Fred Willemsen-Guldemeester: “Financiële armoede heeft mij gevormd, maar ik kijk vooral naar wat wel kan”

Esther van der Lelie
financiele armoede
18 november 2026

Als jongen verzon Fred Willemsen-Guldemeester verhalen over het universum. Nu, op zijn vijfenveertigste, gebruikt hij theater in zijn werk als coach. Over zijn creativiteit vertelt hij graag. Dat hij een tijd moest rondkomen van vijftien euro per week, hield hij lang voor zich. Waarom hij daar niet open over was, vertelt hij in dit interview over Waarom doe je wat je doet?

Waarom doe jij wat je doet?


“Vanuit Welkompassie coach mensen één op één en in groepen op het vlak van persoonlijk leiderschap, vanuit zachtheid. Als jongetje was ik rustig, wat stiller, vaak wat meer op de achtergrond. Inmiddels weet ik dat daar mijn kracht zit, in mijn rust en mijn stilte. Bij mij komen mensen die al het nodige aan persoonlijke ontwikkeling hebben gedaan en die het avontuur weer aan willen gaan, zonder meteen te weten waar het naartoe gaat leiden. Meer vanuit de vragen ‘Wat kan ik nog meer in mezelf ontdekken?’,  ‘Wat speelt er?’, ‘Wat ligt er en wat mag naar boven komen?’”

Wat vond je als kind leuk om te doen?


“Ik ben opgegroeid in Arnhem. Ik vond het heel leuk om mezelf te verliezen in boeken en verhalen. Met mijn zusje en mijn opa en oma ging ik de bossen in. Kijken wat er allemaal groeit, wat er allemaal leeft. En dan de sterren en de maan. Wat hangt daar allemaal in dat grote universum? Ik vond het vooral mooi om gewoon te kijken en daar verhalen bij te verzinnen.

Op de basisschool kwamen een keer mensen van een theater langs. We mochten verhaaltjes schrijven. Daarna gingen we naar het theater en daar lieten ze een paar van die verhalen zien. Mijn verhaal zat erbij. Waar het over ging, weet ik niet meer, maar die beleving weet ik nog wel. Ik heb later zelf een stuk geschreven en dat samen met klasgenoten opgevoerd voor de school.”

Hoe was jouw jeugd?


“Wat al vroeg indruk op mij maakte was dat mijn ouders mij vlak voordat ik naar de kleuterklas ging vertelden dat Sinterklaas niet bestond. Simpelweg omdat er geen geld was voor cadeautjes. Ik moet zeggen dat ik het ‘geheim’ van Sint al zelf een beetje had ontdekt in het buurthuis, waar de Sinterklazen zich altijd omkleedden. Mijn ouders vertelden het me ook omdat ik in een klas kwam waar de kinderen nog wel het Sint-verhaal geloofden, zodat ik het niet zou verklappen.

Die ene zin zette zich bij mij om in het ontzorgen van mijn ouders. Ik wilde hen niet tot last zijn. Sommige dingen vertelde ik niet. Ik ben heel erg meegaand geweest. Gewoon helpen, dingen oplossen, zelf oplossen vooral. En dat heb ik heel lang volgehouden.

Mijn vader werd gezien als de creatieveling, de kunstzinnige. Ook mijn moeder zie ik echt als creatief. Hoe kom je aan fatsoenlijke maaltijden als er weinig geld is? We hebben nooit honger gehad. Ook qua kleding zagen we er altijd verzorgd en netjes uit. Daar heb je ook een dosis creativiteit voor nodig.”

Hoe verliep jouw weg op school?

“Na de lagere school ging ik naar de havo. Daar koos ik voor een pakket met wiskunde B, scheikunde, natuurkunde en daarnaast handvaardigheid. Die keuze heb ik zelf gemaakt. Het was een combi van Iets creatiefs en iets met structuur en logica, daar houd ik allebei van. Ik ronde de havo goed af.

Daarna wilde ik naar de kunstacademie. Mijn ouders stonden niet achter die keuze. Als ik mijn hart had gevolgd, was ik daarheen gegaan. Als ik nu terugkijk, was ik er echt nog niet klaar voor.”

Fred ging wel grafische vormgeving studeren en haalde zijn diploma. “Die opleiding was vooral gericht op reclame en commercie en dat paste niet echt bij mij. Ik wilde niet werken in de reclamewereld en koos voor de horeca.”

Wanneer kwam het coachen op je pad?


“Na school werkte ik dus eerst in de horeca. Onder meer als assistent-kok in een lunchroom. In 2004 stopte ik met mijn werk in de horeca en verhuisde ik naar Leiden. Mijn toenmalige partner liep stage in Amsterdam en we gingen ieder jaar richting de Bollenstreek, naar zijn familie. Toen dachten we, laten we ook daar gaan wonen. Het werd Leiden. Dat was wel een spannende stap. Je komt op een nieuwe plek en je moet een nieuw leven opbouwen. Dan zoek je werk, omdat je ook geld moet verdienen. Dat was, gezien mijn verleden, mijn eerste prioriteit.

Ik kwam bij een zorgverzekeraar terecht. Eerst deed ik daar administratief werk. Later volgde de klantenservice. Binnen drie maanden werkte ik nieuwe collega’s in. Ik wilde hen op hun gemak stellen en hielp met vragen als ‘Waar vind je de informatie?’ of ‘Hoe gebruik je dat systeem?’. Wat ik toen eigenlijk al deed, was kijken hoe een medewerker echt contact kon maken met de klant. Onbewust was ik toen al aan het coachen.”

Welke rol speelde geld in je werkende leven?

“Ik heb achttien jaar bij de zorgverzekeraar gewerkt. Ik had het naar mijn zin, maar bleef ook uit behoefte aan veiligheid en zekerheid. Ik kende de organisatie, de mensen. Ik wilde meer doen met het helpen van mensen. Alleen, die stap zetten, niet wetende hoe het dan gaat met je inkomen, was erg spannend voor mij.

Er is een periode geweest dat ik van vijftien euro in de week moest rondkomen. Het lukte me zonder dat de buitenwereld het merkte. Ik wist toen niet waar ik met mijn verhaal heen kon gaan. Of dat ik iemand om hulp kon vragen. Ik durfde überhaupt niet met dat verhaal naar buiten te treden. Dat is iets wat ik heel lang in stilte heb gedragen.”


Wanneer dacht je: nu wil ik het anders?


“Als er iets misging of een gesprek niet lekker liep, zocht ik het bij mezelf. Wat had ik anders kunnen doen? Toen er op een gegeven moment onenigheid was op de afdeling, zag ik in dat de reden niet altijd bij mij lag. Dat was voor mij de aanleiding om een NLP-opleiding te gaan doen. Die opleiding opende mijn ogen. Ik realiseerde dat ik mezelf heel lang op een lagere plek heb gezet. Die ene opmerking van mijn ouders over geld en het zelf ervaren van financiële armoede waren hier debet aan. Ik mocht mezelf best meer op de voorgrond zetten en gaan staan voor wat ik wil.

Ik ontdekte welke overtuigingen me tegenhouden of juist vooruithelpen om iets te doen. Dat merkte ik ook bij het toneelspelen, wat ik nog steeds doe. Als iemand iets doet wat je zelf graag zou willen kunnen, dan zit dat ergens ook in je. Ik zou mezelf bijvoorbeeld eerder introvert noemen, terwijl ik ook heel extravert kan zijn. Het is maar net wat je een podium wil geven.

Wat ik belangrijk vind, is te doorzien dat je bepaald gedrag ooit hebt ontwikkeld omdat het je heeft geholpen. Dan gaat het er voor mij om dat ik me op zo’n moment afvraag: wat gebeurt er nu? Waar wil ik naartoe? Helpt het me om te doen wat ik altijd deed, of past iets anders nu beter?”

Vanuit zijn coachingsrol bij de zorgverzekeraar, startte Fred In 2021 zijn eigen coachpraktijk Welkompassie.

Wat wil je anderen meegeven?

“Blijf nieuwsgierig, stel vragen. Je weet niet welk verhaal er achter iemand schuilgaat, wat iemand meegemaakt heeft. Ook iemand die er heel succesvol en rijk uitziet. En kijk naar wat er wél mogelijk is. Bijvoorbeeld als ik kostuums maak voor de toneel vereniging, waar ik lid van ben, kijk ik wat ik zelf nog aan materiaal in huis heb. Of ik ga naar de kringloop. Zo kun je ook met weinig geld iets moois neerzetten.

Ook in jezelf kun je nog van alles ontdekken. Zo heb ik het creatieve, het schilderen, het theater, in mijn onderneming kunnen stoppen. Op mijn manier. Persoonlijke ontwikkeling kan ook luchtig en speels. Kijk gewoon wat bij jou past.”

Meer lezen over Fred en Welkompassie? Klik hier.

Spreekt dit verhaal jou aan? Wil je contact of werk?
Neem contact met ons op via dit contactformulier.