’s Ochtends de krant openslaan of trouw het achtuurjournaal volgen? Voor veel jongeren is dat verleden tijd. Nieuws komt niet meer via papier of tv, maar via reels, stories en swipes. Maar wat doet dat eigenlijk met hoe je naar de wereld kijkt?
Nieuws in je feed
Uit onderzoek van het Commissariaat voor de Media blijkt dat 78% van de jongeren tussen 16 en 24 jaar sociale media gebruikt om op de hoogte te blijven van het nieuws. Niet bewust dus, maar al scrollend. Tussen memes en vrienden door, verschijnen ook berichten over oorlog, politiek of ongelijkheid. Vaak kort, visueel en met een achterliggende mening.
Platforms als Cestmocro, Left Laser, RapnieuwsTV en ParraTV zijn daar groot in geworden. Soms met honderdduizenden volgers, vooral jongeren. Ze brengen nieuws op hun eigen manier: sneller, directer en uitgesprokener.
Cestmocro: snel en uitgesproken
Met ruim 1 miljoen volgers is Cestmocro een van de grootste jongerennieuwskanalen op Instagram. Ze brengen nieuws uit binnen- en buitenland, maar vooral veel aandacht voor Gaza, politiegeweld en politiek. Vaak met duidelijke meningen. Voor veel jongeren klinkt dat herkenbaar, echt en confronterend. Tegelijkertijd zijn er zorgen: hoeveel ruimte is er nog voor nuance of verschillende perspectieven?
Left Laser: provocatie als protest
Ook het kanaal Left Laser, onder leiding van Bob Scholte, gooit hoge ogen. Met radicaal-linkse video’s, scherpe vragen en confrontaties met politici, krijgt hij veel aandacht, vooral op YouTube en TikTok. De filmpjes zijn activistisch en bedoeld om aan het denken te zetten. Zijn volgers prijzen hem als “de enige journalist die écht zijn werk doet”, maar critici vragen zich af: waar ligt de grens tussen activisme en journalistiek?
RapnieuwsTV en ParraTV: mix van cultuur en nieuws
Waar Cestmocro en Left Laser vooral politiek geladen zijn, brengen RapnieuwsTV en ParraTV een mix van entertainment, rapcultuur en algemene nieuwsupdates. Minder uitgesproken, vaker feitelijk juist, maar opvallend: jongeren geven aan dat ze deze kanalen minder vertrouwen dan de uitgesproken alternatieven.
Kritisch blijven, juist online
Hoewel veel jongeren aangeven nieuws te halen uit Instagram en TikTok, zoekt maar 41% zelf actief naar nieuws. De rest laat zich vooral leiden door wat algoritmes voorschotelen. En dat maakt kritisch denken belangrijker dan ooit. Wat deel je, wat geloof je, en wat check je nog even?
Want: niet elk kanaal heeft dezelfde intenties of standaarden. Sommige berichten zijn gebaseerd op feiten, andere op gevoel. En soms lijken beeld en tekst samen te kloppen, maar zit er een hele wereld achter die je (nog) niet ziet.
Wat betekent dit voor jou?
Dat nieuws, net als je mening, vormbaar is. En dat het loont om af en toe af te vragen: waarom geloof ik dit eigenlijk?
Praat erover met je vrienden en check vooral je bronnen.
Lees ook: Dansen met regels: wat er speelt in Utrecht (en waarom jij dat merkt)
Lees ook: Afwijzing? Zo maak je er kracht van – Esmeralda’s verhaal
C’est la vie – en wat voor één. Terwijl miljoenen kijkers hem zagen optreden tijdens het Eurovisie Songfestival 2025, kijkt zanger Claude (21) zelf terug op een jeugd vol contrasten. Van zijn kindertijd in Congo tot een warm bad van verbondenheid in een Nederlands asielzoekerscentrum. En nu: gouden platen, uitverkochte shows, en een optreden op een van de grootste Europese podia. Zijn verhaal gaat over cultuur, familie, en trouw blijven aan wie je bent.
“Ik ben gek op cultuurverschillen”
Claude kwam op zijn negende vanuit Congo naar Nederland. In Congo ging hij nauwelijks naar school, maar in Nederland ontdekte hij een nieuwe wereld. “Ik hou van school, dus dat vond ik superleuk,” vertelt hij. Ook zijn tijd in het asielzoekerscentrum noemt hij waardevol. “Dat was echt een warm bad. Iedereen had iets meegemaakt. Misschien geef je elkaar daardoor wel meer liefde.”
Die open blik op de wereld en op mensen is nog steeds voelbaar in hoe Claude spreekt over zijn jeugd. Hij is dol op cultuurverschillen. “Geef me haring, geef me stamppot, geef me alles. Maar ik mis ook de mango’s, het warme weer, en de mensen in Congo. Daar noem je iedereen oom of tante. Hier kijkt men dan gek op.”
Lees ook: Vrijheid begon voor mij met het verhaal van mijn oma
Muziek met gevoel
Nu Claude hits scoort en op grote podia staat, is zijn familie zichtbaar trots. Vooral zijn moeder laat het horen. “Ze wil graag dat ik een nummer over haar schrijf. Of in het Lingala, zodat ze het naar haar vrienden kan sturen,” lacht hij. Toch werkt het voor hem anders: “Ik kan het niet forceren. Muziek maken werkt niet op die manier.”
Lees ook: Van ‘nee’ naar award: het verhaal van Esmeralda
Wat kunnen wij leren van Claude?
Dat afkomst en omstandigheden niet bepalen hoe ver je komt. En dat je trots mag zijn op waar je vandaan komt, juist als dat betekent dat je tussen verschillende werelden bent opgegroeid. Claude bewijst: je mag jezelf zijn, ook als dat betekent dat je haring én mango’s op je bord hebt.
En dat durven dromen geen naïviteit is. Het is lef.
Meer inspirerende verhalen over identiteit, cultuur en toekomst?
Klik hier.
Van kind dat altijd zong tot artiest met een sound die steeds meer mensen raakt. Melanie Ryan bewijst dat je met doorzettingsvermogen, creativiteit en een flinke dosis lef écht stappen kunt zetten. Haar nieuwste single Eye of the Storm staat sinds kort online. “Het gaat over chaos, twijfel, maar ook over rust in jezelf vinden. Precies waar ik nu sta.”
Altijd al een podiumdier
Melanie groeide op in IJsselstein. Dansschooloptredens, schoolmusicals, talentenjachten, als het om optreden ging, stond ze vooraan. “Ik zong altijd. Echt altijd. Waar anderen dachten: spannend, dacht ik: leuk!” Ze herinnert zich nog haar eerste applaus in het Fulco Theater. “Dat gevoel vergeet ik nooit meer.”
Lees ook: Shane Kluivert over koers veranderen
Creativiteit in alles
Na de middelbare school koos ze bewust voor de studie Communication & Multimedia Design. Niet omdat ze twijfelde aan haar muzikale talent, maar omdat ze breder wilde leren. “Ik ben iemand die altijd aan het maken is. Muziek, maar ook tekeningen, visuals. Dat hoort allemaal bij mijn verhaal.” Nu werkt ze drie dagen per week als grafisch vormgever, en de rest van de tijd bouwt ze aan haar carrière als artiest.
Lees ook: Esmeralda over haar eerste afwijzing (en hoe ze tóch een award won)
Een droom die Nashville heet
Melanie’s hart ligt bij countrymuziek, een genre dat in Nederland misschien klein is, maar voor haar groots voelt. Dankzij een bijzondere ontmoeting met producer Femke Weidema ontstond het idee om in Nashville haar eigen muziek op te nemen. “We schreven samen, klikten meteen, en toen was het ineens écht: we gaan dit doen.”
“Je hoeft het nog niet te weten”
Wat ze jongeren wil meegeven? “Dat je het niet allemaal hoeft te weten. Echt niet. Als iets goed voelt, ga ervoor. En als het even tegenzit: dat hoort erbij. Blijf nieuwsgierig en geef jezelf de tijd.”
Of, zoals ze zelf zegt:
“Trust the process. Juist het niet-weten maakt het spannend.”
Klik hier om ons volledige interview met Melanie te lezen.
Wil jij ook ontdekken wat jouw pad is? Lees hier meer.
Van afstuderen naar afwijzingen
Als je aan het afstuderen bent of net je diploma op zak hebt, lijkt het soms alsof je nú moet weten wat je wilt. Dat je meteen in de juiste baan moet belanden. Maar de realiteit is: veel mensen vinden hun weg pas gaandeweg. Esmeralda Kleinreesink is daar het perfecte voorbeeld van. Tegenwoordig staat ze bekend als dé pitchcoach van Nederland, maar haar route hiernaartoe was allesbehalve recht. Ze werkte jarenlang aan een proefschrift dat zeven keer werd afgewezen – tot het wél werd uitgegeven en zelfs een prijs won. “Na een ‘nee’ kan altijd een ‘ja’ volgen,” zegt ze daar nu over.
Carrièrekeuzes die niet klopten (en dat is oké)
Esmeralda begon haar loopbaan in de IT. Ze verdiende goed geld als testmanager, maar voelde zich allesbehalve gelukkig. “Ik ging elke dag met tegenzin naar mijn werk,” vertelt ze. Het werk gaf haar geen voldoening en ze miste het gevoel dat ze echt iets bijdroeg. Via een open sollicitatie kwam ze uiteindelijk bij Defensie terecht. Daar werkte ze onder meer in Afghanistan, als hoofd luchttransport voor de NAVO. Die periode inspireerde haar tot het schrijven van een boek, dat werd gepubliceerd door uitgeverij Meulenhoff. Wat begon als een ‘zijsprong’, bracht haar op een pad waar ze wél energie van kreeg.
Lees ook: Margriet Taams: “Omring je met de juiste mensen en blijf investeren in ontwikkeling”
Van boek naar doctoraat – en zeven keer ‘nee’
Terug in Nederland combineerde ze haar werk bij Defensie met een rol als universitair docent. Naast haar baan werkte ze in haar vrije tijd aan een proefschrift, gebaseerd op haar boek over Afghanistan. Zeven keer werd het afgewezen door uitgevers. Toch bleef ze geloven in haar verhaal. Uiteindelijk werd het tóch uitgegeven – en uitgeroepen tot beste militair-wetenschappelijke boek van 2016. Die erkenning kwam niet ondanks de afwijzingen, maar dankzij haar doorzettingsvermogen. Haar ervaring laat zien dat je succes soms pas komt als je blijft volhouden, ook als het niet meteen lukt.
Pitchcoach worden: waar alles samenkomt
Toen Defensie een intern initiatief startte waarbij medewerkers hun ideeën aan de top mochten pitchen, werd duidelijk dat veel mensen moeite hadden met het goed overbrengen van hun verhaal. Esmeralda werd gevraagd of zij hen daarin kon begeleiden. Met haar achtergrond in schrijven, presenteren en wetenschappelijk onderzoek ontwikkelde ze een eigen pitchmethode. Ze merkte al snel: dit is wat ik wil doen. Mensen helpen om hun verhaal krachtig neer te zetten. Inmiddels is ze fulltime pitchcoach, geeft ze masterclasses en begeleidt ze ook topmanagers die hun presentatie willen verbeteren. Alles wat ze eerder deed – van haar studie tot haar tijd bij Defensie – komt hierin samen.
Lees ook: Studeren in vrijheid: een keuze die niet altijd vanzelfsprekend was
Haar advies aan starters
Aan jongeren die op het punt staan te beginnen aan hun carrière, heeft Esmeralda een aantal nuchtere maar waardevolle tips. Verwacht niet dat je eerste baan meteen dé droombaan is. Niet elke functie is 100% leuk, maar je moet er wél je bed voor uit willen komen. Twijfel je? Dat is normaal. Probeer, leer, en als het niet bij je past: durf dan weer iets anders te doen. “Ik was 45 toen voor mij de puzzelstukjes op z’n plek vielen,” zegt ze. “Dat mag. Het komt wel.”
Ze adviseert ook om realistisch te blijven over geld: niet alles waar je goed in bent, levert meteen inkomen op. Begin dus met wat je leuk lijkt, maar houd je ogen open voor waar kansen liggen. En: begin zo vroeg mogelijk met sparen. Financiële vrijheid geeft ruimte om op termijn je eigen keuzes te maken. Het allerbelangrijkste? Laat je niet ontmoedigen door een afwijzing. Die hoort erbij. En soms is het juist de afwijzing die je richting het juiste pad duwt.
Meer verhalen van mensen die hun weg vonden door te blijven proberen?
Klik hier.
Toen Shane Kluivert als jonge tiener in de spotlights kwam, was dat niet alleen omdat hij ‘de zoon van’ is. Hij viel op door zijn liefde voor koken. Met kookvideo’s, een eigen kookboek en samenwerkingen met merken als Maggi werd hij al snel bekend als het jonge talent in de keuken.
Maar ondertussen groeide er nog een droom. Een voetbaldroom.
Vandaag de dag speelt Shane bij de jeugdopleiding van FC Barcelona – en is zijn blik gericht op Barça 1.
Vrijheid om te kiezen
Wat Shane’s verhaal zo krachtig maakt, is dat het laat zien wat vrijheid óók is:
Niet alleen kiezen wat je doet – maar ook durven bijstellen.
Van koers veranderen. En voelen dat je daar de ruimte voor hebt.
Waar de één zich vastklampt aan het pad dat ooit is ingezet, durft Shane te zeggen: “Dat was mooi, maar nu wil ik dit.”
Vrijheid is niet alleen een recht.
Het is ook een mogelijkheid.
Om te groeien, om te veranderen en om jezelf te heruitvinden.
Meer dan één verhaal
Shane is niet alleen een voetballer. Of alleen een kok.
Hij is allebei. En alles daartussenin.
En misschien geldt dat ook wel voor jou.
Misschien begon je ergens aan, en voelt het nu toch anders.
Misschien wil je wisselen van studie, stoppen met iets, of juist iets nieuws proberen.
Laat het verhaal van Shane dan je reminder zijn: je bent niet vastgezet in één richting.
Je mag bewegen. Je mag opnieuw kiezen.
Meer verhalen over jongeren, keuzes en vrijheid?
Klik hier.
Of volg ons op Instagram voor inspirerende posts en actualiteiten die je raken.
Vrijheid begon voor mij met het verhaal van mijn oma
Ze groeide op in een warm, groot gezin in Den Haag. Geboren als vierde zusje, in een tijd die al snel donker werd. De Tweede Wereldoorlog brak uit, en difterie trof het gezin van binnenuit. In twee dagen verloren haar ouders hun zoon van 14 en hun dochter van 9. Mijn oma overleefde de ziekte, maar moest opnieuw leren lopen. Ze was klein, ziek en kwetsbaar – maar gelukkig niet alleen.
Aan haar zijde stond tante Corry. Haar grote zus. Een tweede moeder. Lief, zorgzaam en sterk.
Zij was het lichtpuntje, toen alles donker voelde.
Helaas is tante Corry (97) onlangs overleden, maar nog steeds datzelfde voorbeeld voor mijn oma – en via haar, voor mij.
Lees ook: Een conversatie met mijn oma (85): Tips voor jongeren van een echte levenskenner
Rolmodellen, dichtbij huis
Na de oorlog woonde de hele familie op loopafstand van elkaar. Overal voorbeelden: een opa, een tante, een buurvrouw. Je leerde van elkaar. Voor mijn oma werd dát vrijheid: samenleven met mensen die je steunen, die je bijstaan, die je helpen om opnieuw te leren lopen – letterlijk en figuurlijk.
Lees ook: Vrouwelijke rolmodellen: levenslessen die inspireren
Oma's wijze woorden in de maand van vrijheid
Toen ik haar vroeg wat ze jongeren van nu wil meegeven, zei ze dit:
"Gebruik de middelen die er nu zijn op een goede manier. Alles is anders. De wereld draait sneller. Maar wees lief voor elkaar. En voor jezelf."
Ze weet nog altijd ieders naam en maakt met iedereen een praatje.
Als kind zag ik haar als vrijwilliger werken bij De Zonnebloem.
Ze hoefde het me nooit te vertellen, ik voelde het.
Dat zorgen voor een ander een vorm van vrijheid en liefde is.
Lees ook: Waarom het nog steeds belangrijk is om vrijheid te vieren
Waarom dit verhaal?
Omdat vrijheid niet alleen iets is wat we vieren op 5 mei.
Het is ook iets wat we doorgeven. In verhalen. In gebaren. In hoe we met elkaar omgaan.
Mijn oma, Ank van der Lelie-Steur, gaf mij die vrijheid. En ik hoop dat haar verhaal jou ook inspireert.
PS: Lach veel en vaak. Met jezelf, maar vooral met anderen.
Liefs, mijn lieve oma.
"Laat me mijn werk maar gewoon vertellen."
Dat zei regisseur Will Koopman toen ze als jonge vrouw auditie deed voor de Nederlandse Filmacademie.
Wat ze er niet bij zei?
Ze had nog helemaal geen werk.
In plaats van op te geven, blufte ze zich door de toelatingscommissie heen.
Ze vertelde een verhaal over een konijn, een fietser en kernenergie — met zoveel overtuiging dat ze werd aangenomen.
Lees ook: Vrouwelijke rolmodellen: levenslessen die inspireren.
Will Koopman – inmiddels bekend van series als Gooische Vrouwen, Oogappels en Neem me mee – liet zien: je hoeft niet altijd een perfect cv, een portfolio of alle antwoorden te hebben om ergens te beginnen.
Soms is lef genoeg.
Durven geloven in wat er kán zijn, ook als het er nog niet is.
Wat we kunnen leren van Will?
Dat kansen niet altijd wachten tot je er "klaar voor" bent.
Soms is bluffen, vertrouwen hebben in jezelf.
Lees ook: Van onderadvisering naar onderwijspionier – het inspirerende verhaal van Karim Amghar
Dus als je twijfelt of je goed genoeg bent voor die studie, stage, baan of droom: misschien ben je wel precies wat ze zoeken.
Zolang je zelf durft te geloven dat je er mag zijn.
Meer inspirerende verhalen? Klik hier.
Nieuwe vrienden maken voelt soms alsof je moet uitleggen dat je een puppy wil als volwassene. Schattig? Ja. Maar ook: raar. Onhandig. Je hoort het niet te hoeven zeggen.
In een open video op Instagram vertelde ze dat ze zich soms alleen voelt. Dat ze op haar dertigste merkte dat ze behoefte had aan nieuwe, échte vriendschappen. Geen oppervlakkig “hoe is het?” op een feestje, maar mensen om echt mee te connecten. Te praten. Stil te zijn. Gewoon, samen zijn.
“Het is best gek om op je dertigste vrienden te zoeken. Niemand doet dat eigenlijk.”
Maar Bobbie wél. En het ontplofte. Honderden berichten. Mensen die zichzelf herkenden.
Mensen die óók dachten dat ze de enige waren.
Lees ook: Margriet Taams: “Omring je met de juiste mensen en blijf investeren in ontwikkeling”
Waarom dit zo raakt
Omdat het herkenbaar is. Of je nou 20, 25 of 30 bent – je kunt je eenzaam voelen. Ook al heb je mensen om je heen. Ook al zit je WhatsApp vol.
Vriendschap is niet vanzelfsprekend. En het voelt kwetsbaar om te zeggen: “Ik mis het.”
Maar Bobbie deed het. En juist dat maakt het sterk.
Lees ook: Vrouwelijke rolmodellen: het lef om anders te zijn
Wat jij hieraan hebt?
Misschien voel je je soms ook alleen. Misschien wil jij ook iemand leren kennen buiten je studie, werk of kring.
Laat Bobbie’s verhaal dan het duwtje zijn om er iets mee te doen.
Stuur dat bericht. Maak die afspraak.
Of… doe het gewoon net als Bobbie: zeg het hardop.
Meer inspiratie opdoen? Klik hier.
“Niemand wordt vrolijk van een vieze keuken. Dus dan ruim ik ‘m wel op.”
Het klinkt simpel, maar voor Anna Dobber is het een levensmotto geworden.
Waar de meeste TikTokkers dansjes doen of hun outfits laten zien, staat Anna met rubberhandschoenen aan keukenkastjes te boenen. Ze biedt studenten aan om hun huis gratis schoon te maken – en neemt haar volgers daarin mee.
En het werkt. Inmiddels kijken honderdduizenden jongeren mee hoe ze muren schrobt en vuilniszakken wegsleept. Ze gelooft dat geven zonder iets terug te verwachten, de wereld een beetje beter maakt.
Een missie zonder schoonheidsprijs
“Ik merkte dat studenten vaak geen tijd, zin of energie hebben om hun huis op orde te krijgen. Dus dacht ik: wat nou als ik dat gewoon gratis doe?”
Wat begon als een wild idee, groeide uit tot een TikTok-serie met een trouwe fanbase. Anna’s kracht? Ze combineert droge humor met een flinke dosis empathie. Ze veroordeelt niet. Ze helpt. En ze doet dat met zoveel overtuiging dat je bijna zin krijgt om zelf je badkamer te poetsen.
Waarom doet ze wat ze doet?
Omdat ze wil laten zien dat we niet altijd iets terug hoeven te verwachten voor wat we geven. “Iedereen heeft iets te bieden,” zegt ze. “Bij mij is dat een sopje. Bij een ander misschien een luisterend oor, een lift naar huis of gewoon een glimlach op straat.”
TikTok als podium voor betekenis
In een wereld waarin het soms voelt alsof alles om geld, prestatie of perfectie draait, laat Anna zien dat het ook anders kan. Met een schoonmaakdoekje in de hand en een groot hart op de juiste plek.
Dus: wil jij weten wat jou drijft? Of zoek je inspiratie om iets kleins te doen dat groots aanvoelt?
Laat je verrassen door Anna Dobber. Want soms begint betekenisvol leven gewoon bij een schone gootsteen.
Meer inspiratie opdoen? Klik hier.
Volgens recent onderzoek (Trouw, 2024) noemt bijna een derde van de Nederlandse jongeren zichzelf religieus. Voor het eerst zijn zij geloviger dan de generatie vóór hen. En dat roept een belangrijke vraag op: waarom?
Onrust als beweegreden
We leven in een tijd van oorlogen, klimaatstress, woningnood en prestatiedruk. Jongeren groeien op in een wereld die constant beweegt – en niet altijd de goede kant op.
In die onrust zoeken we iets wat wél vaststaat. Iets dat rust geeft. Ritme en richting.
“Geloof is voor mij een plek om te landen,” zegt een 22-jarige student.
“Niet per se in een religieus gebouw, maar in mijn hoofd.”
Geloof als krachtbron
In een NOS -reel uit 2024 vertellen verschillende spelers van het Nederlands elftal over hun geloof. De helft van het team is openlijk religieus.
Bidden voor een wedstrijd. Dankbaar zijn. Vertrouwen hebben.
Zelfs aan de top blijkt geloof een manier om staande te blijven.
Niet traditioneel, wel betekenisvol
De nieuwe generatie gelooft niet per se binnen traditionele kaders – maar wel bewust.
Of dat nou via islam, christendom, meditatie of spiritualiteit is: jongeren zoeken verbinding. Met zichzelf en met iets groters.
En met Pasen als moment van rust, hoop of herstart, is het niet gek dat zingeving weer meer ruimte krijgt.
Wil je meer lezen over jongeren & zingeving? Klik hier.