Als de NS staakt, laten deze studenten het OV niet stilstaan.

Daan Ykema (24) en Michael Hilhorst (25), twee studenten uit Utrecht, nemen het initiatief om vrijdag gratis pendelbussen in te zetten tussen Utrecht en Amsterdam. Terwijl het treinverkeer platligt door de staking, zorgen zij dat mensen alsnog op hun bestemming komen. “We dachten: waarom zouden wij die taak niet gewoon overnemen, al is het maar voor één dag?”

Jong en ondernemend

Met een paar telefoontjes en veel regelwerk zetten Daan en Michael een compleet reisschema op. Ze regelen bussen, communiceren via social media en houden alles bij op hun eigen website. Zonder winstoogmerk, puur om iets bij te dragen. Ze krijgen steun van vrienden, busbedrijven en andere jongeren die meehelpen.

Lees ook: Van ‘nee’ naar impact: Esmeralda over volhouden na afwijzing

Waarom dit ertoe doet

Jongeren worden vaak gezien als consument van systemen. Maar Daan en Michael laten zien dat je ook zélf een systeem kunt bouwen, al is het maar tijdelijk.
Ze denken niet in beperkingen, maar in oplossingen. En ze doen het voor anderen, niet voor zichzelf.

Lees ook: Zorgen in beeld: hoe studenten leren zorgen in de praktijk

Ze maken één dag verschil. Maar misschien wel een wereld van verschil voor iemand die zonder hen vastzit.

De afgelopen maanden stonden voor prinses Ariane volledig in het teken van haar eindexamens. Nu is die spannende tijd voorbij en reisden koning Willem-Alexander en koningin Máxima afgelopen maand naar Italië om samen met hun jongste dochter het einde van haar schooltijd te vieren.

Twee jaar in Duino: leren, zorgen, ontdekken

In 2023 verruilde Ariane Nederland voor Italië, om haar laatste twee schooljaren te volgen aan het United World College Adriatic. Een school waar ook haar zus Alexia (in Wales), prinses Elisabeth van België, prinses Leonor van Spanje en gravin Leonore hebben gezeten.

Het UWC is geen doorsnee school. Ja, er is ruimte voor klassieke vakken, maar studenten worden er ook gestimuleerd om zich sociaal, creatief en maatschappelijk te ontwikkelen. Ariane deed mee aan musicals, dansprojecten en werkte mee aan lokale vrijwilligersinitiatieven. Thema’s als klimaat, vrede en inclusiviteit staan hier centraal.

De school staat bekend als een broedplaats voor verbinding: studenten uit alle windstreken, van studenten met migratie achtergrond tot royals, wonen en leren samen.

Diploma (bijna) op zak

Hoewel de officiële Graduation Ceremony al achter de rug is, weten Ariane en haar medestudenten pas eind juli of ze ook écht geslaagd zijn voor hun International Baccalaureate. Tot die tijd is het afwachten.

Net als bij haar zussen lijkt ook voor Ariane een tussenjaar een logische volgende stap.

Amalia koos voor reizen en maatschappelijke stages. Alexia trok naar Azië en switchte uiteindelijk van studie in Londen. Ariane lijkt die lijn te volgen: tijd nemen om uit te zoeken wat bij je past, in plaats van meteen ergens in te duiken.

Zoekende zijn is oké

Wat Ariane precies gaat studeren is nog niet bekend. En dat is ook niet gek. Voor veel jongeren voelt het einde van de middelbare school als een sprong in het diepe.

Tussenjaar? Studeren? Werken? Reizen? Alles mag, niets moet. Zeker als je net je achttiende bent geworden.

Waarom jij hier iets aan hebt

Wat je van royals ook vindt: het is herkenbaar als iemand op haar achttiende nog zoekend is. De prestatiedruk ligt hoog, maar Ariane laat zien dat je ook een pas op de plaats mag maken.

Of je nu een prinses bent of niet, je mag twijfelen, je mag kiezen en je mag later weer opnieuw kiezen.

De informatie in dit artikel is gebaseerd op berichtgeving van o.a. LINDA.meiden, en geeft een inkijkje in hoe Ariane haar pad tot nu toe bewandeld heeft en wat er mogelijk nog komt.

Meer lezen? Klik hier.

Ze draagt designerheels, woont in New York en typt haar gedachten in een column vol liefde en verwarring. Carrie Bradshaw uit Sex and the City is terug van weggeweest, tenminste, als het aan Gen Z ligt.

Wat ooit voelde als een over-the-top fantasiewereld, wordt nu door veel jonge vrouwen juist gezien als verfrissend eerlijk. Waarom? Omdat Carrie hardop zegt wat veel mensen in hun twintiger- of dertigerjaren denken. Over relaties, vriendschap, keuzes maken (en heroverwegen), én over hoe ingewikkeld het is om je eigen weg te vinden.

Ongefilterd over daten, twijfels en timing

Carrie praat over daten zonder gêne. Over ghosting, aantrekken en afstoten, bindingsangst en alles daartussenin. Ze maakt fouten, blijft soms hangen in iets wat niet werkt, en noemt haar eigen twijfels bij naam.

Juist dat maakt haar voor veel jonge mensen herkenbaar. Want daten anno nu ís vaak messy. Zeker als je ook probeert te bouwen aan een carrière, vriendschappen te onderhouden, of überhaupt te ontdekken wat je zélf nodig hebt.

Lees ook: Claude over opgroeien tussen twee werelden en durven dromen

Een beetje messy, maar wel echt

Carrie is niet het perfecte rolmodel. En dat is precies waarom Gen Z haar opnieuw omarmt. Ze laat zien dat je je leven niet ‘af’ hoeft te hebben om ruimte in te mogen nemen. Dat je eigen pad soms chaotisch, ongemakkelijk en onlogisch is, maar daarom niet minder waardevol.

En dat je mag veranderen. Van mening. Van partner. Van toekomstplan. Zonder jezelf daarvoor te hoeven verklaren.

Waarom dit ertoe doet

Veel jongeren ervaren druk om ‘het goed te doen’. Om op tijd te zijn met keuzes, relaties, studie of werk. Maar wat als het juist goed ís om daar doorheen te struikelen?

Carrie Bradshaw belichaamt die ruimte. Voor twijfels. Voor onhandige keuzes. Voor groei zonder strak stappenplan.

Lees ook: Waarom Marissa de Zuidas inruilde voor voldoening – en kritiek durfde te trotseren

Carrie laat zien: je hoeft het nog niet te weten. Zolang je maar blijft voelen wat bij jou past.

Ze werken hard, maken lange dagen en draaien vaak volledig mee op de werkvloer. Toch krijgen veel studenten daar geen cent voor terug. Terwijl hun stage verplicht is en meestal fulltime. Daarom startte BNNVARA samen met JOBmbo, de Landelijke Studentenvakbond (LSVb) en FNV Young & United een petitie voor een eerlijke stagevergoeding voor álle mbo-studenten..

Want de vraag is niet óf het nodig is, maar: waarom is het er nog steeds niet?

Het probleem: werken zonder loon

Bijna 60% van de mbo-studenten ontvangt géén stagevergoeding. Op het hbo en wo zijn de verschillen ook groot: 25% van de hbo-studenten en 35% van de universitaire studenten krijgt helemaal niets.

Dat terwijl veel studenten 32 tot 40 uur per week meedraaien op een werkplek. Ze leveren een waardevolle bijdrage aan bedrijven en instellingen, maar krijgen daar vaak niets voor terug. En dat is niet alleen oneerlijk, het werkt ook ontmoedigend. Zeker voor jongeren zonder financieel vangnet.

In sectoren als zorg, horeca, bouw of kinderopvang is dat extra schrijnend. Deze jongeren leveren dagelijks werk dat telt. Maar ze worden nauwelijks erkend, laat staan gecompenseerd.

Lees ook: Docu ‘Zorgen’: hoe mbo-studenten leren zorgen in de praktijk

€989 genoeg?

De petitie vraagt om een wettelijke, minimale stagevergoeding van €989 per maand voor een fulltime stage. Dit bedrag is gebaseerd op berekeningen van het Nibud en houdt rekening met de kosten die studenten maken om überhaupt stage te kunnen lopen: vervoer, eten, kleding, huur of thuis meehelpen met de kosten.

Die €989 is dus geen ‘leuke extra’, maar een noodzakelijke basis om zonder extra stress te kunnen leren en ontwikkelen.

Studenten die geen financiële steun krijgen van huis uit, of moeten bijlenen lopen nu vaak vast. Sommigen haken zelfs af. En dat is een verlies voor henzelf én voor de sectoren waarin ze hard nodig zijn.

Lees ook: Waarom Esmeralda na zeven keer ‘nee’ tóch haar doel bereikte

Representatie doet ertoe

Of je nu mbo doet, hbo of universiteit: je stage telt. Maar lang niet alle studenten hebben dezelfde kansen. Niet iedereen heeft spaargeld of ouders die kunnen bijspringen.
Toch worden ze geacht te functioneren alsof die basis er wél is.
Een eerlijke stagevergoeding gaat dus niet alleen over geld. Het gaat over gelijke behandeling, over vertrouwen in je kunnen en over het recht om mee te doen, zonder extra obstakels.

Lees ook: Waarom vrijheid begint bij het verhaal dat je vertelt

Waarom nu?

In veel sectoren zijn mensen nodig. In de zorg, techniek, kinderopvang, bouw, logistiek, het onderwijs en de creatieve industrie.

Studenten zijn de toekomst van die sectoren. Maar als ze het nu al niet kunnen volhouden, hoe ziet die toekomst er dan uit?

De petitie van BNNVARA is dan ook een oproep voor eerlijkheid, perspectief en toekomst.

Teken de petitie voor een eerlijke stagevergoeding via bnnvara.nl/maakhetfair

Meer lezen? Klik hier.

Wat betekent het om te zorgen voor anderen, als je zelf nog volop in ontwikkeling bent? In de zesdelige NPO Start-docuserie Zorgen volg je zeven mbo-studenten die stage lopen in de zorg.

Ze combineren hun opleiding met praktijkervaring bij mensen thuis, in verpleeghuizen en in de psychiatrie. Je ziet wat er goed gaat, maar ook wat lastig is: moeilijke situaties met cliënten, stress rondom toetsen, lange dagen en verantwoordelijkheden die soms zwaar voelen.

Lees ook: Studeren in vrijheid: een keuze die niet altijd vanzelfsprekend was

Eerlijk en herkenbaar

Wat deze serie bijzonder maakt, is hoe herkenbaar de studenten zijn. Ze zijn jong, zoeken hun weg, twijfelen soms of ze het wel kunnen. Maar ze doen het toch, omdat ze mensen willen helpen.

Dat maakt Zorgen niet alleen interessant om te kijken, maar ook belangrijk. Zeker voor jongeren die nog niet goed weten wat ze later willen doen. Deze studenten laten zien hoe het is om in de zorg te werken en waarom het werk ertoe doet.

Lees ook: Een hoger loon voor jongeren? Yes, het is zover!

Waarom doe je wat je doet?

Veel studenten in de serie hebben een persoonlijke reden voor hun keuze. Een zieke opa, een ervaring met jeugdzorg, of gewoon de wens om iets voor anderen te betekenen. Die motivatie komt terug in hoe ze leren, groeien en steeds zelfstandiger worden.

Voor wie nog twijfelt over een opleiding of beroep in de zorg, laat deze serie zien wat er allemaal bij komt kijken en hoeveel impact je kunt maken, ook als je nog in opleiding bent.

📺 Zorgen is nu te zien via NPO Start.
Meer lezen? Klik hier.

Op haar zestiende voelde Charlie Ter Burg zich mentaal en fysiek uitgeput. Ze stopte met school en ging op zoek naar iets waar ze gelukkig van zou worden. Tijdens een bijbaan in een koffiezaak begon ze uit verveling de Zweedse kaneelbroodjes van haar oma te bakken. Deze vielen in de smaak, en al snel verkocht ze ze in de zaak.

Geïnspireerd door het succes en haar Zweedse roots, besloot Charlie haar profielwerkstuk te wijden aan het opzetten van een eigen café. Hoewel ze het werkstuk nooit inleverde, ontdekte ze een passie voor ondernemen. Ze volgde lessen aan de Ondernemersschool van Qredits en begon recepten te testen uit het oude receptenboekje van haar moeder. Dit leidde tot de oprichting van Charlie’s Fika, een bakkerij geïnspireerd op het Zweedse gebruik 'fika': een moment voor koffie en iets lekkers.

Charlie begon vanuit huis met bakken, maar haar lekkernijen werden al snel populair. Een ijssalon-eigenaar, wiens dochter haar kaneelbroodjes had geproefd, bood haar een ruimte aan in zijn zaak. Binnen drie weken had ze haar eigen café in de achterzijde van de ijssalon. Haar 'kanelbullar' (kaneelbroodjes) en 'hasselnöts topp' (hazelnoot-meringue koekjes) zijn favoriet bij klanten.

Tips en lessen van Charlie

Lees hier het hele artikel van de Ondernemer

“Dit verhaal móést verteld worden. Omdat het ook óns verhaal is.”

Ze schreef geen makkelijk boek, maar wel een verhaal dat binnenkomt. Safae el Khannoussi (politiek filosoof en schrijver) heeft met haar debuutroman Oroppa de Libris Literatuur Prijs 2025 gewonnen en eerder al de Vlaamse Boon Literatuurprijs. Daarmee is ze de eerste debutant ooit die beide grote prijzen op haar naam zet.

Wat maakt Oroppa zo bijzonder?

De roman draait om de verdwijning van Salomé Abergel, een kunstenaar met een complexe achtergrond. Het wordt verteld door meerdere stemmen. Door haar zoon, een voormalige folteraar en een oppas. Een kroegbaas, mensen aan de randen van Europa, of er net buiten.

De titel Oroppa komt van het Noord-Afrikaanse Arabische woord voor Europa. En dat is niet voor niets. Want onder elk hoofdstuk liggen grotere vragen:
Wat betekent het om ergens bij te horen?
Wie bepaalt welk verhaal gehoord mag worden?
En wat als je tussen werelden in leeft?

“Ik schrijf omdat ik moet”

El Khannoussi weet waar ze het over heeft. Ze deed jarenlang onderzoek naar gevangenissen in Noord-Afrika en schreef essays over macht, migratie en identiteit. Oroppa is haar eerste roman, maar leest als het werk van iemand die precies weet hoe taal werkt en wat het kan blootleggen.

De jury noemde het boek “een pageturner waar de urgentie vanaf spat.” En dat is het ook: spannend, poëtisch en confronterend.

Een boek dat blijft hangen. Omdat het raakt aan wie we zijn, of kunnen zijn in een veranderend Europa.

Benieuwd naar Oroppa of naar Safae el Khannoussi?
Je vindt haar boek in de boekhandel of bibliotheek.

Klik hier om bij te blijven met actualiteiten die er toe doen.

“Ik wil mensen raken. Niet alleen met smaak, maar met alles wat op het bord ligt, het hele verhaal.”
Die woorden typeren Jonnie Boer, de bevlogen chef-kok en mede-eigenaar van restaurant De Librije in Zwolle. Samen met zijn vrouw Thérèse groeide hij uit tot een boegbeeld van de Nederlandse gastronomie. De Librije werd niet zomaar een restaurant, het werd een bestemming.

In de documentaire De Opvolging (Omroep MAX) krijgen we een uniek inkijkje in het jaar waarin Jonnie, Thérèse en hun team voor de ultieme uitdaging stonden: de overgang naar een nieuwe generatie, zonder concessies te doen aan hun hoogste standaard.

Drie sterren – in één keer

Een bijzonder moment in de docu is het terugblikken op het jaar waarin De Librije in één keer werd bekroond met drie Michelinsterren. Het gebeurde in 2004, een jaar dat de geschiedenis inging. Niet alleen vanwege de uitzonderlijke prestatie, maar ook omdat het team alles gaf. “We gingen tot het uiterste,” vertelt Jonnie. “Iedereen stond strak van de spanning. Maar toen het gebeurde... pure magie.”

Meer dan eten

Wat De Librije zo bijzonder maakt, is dat het nooit alleen over eten ging. Het ging over beleving, verwondering, aandacht voor detail en over een visie die verder keek dan trends. Jonnie werkte met lokale producten lang voordat dat hip was. Hij kookte met natuur, seizoenen en boeren. En bovenal: met liefde.

Die liefde voel je ook in de documentaire. Van de intense gesprekken in de keuken tot het loslaten van controle aan de nieuwe generatie: het is rauw, eerlijk, ontroerend. En vooral: inspirerend.

Nalatenschap

In april 2025 overleed Jonnie Boer plotseling aan de gevolgen van een longembolie. Hij werd 60 jaar. Zijn dood schokte de culinaire wereld, maar zijn nalatenschap leeft voort in De Librije, in Thérèse, in hun team, en in alle jonge chefs die hij opleidde en inspireerde.

Bekijk het fragment en de volledige documentaire via Omroep MAX

’s Ochtends de krant openslaan of trouw het achtuurjournaal volgen? Voor veel jongeren is dat verleden tijd. Nieuws komt niet meer via papier of tv, maar via reels, stories en swipes. Maar wat doet dat eigenlijk met hoe je naar de wereld kijkt?

Nieuws in je feed

Uit onderzoek van het Commissariaat voor de Media blijkt dat 78% van de jongeren tussen 16 en 24 jaar sociale media gebruikt om op de hoogte te blijven van het nieuws. Niet bewust dus, maar al scrollend. Tussen memes en vrienden door, verschijnen ook berichten over oorlog, politiek of ongelijkheid. Vaak kort, visueel en met een achterliggende mening.

Platforms als Cestmocro, Left Laser, RapnieuwsTV en ParraTV zijn daar groot in geworden. Soms met honderdduizenden volgers, vooral jongeren. Ze brengen nieuws op hun eigen manier: sneller, directer en uitgesprokener.

Cestmocro: snel en uitgesproken

Met ruim 1 miljoen volgers is Cestmocro een van de grootste jongerennieuwskanalen op Instagram. Ze brengen nieuws uit binnen- en buitenland, maar vooral veel aandacht voor Gaza, politiegeweld en politiek. Vaak met duidelijke meningen. Voor veel jongeren klinkt dat herkenbaar, echt en confronterend. Tegelijkertijd zijn er zorgen: hoeveel ruimte is er nog voor nuance of verschillende perspectieven?

Left Laser: provocatie als protest

Ook het kanaal Left Laser, onder leiding van Bob Scholte, gooit hoge ogen. Met radicaal-linkse video’s, scherpe vragen en confrontaties met politici, krijgt hij veel aandacht, vooral op YouTube en TikTok. De filmpjes zijn activistisch en bedoeld om aan het denken te zetten. Zijn volgers prijzen hem als “de enige journalist die écht zijn werk doet”, maar critici vragen zich af: waar ligt de grens tussen activisme en journalistiek?

RapnieuwsTV en ParraTV: mix van cultuur en nieuws

Waar Cestmocro en Left Laser vooral politiek geladen zijn, brengen RapnieuwsTV en ParraTV een mix van entertainment, rapcultuur en algemene nieuwsupdates. Minder uitgesproken, vaker feitelijk juist, maar opvallend: jongeren geven aan dat ze deze kanalen minder vertrouwen dan de uitgesproken alternatieven.

Kritisch blijven, juist online

Hoewel veel jongeren aangeven nieuws te halen uit Instagram en TikTok, zoekt maar 41% zelf actief naar nieuws. De rest laat zich vooral leiden door wat algoritmes voorschotelen. En dat maakt kritisch denken belangrijker dan ooit. Wat deel je, wat geloof je, en wat check je nog even?

Want: niet elk kanaal heeft dezelfde intenties of standaarden. Sommige berichten zijn gebaseerd op feiten, andere op gevoel. En soms lijken beeld en tekst samen te kloppen, maar zit er een hele wereld achter die je (nog) niet ziet.

Wat betekent dit voor jou?
Dat nieuws, net als je mening, vormbaar is. En dat het loont om af en toe af te vragen: waarom geloof ik dit eigenlijk?

Praat erover met je vrienden en check vooral je bronnen.

Lees ook: Dansen met regels: wat er speelt in Utrecht (en waarom jij dat merkt)
Lees ook: Afwijzing? Zo maak je er kracht van – Esmeralda’s verhaal

C’est la vie – en wat voor één. Terwijl miljoenen kijkers hem zagen optreden tijdens het Eurovisie Songfestival 2025, kijkt zanger Claude (21) zelf terug op een jeugd vol contrasten. Van zijn kindertijd in Congo tot een warm bad van verbondenheid in een Nederlands asielzoekerscentrum. En nu: gouden platen, uitverkochte shows, en een optreden op een van de grootste Europese podia. Zijn verhaal gaat over cultuur, familie, en trouw blijven aan wie je bent.

“Ik ben gek op cultuurverschillen”

Claude kwam op zijn negende vanuit Congo naar Nederland. In Congo ging hij nauwelijks naar school, maar in Nederland ontdekte hij een nieuwe wereld. “Ik hou van school, dus dat vond ik superleuk,” vertelt hij. Ook zijn tijd in het asielzoekerscentrum noemt hij waardevol. “Dat was echt een warm bad. Iedereen had iets meegemaakt. Misschien geef je elkaar daardoor wel meer liefde.”

Die open blik op de wereld en op mensen is nog steeds voelbaar in hoe Claude spreekt over zijn jeugd. Hij is dol op cultuurverschillen. “Geef me haring, geef me stamppot, geef me alles. Maar ik mis ook de mango’s, het warme weer, en de mensen in Congo. Daar noem je iedereen oom of tante. Hier kijkt men dan gek op.”

Lees ook: Vrijheid begon voor mij met het verhaal van mijn oma

Muziek met gevoel

Nu Claude hits scoort en op grote podia staat, is zijn familie zichtbaar trots. Vooral zijn moeder laat het horen. “Ze wil graag dat ik een nummer over haar schrijf. Of in het Lingala, zodat ze het naar haar vrienden kan sturen,” lacht hij. Toch werkt het voor hem anders: “Ik kan het niet forceren. Muziek maken werkt niet op die manier.”

Lees ook: Van ‘nee’ naar award: het verhaal van Esmeralda

Wat kunnen wij leren van Claude?

Dat afkomst en omstandigheden niet bepalen hoe ver je komt. En dat je trots mag zijn op waar je vandaan komt, juist als dat betekent dat je tussen verschillende werelden bent opgegroeid. Claude bewijst: je mag jezelf zijn, ook als dat betekent dat je haring én mango’s op je bord hebt.

En dat durven dromen geen naïviteit is. Het is lef.

Meer inspirerende verhalen over identiteit, cultuur en toekomst?
Klik hier.