Door de jaren heen hebben we een aantal inspirerende interviews gepubliceerd met daadkrachtige ondernemers en ondernemende personen. Veel van hen spraken over hun voorbeeld en de rol die deze persoon heeft gespeeld op weg naar hun doel. Deze week staat ons platform in het teken van rolmodellen/ voorbeelden en is het een mooi moment om deze verhalen nogmaals in het licht te zetten! Hieronder drie voorbeelden.

  1. Boris Beekink: "Mijn opa was mijn eerste leermeester"

“Bij mijn moeder was altijd alles fijn, bij mijn vader minder. Daar was het niet zo goed geregeld, waardoor ik als kind van alles meemaakte.” Die ervaringen zorgden ervoor dat Boris als kleine jongen zich snel liet ‘opfokken’ en vaak in de problemen terechtkwam. Het was beter voor hem om het speciaal onderwijs te volgen.

“Daarnaast hadden wij het altijd financieel moeilijk. Van jongs af aan is hierdoor de drive ontstaan om hard te werken en geld te verdienen.” Vaak kookte hij om zijn moeder in huis te helpen. “Dat deed ik dan samen met mijn opa die vanaf de scheiding de rol van mijn vader heeft overgenomen. Hij leerde mij alles wat ik moest weten en ik ontwikkelde een passie voor koken. Ik was vastberaden: ik word kok. Mijn opa was mijn eerste leermeester.”

Het leven loopt niet altijd zoals je verwacht. Boris Beekink (24) had zijn passie al vroeg gevonden, maar was genoodzaakt daarmee te stoppen. Het verhaal van Boris laat zien hoe alles altijd op z’n pootjes terecht komt, zolang je er maar voor gaat.

2. Marlou Duchâteau: “Babette Porcelijn is mijn nummer 1 inspiratiebron"

"Ik heb haar pas voor het eerst ontmoet en ze was precies zoals ze overkomt op sociale media, heerlijk! Ik vind het fascinerend hoe zij een groot wetenschappelijk feit terug kan brengen naar wat jij eraan kan doen en wat de maatschappij eraan kan doen. Daarnaast is mijn moeder uiteraard mijn allergrootste voorbeeld. En ik ben blij dat ik haar middels de natuur bij mij kan houden. Ook mijn opa is een groot voorbeeld. Hij is nu 89 en net na het overlijden van zijn dochter verloor hij ook zijn vrouw. Ondanks dat hij alleen is komen te staan, zorgt hij heel goed voor zichzelf. Hij blijft altijd bewegen en naar zijn tuintje gegaan. Ik denk dat dat hem zo veerkrachtig en sterk maakt. Als ik zo oud mag worden als hij, dan mag ik in mijn handjes knijpen.”

Vrijwilligers bij de jonge klimaatbeweging omschrijven Marlou Duchâteau als iemand die je uitdaagt om de discussie aan te gaan. “Ik ben oprecht nieuwsgierig naar hoe een ander naar dezelfde wereld kijkt als ik. En ik vind het ook belangrijk om in een discussie in verbinding te blijven met elkaar. ”Marlou werkt inmiddels als freelance-duurzaamheidsconsultant, waarin zij dagelijks bedrijven helpt verduurzamen. Hoe is ze daar uitgekomen? En waarom doet ze wat ze doet?  “Dat ik structureel bij kan dragen aan de verduurzaming van bijvoorbeeld de bouwsector door zaken meetbaarder te maken, is me heel dierbaar.”

3. Gavin Raaijen: "Mijn moeder is een belangrijke rode draad in mijn leven"

“Ik heb altijd een hele goede band met haar gehad. Zij heeft me meegegeven: je kunt beter spijt hebben van wat je wél hebt gedaan, dan van wat je niet hebt gedaan. In 2018 zat ik een periode thuis, ik was inmiddels getrouwd en we hadden twee kinderen. We hadden net een nieuwbouwhuis gekocht, maar in dezelfde periode werd mijn moeder ernstig ziek. Zodra we het huis betrokken, voelde het niet goed meer. Je zou euforie moeten voelen, maar door haar ziekte en later overlijden zat er een soort smet op het huis. Tot overmaat van ramp raakte mijn vrouw ook nog werkeloos. Tja, en toen zaten we ineens allebei thuis. Wat nu? We keken in die tijd vaak naar filmpjes van The Bucketlist Family op YouTube die met hun gezin de hele wereld over reizen. De twijfel sloeg toe. Eigenlijk was dat ook een droom van ons en ik wilde graag naleven wat mijn moeder me altijd op het hart heeft gedrukt. Alsof het zo had moeten zijn kregen we in die periode een briefje in de brievenbus van mensen die dolgraag ons huis wilden kopen. Dat lieten we ons geen twee keer zeggen. We hebben alles verkocht en gingen onze droom achterna.”

Gavin is naast zijn baan bij ruim veertigduizend volgers op TikTok ook bekend als de cleanfluencer Gavin Cleany.  Gavin Raaijen (1987) vertelt over wat hem drijft, wat zijn dromen zijn, hoe het is om die soms helemaal te moeten laten gaan en opnieuw te beginnen en deelt graag zijn geleerde lessen.

Ben je benieuwd geworden naar het hele verhaal van deze ondernemers, of naar de vele andere verhalen op ons platform? Klik hier!

Op haar 52ste, en na een afwisselende carrière, herinnerde Herma’s vriend haar aan haar droom om privédetective te worden. Ze besloot haar roer om te gooien. Herma werd in één klap bekend. "In de afgelopen tijd komen er steeds meer vrouwelijke rechercheurs bij, maar acht jaar geleden was ik daar redelijk uniek in. Bovendien koos ik voor zichtbaarheid. Waar veel vrouwelijke rechercheurs werkten op de achtergrond, werkte ik op de voorgrond. Ik wil mensen het gevoel geven dat ze er niet alleen voor staan."

Opgroeien in een ondernemersgezin

"Ik ben een dochter van twee ondernemers, mijn ouders hadden allebei een eigen bedrijf. Ze waren altijd aan het werk. Mijn moeder was erg bedreven in sales en was daar ook heel erg goed in. Ze is nu begin tachtig en is nog steeds actief ondernemer. Mijn vader zat in de paardenhandel en had daarnaast een keurslagerij.

Toen ik opgroeide, wilde ik absoluut niet ook ondernemer worden, omdat mijn ouders er vaak niet waren. Ik ben opgegroeid in Twente en in mijn jeugd bemiddelde ik regelmatig tussen mijn ruziënde ouders. Mijn moeder was atheïst en mijn vader was gelovig. Ik heb jong geleerd om diplomatiek te zijn, maar het was niet fijn om tussen hen in te staan."

Geen fan van hiërarchie en het schoolse

"Tijdens mijn middelbare school had ik een hekel aan studeren maar wel een goede band met de klasgenootjes. In de pauzes was ik bij de jongens aan tafel te vinden, want die hadden interessantere verhalen. Studeren wilde ik echt niet. De hiërarchie van het schoolse, stond me tegen.  Toen ik later niet meer hoefde te leren, toen vond ik het geweldig om kennis op te doen."

Voorbeelden om naar op te kijken

"Qua dansen had ik John Travolta als voorbeeld. Daarnaast keek ik op naar mijn turnlerares. In die tijd turnde ik op hoog niveau. Ik deed echt alles voor haar en kreeg support en steun terug."

Van de mode tot aan het verzekeringswezen

"Ik wilde in Arnhem de hospitality-opleiding gaan volgen. Ik voelde dat het op mijn lijf geschreven was, maar mijn vader was het daar niet mee eens. Hij wilde vooral dat ik ging werken. Zo begon ik als bij-baantje in een speelgoedwinkel en modezaak. De eigenaar van die winkel was zo gek als een deur en daar heb ik met zoveel plezier gewerkt. Daarna volgde ik de kappersopleiding, omdat ik een vak wilde leren. Na een turnongeluk kon ik dat werk niet meer doen. Daarna ging ik aan de slag in de mode. Van deze directeur heb ik geleerd dat wanneer je je zelf niet kietelt, je nooit gekieteld wordt. Daar werkte ik onder andere als inkoper en kreeg later een eigen modezaak. Interne diefstal van mijn compagnon maakte daar een vroegtijdig einde aan. Na de mode kwam ik in de financiële wereld terecht, in het bank- en verzekeringswezen. Dat werk heb ik 20 jaar gedaan. Ik werkte als teamleider met leuke teams en heb aan die tijd meerdere vriendinnen overgehouden. Bovendien heb ik van alle studies die ik maar mocht volgen, het diploma behaald."

De stap naar privédetective

"Op een gegeven moment werd ik min of meer een klokkenluider. Vanuit mijn rechtvaardigheidsgevoel. De situatie bij mijn werkgever was niet meer houdbaar. Mijn beste vriend herinnerde me aan mijn droom om privédetective te worden. Ik zei: ‘ik ben 52, kan dat nog wel? Waarop hij antwoordde: ‘je kunt alles worden wat je wil’. Hij leeft iedere dag alsof het zijn laatste dag is en maakt er echt een feestje van. Ik heb van hem geleerd om te gaan voor wat ik leuk vind en om van iedere dag te genieten."

Recherchebureau Incognito

Inmiddels is Herma een gevestigd privédetective. Vanuit haar Recherchebureau Incognito is opereert ze met haar team wereldwijd. Met een specialisatie in particulier- en zakelijke onderzoeken en erkend door het Ministerie van Veiligheid en Justitie. Ze heeft met diverse zaken landelijke bekendheid gekregen. Verder heeft Herma in 2020 een internationale prijs behaald in Londen. En geeft ze lezingen op middelbare scholen, Universiteiten en netwerkbijeenkomsten over haar vak. Waarbij ze duidelijk vertelt dat ze met veel meer andere zaken te maken heeft dan het overspel, waar de meeste mensen aan denken.

Herma’s drijfveren

"Als jong meisje had ik al een groot rechtvaardigheidsgevoel. Dat ben ik nooit kwijtgeraakt. Voor de mensen die ik nu help is het mijn doel om hun negatieve gevoel om te zetten in een positief gevoel. Dat ze er niet alleen voor staan. Dat ze mogen delen wat er speelt, om zo samen tot oplossingen te komen.
Het werk is zo gevarieerd, geen dag is hetzelfde, en naar elke zaak moet je anders kijken. De gesprekken die ik met mensen heb over wat hen overkomt, boeien me, en natuurlijk wil ik een oplossing voor hen vinden."

Advies aan jongeren

"Ik heb nu het mooiste vak wat er is. Dat gun ik iedereen. Wist je dat je zelfs op je 80ste nog mee kunt doen, bijvoorbeeld door ‘verdachten’ te schaduwen? In mijn omgeving word ik ook enorm gesteund, voel ik de trotsheid.
Mijn advies is dan ook: volg je hart en doe waar jij gelukkig van wordt. Ook als je niet zo heel jong meer bent, want leeftijd is geen belemmering. En als je het moeilijk vindt om te vinden waar jij blij van wordt, vraag dan om hulp en denk niet in onmogelijkheden.’

Wist je dat……

Meer informatie: Herma Kluin, info@recherchebureau-incognito.nl, https://www.recherchebureau-incognito.nl/

Foto: Patrick Lewis. Fotograaf uit Londen

Na het behalen van de master Strategic Management aan Tilburg University wist Boaz de Gruijter (22 jaar) nog niet precies wat hij voor werk wilde gaan doen. Maar hij wist wél dat dat hij liever op een operationele functie wilde starten. “Om te kunnen leren in de praktijk en alle processen op de werkvloer te kunnen doorvoelen. Daar heeft mijn vader me in geïnspireerd, om in de praktijk te leren en te zien wat hier de uitdagingen in zijn. Die functie heb ik gevonden bij Capriole.”

Wie ben jij?

“Ik denk dat ik een heel sociaal persoon ben. Ik heb een groot sociaal leven” trapt Boaz de Gruijter af.  “Mensen noemen me regelmatig creatief. Dat klopt ook wel. Ik deed vroeger veel aan theater en ik speelde gitaar in bandjes. Ik ben niet iemand die zich makkelijk op één taak richt. Ik ben vaak met veel dingen bezig en met allerlei mensen in contact. Ik ben snel enthousiast. Dat kan ook mijn valkuil zijn. Ik moet me er soms toe dwingen om iets af te maken en dan pas met het volgende door te gaan.”

Uit wat voor een gezin kom je?

“Ik heb twee broertjes. Eentje van 19 en eentje van 6 jaar. Die van 6 moest onlangs afzwemmen, heel leuk. Mijn ouders zijn gescheiden, maar we zijn heel goed met elkaar. Eén grote familie.”

Hoe herinner je de basis- en middelbare schooltijd?

“Als klein kind was ik altijd buiten aan het voetballen en haalde ik kattenkwaad uit. Het was een ontspannen tijd. Ik had veel vrienden en een leuke klas. Sommige jongens van toen spreek ik nog steeds. Mijn gehele schoolcarrière is vrij vlekkeloos verlopen. Op de HAVO zat ik in de theaterklas. We hadden een aantal uur extra per week gericht op theater dans en zang. Ik heb nu nog steeds het gevoel dat ik mezelf door deze lessen goed kan te presenteren. En samen met een vriend besprak ik nog niet zo lang geleden, om het theater spelen samen misschien weer te gaan oppakken.”

Waarom koos je voor een managementopleiding en niet voor het theater?

“Ik koos uiteindelijk het profiel economie en maatschappij met drama erbij. Toendertijd heb ik die keus niet heel rationeel gemaakt. Ik merkte vooral dat economie meer mijn interesse had dan biologie of scheikunde. Het was vooral een veilige keuze, denk ik. Een creatieve opleiding na mijn middelbare school tijd, voelde meer als een risico. Mijn ouders lieten me heel vrij, en nog steeds. Dus de keuze kwam echt vanuit mezelf. En de opleiding bedrijfskunde en daarna de master strategic management kwamen daaruit voort.”

Vertel eens over je werkende leven

“Ik heb een aantal jaar geleden stage gelopen bij Capriole en ben er nu in dienst. In mijn eerste baan zocht ik een aantal dingen: Allereerst wilde ik graag affiniteit hebben met het product of dienst en ik houd heel erg van koffie. Mijn moeder heeft vroeger een espressobar gehad en ik ben liefhebber van kwalitatief goed eten en drinken. Ik verdiep me de laatste tijd bijvoorbeeld ook in koken en wijn. Ik wist dat Capriole heel goede koffie maakt en ik vind het leuk dat ze dat naar de zakelijke markt proberen te brengen.
Ten tweede, zocht ik wat meer vrijheid in de functie. Omdat ze me bij Capriole al kenden, konden ze mij dat bieden.
 En tot slot wilde ik nieuwe dingen leren, want ik ben wel ambitieus. Met dit in mijn achterhoofd heb ik gekozen accountmanager new business te worden, een nieuwe rol binnen de organisatie.

Nu ben ik nog relatief veel op kantoor, omdat ik mensen intern beter wil leren kennen en de processen wil doorgronden. Maar ik ben soms ook dagen hele dagen onderweg; van koude acquisitie, mensen aan de deur iets proberen te verkopen tot investeren in lange termijn relaties. Ik probeer ook mee te denken aan plannen die ik later graag wil uitvoeren over wat aansluit bij de markt en ons merk. Zo denk ik na over: Wat heeft het bedrijf nodig? Wat heb ik nodig van de organisatie om te kunnen groeien? Het is een vrije rol en ik krijg veel ondersteuning bij vragen. Zodra ik een idee kan onderbouwen, krijg ik de kans om het uit te werken. Dus daar komt mijn creativiteit weer tot uiting.”

Wat zou je anderen willen meegeven?


“Waar ik tegenaan liep is dat ik veel factoren zwaar liet wegen bij het maken van een keuze voor een baan. Je kunt je best veel druk opleggen om te worden wat je studeert, maar dat hoeft helemaal niet. Dus ik zeg: ga af op wat goed voelt, probeer het gewoon. Natuurlijk kun je rationeel een overzicht maken van waar je op aangaat, om het maken van de keuze wat overzichtelijker te maken voor jezelf. Maar zeker als je met meerdere partijen in gesprek bent, is gevoel heel belangrijk.”

Waar zie jij jezelf over 5 jaar?

“Ik vind het een moeilijke vraag om te beantwoorden. Als ik uitdaging heb, ben ik gelukkig. Ik voel enthousiasme bij het idee om een team aan te sturen en van daaruit nieuwe ideeën te bedenken. In de koffie zie ik dat zeker gebeuren en bij Capriole zie ik genoeg mogelijkheden. Ik heb mijn scriptie geschreven over medewerkersbetrokkenheid in kleine organisaties. Medewerkers zijn vaak loyaler aan een kleinere organisatie. Dat is hier ook zo. Ik vind kleine organisaties gewoon heel leuk, omdat er zoveel uitdagingen liggen en er vaak veel verbeteringen te maken zijn. En dan is het superleuk om met een betrokken team die verbeteringen te analyseren en op te lossen. Als ik dat hier kan blijven doen, dan zit ik hier waarschijnlijk over vijf jaar nog steeds.”

Vrijwilligers bij de jonge klimaatbeweging omschrijven Marlou Duchâteau als iemand die je uitdaagt om de discussie aan te gaan. “Ik ben oprecht nieuwsgierig naar hoe een ander naar dezelfde wereld kijkt als ik. En ik vind het ook belangrijk om in een discussie in verbinding te blijven met elkaar. ”Marlou werkt inmiddels als freelance-duurzaamheidsconsultant, waarin zij dagelijks bedrijven helpt verduurzamen. Hoe is ze daar uitgekomen? En waarom doet ze wat ze doet?  “Dat ik structureel bij kan dragen aan de verduurzaming van bijvoorbeeld de bouwsector door zaken meetbaarder te maken, is me heel dierbaar.”

Hoe was het eerste hoofdstuk uit jouw leven?

“Ik kom uit Sassenheim en ben in een gezin opgegroeid met een oudere en jongere broer. Nadat mijn broertje geboren was verhuisden we naar Kaageiland. Daar was niet veel. Het eiland bestaat uit twee boerderijen, wat mensen en een pont. Op de Buitenkaag stond mijn eerste basisschool. Mijn vader was in die tijd commercieel en operationeel manager bij een softwarebedrijf en werd later zelfstandig als financieel adviseur. Mijn moeder gaf met veel plezier les op een basisschool en zag daarom al gauw dat ik waarschijnlijk dyslexie had en extra hulp nodig had met leren. Dit was een van de redenen waarom ik uiteindelijk naar een andere basisschool ben gegaan.

Ook op de middelbare school ben ik van scholen gewisseld. Dit had steeds andere redenen, maar ik weet nog goed dat ik in die tijd veel met mijn moeder samen leerde. Zij las dan stukken voor en zo kon ik de stof beter tot me nemen. Mijn ouders hebben ervoor gezorgd dat ik blij op mijn jeugd kan terugkijken. Ik speelde veel buiten met vrienden en zat maar weinig op de computer.”

Wist je altijd al dat je duurzaamheidsadviseur wilde worden?

“Als 18-jarige wist ik absoluut niet wat ik wilde worden. Dus toen ik een studie moest gaan kiezen ben ik gaan kijken naar waar ik goed in ben en wat ik leuk vind om te doen. Ik vertelde aan een oom dat ik plannen en organiseren leuk vond, waarop hij zei: ‘Moet je dan niet eens naar de opleiding Logistiek & Economie gaan kijken?’ Mijn moeder zei dat zo’n opleiding iets met vrachtwagens zou zijn en daarom niets voor mij, maar we zijn toch samen naar een open dag gegaan. Niet wetende dat het een schot in de roos was.

Sinds mijn vijfde ben ik lid van de waterscouting in Sassenheim. En op die open dag haalde een docent een voorbeeld aan van een aantal padvinders die op pad gingen. De voorste was een hele snelle jongen en achteraan liep een langzamere jongen met een zware rugzak. Die docent zette uiteen dat een manier om ervoor te zorgen dat de groep niet uit elkaar valt, is om de langzaamste vooraan te laten lopen. Maar hij voorspelde ook dat de snelste zou zeggen, ‘We kunnen toch veel sneller?’. Op zo’n moment zou een andere scout kunnen voorstellen om het gewicht van de rugzak te verdelen over de rest van de groep. Daar gaat deze studie over, over het optimaliseren van processen. In dit voorbeeld ging het over het verminderen van de tijd die nodig is voor het proces om van A naar B te komen. Deze manier van denken sprak mij zo sterk aan dat ik besloot de studie te gaan volgen.  Niet in Amsterdam, niet in Rotterdam, maar in het gezellige Breda, aan de NHTV.”

Hoe vond je tijdens je studie wat jou het meest interesseerde?

“Ik woonde in Breda voor het eerst zelfstandig. Ik stond iedere ochtend op met een lekker gebakken eitje en deed waar ik zin in had. Na ongeveer een half jaar zat ik ‘s avonds een keer futloos op de bank. Toen ging ik onderzoeken waarom ik niet zo lekker in mijn vel zat. Ik stuitte op de documentaire What the Health. Deze documentaire gaat over de invloed van dierlijke producten op mensen en op de wereld. Ik schrok zo dat ik de uitdaging aanging en een maand lang helemaal plantaardig at. Na die maand had ik mijn energie terug. Ik was verbaasd dat een goede keuze voor mijzelf, ook een goede keuze voor mens en milieu kon betekenen. Maar dagelijks meer duurzame keuzes maken bleek moeilijker dan gedacht. Achteraf is daar bij mij het zaadje gepland om mij te gaan verdiepen in hoe we supply chains kunnen verduurzamen en die kunnen meten op natuurlijke en sociale factoren, naast kosten en tijd.

In 2019 kregen we te horen dat bij mijn moeder kanker was ontdekt. Ik zat in het derde jaar van mijn opleiding en verhuisde terug naar huis om voor haar te zorgen en bij haar te zijn. Helaas was de ziekte te agressief en verloren wij haar een jaar later. Mijn moeder was echt een natuurmens. Naast haar werk als juf was ze altijd buiten bezig in de tuin, met weidevogelbescherming of met het vergroenen van het schoolplein. Toen ik haar verloor voelde ik heel sterk dat ik niet meer voor haar kon zorgen, maar nog wel voor moeder natuur. Uit die gedachte put ik veel rust en ook kracht om door te gaan.”

Hoe reageerde school op je ambitie om duurzaamheidsadviseur te worden?

“Toen ik na het overlijden van mijn moeder terugging naar de NHTV, had ik een concreet doel voor ogen: aan het einde van mijn schoolperiode wil ik mijn rugzak goed gevuld hebben om bedrijven te kunnen helpen met het verduurzamen van hun bedrijfsprocessen. Na het uitspreken van deze wens heeft de opleiding mij hier zo goed mogelijk in geholpen. Ik mocht bijvoorbeeld een minor circulaire economie gaan volgen in Eindhoven, waar ik leerde hoe we onze economie kunnen inrichten binnen de draagkracht van de aarde. Daar kwam ik voor het eerst in aanraking met gelijkgestemden: mensen die met passie en ambitie voor een groenere wereld gaan. Daarna liep ik stage bij een inkoopafdeling waar ik onderzocht hoe je duurzaam kunt inkopen. Tijdens mijn afstudeerstage onderzocht ik hoe je van een lineaire keten over kan stappen naar een circulaire keten. Met al deze ervaringen op zak studeerde ik af en ging ik de arbeidsmarkt op.”

Impact maken, hoe doe je dat?

“Kies een missie waar je energie van krijgt! In het begin probeerde ik op individueel niveau verandering teweeg te brengen, maar je stuit dan snel op weerstand en dat zuigt energie. Daarom ben ik het grootser gaan bekijken. Ik zag al snel dat je als individu invloed kunt uitoefenen op zowel de overheid en als op bedrijven. De overheid en het bedrijfsleven hebben op hun beurt ook weer een relatie met elkaar en ik wil graag de spil zijn daartussen. Bedrijven maken namelijk winst binnen de kaders van de wet. En als de kaders heel ruim zijn voor natuurvernietiging en mensen uitbuiting, dan moet je als bedrijf nu heel sterk in je schoenen staan om die ruimte niet te nemen. Hoe beter bedrijven weten wat de grenzen zijn en hoe concreter de overheid weet hoe zij die gezonde grenzen kan stellen, hoe sneller we een gezonde en veilige balans vinden met moeder natuur.

Ik dacht in eerste instantie dat ik als duurzaamheidsadviseur aan de slag zou gaan bij een bureau, maar ik zag dat deze bureaus erg op CO2 uitstoot gericht zijn. Dat vond ik in het brede plaatje van duurzaamheid te smal. En dus begon ik voor mezelf met mijn bedrijf CircuLean. Tegelijkertijd begon ik als bestuurslid bij de Jonge Klimaatbeweging. Ik had die groep jongeren erg nodig. Ik zocht gelijkgestemden die wilden meedenken over hoe we de verduurzaming van Nederland structureel kunnen aanpakken. Via dat dit netwerk kreeg ik ook mijn eerste klus. Impact maken is een proces van de lange adem, maar ik ben heel dankbaar dat ik nu op deze positie zit. Ik krijg de kans om in mijn huidige opdracht structureel bij te dragen aan de verduurzaming van de bouwsector door processen meetbaarder te maken. En ondertussen klopt het MKB ook voor advies en hulp bij me aan. Zij hebben niet dezelfde verplichtingen als grote bedrijven maar willen tóch vergroenen. Hoe tof is dat!”

Wie zijn jouw voorbeelden?

“Babette Porcelijn is mijn nummer 1 inspiratiebron. Ik heb haar pas voor het eerst ontmoet en ze was precies zoals ze overkomt op sociale media, heerlijk! Ik vind het fascinerend hoe zij een groot wetenschappelijk feit terug kan brengen naar wat jij eraan kan doen en wat de maatschappij eraan kan doen. Daarnaast is mijn moeder uiteraard mijn allergrootste voorbeeld. En ik ben blij dat ik haar middels de natuur bij mij kan houden. Ook mijn opa is een groot voorbeeld. Hij is nu 89 en net na het overlijden van zijn dochter verloor hij ook zijn vrouw. Ondanks dat hij alleen is komen te staan, zorgt hij heel goed voor zichzelf. Hij blijft altijd bewegen en naar zijn tuintje gegaan. Ik denk dat dat hem zo veerkrachtig en sterk maakt. Als ik zo oud mag worden als hij, dan mag ik in mijn handjes knijpen.”

Wat zou je, met het oog op de toekomst, willen delen met jongeren en andere ondernemende mensen?

‘Wat mij heeft geholpen om handvatten te geven aan mijn ‘impactstrategie’ is de ikigai methodiek. Dat is een Japanse methodiek waar je je keuzes aan kunt spiegelen. Je stelt jezelf 4 vragen: 1. Wat heeft de wereld nodig? 2. Waar ben je goed in? 3. Waar hou je van? 4. Waar krijg je voor betaald? Als je iets doet dat antwoord geeft op die vier vragen, is de kans groot dat je veel zingeving en geluk ervaart.

Met het invullen van ikigai begon ik altijd bij wat de wereld nodig heeft. Dat is wat mij betreft een gezonde balans tussen mens en milieu, maar je kunt er ook voor kiezen om een medicijn tegen kanker te vinden bijvoorbeeld. Daarna pel je ‘m verder af: welke talenten moet ik inzetten om dat probleem op te lossen, wat zijn de activiteiten waar ik van hou die hieraan bijdragen en hoe kan ik hiervoor betaald krijgen? Met deze methode kan je op jouw manier, op jouw pad belanden als echte impactmaker.

En: zoek gelijkgestemden. Zoek mensen die dezelfde missie nastreven als jij, dat heeft zo’n empowering effect. Het verlies van mijn moeder gaf me de boost om dit pad op te gaan, maar door mijn vangnet van vrienden en familie ben ik erop gebleven. Door de emotionele band met mijn moeder heb ik nu eenzelfde emotionele band met hoe het gaat met de planeet. Daardoor voel ik de passie heel sterk om de onbalans weer in balans te krijgen, maar daardoor voel ik tegenslagen ook intenser. Gelukkig heb ik een fijn vangnet van vrienden en familie die mij altijd weer gemoedelijk weten te stemmen. Daar ben ik onwijs dankbaar voor.”

Sara Snel is een positieve doorzetter. Als kind droomde ze ervan dolfijnentrainer te worden, maar kwam na school in recruitment terecht. Totdat een burn-out deze carrière beëindigde. Ze begon een zoektocht en ontdekte hoe ze als zelfstandig ondernemer beter haar talenten tot hun recht kan laten komen. In Oostenrijk. Waar ze gelukkig en gezond leeft.

“Ik ben altijd een doorzetter geweest”, antwoordt Sara Snel op de vraag ‘Wie ben jij?’. “Ik ben (te) positief, wil overal het goede van inzien. Lekker kletsen vind ik heerlijk, maar ben ook vaak op mijzelf, fijn mijn eigen ding doen. En ik ben gek op de bergen!”

Hoe was jouw jeugd?

“Ik heb een fijne jeugd gehad. Mijn moeder was heel attent, na school wachtte ze altijd met het ‘het kopje thee’ op mij. Mijn vader was wat meer op zichzelf, maar toen ik ouder werd haalde hij mij altijd op van feestjes bij vriendinnen of als ik bijvoorbeeld een bus had gemist. Ik heb twee oudere zussen en een broertje, dat leverde in huis veel drukte op. Samen met mijn broertje en drie buurjongens speelde ik veel buiten.”

Als puber veranderde de situatie. Sara vond het moeilijk om dingen zonder uitleg of onderbouwing aan te nemen. Ze wilde graag de logica van zaken inzien en vroeg net zolang door, totdat ze begreep wat er aan een onderwerp of ontwikkeling ten grondslag lag. Die vragen gingen ook over het geloof waarmee ze opgroeide. Dat bracht spanning tussen Sara en haar ouders.

Hoe verliep jouw schoolperiode?

“In basis heb ik leuke herinnering aan de basisschool in Emmeloord. Ik had er vriendinnetjes en kijk blij terug op de musical in groep 8. Het leren vond ik lastig. Ik ben meer een doener en haalde met de Cito-toets niet de resultaten die voldoende waren om naar de havo te gaan.”

Na de basisschool stapte Sara over naar vmbo-kader in Zwolle. Ze trof er een hechte klas en sloot fijne vriendschappen. Ook het leren ging beter, waardoor ze na twee jaar kon overstappen naar vmbo-tl. Helaas verliepen de twee jaar daar minder prettig. “Ik werd gepest, omdat ik een moedervlek op mijn gezicht had. Die moedervlek heb ik weg laten halen.” Ze vertelt dat het pesten achteraf een grotere impact op haar heeft gehad dan ze in eerste instantie dacht. Muziek was een afleiding. Sara was fan van One Direction en Justin Bieber. Vooral de song ‘love yourself’ luisterde ze graag, omdat het goed laat zien hoe belangrijk de liefde voor jezelf is.

Wist je welke vervolg opleiding je wilde gaan doen?

“Ik wilde naar de havo, richting economie wiskunde, maar daar was mijn examen wiskunde niet goed genoeg voor. Dat vak moest ik laten vallen, dan kon ik in ieder geval slagen voor tl. Daarna dacht ik aan een vervolg op de politieopleiding of hotelschool. Mijn vader ging mee naar de open dagen. Toen bleek dat ik op zondag zou moeten werken, waren deze opleidingen geen optie meer. Eigenlijk wist ik niet goed welke kant ik op wilde, ik vond keuzes maken lastig. Ik startte met een vierjarige, brede secretaresseopleiding in Emmeloord. Thuis stond hier achter. Die opleidingsjaren waren leuk, met een gezellige meidenklas. Ik heb veel geleerd over plannen, gestructureerd werken en anderen helpen.“

Welke keuzes qua werk maakte jij na de schoolperiode?

Vanuit school liep Sara stage bij een notariskantoor. Daar ging ze na haar opleiding aan het werk, als receptioniste. “Op een gegeven moment merkte ik dat ik vastliep als ik werkzaamheden voor een ander moest doen, waar ik zelf niet achter stond. Alsof ik een soort slaafje was. Zo kon ik niet mijzelf zijn. Ik vertrok en startte bij een uitzendbureau als recruiter. Het was een startup en ik genoot van de gesprekken met werkzoekenden.” Na een vakantie in Australië eindigde deze baan, waarna ze overstapte naar Tempo Team in Zwolle. Helaas kwam Sara na drie jaar in een burn-out terecht. “Als ik achteraf terugkijk deed ik werk dat totaal niet in lijn lag met waar ik voor sta. De druk was hoog, de gesprekken met potentiële medewerkers leuk, maar de sales erbij was te veel.” 

Inmiddels woonde Sara op zichzelf en leerde ze haar huidige vriend kennen. Haar baan werd in gezamenlijk overleg stopgezet. Ze erkende de bun-out niet en besloot in een hotel te gaan werken. De nieuwe omgeving en afwisseling in werk deden haar goed. Maar na 10 maanden verviel Sara in hetzelfde patroon als de reden waardoor ze in een burn-out terecht kwam: Enthousiast alles aannemen en geen grenzen stellen. Ze nam ontslag en begon aan haar eigen persoonlijke ontwikkeling.

Waarom doe je nu wat je doet?

“Nadat ik ontslag nam bij het hotel ben ik gaan samenwonen met mijn vriend en gaan werken bij een tuincentrum. De perfecte plek om te ontprikkelen. Het hielp goed, totdat het mij te saai werd, ik wilde iets nieuws, maar wat? Mijn vriend is zelfstandige en werkt wanneer hem dat het beste uitkomt. Die vrijheid wilde ik ook. Ik besloot ondernemer te worden. De vraag was wat ik dan ging ondernemen. VA was booming, dat leek mij wel wat. Ik had er al eerder een opleiding voor gevolgd, want mijn overtuiging is dat je eerst een opleiding moet volgen om het vak goed te kunnen uitoefenen. Uiteindelijk heb ik het als VA twee weken volgehouden. Dat werd ‘m niet, te veel druk en ik wilde vrijheid.”

Als recruiter had ze altijd veel vacatureteksten geschreven, met succes. Dat pakte ze op en werd copywriter. Toen er vanuit haar klantenkring ook vraag naar blogs en andere soorten teksten kwamen, verbreedde Sara haar diensten. Uiteindelijk specialiseerde zij zich in webteksten. “Daarover kan ik diep in gesprek gaan, mijn opdrachtgevers helpen, woorden geven aan hun passie. En daar word ik gelukkig van.”

Wat brengt jou naar Oostenrijk?

“Mijn vriend en ik zijn alle twee dol op bergen. In zo’n omgeving voelen we ons goed. Waarom zouden we dan ook niet daar gaan wonen in plaats van in Nederland blijven, omdat het een ‘normalere’ keuze is. Onze vrienden vinden het super tof, mijn familie vindt het spannend, maar bewondert ons dat we de stap durven zetten. Sinds april 2024 wonen we voor een half jaar in Innsbruck en werken we fijn op afstand. We denken erover na om bijvoorbeeld in de winter naar Portugal te gaan.

Welke boodschap heb je voor jongeren die nog een studie-/jobkeuze gaan maken

“Jouw keuze staat niet voor altijd vast. Veranderen kan en mag altijd. Nieuwe keuzes zijn best spannend. Maar als iets vanzelf gaat, moeiteloos, dan weet je wat bij je past. Dat gaat meer op gevoel dan op basis van opleiding en cijfers. En als je een job hebt, is regelmatig bij jezelf inchecken belangrijk: word ik nog steeds blij van dit werk? Want gezondheid en geluk zijn het allerbelangrijkste en daar ben je zelf verantwoordelijk voor.”

Meer weten over het werk van Sara? Kijk op eenbergletters.nl.

Dyslexie maakt leren niet altijd makkelijk. Maar het heeft ook positieve kanten. Sofie (15) vertelt hoe dyslexie bij haar werd ontdekt, hoe zij ermee omgaat en wat voor haar de positieve kant ervan is. Een verhaal dat we graag als voorbeeld delen, want misschien heb jij wel dyslexie en hoor je graag van andere dyslecten hoe zij hiermee omgaan. Bianca Ranzijn, coach bij Dyslexie in bedrijf en partner van Waarom doe je wat je doet? geeft advies en tips.

Wanneer ben je erachter gekomen dat je dyslexie hebt?

“In groep drie, toen we leerden lezen en schrijven, merkten ze al dat ik niet het niveau van mijn klasgenoten haalde. Ik verwisselde de b en d voortdurend bij woorden ging de volgorde vaak verkeerd. De aanname dat ik dyslexie zou hebben werd ook versterkt door het feit dat mijn zus ook dyslexie heeft. Dus hebben ze een test gedaan, waaruit inderdaad bleek dat ik dyslexie heb. Het was voor mij wel een opluchting dat er was vast gesteld dat het om lichte dyslexie gaat.”

Wat betekent dyslexie hebben voor jou?

“Op de basisschool kreeg ik een dyslexie coach toegewezen. Zij haalde mij drie keer per week uit de les om met mij te oefenen. Juf Mariëlle was degene mij jarenlang geholpen heeft. Dit recht heb ik nu ook op de middelbare school, naast extra tijd voor de toetsen. Ook kreeg ik een officieel dyslexie bewijs. Dat is een blaadje waarmee je kan aantonen dat je dyslexie hebt en dat je rechten hebt.”

Wat vind je lastig?

“De spellingregels waren vooral een hindernis voor mij, ik kon ze maar niet onthouden.  Cijfers voor kleine toetsjes waren wel prima, maar dat kwam niet doordat ik de regels wist te onthouden. Als het aankwam op regels bij de spelling van woorden, deed ik het op gevoel.  Lezen was ook een probleem voor mij. In het begin vond ik lezen heel erg lastig. Ik vond het het stomste wat er was, omdat ik niet op het niveau van mijn leeftijd las.”

Hoe ging en ga je met dyslexie om?

“Na veel lange middagen op de basisschool met juf Mariëlle kende ik de regels en haalde ik het normale niveau met lezen. Hiervoor was heel veel oefenen voor nodig, zowel thuis als op school. En ik herinner mij nog dat ik aan het begin van de week drie teksten uitkoos om thuis als huiswerk voor te lezen aan mijn ouders. In het begin vond ik dit verschrikkelijk, want ik moest het voor het slapen doen. Maar later snapte ik dat ik het als tijdrekken kon gebruiken en vond ik het niet zo erg meer. Naarmate ik ouder werd, begon ik steeds meer te lezen. Hierdoor ging het steeds sneller en soepeler en begon ik het leuk te vinden. Nu heb ik die gewoonte nog steeds, alleen maak ik het veel later dan vroeger.”

Wat zijn de voordelen?

“Naast nadelen heeft dyslexie ook voordelen. Mensen met dyslexie hebben misschien een minder goede relatie met woorden, maar dat betekent niet dat we slecht zijn in leren. Het tegenovergestelde van woorden zijn beelden. En mijn persoonlijke ervaring is dan ook dat ik meer in beelden denk. Hierdoor kan ik ook heel snel bepaalde dingen onthouden. Het duurde een tijdje voordat ik dat ook gebruikte in het leren, maar nu gebruik ik mijn creatieve geest volop en gaat alles mij goed af.”

__________________________________________________________________________________

Bianca Ranzijn van Dyslexie in bedrijf geeft haar reactie op het verhaal van Sofie

“Dit is een voorbeeld van wat goede begeleiding kan doen bij kinderen met dyslexie. Bij het volwassen worden neem je immers je dyslexie mee. Hoe jonger je daarmee om leert gaan, hoe meer gebruik je van de voordelen van dyslexie kan maken op latere leeftijd.

Sofie laat heel typerend zien dat al vroeg in de basisschool ze moeite heeft met het spellen, spellingsregels niet kon onthouden en hierdoor het plezier in lezen verloor. Met goed oefenen kom je zeker een heel eind. Nu mag de geruststelling er ook zijn dat het okay is dat niet iedereen even goed in taal is. Als je een ‘houten klaas’ bent, ben je ook een hork in gym. Je kan leren om de juiste stapjes voor een dans te leren, maar niemand verwacht dat je dan een ballerina wordt. Dat is met taal voor sommige van ons net zo. En dat is OKAY!

En juist ook een zegen in vermomming. Doordat Sofie als huiswerk iedere dag voorlas aan haar ouders, heeft ze zichzelf doorzettingsvermogen aangeleerd en het zelfs ‘heel creatief’ ingezet om langer op te blijven. 

Het merendeel van de dyslecten, AD(H)D'ers, dyscalculisten, hoogbegaafden enzovoorts, denken net als Sofie in beelden. Vaak zelfs driedimensionaal. Dit heeft voor- en nadelen. Spellingsregels, tijdsbesef hebben vaak een volgorde. In het beeld in je hoofd kun je de volgorde heel anders beleven dan iemand met een gangbaar brein. Je denkt letterlijk op een andere manier. Logisch dat het onthouden van spellingsregels dan ook echt niet in je hoofd blijft hangen. Wat wel werkt is om er een beeld aan te koppelen.

Wat je ook terugziet in het verhaal van Sofie is dat veel dyslecten, AD(H)D'ers, dyscalculisten, hoogbegaafden enzovoorts, interesse gedreven zijn. Op het moment dat Sofie interesse kreeg in lezen, lukte het lezen ook veel beter. Dit kun je dan ook bewust gaan gebruiken. Maak saaie dingen interessant, en vanuit interesse kunnen dyslecten veel sneller associatief leren. 

Sofie, wat laat jij geweldig zien hoe je jouw dyslexie hebt omarmt, hebt geleerd voor jezelf hoe je ermee om kan gaan en zelfs je voordelen bewust kan inzetten. Heel mooi!”

Wil jij ook jouw ervaring over dyslexie delen? Neem contact met ons op: contact@waaromdoejewatjedoet.nl

Of heb je hulp nodig? Klik hier voor meer informatie over Bianca Ranzijn/Dyslexie in bedrijf

Met Betterpad hoopt Suze de Boer (22) een platform te creëren waar jonge meiden zonder taboe meer leren over hun veranderende lichaam: “Ik was 20 toen ik eindelijk durfde te praten over menstruatie”

“Ik ben opgegroeid tussen de jongens,” begint Suze de Boer. Thuis in het Gelderse Zoelen groeide ze op als jongste met twee oudere broers. “Ik was omringd door jongetjes tussen wie ik mijzelf altijd voegde. Als enige meisje had ik geen idee wat mij te wachten stond en daar was ik ook helemaal niet mee bezig; ik wilde voetballen en hutten bouwen!” Na haar eerste menstruatie duurde het jaren voordat Suze ging praten over haar cyclus en ontdekte ze dat ze niet de enige was.

Hoe was je schooltijd?

“Ik was een creatief, uitbundig kind. Op de basisschool werd ik erg gepest, omdat ik in de ogen van de kinderen ‘anders’ was. Het feit dat ik dyslexie heb, was één van die dingen. Dat maakte me nogal onzeker. Wel was ik altijd bezig met van alles en nog wat. Ik was enorm impulsief; als ik vandaag wilde voetballen, wil ik morgen tennissen. Ook runde ik ‘Suze’s theetuintje’, waar ik aan de rand van de straat kopjes koffie verkocht om geld op te halen voor een goed doel.” Van jongs af aan was Suze een maatschappelijk betrokken persoon met oog voor de mensen en wereld om haar heen. “Toen ik mijn 18-jarige crisis instapte, wist ik in ieder geval dat ik daar iets mee wilde doen.”

Wat ging je doen na de middelbare school?

“Vanuit VMBO-TL begon ik een opleiding Grafisch Vormgeving. Ik kan heel slecht leren, maar kan me heel goed storten op iets wat ik leuk vind.” Daarna maakte Suze de overstap naar Creative Business op de Hogeschool Utrecht.

Wat doe je nu?

Naast het feit dat Suze midden in haar afstudeerfase zit, maakt ze graag tijd voor haar onderneming. “Met Betterpad wil ik met makkelijke en luchtige taal een plek creëren voor jonge meiden om het taboe rondom menstruatie te doorbreken.” Dat idee ontstond toen Suze voor haar opleiding een minor ging doen in Zuid-Korea. “Voor een vak moest ik een business-idee opzetten. Ik had een lange lijst, waar het idee van Betterpad bovenaan schitterde. Door de Young-Lady Business Academy, een academie voor meisjes die hogerop willen komen, het ik de stap gezet om te durven ondernemen.” Het bedrijf bestaat nu bijna een jaar en richt zich nu vooral op het maken van impact. Vanaf september 2024 gaan doosjes met informatie over alles wat je als jonge vrouw moet weten over menstruatie in de verkoop. “We hebben het wel eens over de overgang, maar nog te weinig over de eerste overgang waar een vrouw doorheen gaat; de menarche fase. Oftewel; de eerste ongesteldheid.”

Waarom is kennis delen zo belangrijk?

“De nieuwe generatie vindt alles cringe, eng, spannend en jonge meiden willen niet over de veranderingen in hun lichaam praten. Er ligt een enorm taboe op menstruatie dat wordt doorgegeven van generatie op generatie.” Maar hoe verbreek je zo’n vastgeroest taboe? “Met kennis! Als een persoon kennis heeft over een onderwerp, dan praat diegene daar graag over.” Met dat idee wil Betterpad impact maken op een manier die aansluit bij de doelgroep. “Van straattaal tot trendy vormgeving.” Toen Suze zelf voor de eerste keer ongesteld werd, werd ze erg angstig. “We zijn de online-generatie; als we ergens een bultje ontdekken vertelt Google ons de meeste verontrustende verhalen. De toen 14-jarige Suze dacht dat ze een soa had.” Hoewel er ‘tig’ websites bestaan waar menstruatie tot op het kleinste detail uitgelegd wordt, kwam het bij haar niet binnen. “Ik was een jonge, zwaar dyslectische meid. Ik snapte er niks van en mijn ervaring was ook anders dan een ‘normale’ menstruatie. Ik ontwikkelde enkel schaamte.” Pas twee jaar geleden, op haar twintigste, durfde ze écht open te praten over haar menstruatie en zich daarin te verdiepen. “Het feit dat vrouwen vaak een tampon verstoppen in hun mouw of hun menstruatie afgekort ‘onnie’ noemen, zegt al zoveel. Een vagina wordt bijvoorbeeld vaak ‘poes’ genoemd; er bestaat weinig officiële duidelijkheid. Door erover te praten, ontdekte ik dat heel veel andere vrouwen ook moeite hadden met hun menstruatie. Dat wil ik voor de volgende generaties makkelijker maken.”

Wat zou je jongeren mee willen geven bij het maken van hun keuzes?

“Je hebt alle tijd, neem het niet zo serieus. Pelan pelan. Er zijn altijd mensen die je keuzes betwijfelen of zelfs afkeuren, maar je moet het zelf doen. Als het niks blijkt te zijn, kan je zo weer iets anders gaan doen. Maar probeer het sowieso! En dat doet Suze zelf met Betterpad.

Het leven loopt niet altijd zoals je verwacht. Boris Beekink (24) had zijn passie al vroeg gevonden, maar was genoodzaakt daarmee te stoppen. Het verhaal van Boris laat zien hoe alles altijd op z’n pootjes terecht komt, zolang je er maar voor gaat.

Hoe was jouw jeugd?

“Enorm wisselvallig”, begint Boris Beekink. Toen hij vier jaar oud was, gingen zijn ouders uit elkaar. “Bij mijn moeder was altijd alles fijn, bij mijn vader minder. Daar was het niet zo goed geregeld, waardoor ik als kind van alles meemaakte.” Die ervaringen zorgden ervoor dat Boris als kleine jongen zich snel liet ‘opfokken’ en vaak in de problemen terechtkwam. Het was beter voor hem om het speciaal onderwijs te volgen.

“Daarnaast hadden wij het altijd financieel moeilijk. Van jongs af aan is hierdoor de drive ontstaan om hard te werken en geld te verdienen.” Vaak kookte hij om zijn moeder in huis te helpen. “Dat deed ik dan samen met mijn opa die vanaf de scheiding de rol van mijn vader heeft overgenomen. Hij leerde mij alles wat ik moest weten en ik ontwikkelde een passie voor koken. Ik was vastberaden: ik word kok. Mijn opa was mijn eerste leermeester.”

Hoe was jouw schooltijd?

“Niet leuk. Ik werd heel erg gepest en durfde niet voor mijzelf op te komen. Vaak zat ik huilend thuis, omdat ik niet naar school wilde.” Op een gegeven moment ging de knop om. Thuis begonnen er ook weer dingen op te spelen. “Ik ‘pikte’ het niet meer en kwam steeds meer voor mijzelf op. Toen nam het pesten af.” Het eerst zo verlegen, bescheiden jongetje had op jonge leeftijd al zoveel te verduren, dat hij zich moest harden. Mensen die hem destijds al kenden, zien nu een heel andere Boris. “Ik hoef niet te weten wie ik was geworden als dit allemaal niet gebeurd was. Het heeft mij gemaakt tot wie ik nu ben.”

Tijdens zijn schooltijd begon hij met werken in de keuken van Restaurant Le Brasseur in Maarssen. Daar heeft hij voorafgaand aan zijn koksopleiding al kunnen proeven van wat hem te wachten stond. “De chef, Marijn Brouwer, is een groot voorbeeld voor mij. Met hem heb ik altijd een speciale band gehad. Maar werken in de horeca heeft ook een harde kant. Soms stond ik huilend in de keuken, maar zo leer je.”

Hoe verliep jouw leven na de schooltijd?

Boris hield vast aan zijn droom; na de middelbare school begon hij aan zijn opleiding tot kok. Op het ROC in Nieuwegein leerde hij alle kneepje van het vak. “Je begint met de opleiding tot basiskok. Omdat ik al zoveel ervaring had opgebouwd, doorliep ik die opleiding met ‘twee vingers in de neus’.” Met het papiertje op zak vervolgde hij zijn opleiding tot Zelfstandig werkend kok. “De Franse termen onthouden was wegens mijn dyslexie een ramp. In mijn laatste jaar heeft mijn mentor mij enorm geholpen; hij zag dat theorie mijn ding niet was, maar ik precies weet wat ik moet doen in de keuken. In overleg met de school hoefde ik de theorie niet te doen, mits ik het praktijkgedeelte heel goed afsloot.” Aan het eind van het schooljaar liep hij met opgeheven hoofd én diploma richting het begin van zijn professionele carrière.

Hoe ben je gekomen waar je nu bent?

“Na de opleiding ben ik gaan cateren voor partijen. Dat was niet helemaal mijn ding, omdat ik gewend was aan de betere kwaliteit van koken bij Le Brasseur.” Boris verliet die baan om bij een nieuw restaurant te gaan werken. “Dat liep niet helemaal zoals het moest wegens problemen met de vergunningen. Ook brak de pandemie uit en ben ik bij PostNL beland.”

Vond je het moeilijk om de keuken te verlaten?

“Zeker, dat vond ik heel moeilijk.” Zijn leven bestond uit koken en nu moest hij pakketjes gaan bezorgen. “Ik sta altijd open voor nieuwe dingen, dus vond het werk zelf wel leuk. Maar nu, drie jaar verder, ben ik het wel beu haha.” Door deze omschakeling had Boris opeens in de weekenden vrij en kon hij de feestdagen bij vrienden en familie vieren. Dat beviel hem goed, waardoor hij twijfelde of hij nog terug wilde keren naar de horeca.

“Op een dag zag ik een filmpje van iemand die auto’s schoonmaakte. Ik was helemaal gefascineerd.” Hij verkocht zijn scooter, ging extra veel werken en zocht uit wat allemaal nodig was om stoffen te reinigen. “Dat begon met een simpele stofzuiger, nu ligt mijn hele auto vol met gespecialiseerde reinigingsapparaten.’  Meteen vanaf de start, tot grote opluchting van zijn moeder, ging Boris’ bedrijf, Beekinkcardetailing.nl, als een speer.

Wat vind je het leukst aan wat je nu doet?

“Ten eerste zie je echt een verandering; van een auto die extreem vies is, naar een auto die er zo goed als nieuw uitziet. Ik vind het ook fantastisch om mensen te helpen. Ik kan ervoor zorgen dat zij op een gezonde manier in hun auto kunnen rijden. Maar de waardering en lachende gezichten zijn voor mij het allerbelangrijkst.

En het koken dan? “Soms mis ik het wel. Vooral als ik uit eten ga bij Le Brasseur. Voordat ik het weet sta ik opeens zelf borden op te maken. Ik kan het niet laten en gelukkig vindt iedereen het okay.”

Wat wil je meegeven aan jongeren die voor een belangrijke keuze in hun leven staan?

“Doe écht wat je leuk vindt. Heel veel jongeren die een opleiding moeten kiezen, weten niet wat ze willen doen en kiezen dan voor een bepaalde opleiding zonder er volledig achter te staan. Na vier jaar komen ze er dan vaak achter dat ze helemaal niet willen werken in die branche. Daarnaast wil ik benadrukken dat je niet altijd een papiertje nodig hebt om iets te bereiken; als je maar iets doet wat je leuk vindt, kom je er vanzelf."

Max Cattel wil docent Engels worden. Hij zit in het tweede hbo jaar. Max heeft veel moeite gedaan om zijn vwo diploma te halen. Waarom dan toch het hbo? ‘Ik doe liever hbo praktijk dan wetenschap’, zegt hij.

Mavo, havo, vwo

Natuurlijk wil ik graag meer weten van de studieloopbaan van Max… ‘Ik had mavo/havo advies, dus daar ben ik ook naartoe gegaan. Dat ging heel goed. Toen ik mijn havo diploma op zak had was ik 17. En ik wist eigenlijk niet zo heel goed wat ik daarna moest kiezen. Maar ik wist wel wat ik ‘later’ belangrijk vond… Een dikke auto enzo… en een vet salaris. Ik kon naar het vwo. Dat heb ik toen gedaan. Een universitaire opleiding waar ik veel mee zou verdienen, dat lokte me wel.’

Naar de universiteit

‘Het was voor mij heel vanzelfsprekend dat ik na het vwo, naar de universiteit zou gaan. Eigenlijk heb ik niet veel nagedacht over het niveau dat ik wou kiezen. Ik heb wel nagedacht over de inhoud… International Relations and Organisations, Politicologie, zeg maar… dat leek me wel wat. Dat sloot echt aan bij mijn interesses. Ik was ook politiek actief en ik vond het interessant me te verdiepen in alle actuele onderwerpen van dit moment. 
Op zich ging het ook best goed op de universiteit. Ik heb mijn tweede bachelorjaar afgemaakt en ik kon het derde bachelorjaar ook halen, denk ik. Toch ben ik gestopt.’

Liever hbo praktijk dan wetenschap?

Er zijn twee soorten bacheloropleiding, een vierjarige bacheloropleiding die je vooral voorbereidt op de beroepspraktijk. Dit is een hbo opleiding. Je wordt opgeleid voor een hoger beroep. Er is ook een driejarige bacheloropleiding. Op de universiteit. Die bereidt je vooral voor op een loopbaan in de wetenschap. Na de bacheloropleiding op het hbo kun je gaan werken. Na een bacheloropleiding op de universiteit eigenlijk nog niet.

Na de bachelor een master?

Om je universitaire opleiding af te ronden moet je ook nog een masteropleiding volgen. Die duurt meestal 1 of 2 jaar, afhankelijk van de studie. Zo’n master kun je overigens ook na het hbo volgen. Dan zijn er meestal wel toelatingseisen. De masteropleidingen op de universiteit zijn ook gericht op een wetenschappelijke carrière. Er zijn ook masteropleidingen op het hbo. Die worden meestal gevolgd door mensen met werkervaring. Deze masteropleidingen zijn, net als de bacheloropleiding, vooral gericht op je beroep. Je moet dus echt kiezen welke soort (bachelor)opleiding bij je past. Vind je het belangrijk met je aanstaande beroepspraktijk bezig te zijn? Dan is het hbo misschien een goede leerweg. Wil je je vooral verdiepen in de wetenschap? Dan is een universitaire (wo) opleiding een logische keuze. Kijk dus niet alleen naar WAT je gaat studeren maar ook op WELK NIVEAU je dat wilt doen. En op welke instelling natuurlijk. Want er zijn veel verschillen tussen de opleidingsinstituten.

Liever hbo praktijk dan wetenschap, het werkveld

‘Zoals de meeste klasgenoten dacht ik nog niet veel na over een toekomstig beroep. Daar had ik ook nog niet zoveel zicht op. In mijn tweede jaar op de universiteit begon ik me te realiseren hoe mijn toekomstige beroep er uit zou zien. Pas tijdens mijn studie kreeg ik zicht op het werkveld van mijn studie. En als ik eerlijk ben leek me dat helemaal niks. Een hoge baan bij de EU of de NAVO of zo zou mijn toekomst worden. Maar zou me dat ook gelukkig maken? En wetenschap en onderzoek? Was dat echt wel mijn ding?
Toen heb ik het roer omgegooid. Ik ben na gaan denken over iets anders. Dat viel overigens niet mee. Twee studiejaren ‘weggooien’? Dat doe je niet zomaar. En toen ik stukje bij beetje ontdekte dat ik eigenlijk meer op het hbo thuishoorde had ik ook wel zoiets… pffff het was zo’n lastige weg het vwo te halen. Allemaal voor niets???’

Leraar worden

‘En toen realiseerde ik me wat ik eigenlijk onbewust al lang wist: Ik wil leraar worden. Dat had natuurlijk ook via de universiteit gekund… Maar ik wou echt de praktijk in. Dat is me vanaf het begin extreem goed bevallen. Ik zit nu in mijn tweede jaar. Ik heb dus ook al stage gehad. Dat was wel even wennen. Maar ik merkte ook: dit werkveld… hierin voel ik me thuis. Ik loop nu stage op een mbo en ik heb het enorm naar mijn zin. Vooral omdat ik veel terug krijg van de studenten. Het lukt me om deze studenten enthousiast te maken voor mijn vak. En dat is prachtig. Ik ben hier echt betekenisvol. En ‘weggegooide jaren’? Ik denk dat wat ik op de universiteit en het vwo heb geleerd, echt nog wel een keertje van pas komt.’

Dit verhaal is geschreven door Hermien Miltenburg, oudervoorlichter bij Wageningen University & Research, en met haar toestemming geplaatst op onze website.

Hij werkt niet alleen als accountmanager Health Care bij BOMA, maar is bij ruim veertigduizend volgers op TikTok ook bekend als de cleanfluencer Gavin Cleany. Gavin Raaijen (1987) vertelt over wat hem drijft, wat zijn dromen zijn, hoe het is om die soms helemaal te moeten laten gaan en opnieuw te beginnen en deelt graag zijn geleerde lessen.

“Ik heb een gelukkige jeugd gehad. Ik ben geboren en opgegroeid in Lelystad in een leuk, hecht gezin met een oudere broer en zus. Mijn ouders, die helaas beiden niet meer leven, kwamen uit Amsterdam, mijn moeder was een echte Jordanese en mijn vader kwam uit de binnenstad. Ik was een sociaal en creatief kind, had veel vriendjes en speelde het liefste buiten. We gingen graag met spijkers en hout aan de slag, lekker hutten bouwen of de bossen in. Ik vind het heel jammer dat je dit vandaag de dag niet meer zo vaak ziet, want ik heb daar als kind veel plezier aan beleefd. Ik voetbalde daarnaast en samen met karate waren dat mijn allergrootste hobby’s.”

"Mijn ouders zeiden: ‘Jij gaat niet zitten niksen, dan ga je maar werken.’"

Flierefluiten

“Ik ben nooit getest op ADHD, maar de kans is vrij groot dat ik het heb. Ik kom druk over en heb regelmatig chaos in mijn hoofd. Door de jaren heen heb ik mezelf geleerd hier beter mee om te gaan, maar in mijn schoolperiode kon ik dit nog niet. Zeker zodra het op de middelbare school serieuzer werd, had ik als puber veel moeite om bij te blijven. Ik had een havo-vwo-advies, maar kon me nooit goed focussen en deed het daardoor niet zo goed. Na de middelbare school ben ik een detailhandel opleiding gaan doen in Harderwijk, vooral omdat al mijn vriendjes ernaar toe gingen. Ik heb het een half jaar volgehouden, maar was – zoals wel vaker destijds – te veel aan het flierefluiten en kwam thuis te zitten. Mijn ouders zeiden meteen: ‘Jij gaat niet zitten niksen, dan ga je maar werken.’ Na een half jaar een baantje te hebben gehad, ben ik in dienst gegaan.”

“Ik was zeventien, dus nog relatief jong, toch bleek dit de allerbeste keuze ooit te zijn geweest. Omdat er in het leger veel structuur een discipline is, kreeg ik mijn leven weer goed op de rit. Ik zat eerst bij de Rode Baretten in Schaarsbergen en wilde graag bij de Luchtmobiele Brigade, maar kreeg jammer genoeg een rugblessure en moest deze droom dus opgeven. Dit was zo ongelofelijk rot. Had ik eindelijk een doel waar ik vol overgave naar toe werkte, gebeurde er dit. Ik werd in Garderen op personeelszaken geplaatst. Omdat dit een kantoorfunctie was, kwam er ineens tijd vrij voor een opleiding. Hierdoor heb ik alsnog de studie internationale handel kunnen afronden en daar ben ik mijn voormalige werkgever erg dankbaar voor. Dat ik mijn droom bij Luchtbrigade niet kon waarmaken was heel vervelend, maar het heeft me uiteindelijk wel gebracht waar ik nu ben.”

"Je kunt beter spijt hebben van wat je wél hebt gedaan, dan van wat je niet hebt gedaan."

Rode draad

“Na vijf jaar dienst heb ik een poosje bij de mode-outlet Bataviastad in Lelystad gewerkt waar ik ben opgeklommen van assistent-bedrijfsleider tot bedrijfsleider. In deze periode heb ik mijn sociale skills verder ontwikkeld. Op school en in dienst werd dit namelijk helemaal niet toegejuicht, eerder onderdrukt, dus het was voor mij een openbaring dat het nu juist wel werd gewaardeerd. Na de moderetail heb ik nog veertien jaar voor verschillende werkgevers in de buitendienst gewerkt. Zo verkocht ik een tijdje verzekeringen aan huis. Iets heel anders, maar het was erg leerzaam. Het was wel wat Amerikaans en nogal targetminded. Maar naast de verkoop ben je ook met mensen bezig, dus komen je sociale skills weer goed van pas.”

“Mijn moeder is een belangrijke rode draad in mijn leven. Ik heb altijd een hele goede band met haar gehad. Zij heeft me meegegeven: je kunt beter spijt hebben van wat je wél hebt gedaan, dan van wat je niet hebt gedaan. In 2018 zat ik een periode thuis, ik was inmiddels getrouwd en we hadden twee kinderen. We hadden net een nieuwbouwhuis gekocht, maar in dezelfde periode werd mijn moeder ernstig ziek. Zodra we het huis betrokken, voelde het niet goed meer. Je zou euforie moeten voelen, maar door haar ziekte en later overlijden zat er een soort smet op het huis. Tot overmaat van ramp raakte mijn vrouw ook nog werkeloos. Tja, en toen zaten we ineens allebei thuis. Wat nu? We keken in die tijd vaak naar filmpjes van The Bucketlist Family op YouTube die met hun gezin de hele wereld over reizen. De twijfel sloeg toe. Eigenlijk was dat ook een droom van ons en ik wilde graag naleven wat mijn moeder me altijd op het hart heeft gedrukt. Alsof het zo had moeten zijn kregen we in die periode een briefje in de brievenbus van mensen die dolgraag ons huis wilden kopen. Dat lieten we ons geen twee keer zeggen. We hebben alles verkocht en gingen onze droom achterna.”

"Als ik iets interessant vind, dan is mijn hoofd net een spons. Dan neem ik alles op en verdiep ik me er met veel plezier verder in."

Wereldreis

“Ik kan je zeggen, heel veel mensen verklaarden ons voor gek. Wie gaat er nou zo lang reizen met een vierjarige, zesjarige en een baby van vier maanden oud? Maar het was de beste periode van ons leven. We hebben zo genoten. We zijn begonnen in de Verenigde Staten met een roadtrip: van Orlando naar Los Angeles met een huurauto. Het was heerlijk om zoveel samen te zijn, ik en mijn vrouw zijn daardoor nog veel meer tot elkaar gekomen. Natuurlijk was het intens, maar ik vond het nooit vermoeiend. Ik kreeg er juist energie van. En ja, je moet uiteraard veel meer plannen met kleine kinderen, de oudsten volgden bovendien thuisonderwijs via een Nederlandse organisatie, maar ik heb er geen seconde spijt van gehad. Na de Verenigde Staten wilden we graag naar China, maar corona brak uit. We zijn uitgeweken naar Indonesië en zijn van Bali via Singapore naar Maleisië gereisd. Het was inmiddels maart 2020 en overal dreigde de lockdown. Dat was flink slikken voor ons. We wilden namelijk twee jaar reizen en waren pas vijf maanden onderweg en hierdoor viel alles in duigen. We besloten terug naar Nederland te gaan. Achteraf ben ik blij dat we in hier in lockdown hebben gezeten en niet in Azië, waar het een stuk strenger was.”

“Terug in Nederland plaatste ik een bericht op LinkedIn voor werk en ik kwam vrijwel meteen in contact met BOMA. Het klikte direct en op die manier ben ik de schoonmaak ingerold. Wat ik heel gaaf vind aan BOMA is dat ze iedereen goed opleiden, hierdoor heb ik in korte tijd veel kennis over producten en de schoonmaak opgedaan. Ik vind het vak heel leuk en boeiend. En als ik iets interessant vind, dan is mijn hoofd net een spons. Dan neem ik alles op en verdiep ik me er met veel plezier verder in. Dit gaf voor mij de aanleiding om wat filmpjes te maken voor sociale media. Ik zag daar namelijk vrij veel video’s voorbijkomen op het gebied van schoonmaak, maar dacht regelmatig: hmm ja dit kan eigenlijk veel beter of makkelijker. Opnieuw onder het mom van ‘je kunt maar beter spijt hebben van iets dat je wel hebt gedaan’, ben ik gewoon begonnen. Eerst op TikTok voor consumenten en daarnaast met het idee om de filmpjes ook met klanten op LinkedIn of in een Facebookgroep te delen. Dat mijn kanaal in zo’n korte tijd zo explosief zou groeien, ik zelfs de Freek Vonk van de schoonmaak genoemd zou worden, had ik nooit van tevoren kunnen bedenken. Filmpjes gingen viral en mijn oude telefoon kon al die notificaties vanwege de likes niet eens meer aan. Ik dacht: jeetje wat gebeurt hier nou??”

"Doe vooral dingen die je leuk vindt en waar je energie van krijgt."

In beweging blijven

“Ik vind het geweldig dat ik met deze filmpjes kijkers kan uitleggen hóe iets werkt en waarom. Voor mij is het altijd belangrijk geweest om goede uitleg te krijgen en die miste ik vaak op school, daarom vind ik het heel leuk dat ik mijn kennis met anderen kan delen. Ik krijg over het algemeen veel leuke en positieve reacties, maar er zit natuurlijk ook wel eens een hater tussen. Ik probeer dan vriendelijk het gesprek aan te gaan of een grapje te maken, en besteed er verder niet te veel aandacht aan. Ik heb mezelf geleerd te editen, daar gaat veel tijd in zitten. Het is een kwestie van doen, uitproberen en doorzetten, maar ik vind het ook gewoon heel leuk en ga er helemaal voor. Daarnaast ben ik trouwens ook nog druk met het schrijven van een boek, dat waarschijnlijk in februari 2024 uitkomt. Er zijn wat dat betreft een hoop leuke dingen op mijn pad gekomen, als ik dat toch eens had geweten toen ik nog op school zat. Ik denk dat het belangrijk is om van alles uit te proberen en jezelf niet te veel druk op te leggen, zeker als je jong bent heb je nog een heel leven voor je. Doe vooral dingen die je leuk vindt en waar je energie van krijgt. Ik ben zelf graag bezig en altijd in beweging, als ik thuis zit niks te doen word ik somber. Ik snap bijvoorbeeld niet dat sommigen zeggen: geef mij maar veertig miljoen, dan hoef ik nooit meer te werken. Niks doen? Nee, dat is niks voor mij! Ik zou me echt kapot vervelen.”