ook om persoonlijke ontwikkeling, nieuwe vriendschappen, en het creëren van onvergetelijke herinneringen.
Wij wensen je enorm veel succes en veel plezier!
Ps: Wees altijd veilig en stuur je live locatie naar iemand verder weg en dichterbij, zo voorkom je ongewenste situaties.
Studeren kan soms overweldigend en onwennig aanvoelen, vooral wanneer je niet weet waar je moet beginnen. Een goede studieplanning kan je helpen om hier overzicht in te creëren , waardoor je meer controle hebt over je tijd en wat er allemaal nog moet gebeuren. In dit artikel bespreken we hoe je een effectieve studieplanning maakt en welke tips en tools je kunt gebruiken om het meeste uit je studietijd te halen.
Korte-termijn-doelen
Wat moet er gebeuren? En wanneer moet dit af zijn? Maak een schema van wat er welke dag gedaan moet worden om aan het einde van de week bij te zijn in jouw studieplanning. Als je aan het einde van de week een hoofdstuk moet hebben gelezen van een bepaald boek, reken dan bijvoorbeeld uit hoeveel bladzijdes je elke dag moet lezen om dit doel te bereiken.
Lange-termijn-doelen
Kijk verder vooruit en stel doelen voor de maand of het semester. Denk aan “scriptie afronden” of “voorbereiden op eindtentamens”. Wanneer je dit duidelijk in jouw maandplanning zet, kan je elke week de korte-termijn-doelen stellen. Twee vliegen in één klap;). Het stellen van lange-termijn-doelen houden je gemotiveerd en geven richting aan hoe jouw maanden eruit gaan zien.
Digitale Kalenders
Tools zoals Google Calendar of Outlook kunnen je helpen bij het maken van een overzichtelijke planning. Je kunt zelfs herinneringen instellen die jou up-to-date houden over deadlines en tentamens. Als je liever met pen en papier werkt, kan een fysieke agenda of planner net zo effectief zijn. Door het handmatig opschrijven van je taken kan je trouwens je planning ook beter te onthouden!
Wanneer je jouw planning bijhoudt in een agenda kan je hier gemakkelijk "bloktijden" toepassen. Dit is het indelen van je dag in blokken van tijd, waarbij elk blok is toegewezen aan een specifieke taak of vak. Bijvoorbeeld, van 10-12 uur studeer je wiskunde, van 12-14 uur natuurkunde, enzovoort. Bloktijden bevorderen jouw productiviteit door een overzichtelijk beeld te geven van hoe lang je ergens de tijd voor hebt.
Optimale Studietijd
Ontdek op welk moment van de dag je het meest productief bent en pas jouw planning hierop aan. Zorg voor voldoende slaap en rust. Zo ben je fris en neem je beter de stof van wat je leert op. Beweeg! Neem pauzes om even te bewegen, een korte wandeling te maken of wat rek- en strekoefeningen te doen. Tijdens het studeren is goed voor jezelf zorgen essentieel. Je kan niet eindeloos naar een scherm of boek staren en hopen dat het blijft hangen. Net zoals een topsporten ook momentjes nodig heeft om op adem te komen, mag jij echt wel even rusten.
Pomodoro Techniek
Misschien heb je er wel eens van gehoord. De Pomodoro techniek houdt in dat je 25 minuten geconcentreerd werkt en dan een pauze van 5 minuten neemt. Na vier blokken neem je een langere pauze van 15-30 minuten. Dit helpt om je concentratie te behouden en vermoeidheid te voorkomen.
Studie Hulpmiddelen
Trello: Je taken organiseren in visuele borden! Dit kan helpen om een duidelijk overzicht te krijgen van wat er nog moet gebeuren.
Todoist: Eenvoudig takenlijsten maken en prioriteiten stellen. Hiermee kan je ook handige herinneringen en deadlines stellen.
Quizlet: Maak en deel flashcards om je kennis te testen en te verbeteren.
Grammarly: Ideaal om je essays en verslagen te controleren op grammatica- en spelfouten!
Beloningen
Beloon jezelf na het behalen van een taak of studeerblok met iets kleins, zoals een korte pauze, een snack, of een aflevering van je favoriete serie. Op langer termijn kan je denken aan grotere beloningen, zoals een avondje uit, een nieuw boek, of een filmavond.
Studeren met je vrienden
Werk samen met vrienden! Het is gezellig en je houdt elkaar gemotiveerd. Ook kunnen jullie elkaar uit de brand helpen als een van jullie een lastig onderwerp niet begrijpt, of even wat inspiratie nodig heeft. Als je niet fysiek bij elkaar kunt komen, gebruik dan videochats om samen te studeren.
Heel veel succes met deze Tips en Tools! Voor gelijksoortige artikelen klik hier.
De lessen die ik graag eerder had geleerd? Als ik nu terugdenk aan de tijd dat ik 20-25 jaar was, krijg ik wel wat buikpijn.
Wat een onzekere tijd was dat. Er werd van mij, net zoals van mijn leeftijdgenoten, verwacht serieuze keuzes te maken. Keuzes over studie, over een baan, over een woning. Zaken die voor langere tijd impact op mijn leven zouden hebben.
Ik besprak dit soort zaken met mijn ouders en vrienden om ‘stevigheid’ te vinden. Maar de beslissing moest ik zelf maken. Aangezien mijn horoscoop weegschaal is, was dat veel wikken en wegen. Ik maakte veel lijstjes met ‘voors en tegens’ om te kunnen kiezen. Helaas durfde ik toen nog niet op mijn gevoel af te gaan.
En als ik dan een beslissing had genomen, bleef ik nog weken twijfelen en piekeren. Had ik wel de juiste beslissing genomen, zou het wel goed gaan, wat zouden anderen ervan vinden?
Uiteindelijk liep het leven gewoon door, soms pakte een keuze goed uit, soms minder, zat ik even op de blaren en maakte ik een nieuwe keuze.
Wat ik nu weet en destijds ook graag had willen weten, is dat het leven inderdaad gewoon doorgaat. En je iedere dag opnieuw een keuze kunt maken. Niets is definitief.
Dus minder zwaar nadenken, beter voelen wat goed is en meer genieten van iedere dag. En vooral dat je voor je eigen happiness mag zorgen door achter de eigen keuzes te staan. Want het is niet belangrijk wat iemand anders mening over jouw beslissing is. Het gaat om jouw leven.
Mijn advies aan mijn jongere ik en de jongeren die nu 20-25 jaar zijn is dan ook: Vertrouw op jezelf en jouw eigen kunnen. Zorg ervoor dat jij happy bent. Dan weet je welke keuzes te maken.
Lees hier mijn verhaal!
Eerder deze maand deelde ik via onze social media kanalen een bericht waarin mijn oma vertelde over haar voorbeeld. Volmondig zei ze dat dit haar zus was en nog steeds is. In dit gesprek vroeg ik haar ook welk advies zij zou meegeven aan de jongeren van nu. Ook ga ik in op de verschillen in tijd van toen en nu.
Mijn oma komt uit een warm en groot gezin. Geboren als 4e zusje kwam zij al snel terecht in de tijd van de Tweede Wereldoorlog. Een jeugd die getekend werd door ziekte en verdriet. Haar ouders verloren in 2 dagen tijd hun zoon van 14 en hun dochter van 9 aan difterie. Deze ziekte is ook mijn oma niet ontgaan, zij bleef in leven maar de ziekte heeft een grote impact op haar leven en lichaam gemaakt.
De vraag 'wie was/ is jouw voorbeeld' was snel beantwoord. Dit is namelijk haar grote zus, die ik ken als tante Corry (97). Zij was het lichtpuntje in deze tijd, lief en als een tweede moeder voor mijn oma. Vooral na de ziekenhuisperiode van het gezin was tante Corry de steunpilaar. Mijn oma moest opnieuw leren lopen door de effecten die difterie op haar lichaam had en zij hielp haar hier doorheen, als een echte grote zus.
Later in ons gesprek benoemde ze dat haar familie een grote rol speelde in haar opvoeding. Na de oorlog woonde iedereen uit het gezin en familie op loopafstand van elkaar in Den Haag. Dit maakte dat zij eigenlijk best veel rolmodellen om zich heen had en voorbeeld kon nemen aan de verschillende daden van anderen om haar heen.
Oma's Wijze Woorden
"Gebruik de middelen en mogelijkheden die er nu zijn op een goede manier." Dit is het eerste advies dat mijn oma deelt. "De wereld ziet er nu zo anders uit, er zijn televisies, telefoons, technologie en we leven meer als individu." "Een wereld die wij nog nooit eerder hebben meegemaakt, dus wees bewust hoe je hierin staat en wees vooral een beetje lief voor elkaar." De levensles die ik als jong meisje al meekreeg van haar en die we misschien vaker zouden mogen herhalen naar elkaar. We maken allemaal het leven voor het eerst mee als de persoon wie wij zijn, ook al is dit soms lastig te herinneren in de routine van de dag.
Als laatste vertelt ze mij om er te zijn voor anderen en hen te ondersteunen waar nodig. Iets wat bij mij, zonder dat zij mij dit ooit verteld heeft, er met de paplepel is ingegoten. Mijn oma werkte toen ik jong was als vrijwilliger bij de Zonnebloem en nam ons al te graag mee naar deze mooie stichting. Ze maakte (en maakt nog steeds;)) met iedereen een praatje en ze herinnert, heel bewonderenswaardig, tot de dag van vandaag nog ieders naam en wat er speelde in hun leven. Ik neem al te graag een voorbeeld aan de manier hoe zij met anderen communiceert en omgaat.
Ik ben blij dat mijn oma, maar ook tante Corry, deze verhalen met mij delen en hoop dat dit ook jou inspireert.
Met dank aan mijn oma, Ank van der Lelie-Steur. <3
Ps: Lach veel en vaak ! Met jezelf, maar ook met anderen. Liefs, mijn lieve oma.
Verbinding. Dat is waar Liesbeth Kasperink voor staat. Ze runt haar eigen netwerkclub ‘De Kunst van Netwerken’ en geniet er enorm van om mensen met elkaar in contact te brengen. Ze is van kinds af aan al creatief en enthousiast. Maar ook introvert. Toch pakt ze het podium. Waarom doet Liesbeth wat ze doet? En wat adviseert zij anderen die keuzes willen maken?
Hoe was jouw jeugd?
"Ik ben geboren in Amsterdam, in 1977. In 1980 verhuisden we naar Almere, dat was toen nog één bouwput. Voor ons als kinderen - mijn zusje en ik - was het een grote speeltuin. We bouwden hutten en gingen de rietvelden in, Ik heb er veel leuke herinneringen aan.”
Liesbeth vertelt dat ze met lood in de schoenen naar de basisschool ging. “Ik was iemand die niet in het leersysteem paste, werd ook gepest, voelde mij buitengesloten en huilde uit bij mijn moeder.” Dat maakte dat ze van weekend naar weekend leefde, want dan kon ze heerlijk buiten spelen, dromen en plannen maken.
“Ik was altijd bezig met creatieve dingen, in de buurt. Ik organiseerde al op de basisschool kleurwedstrijden, bracht kleurplaten rond en vroeg één gulden inschrijfgeld. Van dat geld kocht ik prijsjes en frisdrank en organiseerde in onze tuin de prijsuitreiking. Als ik buren van vroeger spreek, weten ze dat nog als mooie herinnering te vertellen."
Wat was jouw ervaring op de middelbare school?
De brugklas ervaarde Liesbeth als leuk. Ze zat er zelfs bij Michael, haar huidige partner, in de klas. Ze volgde de mavo en deed alleen het hoognodige leerwerk. “Ik was liever buiten. Met mijn zusje of vriendinnen.”
Toen ze 15 was, in mavo 3, gingen de ouders van Liesbeth scheiden. Ze vond steun bij een vriendin die hetzelfde meemaakte.
Wie waren jouw voorbeelden in jouw tienerjaren?
“Als ik denk aan toen ik zo'n 15 of 16 jaar was, was ik best depressief. Het was een andere tijd, met de scheiding, met een verdrietige vader die daar onder leed. Als puber had ik daar geen oog voor, was ik vooral bezig met mijzelf. Gelukkig hebben mijn vader én moeder later allebei een nieuwe partner gevonden en zijn we allemaal blij.”
Mijn moeder was altijd supportive. Zij was vader en moeder ineen en stond altijd achter ons en onze keuzes.”
In die tijd had ze wel oog voor Take That. “Ik keek ook op naar de populaire meiden. Ik vroeg mij af waarom ik niet was zoals zij, dan was het leven een stuk makkelijker. Als ik nu terugkijk, had ik hun leven misschien niet aangekund. Ik wist destijds niet goed hoe ik met zoveel aandacht zou moeten omgaan, verlegen als ik was.”
Hoe verliep de tijd na school?
"Na de middelbare school ging ik met vriendinnen mee naar de meao. Maar na drie maanden wilde ik van school af. Mijn moeder zag dat het mij ongelukkig maakte en vond het prima. Wel vroeg ze wat ik het volgende jaar wilde gaan doen. Ik was 17 en begon als caissière bij de supermarkt. Zoekende naar een vervolgopleiding kwam ik uit bij een opleiding in het leerlingenstelsel, Ik ging werken in een restaurant en één dag naar school om gastvrouw te worden. Dat was een schot in de roos, ik mocht het mensen naar de zin maken, leerde veel over eten en drinken, kwam echt tot leven, kreeg veel bedankjes en fooien. Tijdens de vierjarige mbo-opleiding kon ik ieder jaar weer wat anders doen. Zo bouwde ik veel ervaring op. Na het halen van mijn diploma vertrok ik naar Hotel Brabander in Winterberg. Daar werkte ik als restaurantmanager, maar genoot als het ware van het studentenleven met alle andere jongeren. Daarna volgde Bonaire. Mijn zusje deed daar haar eindstage, ik volgde haar en werkte twee jaar bij Van der Valk als restaurantmanager.”
Van Bonaire naar Almere, Zwolle en weer terug
“Vanwege heimwee ging ik terug naar Nederland. Ik solliciteerde bij de Eemhof. als medewerker, en kreeg een managersrol. Toen ik voor de liefde naar Den Bosch vertrok, stapte ik over naar een conferentiehotel. Door interesse voor computers werd de opvolgende baan die van officemanager bij een communicatie- en marketingbureau in Den Bosch. Dat was één van de leukste banen die ik heb gehad.”
Haar relatie ging uit en Liesbeth kwam terug in Almere. “Maar ik ging aan de slag bij een ICT bedrijf en kreeg een relatie met één van mijn collega’s die met twee kinderen in Zwolle woonde. Dus ook ik naar Zwolle, waar ik zeven jaar bonusmoeder mocht zijn. Ik heb de twee meiden vertroeteld als eigen kinderen en ook nog steeds contact mee. Qua werk heb ik echt van alles aangepakt totdat mijn oog, via Marktplaats, viel op de Triptrap kinderstoelen. Die kocht ik tweedehands in en verkocht deze weer door. Zo ontstond het idee om te gaan ondernemen in tweedehands meubelen. Als ondernemer werd ik uitgenodigd bij netwerkclubs en rolde ik in die scene.”
“De netwerkcub in Zwolle vroeg mij om hun regiomanager te worden. Ik ging met zo’n 30 ondernemers koffiedrinken en blies nieuw leven in de club. Omdat mijn relatie uitging, het was een pittige en pijnlijke tijd, moest ik weer in loondienst. Dat werd het recruitment, in verbinden was ik goed. Maar het werk met hoge targets was voor mij niet weggelegd."
Voor de liefde terug naar honk Almere
Toen kwam ze Michael weer tegen, na 30 jaar. "Ik werd tot over mijn oren verliefd en vloog ‘terug’ naar Almere. Samen beleefden we toen echter minder leuke tijden, we kregen om de beurt een burn-out, ik ging in 2019 met een VSO weg bij mijn werk en Mike verloor zijn baan tijdens de Corona-periode.
Mike stimuleerde mij om weer als zelfstandige events en trainingen te gaan organiseren. Zelf werd hij kunstenaar, hij tekende zijn hele leven al. Helaas ging er tijdens de Corona jaren geen event meer door. Omdat er toch geld op de plank moest komen, ging ik tegen beter weten in weer als recruiter in loondienst. Daar werd ik niet gelukkig van. Ik stopte om iets veel leukers te beginnen.”
De Kunst van Netwerken
Dat werd De Kunst van Netwerken, met een eerste sessie in oktober 2022 in het atelier van Mike. Inmiddels zijn er twee clubs, in Almere en Zwolle. “Het is hard werken, topsport maar ik vind het het leukste wat er is! Ik krijg veel positieve reacties. Ik voel mij soms weer het verlegen meisje van vroeger. Is dit echt? ‘Ja, en je bent leuk en je levert kwaliteit’, kan ik nu tegen mijzelf zeggen. Over vijf jaar wil ik vijf clubs hebben staan. Dat plan wil ik invullen met steun van partners, mkb-bedrijven die de meerwaarde van netwerken zien en zich aan ons willen verbinden.”
Wat is jouw advies aan jongeren en andere ondernemende mensen?
"De ervaringen op de basisschool hebben mij gemaakt tot wie ik ben. Ik kan niet tegen onrecht. Als je weet hoe pijnlijk woorden kunnen zijn, zal je dat zelf niet doen en ervoor waken dat anderen zich zo gedragen. Oordeel niet zo snel, ga in gesprek, reik elkaar de hand.
Mijn advies aan anderen is om je niet te veel te laten afleiden door wat ouders of anderen van jou willen. Denk na, waar word ik blij van? Waar ging het vuurtje bij jou als kind van aan? Vertrouw op je gevoel. Wees niet bang om keuzes te maken die niet goed uitpakken, het leven gaat door. En vooral: durf fouten te maken, dat helpt je vooruit te komen."
Vrijwilligers bij de jonge klimaatbeweging omschrijven Marlou Duchâteau als iemand die je uitdaagt om de discussie aan te gaan. “Ik ben oprecht nieuwsgierig naar hoe een ander naar dezelfde wereld kijkt als ik. En ik vind het ook belangrijk om in een discussie in verbinding te blijven met elkaar. ”Marlou werkt inmiddels als freelance-duurzaamheidsconsultant, waarin zij dagelijks bedrijven helpt verduurzamen. Hoe is ze daar uitgekomen? En waarom doet ze wat ze doet? “Dat ik structureel bij kan dragen aan de verduurzaming van bijvoorbeeld de bouwsector door zaken meetbaarder te maken, is me heel dierbaar.”
Hoe was het eerste hoofdstuk uit jouw leven?
“Ik kom uit Sassenheim en ben in een gezin opgegroeid met een oudere en jongere broer. Nadat mijn broertje geboren was verhuisden we naar Kaageiland. Daar was niet veel. Het eiland bestaat uit twee boerderijen, wat mensen en een pont. Op de Buitenkaag stond mijn eerste basisschool. Mijn vader was in die tijd commercieel en operationeel manager bij een softwarebedrijf en werd later zelfstandig als financieel adviseur. Mijn moeder gaf met veel plezier les op een basisschool en zag daarom al gauw dat ik waarschijnlijk dyslexie had en extra hulp nodig had met leren. Dit was een van de redenen waarom ik uiteindelijk naar een andere basisschool ben gegaan.
Ook op de middelbare school ben ik van scholen gewisseld. Dit had steeds andere redenen, maar ik weet nog goed dat ik in die tijd veel met mijn moeder samen leerde. Zij las dan stukken voor en zo kon ik de stof beter tot me nemen. Mijn ouders hebben ervoor gezorgd dat ik blij op mijn jeugd kan terugkijken. Ik speelde veel buiten met vrienden en zat maar weinig op de computer.”
Wist je altijd al dat je duurzaamheidsadviseur wilde worden?
“Als 18-jarige wist ik absoluut niet wat ik wilde worden. Dus toen ik een studie moest gaan kiezen ben ik gaan kijken naar waar ik goed in ben en wat ik leuk vind om te doen. Ik vertelde aan een oom dat ik plannen en organiseren leuk vond, waarop hij zei: ‘Moet je dan niet eens naar de opleiding Logistiek & Economie gaan kijken?’ Mijn moeder zei dat zo’n opleiding iets met vrachtwagens zou zijn en daarom niets voor mij, maar we zijn toch samen naar een open dag gegaan. Niet wetende dat het een schot in de roos was.
Sinds mijn vijfde ben ik lid van de waterscouting in Sassenheim. En op die open dag haalde een docent een voorbeeld aan van een aantal padvinders die op pad gingen. De voorste was een hele snelle jongen en achteraan liep een langzamere jongen met een zware rugzak. Die docent zette uiteen dat een manier om ervoor te zorgen dat de groep niet uit elkaar valt, is om de langzaamste vooraan te laten lopen. Maar hij voorspelde ook dat de snelste zou zeggen, ‘We kunnen toch veel sneller?’. Op zo’n moment zou een andere scout kunnen voorstellen om het gewicht van de rugzak te verdelen over de rest van de groep. Daar gaat deze studie over, over het optimaliseren van processen. In dit voorbeeld ging het over het verminderen van de tijd die nodig is voor het proces om van A naar B te komen. Deze manier van denken sprak mij zo sterk aan dat ik besloot de studie te gaan volgen. Niet in Amsterdam, niet in Rotterdam, maar in het gezellige Breda, aan de NHTV.”
Hoe vond je tijdens je studie wat jou het meest interesseerde?
“Ik woonde in Breda voor het eerst zelfstandig. Ik stond iedere ochtend op met een lekker gebakken eitje en deed waar ik zin in had. Na ongeveer een half jaar zat ik ‘s avonds een keer futloos op de bank. Toen ging ik onderzoeken waarom ik niet zo lekker in mijn vel zat. Ik stuitte op de documentaire What the Health. Deze documentaire gaat over de invloed van dierlijke producten op mensen en op de wereld. Ik schrok zo dat ik de uitdaging aanging en een maand lang helemaal plantaardig at. Na die maand had ik mijn energie terug. Ik was verbaasd dat een goede keuze voor mijzelf, ook een goede keuze voor mens en milieu kon betekenen. Maar dagelijks meer duurzame keuzes maken bleek moeilijker dan gedacht. Achteraf is daar bij mij het zaadje gepland om mij te gaan verdiepen in hoe we supply chains kunnen verduurzamen en die kunnen meten op natuurlijke en sociale factoren, naast kosten en tijd.
In 2019 kregen we te horen dat bij mijn moeder kanker was ontdekt. Ik zat in het derde jaar van mijn opleiding en verhuisde terug naar huis om voor haar te zorgen en bij haar te zijn. Helaas was de ziekte te agressief en verloren wij haar een jaar later. Mijn moeder was echt een natuurmens. Naast haar werk als juf was ze altijd buiten bezig in de tuin, met weidevogelbescherming of met het vergroenen van het schoolplein. Toen ik haar verloor voelde ik heel sterk dat ik niet meer voor haar kon zorgen, maar nog wel voor moeder natuur. Uit die gedachte put ik veel rust en ook kracht om door te gaan.”
Hoe reageerde school op je ambitie om duurzaamheidsadviseur te worden?
“Toen ik na het overlijden van mijn moeder terugging naar de NHTV, had ik een concreet doel voor ogen: aan het einde van mijn schoolperiode wil ik mijn rugzak goed gevuld hebben om bedrijven te kunnen helpen met het verduurzamen van hun bedrijfsprocessen. Na het uitspreken van deze wens heeft de opleiding mij hier zo goed mogelijk in geholpen. Ik mocht bijvoorbeeld een minor circulaire economie gaan volgen in Eindhoven, waar ik leerde hoe we onze economie kunnen inrichten binnen de draagkracht van de aarde. Daar kwam ik voor het eerst in aanraking met gelijkgestemden: mensen die met passie en ambitie voor een groenere wereld gaan. Daarna liep ik stage bij een inkoopafdeling waar ik onderzocht hoe je duurzaam kunt inkopen. Tijdens mijn afstudeerstage onderzocht ik hoe je van een lineaire keten over kan stappen naar een circulaire keten. Met al deze ervaringen op zak studeerde ik af en ging ik de arbeidsmarkt op.”
Impact maken, hoe doe je dat?
“Kies een missie waar je energie van krijgt! In het begin probeerde ik op individueel niveau verandering teweeg te brengen, maar je stuit dan snel op weerstand en dat zuigt energie. Daarom ben ik het grootser gaan bekijken. Ik zag al snel dat je als individu invloed kunt uitoefenen op zowel de overheid en als op bedrijven. De overheid en het bedrijfsleven hebben op hun beurt ook weer een relatie met elkaar en ik wil graag de spil zijn daartussen. Bedrijven maken namelijk winst binnen de kaders van de wet. En als de kaders heel ruim zijn voor natuurvernietiging en mensen uitbuiting, dan moet je als bedrijf nu heel sterk in je schoenen staan om die ruimte niet te nemen. Hoe beter bedrijven weten wat de grenzen zijn en hoe concreter de overheid weet hoe zij die gezonde grenzen kan stellen, hoe sneller we een gezonde en veilige balans vinden met moeder natuur.
Ik dacht in eerste instantie dat ik als duurzaamheidsadviseur aan de slag zou gaan bij een bureau, maar ik zag dat deze bureaus erg op CO2 uitstoot gericht zijn. Dat vond ik in het brede plaatje van duurzaamheid te smal. En dus begon ik voor mezelf met mijn bedrijf CircuLean. Tegelijkertijd begon ik als bestuurslid bij de Jonge Klimaatbeweging. Ik had die groep jongeren erg nodig. Ik zocht gelijkgestemden die wilden meedenken over hoe we de verduurzaming van Nederland structureel kunnen aanpakken. Via dat dit netwerk kreeg ik ook mijn eerste klus. Impact maken is een proces van de lange adem, maar ik ben heel dankbaar dat ik nu op deze positie zit. Ik krijg de kans om in mijn huidige opdracht structureel bij te dragen aan de verduurzaming van de bouwsector door processen meetbaarder te maken. En ondertussen klopt het MKB ook voor advies en hulp bij me aan. Zij hebben niet dezelfde verplichtingen als grote bedrijven maar willen tóch vergroenen. Hoe tof is dat!”
Wie zijn jouw voorbeelden?
“Babette Porcelijn is mijn nummer 1 inspiratiebron. Ik heb haar pas voor het eerst ontmoet en ze was precies zoals ze overkomt op sociale media, heerlijk! Ik vind het fascinerend hoe zij een groot wetenschappelijk feit terug kan brengen naar wat jij eraan kan doen en wat de maatschappij eraan kan doen. Daarnaast is mijn moeder uiteraard mijn allergrootste voorbeeld. En ik ben blij dat ik haar middels de natuur bij mij kan houden. Ook mijn opa is een groot voorbeeld. Hij is nu 89 en net na het overlijden van zijn dochter verloor hij ook zijn vrouw. Ondanks dat hij alleen is komen te staan, zorgt hij heel goed voor zichzelf. Hij blijft altijd bewegen en naar zijn tuintje gegaan. Ik denk dat dat hem zo veerkrachtig en sterk maakt. Als ik zo oud mag worden als hij, dan mag ik in mijn handjes knijpen.”
Wat zou je, met het oog op de toekomst, willen delen met jongeren en andere ondernemende mensen?
‘Wat mij heeft geholpen om handvatten te geven aan mijn ‘impactstrategie’ is de ikigai methodiek. Dat is een Japanse methodiek waar je je keuzes aan kunt spiegelen. Je stelt jezelf 4 vragen: 1. Wat heeft de wereld nodig? 2. Waar ben je goed in? 3. Waar hou je van? 4. Waar krijg je voor betaald? Als je iets doet dat antwoord geeft op die vier vragen, is de kans groot dat je veel zingeving en geluk ervaart.
Met het invullen van ikigai begon ik altijd bij wat de wereld nodig heeft. Dat is wat mij betreft een gezonde balans tussen mens en milieu, maar je kunt er ook voor kiezen om een medicijn tegen kanker te vinden bijvoorbeeld. Daarna pel je ‘m verder af: welke talenten moet ik inzetten om dat probleem op te lossen, wat zijn de activiteiten waar ik van hou die hieraan bijdragen en hoe kan ik hiervoor betaald krijgen? Met deze methode kan je op jouw manier, op jouw pad belanden als echte impactmaker.
En: zoek gelijkgestemden. Zoek mensen die dezelfde missie nastreven als jij, dat heeft zo’n empowering effect. Het verlies van mijn moeder gaf me de boost om dit pad op te gaan, maar door mijn vangnet van vrienden en familie ben ik erop gebleven. Door de emotionele band met mijn moeder heb ik nu eenzelfde emotionele band met hoe het gaat met de planeet. Daardoor voel ik de passie heel sterk om de onbalans weer in balans te krijgen, maar daardoor voel ik tegenslagen ook intenser. Gelukkig heb ik een fijn vangnet van vrienden en familie die mij altijd weer gemoedelijk weten te stemmen. Daar ben ik onwijs dankbaar voor.”
Tim Hofman, onder andere bekend van online programma Boos van BNNVARA en als presentator van Over mijn lijk stopte ooit 3x met een studie.
Na ontdekt te hebben dat Taal & Cultuur, de Nederlandse taal en Communicatiewetenschap het niet voor hem waren, volgde hij de interne opleiding bij BNN, de ‘BNN University’. Daarna begon hij bij 101 TV als verslaggever.
Sinds 2012 is Tim niet meer weg te denken op televisie en maakt / presenteert hij succesvolle programma’s. In 2016 won hij Wie is de mol? van AVROTROS en kwam Boos bij BNNVARA online. Een platform waarin hij ‘boze mensen onboos maakt’ en politieke kwesties, influencers die producten niet leveren, of bijvoorbeeld huisjesmelkers die misbruik maken van de markt aanspreekt en een oplossing met hen zoekt.
Datzelfde jaar pleitte Tim voor de Tweede Kamer voor een openlijker debat over het drugsgebruik en een minder strikt beleid. In 2017 volgde ‘De stembus’, een initiatief dat ontstaan is op Twitter. Tim, BNN-voorzitter Zakaria Taouss en een aantal journalisten reisden door het land om op scholen aandacht te vragen voor het stemmen. Lijsttrekkers Mark Rutte, Alexander Pechtold, Marianne Thieme en Gert-Jan Segers gingen met hun mee om de 850.000 jongeren die dat jaar voor het eerst mochten stemmen, naar de stembus te krijgen.
In 2020 won Tim tijdens het Gouden Televizier-Ring Gala de ster voor beste presentator, de ster voor de beste online video-serie voor BOOS en de Gouden Televizier-Ring voor Over Mijn Lijk. Ook werd hij in 2023 door Villamedianieuws uitgeroepen tot Journalist van het Jaar.
Het leven loopt niet altijd zoals je verwacht. Boris Beekink (24) had zijn passie al vroeg gevonden, maar was genoodzaakt daarmee te stoppen. Het verhaal van Boris laat zien hoe alles altijd op z’n pootjes terecht komt, zolang je er maar voor gaat.
Hoe was jouw jeugd?
“Enorm wisselvallig”, begint Boris Beekink. Toen hij vier jaar oud was, gingen zijn ouders uit elkaar. “Bij mijn moeder was altijd alles fijn, bij mijn vader minder. Daar was het niet zo goed geregeld, waardoor ik als kind van alles meemaakte.” Die ervaringen zorgden ervoor dat Boris als kleine jongen zich snel liet ‘opfokken’ en vaak in de problemen terechtkwam. Het was beter voor hem om het speciaal onderwijs te volgen.
“Daarnaast hadden wij het altijd financieel moeilijk. Van jongs af aan is hierdoor de drive ontstaan om hard te werken en geld te verdienen.” Vaak kookte hij om zijn moeder in huis te helpen. “Dat deed ik dan samen met mijn opa die vanaf de scheiding de rol van mijn vader heeft overgenomen. Hij leerde mij alles wat ik moest weten en ik ontwikkelde een passie voor koken. Ik was vastberaden: ik word kok. Mijn opa was mijn eerste leermeester.”
Hoe was jouw schooltijd?
“Niet leuk. Ik werd heel erg gepest en durfde niet voor mijzelf op te komen. Vaak zat ik huilend thuis, omdat ik niet naar school wilde.” Op een gegeven moment ging de knop om. Thuis begonnen er ook weer dingen op te spelen. “Ik ‘pikte’ het niet meer en kwam steeds meer voor mijzelf op. Toen nam het pesten af.” Het eerst zo verlegen, bescheiden jongetje had op jonge leeftijd al zoveel te verduren, dat hij zich moest harden. Mensen die hem destijds al kenden, zien nu een heel andere Boris. “Ik hoef niet te weten wie ik was geworden als dit allemaal niet gebeurd was. Het heeft mij gemaakt tot wie ik nu ben.”
Tijdens zijn schooltijd begon hij met werken in de keuken van Restaurant Le Brasseur in Maarssen. Daar heeft hij voorafgaand aan zijn koksopleiding al kunnen proeven van wat hem te wachten stond. “De chef, Marijn Brouwer, is een groot voorbeeld voor mij. Met hem heb ik altijd een speciale band gehad. Maar werken in de horeca heeft ook een harde kant. Soms stond ik huilend in de keuken, maar zo leer je.”
Hoe verliep jouw leven na de schooltijd?
Boris hield vast aan zijn droom; na de middelbare school begon hij aan zijn opleiding tot kok. Op het ROC in Nieuwegein leerde hij alle kneepje van het vak. “Je begint met de opleiding tot basiskok. Omdat ik al zoveel ervaring had opgebouwd, doorliep ik die opleiding met ‘twee vingers in de neus’.” Met het papiertje op zak vervolgde hij zijn opleiding tot Zelfstandig werkend kok. “De Franse termen onthouden was wegens mijn dyslexie een ramp. In mijn laatste jaar heeft mijn mentor mij enorm geholpen; hij zag dat theorie mijn ding niet was, maar ik precies weet wat ik moet doen in de keuken. In overleg met de school hoefde ik de theorie niet te doen, mits ik het praktijkgedeelte heel goed afsloot.” Aan het eind van het schooljaar liep hij met opgeheven hoofd én diploma richting het begin van zijn professionele carrière.
Hoe ben je gekomen waar je nu bent?
“Na de opleiding ben ik gaan cateren voor partijen. Dat was niet helemaal mijn ding, omdat ik gewend was aan de betere kwaliteit van koken bij Le Brasseur.” Boris verliet die baan om bij een nieuw restaurant te gaan werken. “Dat liep niet helemaal zoals het moest wegens problemen met de vergunningen. Ook brak de pandemie uit en ben ik bij PostNL beland.”
Vond je het moeilijk om de keuken te verlaten?
“Zeker, dat vond ik heel moeilijk.” Zijn leven bestond uit koken en nu moest hij pakketjes gaan bezorgen. “Ik sta altijd open voor nieuwe dingen, dus vond het werk zelf wel leuk. Maar nu, drie jaar verder, ben ik het wel beu haha.” Door deze omschakeling had Boris opeens in de weekenden vrij en kon hij de feestdagen bij vrienden en familie vieren. Dat beviel hem goed, waardoor hij twijfelde of hij nog terug wilde keren naar de horeca.
“Op een dag zag ik een filmpje van iemand die auto’s schoonmaakte. Ik was helemaal gefascineerd.” Hij verkocht zijn scooter, ging extra veel werken en zocht uit wat allemaal nodig was om stoffen te reinigen. “Dat begon met een simpele stofzuiger, nu ligt mijn hele auto vol met gespecialiseerde reinigingsapparaten.’ Meteen vanaf de start, tot grote opluchting van zijn moeder, ging Boris’ bedrijf, Beekinkcardetailing.nl, als een speer.
Wat vind je het leukst aan wat je nu doet?
“Ten eerste zie je echt een verandering; van een auto die extreem vies is, naar een auto die er zo goed als nieuw uitziet. Ik vind het ook fantastisch om mensen te helpen. Ik kan ervoor zorgen dat zij op een gezonde manier in hun auto kunnen rijden. Maar de waardering en lachende gezichten zijn voor mij het allerbelangrijkst.
En het koken dan? “Soms mis ik het wel. Vooral als ik uit eten ga bij Le Brasseur. Voordat ik het weet sta ik opeens zelf borden op te maken. Ik kan het niet laten en gelukkig vindt iedereen het okay.”
Wat wil je meegeven aan jongeren die voor een belangrijke keuze in hun leven staan?
“Doe écht wat je leuk vindt. Heel veel jongeren die een opleiding moeten kiezen, weten niet wat ze willen doen en kiezen dan voor een bepaalde opleiding zonder er volledig achter te staan. Na vier jaar komen ze er dan vaak achter dat ze helemaal niet willen werken in die branche. Daarnaast wil ik benadrukken dat je niet altijd een papiertje nodig hebt om iets te bereiken; als je maar iets doet wat je leuk vindt, kom je er vanzelf."
Haar creativiteit, nieuwsgierigheid en ambitie hebben haar jeugd niet gemakkelijk gemaakt, maar door haar dromen altijd na te jagen, is Jennifer Delano nu succesvol ondernemer in de PR-sector. “Ik herken goede verhalen in bedrijven waardoor ik met die verhalen in staat ben om media-aandacht aan te trekken.” Jongeren adviseert ze dan ook om hun dromen zelf te realiseren.
Hoe was jouw jeugd?
“Ik ben opgegroeid in een heel bescheiden milieu. Mijn nieuwsgierigheid en drang om alles te ontdekken werd nooit echt gewaardeerd. Ik was veel te ambitieus voor hen.” Het ondernemerschap was, op haar grootouders na, niet te vinden bij andere familieleden. “Het heeft mijn gezin volledig overgeslagen”.
Alles wat Jennifer tijdens haar jeugd deed, kwam vanuit haarzelf. “Mijn familie keek er met afgrijzen naar. Er is daardoor ook een tijd geweest dat het contact verbroken was. Het was zo ver van hun bed om bijvoorbeeld freelancer te worden of naar een grote stad te gaan. Om überhaupt te onderzoeken wat je wil met je leven en daarmee te experimenteren.” Maar één ding heeft ze nooit gedaan; zich laten tegenhouden. “Je moet nooit je dromen loslaten omdat andere mensen een idee hebben van hoe jouw leven eruit moet zien.” Vrij snel verliet ze haar ouderlijk huis. “Het was geen gemakkelijke weg, maar wel de weg die nodig was om de mijne te vinden. En 17-jarige Jennifer; je had gelijk!”
Hoe was jouw schooltijd?
Op school zat Jennifer ook niet helemaal op haar plek. Ze werd te laag ingeschat. Ze moest naar de mavo, terwijl ze prima havo of vwo had kunnen volgen. Tot op de dag van vandaag heeft ze nog steeds geen idee wat ze daar deed. “Omdat deze school qua stof te makkelijk afging, heb ik geen vrienden gemaakt. Het is gewoon niet leuk om zo’n ambitieuze slimmere klasgenoot te hebben.” Die onderschatting ziet ze vaker gebeuren. “Vooral meisjes worden structureel onderschat, dat is echt zonde. Een gemiste kans.”
Eén ding stond in ieder geval vast; Jennifer was een actieve leerling. Op de scholen die volgden deed ze mee aan wedstrijden, won ze meerdere schrijfprijzen, en waren de initiatieven die zij daarnaast ook nog eens oppakte niet op één hand te tellen. “Ik hou van winnen, ik speel het spel niet om te verliezen. En je kan alleen maar winnen als je meedoet.” Daar gelooft ze heilig in. “Een keer deed ik mee aan een wedstrijd waarin je een puzzel moest oplossen met vragen over de school. Toen ik te horen kreeg dat ik de winnaar was, bleek dat ik de puzzel niet eens zo goed had gedaan. Ik was gewoon de enige die zich had opgegeven.”
Na de mavo, werd het havo en vwo om daarna naar de universiteit te gaan. Het ging haar allemaal prima af. “Maar de universiteit was helemaal niks voor mij, het was te theoretisch. Ik wil dingen doen, dingen maken.” Na ‘Media en Cultuur’ op de uni, heeft Jennifer nog andere opleidingen geprobeerd. “Ik wist binnen het eerste blok al; this aint gonna work.” Het kostte veel tijd en haar studieschuld liep op. “Op een gegeven moment dacht ik echt ‘nu moet ik wat gaan afmaken’.” Om tóch een diploma te behalen, stapte ze over naar het hbo. “Hoewel ik dat destijds een beetje als een nederlaag zag, kwam ik er toen achter dat dat het helemaal was voor mij.” Ze vond waar ze zo hard naar zocht in de hbo-opleiding communicatiemanagement. “Die vierjarige opleiding heb ik in tweeëneenhalf jaar gedaan. Met een onlinemarketingopleiding in het weekend erbij. Daarnaast was ik ook deel van de HvA Domeinraad en deed ik een Studium Excellente programma met een extra vak én werkte ik natuurlijk nog in en aan mijn onderneming.” Tijdens haar zoektocht naar een passende studie, is Jennifer begonnen met freelancen. Onder de naam ‘DelanoPR’ is zij vóór haar hbo-opleiding al begonnen met het werk wat zij op de dag van vandaag nog steeds doet. “Ik zit dus al ruim 20 jaar in de PR.”
Hoe ziet je leven er nu uit?
“Begin dit jaar heb ik een hele rebranding van mijn PR-onderneming gedaan. Het was een kleine stap om een ‘s’ achter de naam van mijn blog, PR-goeroe, te plakken en er een BV van te maken, PRGoeroes dus.” Met die onderneming help ik bedrijven die op zoek zijn naar media-aandacht en free publicity. Naast haar eigen onderneming is Jennifer, uiteraard, met nog meer bezig. “Ik heb lesgegeven aan de Hogeschool van Amsterdam, werk dagelijks aan free publicity van hele toffe bedrijven in de zakelijke, innovatieve dienstverlening, spreek voor groepen ambitieuze ondernemers, heb mijn eigen podcast en schrijf alweer aan mijn tweede boek (eerste echte managementboek).” Jennifer is het begrip ‘ambitieus’ in levenden lijve. “Ik kan die dingen niet half doen, ik doe het óf helemaal óf niet.”
Wat geef je mee aan jongeren die voor belangrijke keuzes in hun leven staan?
“Als jij een droom hebt, ga ervoor! Niemand gaat het voor jou doen, dus gewoon (zelf) doen!” Jennifer geeft aan dat zij ook wel eens het idee heeft dat het gras elders groener is. Hoe zij daarmee omgaat? “Gewoon kijken of dat echt zo is. Ik kom er dan vaak achter dat het eigenlijk wel meevalt, maar dan weet ik dat tenminste.”
Meer tips van ondernemers lezen voor jongeren die hun studie- of baankeuze willen maken? Blog | Esther Communiceert
“Vroeger was ik net Pietje Bel, altijd op avontuur met mijn twee oudere broers en vrienden. Nu ben ik een vakidioot in grafimedia”. Wim de Hoop ging direct na de middelbare school met zijn handen aan het werk, als dieselmonteur. Later kwamen daar de grafische brainskills bij. Wim vertelt waarom hij doet wat hij doet. En waarom jongeren kansen moeten pakken die bij hun passie past, vroeg of later.
“Samen met mijn drie broers en zus groeide ik op, op de landerij met boomgaarden van mijn ouders in Langerak. Mijn oudste broer was mijn ondernemende voorbeeld. Samen met hem, mijn andere broer en vrienden gingen we altijd op avontuur. We verzamelden bij ons thuis en trokken vandaaruit het achterland in, of gingen naar de Lek.” Wim de Hoop kijkt terug op een fijne jeugd in een beschermende omgeving. Hij mocht kind zijn maar werd al vroeg gestimuleerd om de handen uit de mouwen te steken, dienstbaar te zijn. Net zoals zijn ouders, die in het transportbedrijf en een boerderij aan het werk waren. “Als jochie van 10-11 jaar hielp ik op het land en mochten wij de vrachtwagens aftanken en een stukje rijden naar onze eigen pomp.”
Na de basisschool werden de grenzen van Wims omgeving verlegd. Hij ging naar de LTS in Gouda en moest iedere dag zo’n 23 kilometer heen en 23 km terugfietsen. Dat leverde hem een goede conditie op. En eer. Wim en zijn broers wonnen diverse sportwedstrijden die er in Langerak of op school georganiseerd werden. Naast het sporten werd er veel aan brommers en trekkers gesleuteld.
Welke keuze maakte jij na de middelbare school?
Na de LTS kwam de keuze wel of niet verder leren. Wim schetst zijn weg: “Vanuit school was er nauwelijks begeleiding. Het ging zoals het ging. Ik weet nog goed dat een vriend koos voor de IVA in Driebergen. Dat trok mij ook. Ik was immers altijd met trekkers, brommers en vrachtauto’s bezig. Maar dan moest ik wel naar de kostschool en dat wilde ik niet. Dus ging ik iets nuttigs doen met de kennis die ik thuis al had meegekregen. Ik werd dieselmonteur. Mijn ouders vonden het prima, het was destijds nog niet echt de tijd van studeren. Zij hebben ook altijd met de handen gewerkt. Dit heeft mij gevormd. Voor mijn vrienden was mijn keuze om dieselmonteur te worden ook ‘gewoon’.
Hoe verliep jouw carrière?
Wim werkte als dieselmonteur totdat hij in militaire dienst ging. Daarna stond hij voor een nieuwe keuze: weer als dieselmonteur aan de slag of van het aanbod van een vriend gebruik maken om de grafische industrie in te gaan. Hij koos voor het laatste. Een switch die hem veel verandering, uitdaging en uiteindelijk het eigen ondernemerschap opleverde.
Wim somt zijn carrièrewegen op: “Ik kwam terecht bij familiebedrijf uitgeverij/drukkerij Rivierenpers/Veerman in Heusden Noord Brabant. Ik had geen gerichte opleiding gevolgd maar was wel gemotiveerd. Daarbij ging ik weer leren, één dag in de week naar school voor grafische vakken. Toen de voorman van de afwerkingsafdeling ziek werd, nam ik zijn taak over. Na drie jaar wilde ik meer. Ik mocht de functies van voorman en bedrijfsbureau combineren. Ik dokterde drukorders en calculaties met veel plezier uit. Wim vervolgde zijn leerproces door vier jaar lang op zaterdag de grafische vakschool voor staf en kader te volgen in Eindhoven. “Een gedegen opleiding, je leert alles over papier, hoe dit gemaakt wordt, wat de structuur is, het calculeren, kostprijs berekenen, kleurenleer en alles over de diverse druktechnieken. Toen begon ik het leren pas echt leuk te vinden, ik zag meteen de voordelen in het werk. Ik slaagde met zes negens op mijn eindlijst. Mijn scriptie werd als voorbeeld in de groep gebruikt.” Een overstap naar de sales volgde. Met voor het eerst klantcontacten. Dat was best even spannend.
Daarna volgde een tijd van veel wisselingen in werkplek én ontwikkeling. Wim werkte bij diverse drukkerijen/uitgeverijen van naam, zoals de Rivierenpers, Louis Vermijs in Breda (onderdeel Drukkerij Broese Breda), Biga Groep Zeist, Thieme Nijmegen (onderdeel Thieme-groep) en Plantijn Casparie IJsselstein/Nieuwegein. Hij leerde alle kneepjes van het vak, van precisie drukwerk, accountmanagement, hoofd bedrijfskantoor tot sales.
Hoe werd jij ondernemer?
In 2011 kwam Wim in contact met grafisch ontwerper en ondernemer Bert Koning. Bert zocht een compagnon. Dat werd Wim. “Ik besloot al mijn ervaring en kennis in te zetten in ons eigen bedrijf. En zelf voor ontwikkeling te blijven zorgen. Print is de laatste jaren minder geworden, we zien veel andere kansen. Als echte vakidioten denken we mee met onze klanten en helpen we hen op een open en eerlijke manier. Ik blijf dienstbaar, zoals ik vroeger al leerde. Wij ontwikkelen communicatiemiddelen die echt werken, voor online- en printmedia. Wij hebben de mediaketen ingericht met vaste ketenpartners zoals marketeers, contentmakers fotografen, filmers, drukkerijen, webbureau, sign professionals etc. Onze relaties vinden het prettig dat wij alle zaken voor ze regelen. Dat bespaart tijd en kosten en het maakt het werk voor ons leuker en interessanter.
Naast ons commerciële studiowerk vind ik dat wij ook iets moeten bijdragen aan onze maatschappij door op non-profit basis een eigen Kunst- en cultuurkrant (Arte e Cultura) uit te geven in Midden-Nederland. Een mooi vormgegeven uitgave met interessante verhalen over kunstenaars, landgoederen en cultuur in deze regio.”
Welke boodschap geef jij jongeren mee die nu een studie of werkkeuze maken?
“Onderzoek goed wat jouw passie is en zorg voor een goede basis. In de huidige maatschappij zijn zoveel meer mogelijkheden dan ik vroeger had. Als je voor een studie kiest, maak deze dan wel af. Mijn kinderen hebben bijvoorbeeld alledrie een universitaire studie en master volbracht wat hen een goede en stevige basis heeft gegeven.” Tot slot voegt Wim nadrukkelijk toe: “ook als je pas later ontdekt wat je leuk vindt, en het ‘gaat zoals het gaat’, dan is dat goed. Pak jouw kansen. Je komt er uiteindelijk wel.”