Op 4 mei herdenken we.
We zijn twee minuten stil, hangen de vlag halfstok, denken aan oorlogsslachtoffers. Maar soms lijken die verhalen ver weg – alsof ze in zwart-wit zijn gebeurd, in een andere wereld.
Tot je hoort wat het betekende om jong te zijn tijdens de oorlog.
Student te zijn.
Toekomst te willen – en die ineens kwijt te raken.
Je moest tekenen om te mogen studeren
In 1943 kregen studenten in Nederland een loyaliteitsverklaring voorgelegd van de Duitse bezetter.
Wie die verklaring ondertekende, beloofde zich te onthouden van anti-Duitse activiteiten. Wie weigerde, mocht niet meer studeren. En liep kans te worden opgepakt of naar Duitsland gestuurd voor dwangarbeid.
Meer dan 80% van de studenten weigerde te tekenen.
Velen doken onder. Sommigen sloten zich aan bij het verzet.
En het hoger onderwijs? Dat kwam grotendeels stil te liggen.
“Studeren was geen recht meer. Het was een risico.” – Historicus Maarten van Rossem in een interview met RTV Utrecht
Lees ook: Vrijheid begon voor mij met het verhaal van mijn oma – over oorlog, zorgzaamheid en wat we doorgeven
Vrijheid die niet vanzelf spreekt
Als je nu een studiekeuze maakt, inschrijft voor je opleiding of je eerste tentamen maakt, lijkt dat misschien logisch.
Maar 80 jaar geleden moest je je veiligheid, geweten en studie tegen elkaar afwegen.
Erbij horen betekende je principes opzijzetten.
Nee zeggen betekende onderduiken.
Het laat zien: vrijheid is niet alleen iets om over te lezen.
Het is iets dat door mensen vóór ons is bevochten.
En iets dat wij – bewust of onbewust – elke dag naleven.
Lees ook: Waarom het nog steeds belangrijk is om vrijheid te vieren
Wat betekent vrijheid nu?
We leven in een tijd waarin je mag kiezen.
Voor een studie, een mening, een identiteit.
Zonder verklaring. Zonder angst.
En toch: vrijheid vraagt nog steeds iets van ons.
Vrijheid is ook luisteren, kiezen en spreken.
En soms ook: stilstaan.
Op 4 en 5 mei denken we niet alleen aan het verleden.
We staan ook stil bij het nu.
Bij wat het betekent om jong te zijn in een vrije wereld.
En hoe je daar iets moois mee kunt doen.
Meer verhalen over jongeren, keuzes en vrijheid? Klik hier.
Of volg ons op Instagram voor actuele verhalen van nu.
Vrijheid begon voor mij met het verhaal van mijn oma
Ze groeide op in een warm, groot gezin in Den Haag. Geboren als vierde zusje, in een tijd die al snel donker werd. De Tweede Wereldoorlog brak uit, en difterie trof het gezin van binnenuit. In twee dagen verloren haar ouders hun zoon van 14 en hun dochter van 9. Mijn oma overleefde de ziekte, maar moest opnieuw leren lopen. Ze was klein, ziek en kwetsbaar – maar gelukkig niet alleen.
Aan haar zijde stond tante Corry. Haar grote zus. Een tweede moeder. Lief, zorgzaam en sterk.
Zij was het lichtpuntje, toen alles donker voelde.
Helaas is tante Corry (97) onlangs overleden, maar nog steeds datzelfde voorbeeld voor mijn oma – en via haar, voor mij.
Lees ook: Een conversatie met mijn oma (85): Tips voor jongeren van een echte levenskenner
Rolmodellen, dichtbij huis
Na de oorlog woonde de hele familie op loopafstand van elkaar. Overal voorbeelden: een opa, een tante, een buurvrouw. Je leerde van elkaar. Voor mijn oma werd dát vrijheid: samenleven met mensen die je steunen, die je bijstaan, die je helpen om opnieuw te leren lopen – letterlijk en figuurlijk.
Lees ook: Vrouwelijke rolmodellen: levenslessen die inspireren
Oma's wijze woorden in de maand van vrijheid
Toen ik haar vroeg wat ze jongeren van nu wil meegeven, zei ze dit:
"Gebruik de middelen die er nu zijn op een goede manier. Alles is anders. De wereld draait sneller. Maar wees lief voor elkaar. En voor jezelf."
Ze weet nog altijd ieders naam en maakt met iedereen een praatje.
Als kind zag ik haar als vrijwilliger werken bij De Zonnebloem.
Ze hoefde het me nooit te vertellen, ik voelde het.
Dat zorgen voor een ander een vorm van vrijheid en liefde is.
Lees ook: Waarom het nog steeds belangrijk is om vrijheid te vieren
Waarom dit verhaal?
Omdat vrijheid niet alleen iets is wat we vieren op 5 mei.
Het is ook iets wat we doorgeven. In verhalen. In gebaren. In hoe we met elkaar omgaan.
Mijn oma, Ank van der Lelie-Steur, gaf mij die vrijheid. En ik hoop dat haar verhaal jou ook inspireert.
PS: Lach veel en vaak. Met jezelf, maar vooral met anderen.
Liefs, mijn lieve oma.
Mei is een maand van herdenken, vieren én nadenken.
Op 4 mei staan we stil bij de mensen die hun leven gaven voor onze vrijheid.
Op 5 mei vieren we dat we in een land leven waar je mag zijn wie je bent.
Maar vrijheid is meer dan twee data op de kalender.
Het is voelen dat je mag kiezen.
Dat je jezelf mag zijn.
Dat je fouten mag maken en opnieuw mag beginnen.
Voor de een betekent vrijheid: opkomen voor je mening.
Voor de ander: eindelijk durven studeren wat je echt leuk vindt.
Of gewoon: jezelf kleden zoals je wil, zonder commentaar.
Lees ook:
Het verhaal van Karim Amghar – over jezelf serieus nemen, ook als de wereld dat niet doet
Soms voelt vrijheid nog ver weg. Als je klem zit tussen verwachtingen, prestatiedruk of systemen waarin je je niet thuisvoelt.
Toch begint vrijheid vaak in het klein: in keuzes, gesprekken, en momenten waarop je denkt: dit doe ik echt voor mezelf en voelt goed.
Deze maand delen we verhalen van jongeren die laten zien hoe zij omgaan met vrijheid – in studie, werk, relaties of keuzes die niemand ziet.
Lees ook:
Wat oma (85) ons leert over vrijheid – en waarom dat nu nog steeds raakt
Want vrijheid is niet vanzelfsprekend.
En juist daarom is het belangrijk om erbij stil te staan.
Klik hier voor meer verhalen over vrijheid en keuzes.
"Laat me mijn werk maar gewoon vertellen."
Dat zei regisseur Will Koopman toen ze als jonge vrouw auditie deed voor de Nederlandse Filmacademie.
Wat ze er niet bij zei?
Ze had nog helemaal geen werk.
In plaats van op te geven, blufte ze zich door de toelatingscommissie heen.
Ze vertelde een verhaal over een konijn, een fietser en kernenergie — met zoveel overtuiging dat ze werd aangenomen.
Lees ook: Vrouwelijke rolmodellen: levenslessen die inspireren.
Will Koopman – inmiddels bekend van series als Gooische Vrouwen, Oogappels en Neem me mee – liet zien: je hoeft niet altijd een perfect cv, een portfolio of alle antwoorden te hebben om ergens te beginnen.
Soms is lef genoeg.
Durven geloven in wat er kán zijn, ook als het er nog niet is.
Wat we kunnen leren van Will?
Dat kansen niet altijd wachten tot je er "klaar voor" bent.
Soms is bluffen, vertrouwen hebben in jezelf.
Lees ook: Van onderadvisering naar onderwijspionier – het inspirerende verhaal van Karim Amghar
Dus als je twijfelt of je goed genoeg bent voor die studie, stage, baan of droom: misschien ben je wel precies wat ze zoeken.
Zolang je zelf durft te geloven dat je er mag zijn.
Meer inspirerende verhalen? Klik hier.
Na een dag vol vrijmarkten, festivals en feesten ziet de stad eruit alsof er een oranje bom ontploft is. 🍟🥤🍻🧻
Gelukkig zijn er de helden die ervoor zorgen dat de stad weer leefbaar wordt: schoonmakers. Zij staan vroeg op, werken keihard – en maken onze vrijheid zichtbaar.
👉 In totaal is er in Amsterdam dit jaar ruim 500.000 kilo afval opgehaald na Koningsdag.
👉 Meer dan 700 schoonmakers en tientallen veegmachines zijn ingezet om de stad schoon te maken.
Waarom dit belangrijk is? Omdat vrijheid niet alleen gaat over feesten, maar ook over verantwoordelijkheid nemen voor wat we achterlaten. En omdat respect voor mensen die zorgen, bouwen en herstellen óók hoort bij een vrije samenleving. 🧡
💬 Dus de volgende keer dat je over een schone straat loopt: weet wie daarvoor zorgt.
Bekijk hier een filmpje over de schoonmaakklus.
📲 Meer inspirerende verhalen? Klik hier.
Dat maakte het kabinet deze maand bekend in de Voorjaarsnota 2025. Een historische stap, noemen jongerenorganisaties het. En terecht.
Vanaf 1 januari 2027 krijgen jongeren tussen de 16 en 20 jaar flink meer betaald.
De grootste stijging is voor 18- en 19-jarigen: zij gaan er maar liefst 25% op vooruit. Ook 20-jarigen krijgen een loonsverhoging van 9,4%. Voor jongere leeftijden komt er ook extra bij, in totaal gemiddeld zo’n 20% stijging.
Waarom dit zo belangrijk is
Tot nu toe kregen jongeren onder de 21 minder betaald voor precies hetzelfde werk als hun oudere collega’s. Denk aan de horeca, supermarkt, logistiek of zorg – banen waarin jongeren vaak het fundament vormen.
FNV Young & United streed er al jaren voor. Met verhalen, persoonlijke ervaringen, handtekeningen en acties. En dat heeft z’n uitwerking gehad.
Deze loonsverhoging is dus niet alleen een financiële meevaller. Het is ook een symbool.
Een teken dat jongeren wél gehoord worden. En dat collectieve actie wérkt.
Wat betekent dit voor jou?
- Werk je straks als 18-jarige? Dan verdien je aanzienlijk meer.
- Ga je nu al aan de slag? Dan weet je: jouw werk is waardevol, ook al wordt het nu nog niet altijd zo betaald.
- En misschien denk je: als jongeren écht samen iets willen veranderen… dan kan het dus gewoon.
Waarom doe je wat je doet?
Misschien werk je om je studie te kunnen betalen. Of omdat je je onafhankelijk wil voelen.
Of misschien wel omdat je ergens in gelooft.
Wat je reden ook is: dit nieuws laat zien dat jouw inzet ertoe doet.
Altijd op de hoogte blijven? Klik hier.
Nieuwe vrienden maken voelt soms alsof je moet uitleggen dat je een puppy wil als volwassene. Schattig? Ja. Maar ook: raar. Onhandig. Je hoort het niet te hoeven zeggen.
In een open video op Instagram vertelde ze dat ze zich soms alleen voelt. Dat ze op haar dertigste merkte dat ze behoefte had aan nieuwe, échte vriendschappen. Geen oppervlakkig “hoe is het?” op een feestje, maar mensen om echt mee te connecten. Te praten. Stil te zijn. Gewoon, samen zijn.
“Het is best gek om op je dertigste vrienden te zoeken. Niemand doet dat eigenlijk.”
Maar Bobbie wél. En het ontplofte. Honderden berichten. Mensen die zichzelf herkenden.
Mensen die óók dachten dat ze de enige waren.
Lees ook: Margriet Taams: “Omring je met de juiste mensen en blijf investeren in ontwikkeling”
Waarom dit zo raakt
Omdat het herkenbaar is. Of je nou 20, 25 of 30 bent – je kunt je eenzaam voelen. Ook al heb je mensen om je heen. Ook al zit je WhatsApp vol.
Vriendschap is niet vanzelfsprekend. En het voelt kwetsbaar om te zeggen: “Ik mis het.”
Maar Bobbie deed het. En juist dat maakt het sterk.
Lees ook: Vrouwelijke rolmodellen: het lef om anders te zijn
Wat jij hieraan hebt?
Misschien voel je je soms ook alleen. Misschien wil jij ook iemand leren kennen buiten je studie, werk of kring.
Laat Bobbie’s verhaal dan het duwtje zijn om er iets mee te doen.
Stuur dat bericht. Maak die afspraak.
Of… doe het gewoon net als Bobbie: zeg het hardop.
Meer inspiratie opdoen? Klik hier.
“Niemand wordt vrolijk van een vieze keuken. Dus dan ruim ik ‘m wel op.”
Het klinkt simpel, maar voor Anna Dobber is het een levensmotto geworden.
Waar de meeste TikTokkers dansjes doen of hun outfits laten zien, staat Anna met rubberhandschoenen aan keukenkastjes te boenen. Ze biedt studenten aan om hun huis gratis schoon te maken – en neemt haar volgers daarin mee.
En het werkt. Inmiddels kijken honderdduizenden jongeren mee hoe ze muren schrobt en vuilniszakken wegsleept. Ze gelooft dat geven zonder iets terug te verwachten, de wereld een beetje beter maakt.
Een missie zonder schoonheidsprijs
“Ik merkte dat studenten vaak geen tijd, zin of energie hebben om hun huis op orde te krijgen. Dus dacht ik: wat nou als ik dat gewoon gratis doe?”
Wat begon als een wild idee, groeide uit tot een TikTok-serie met een trouwe fanbase. Anna’s kracht? Ze combineert droge humor met een flinke dosis empathie. Ze veroordeelt niet. Ze helpt. En ze doet dat met zoveel overtuiging dat je bijna zin krijgt om zelf je badkamer te poetsen.
Waarom doet ze wat ze doet?
Omdat ze wil laten zien dat we niet altijd iets terug hoeven te verwachten voor wat we geven. “Iedereen heeft iets te bieden,” zegt ze. “Bij mij is dat een sopje. Bij een ander misschien een luisterend oor, een lift naar huis of gewoon een glimlach op straat.”
TikTok als podium voor betekenis
In een wereld waarin het soms voelt alsof alles om geld, prestatie of perfectie draait, laat Anna zien dat het ook anders kan. Met een schoonmaakdoekje in de hand en een groot hart op de juiste plek.
Dus: wil jij weten wat jou drijft? Of zoek je inspiratie om iets kleins te doen dat groots aanvoelt?
Laat je verrassen door Anna Dobber. Want soms begint betekenisvol leven gewoon bij een schone gootsteen.
Meer inspiratie opdoen? Klik hier.
Volgens recent onderzoek (Trouw, 2024) noemt bijna een derde van de Nederlandse jongeren zichzelf religieus. Voor het eerst zijn zij geloviger dan de generatie vóór hen. En dat roept een belangrijke vraag op: waarom?
Onrust als beweegreden
We leven in een tijd van oorlogen, klimaatstress, woningnood en prestatiedruk. Jongeren groeien op in een wereld die constant beweegt – en niet altijd de goede kant op.
In die onrust zoeken we iets wat wél vaststaat. Iets dat rust geeft. Ritme en richting.
“Geloof is voor mij een plek om te landen,” zegt een 22-jarige student.
“Niet per se in een religieus gebouw, maar in mijn hoofd.”
Geloof als krachtbron
In een NOS -reel uit 2024 vertellen verschillende spelers van het Nederlands elftal over hun geloof. De helft van het team is openlijk religieus.
Bidden voor een wedstrijd. Dankbaar zijn. Vertrouwen hebben.
Zelfs aan de top blijkt geloof een manier om staande te blijven.
Niet traditioneel, wel betekenisvol
De nieuwe generatie gelooft niet per se binnen traditionele kaders – maar wel bewust.
Of dat nou via islam, christendom, meditatie of spiritualiteit is: jongeren zoeken verbinding. Met zichzelf en met iets groters.
En met Pasen als moment van rust, hoop of herstart, is het niet gek dat zingeving weer meer ruimte krijgt.
Wil je meer lezen over jongeren & zingeving? Klik hier.
Zangeres Froukje Veenstra, bekend van nummers als Groter dan ik en Als ik God was, maakte recent een opvallende keuze: ze neemt tijdelijk afstand van het podium en loopt stage bij campagnebureau BKB.
Waarom deze switch?
Na jaren vol optredens, tours en successen voelde Froukje de behoefte naar iets anders. In een interview met LINDA zegt ze:
“Ik miste wat zingeving en verbreding. Zo kwam ik terecht bij BKB.”
Waar ze eerst haar creativiteit kwijt kon in muziek, zocht ze nu naar een andere manier om betrokken te zijn bij de wereld om haar heen. Werken in een team, bijdragen aan maatschappelijke campagnes en uit haar bubbel stappen – dat bleek precies wat ze nodig had.
Van spotlight naar samenwerken achter de schermen
Froukje draait mee in het team, leert van de praktijk en vindt het verfrissend om in een omgeving te werken waar niet alles om haar draait.
Ze vertelt dat het soms zoeken is naar balans:
🎶 Van onregelmatige artiestendagen naar een vaste werkstructuur.
💬 Van persoonlijke teksten schrijven naar samenwerken aan bredere verhalen.
🎤 Van op het podium staan naar een ondersteunende rol achter de schermen.
Maar juist die ommekeer lijkt haar goed te doen.
Een reminder: het is oké om van richting te veranderen
In een wereld waarin ‘succes’ vaak gelijkstaat aan altijd doorgaan, is Froukje’s keuze opvallend én belangrijk. Ze laat zien dat persoonlijke groei niet alleen zit in groter, beter of bekender worden – maar ook in vertragen, verbreden en jezelf opnieuw uitdagen.
“Ik ben heel blij dat ik deze stap heb gezet,” zei ze eerder bij BKB.
Ze werkt ondertussen wel door aan nieuwe muziek.
Je mag opnieuw beginnen
Froukje laat met haar stage zien dat je als jonge maker of professional niet in één hokje hoeft te blijven. Dat je opnieuw mag beginnen. Pauze mag nemen. Nieuwsgierig mag blijven.
Of zoals ze zingt in Niets tussen:
“Even niets tussen mij en het leven.”
Meer lezen over jonge makers en inspirerende keuzes? Klik hier.