Ze werken hard, maken lange dagen en draaien vaak volledig mee op de werkvloer. Toch krijgen veel studenten daar geen cent voor terug. Terwijl hun stage verplicht is en meestal fulltime. Daarom startte BNNVARA samen met JOBmbo, de Landelijke Studentenvakbond (LSVb) en FNV Young & United een petitie voor een eerlijke stagevergoeding voor álle mbo-studenten..
Want de vraag is niet óf het nodig is, maar: waarom is het er nog steeds niet?
Het probleem: werken zonder loon
Bijna 60% van de mbo-studenten ontvangt géén stagevergoeding. Op het hbo en wo zijn de verschillen ook groot: 25% van de hbo-studenten en 35% van de universitaire studenten krijgt helemaal niets.
Dat terwijl veel studenten 32 tot 40 uur per week meedraaien op een werkplek. Ze leveren een waardevolle bijdrage aan bedrijven en instellingen, maar krijgen daar vaak niets voor terug. En dat is niet alleen oneerlijk, het werkt ook ontmoedigend. Zeker voor jongeren zonder financieel vangnet.
In sectoren als zorg, horeca, bouw of kinderopvang is dat extra schrijnend. Deze jongeren leveren dagelijks werk dat telt. Maar ze worden nauwelijks erkend, laat staan gecompenseerd.
Lees ook: Docu ‘Zorgen’: hoe mbo-studenten leren zorgen in de praktijk
€989 genoeg?
De petitie vraagt om een wettelijke, minimale stagevergoeding van €989 per maand voor een fulltime stage. Dit bedrag is gebaseerd op berekeningen van het Nibud en houdt rekening met de kosten die studenten maken om überhaupt stage te kunnen lopen: vervoer, eten, kleding, huur of thuis meehelpen met de kosten.
Die €989 is dus geen ‘leuke extra’, maar een noodzakelijke basis om zonder extra stress te kunnen leren en ontwikkelen.
Studenten die geen financiële steun krijgen van huis uit, of moeten bijlenen lopen nu vaak vast. Sommigen haken zelfs af. En dat is een verlies voor henzelf én voor de sectoren waarin ze hard nodig zijn.
Lees ook: Waarom Esmeralda na zeven keer ‘nee’ tóch haar doel bereikte
Representatie doet ertoe
Of je nu mbo doet, hbo of universiteit: je stage telt. Maar lang niet alle studenten hebben dezelfde kansen. Niet iedereen heeft spaargeld of ouders die kunnen bijspringen.
Toch worden ze geacht te functioneren alsof die basis er wél is.
Een eerlijke stagevergoeding gaat dus niet alleen over geld. Het gaat over gelijke behandeling, over vertrouwen in je kunnen en over het recht om mee te doen, zonder extra obstakels.
Lees ook: Waarom vrijheid begint bij het verhaal dat je vertelt
Waarom nu?
In veel sectoren zijn mensen nodig. In de zorg, techniek, kinderopvang, bouw, logistiek, het onderwijs en de creatieve industrie.
Studenten zijn de toekomst van die sectoren. Maar als ze het nu al niet kunnen volhouden, hoe ziet die toekomst er dan uit?
De petitie van BNNVARA is dan ook een oproep voor eerlijkheid, perspectief en toekomst.
Teken de petitie voor een eerlijke stagevergoeding via bnnvara.nl/maakhetfair
Meer lezen? Klik hier.
Wat betekent het om te zorgen voor anderen, als je zelf nog volop in ontwikkeling bent? In de zesdelige NPO Start-docuserie Zorgen volg je zeven mbo-studenten die stage lopen in de zorg.
Ze combineren hun opleiding met praktijkervaring bij mensen thuis, in verpleeghuizen en in de psychiatrie. Je ziet wat er goed gaat, maar ook wat lastig is: moeilijke situaties met cliënten, stress rondom toetsen, lange dagen en verantwoordelijkheden die soms zwaar voelen.
Lees ook: Studeren in vrijheid: een keuze die niet altijd vanzelfsprekend was
Eerlijk en herkenbaar
Wat deze serie bijzonder maakt, is hoe herkenbaar de studenten zijn. Ze zijn jong, zoeken hun weg, twijfelen soms of ze het wel kunnen. Maar ze doen het toch, omdat ze mensen willen helpen.
Dat maakt Zorgen niet alleen interessant om te kijken, maar ook belangrijk. Zeker voor jongeren die nog niet goed weten wat ze later willen doen. Deze studenten laten zien hoe het is om in de zorg te werken en waarom het werk ertoe doet.
Lees ook: Een hoger loon voor jongeren? Yes, het is zover!
Waarom doe je wat je doet?
Veel studenten in de serie hebben een persoonlijke reden voor hun keuze. Een zieke opa, een ervaring met jeugdzorg, of gewoon de wens om iets voor anderen te betekenen. Die motivatie komt terug in hoe ze leren, groeien en steeds zelfstandiger worden.
Voor wie nog twijfelt over een opleiding of beroep in de zorg, laat deze serie zien wat er allemaal bij komt kijken en hoeveel impact je kunt maken, ook als je nog in opleiding bent.
📺 Zorgen is nu te zien via NPO Start.
Meer lezen? Klik hier.
“Dit verhaal móést verteld worden. Omdat het ook óns verhaal is.”
Ze schreef geen makkelijk boek, maar wel een verhaal dat binnenkomt. Safae el Khannoussi (politiek filosoof en schrijver) heeft met haar debuutroman Oroppa de Libris Literatuur Prijs 2025 gewonnen en eerder al de Vlaamse Boon Literatuurprijs. Daarmee is ze de eerste debutant ooit die beide grote prijzen op haar naam zet.
Wat maakt Oroppa zo bijzonder?
De roman draait om de verdwijning van Salomé Abergel, een kunstenaar met een complexe achtergrond. Het wordt verteld door meerdere stemmen. Door haar zoon, een voormalige folteraar en een oppas. Een kroegbaas, mensen aan de randen van Europa, of er net buiten.
De titel Oroppa komt van het Noord-Afrikaanse Arabische woord voor Europa. En dat is niet voor niets. Want onder elk hoofdstuk liggen grotere vragen:
Wat betekent het om ergens bij te horen?
Wie bepaalt welk verhaal gehoord mag worden?
En wat als je tussen werelden in leeft?
“Ik schrijf omdat ik moet”
El Khannoussi weet waar ze het over heeft. Ze deed jarenlang onderzoek naar gevangenissen in Noord-Afrika en schreef essays over macht, migratie en identiteit. Oroppa is haar eerste roman, maar leest als het werk van iemand die precies weet hoe taal werkt en wat het kan blootleggen.
De jury noemde het boek “een pageturner waar de urgentie vanaf spat.” En dat is het ook: spannend, poëtisch en confronterend.
Een boek dat blijft hangen. Omdat het raakt aan wie we zijn, of kunnen zijn in een veranderend Europa.
Benieuwd naar Oroppa of naar Safae el Khannoussi?
Je vindt haar boek in de boekhandel of bibliotheek.
Klik hier om bij te blijven met actualiteiten die er toe doen.
“Ik wil mensen raken. Niet alleen met smaak, maar met alles wat op het bord ligt, het hele verhaal.”
Die woorden typeren Jonnie Boer, de bevlogen chef-kok en mede-eigenaar van restaurant De Librije in Zwolle. Samen met zijn vrouw Thérèse groeide hij uit tot een boegbeeld van de Nederlandse gastronomie. De Librije werd niet zomaar een restaurant, het werd een bestemming.
In de documentaire De Opvolging (Omroep MAX) krijgen we een uniek inkijkje in het jaar waarin Jonnie, Thérèse en hun team voor de ultieme uitdaging stonden: de overgang naar een nieuwe generatie, zonder concessies te doen aan hun hoogste standaard.
Drie sterren – in één keer
Een bijzonder moment in de docu is het terugblikken op het jaar waarin De Librije in één keer werd bekroond met drie Michelinsterren. Het gebeurde in 2004, een jaar dat de geschiedenis inging. Niet alleen vanwege de uitzonderlijke prestatie, maar ook omdat het team alles gaf. “We gingen tot het uiterste,” vertelt Jonnie. “Iedereen stond strak van de spanning. Maar toen het gebeurde... pure magie.”
Meer dan eten
Wat De Librije zo bijzonder maakt, is dat het nooit alleen over eten ging. Het ging over beleving, verwondering, aandacht voor detail en over een visie die verder keek dan trends. Jonnie werkte met lokale producten lang voordat dat hip was. Hij kookte met natuur, seizoenen en boeren. En bovenal: met liefde.
Die liefde voel je ook in de documentaire. Van de intense gesprekken in de keuken tot het loslaten van controle aan de nieuwe generatie: het is rauw, eerlijk, ontroerend. En vooral: inspirerend.
Nalatenschap
In april 2025 overleed Jonnie Boer plotseling aan de gevolgen van een longembolie. Hij werd 60 jaar. Zijn dood schokte de culinaire wereld, maar zijn nalatenschap leeft voort in De Librije, in Thérèse, in hun team, en in alle jonge chefs die hij opleidde en inspireerde.
Bekijk het fragment en de volledige documentaire via Omroep MAX
’s Ochtends de krant openslaan of trouw het achtuurjournaal volgen? Voor veel jongeren is dat verleden tijd. Nieuws komt niet meer via papier of tv, maar via reels, stories en swipes. Maar wat doet dat eigenlijk met hoe je naar de wereld kijkt?
Nieuws in je feed
Uit onderzoek van het Commissariaat voor de Media blijkt dat 78% van de jongeren tussen 16 en 24 jaar sociale media gebruikt om op de hoogte te blijven van het nieuws. Niet bewust dus, maar al scrollend. Tussen memes en vrienden door, verschijnen ook berichten over oorlog, politiek of ongelijkheid. Vaak kort, visueel en met een achterliggende mening.
Platforms als Cestmocro, Left Laser, RapnieuwsTV en ParraTV zijn daar groot in geworden. Soms met honderdduizenden volgers, vooral jongeren. Ze brengen nieuws op hun eigen manier: sneller, directer en uitgesprokener.
Cestmocro: snel en uitgesproken
Met ruim 1 miljoen volgers is Cestmocro een van de grootste jongerennieuwskanalen op Instagram. Ze brengen nieuws uit binnen- en buitenland, maar vooral veel aandacht voor Gaza, politiegeweld en politiek. Vaak met duidelijke meningen. Voor veel jongeren klinkt dat herkenbaar, echt en confronterend. Tegelijkertijd zijn er zorgen: hoeveel ruimte is er nog voor nuance of verschillende perspectieven?
Left Laser: provocatie als protest
Ook het kanaal Left Laser, onder leiding van Bob Scholte, gooit hoge ogen. Met radicaal-linkse video’s, scherpe vragen en confrontaties met politici, krijgt hij veel aandacht, vooral op YouTube en TikTok. De filmpjes zijn activistisch en bedoeld om aan het denken te zetten. Zijn volgers prijzen hem als “de enige journalist die écht zijn werk doet”, maar critici vragen zich af: waar ligt de grens tussen activisme en journalistiek?
RapnieuwsTV en ParraTV: mix van cultuur en nieuws
Waar Cestmocro en Left Laser vooral politiek geladen zijn, brengen RapnieuwsTV en ParraTV een mix van entertainment, rapcultuur en algemene nieuwsupdates. Minder uitgesproken, vaker feitelijk juist, maar opvallend: jongeren geven aan dat ze deze kanalen minder vertrouwen dan de uitgesproken alternatieven.
Kritisch blijven, juist online
Hoewel veel jongeren aangeven nieuws te halen uit Instagram en TikTok, zoekt maar 41% zelf actief naar nieuws. De rest laat zich vooral leiden door wat algoritmes voorschotelen. En dat maakt kritisch denken belangrijker dan ooit. Wat deel je, wat geloof je, en wat check je nog even?
Want: niet elk kanaal heeft dezelfde intenties of standaarden. Sommige berichten zijn gebaseerd op feiten, andere op gevoel. En soms lijken beeld en tekst samen te kloppen, maar zit er een hele wereld achter die je (nog) niet ziet.
Wat betekent dit voor jou?
Dat nieuws, net als je mening, vormbaar is. En dat het loont om af en toe af te vragen: waarom geloof ik dit eigenlijk?
Praat erover met je vrienden en check vooral je bronnen.
Lees ook: Dansen met regels: wat er speelt in Utrecht (en waarom jij dat merkt)
Lees ook: Afwijzing? Zo maak je er kracht van – Esmeralda’s verhaal
C’est la vie – en wat voor één. Terwijl miljoenen kijkers hem zagen optreden tijdens het Eurovisie Songfestival 2025, kijkt zanger Claude (21) zelf terug op een jeugd vol contrasten. Van zijn kindertijd in Congo tot een warm bad van verbondenheid in een Nederlands asielzoekerscentrum. En nu: gouden platen, uitverkochte shows, en een optreden op een van de grootste Europese podia. Zijn verhaal gaat over cultuur, familie, en trouw blijven aan wie je bent.
“Ik ben gek op cultuurverschillen”
Claude kwam op zijn negende vanuit Congo naar Nederland. In Congo ging hij nauwelijks naar school, maar in Nederland ontdekte hij een nieuwe wereld. “Ik hou van school, dus dat vond ik superleuk,” vertelt hij. Ook zijn tijd in het asielzoekerscentrum noemt hij waardevol. “Dat was echt een warm bad. Iedereen had iets meegemaakt. Misschien geef je elkaar daardoor wel meer liefde.”
Die open blik op de wereld en op mensen is nog steeds voelbaar in hoe Claude spreekt over zijn jeugd. Hij is dol op cultuurverschillen. “Geef me haring, geef me stamppot, geef me alles. Maar ik mis ook de mango’s, het warme weer, en de mensen in Congo. Daar noem je iedereen oom of tante. Hier kijkt men dan gek op.”
Lees ook: Vrijheid begon voor mij met het verhaal van mijn oma
Muziek met gevoel
Nu Claude hits scoort en op grote podia staat, is zijn familie zichtbaar trots. Vooral zijn moeder laat het horen. “Ze wil graag dat ik een nummer over haar schrijf. Of in het Lingala, zodat ze het naar haar vrienden kan sturen,” lacht hij. Toch werkt het voor hem anders: “Ik kan het niet forceren. Muziek maken werkt niet op die manier.”
Lees ook: Van ‘nee’ naar award: het verhaal van Esmeralda
Wat kunnen wij leren van Claude?
Dat afkomst en omstandigheden niet bepalen hoe ver je komt. En dat je trots mag zijn op waar je vandaan komt, juist als dat betekent dat je tussen verschillende werelden bent opgegroeid. Claude bewijst: je mag jezelf zijn, ook als dat betekent dat je haring én mango’s op je bord hebt.
En dat durven dromen geen naïviteit is. Het is lef.
Meer inspirerende verhalen over identiteit, cultuur en toekomst?
Klik hier.
Van kind dat altijd zong tot artiest met een sound die steeds meer mensen raakt. Melanie Ryan bewijst dat je met doorzettingsvermogen, creativiteit en een flinke dosis lef écht stappen kunt zetten. Haar nieuwste single Eye of the Storm staat sinds kort online. “Het gaat over chaos, twijfel, maar ook over rust in jezelf vinden. Precies waar ik nu sta.”
Altijd al een podiumdier
Melanie groeide op in IJsselstein. Dansschooloptredens, schoolmusicals, talentenjachten, als het om optreden ging, stond ze vooraan. “Ik zong altijd. Echt altijd. Waar anderen dachten: spannend, dacht ik: leuk!” Ze herinnert zich nog haar eerste applaus in het Fulco Theater. “Dat gevoel vergeet ik nooit meer.”
Lees ook: Shane Kluivert over koers veranderen
Creativiteit in alles
Na de middelbare school koos ze bewust voor de studie Communication & Multimedia Design. Niet omdat ze twijfelde aan haar muzikale talent, maar omdat ze breder wilde leren. “Ik ben iemand die altijd aan het maken is. Muziek, maar ook tekeningen, visuals. Dat hoort allemaal bij mijn verhaal.” Nu werkt ze drie dagen per week als grafisch vormgever, en de rest van de tijd bouwt ze aan haar carrière als artiest.
Lees ook: Esmeralda over haar eerste afwijzing (en hoe ze tóch een award won)
Een droom die Nashville heet
Melanie’s hart ligt bij countrymuziek, een genre dat in Nederland misschien klein is, maar voor haar groots voelt. Dankzij een bijzondere ontmoeting met producer Femke Weidema ontstond het idee om in Nashville haar eigen muziek op te nemen. “We schreven samen, klikten meteen, en toen was het ineens écht: we gaan dit doen.”
“Je hoeft het nog niet te weten”
Wat ze jongeren wil meegeven? “Dat je het niet allemaal hoeft te weten. Echt niet. Als iets goed voelt, ga ervoor. En als het even tegenzit: dat hoort erbij. Blijf nieuwsgierig en geef jezelf de tijd.”
Of, zoals ze zelf zegt:
“Trust the process. Juist het niet-weten maakt het spannend.”
Klik hier om ons volledige interview met Melanie te lezen.
Wil jij ook ontdekken wat jouw pad is? Lees hier meer.
Van afstuderen naar afwijzingen
Als je aan het afstuderen bent of net je diploma op zak hebt, lijkt het soms alsof je nú moet weten wat je wilt. Dat je meteen in de juiste baan moet belanden. Maar de realiteit is: veel mensen vinden hun weg pas gaandeweg. Esmeralda Kleinreesink is daar het perfecte voorbeeld van. Tegenwoordig staat ze bekend als dé pitchcoach van Nederland, maar haar route hiernaartoe was allesbehalve recht. Ze werkte jarenlang aan een proefschrift dat zeven keer werd afgewezen – tot het wél werd uitgegeven en zelfs een prijs won. “Na een ‘nee’ kan altijd een ‘ja’ volgen,” zegt ze daar nu over.
Carrièrekeuzes die niet klopten (en dat is oké)
Esmeralda begon haar loopbaan in de IT. Ze verdiende goed geld als testmanager, maar voelde zich allesbehalve gelukkig. “Ik ging elke dag met tegenzin naar mijn werk,” vertelt ze. Het werk gaf haar geen voldoening en ze miste het gevoel dat ze echt iets bijdroeg. Via een open sollicitatie kwam ze uiteindelijk bij Defensie terecht. Daar werkte ze onder meer in Afghanistan, als hoofd luchttransport voor de NAVO. Die periode inspireerde haar tot het schrijven van een boek, dat werd gepubliceerd door uitgeverij Meulenhoff. Wat begon als een ‘zijsprong’, bracht haar op een pad waar ze wél energie van kreeg.
Lees ook: Margriet Taams: “Omring je met de juiste mensen en blijf investeren in ontwikkeling”
Van boek naar doctoraat – en zeven keer ‘nee’
Terug in Nederland combineerde ze haar werk bij Defensie met een rol als universitair docent. Naast haar baan werkte ze in haar vrije tijd aan een proefschrift, gebaseerd op haar boek over Afghanistan. Zeven keer werd het afgewezen door uitgevers. Toch bleef ze geloven in haar verhaal. Uiteindelijk werd het tóch uitgegeven – en uitgeroepen tot beste militair-wetenschappelijke boek van 2016. Die erkenning kwam niet ondanks de afwijzingen, maar dankzij haar doorzettingsvermogen. Haar ervaring laat zien dat je succes soms pas komt als je blijft volhouden, ook als het niet meteen lukt.
Pitchcoach worden: waar alles samenkomt
Toen Defensie een intern initiatief startte waarbij medewerkers hun ideeën aan de top mochten pitchen, werd duidelijk dat veel mensen moeite hadden met het goed overbrengen van hun verhaal. Esmeralda werd gevraagd of zij hen daarin kon begeleiden. Met haar achtergrond in schrijven, presenteren en wetenschappelijk onderzoek ontwikkelde ze een eigen pitchmethode. Ze merkte al snel: dit is wat ik wil doen. Mensen helpen om hun verhaal krachtig neer te zetten. Inmiddels is ze fulltime pitchcoach, geeft ze masterclasses en begeleidt ze ook topmanagers die hun presentatie willen verbeteren. Alles wat ze eerder deed – van haar studie tot haar tijd bij Defensie – komt hierin samen.
Lees ook: Studeren in vrijheid: een keuze die niet altijd vanzelfsprekend was
Haar advies aan starters
Aan jongeren die op het punt staan te beginnen aan hun carrière, heeft Esmeralda een aantal nuchtere maar waardevolle tips. Verwacht niet dat je eerste baan meteen dé droombaan is. Niet elke functie is 100% leuk, maar je moet er wél je bed voor uit willen komen. Twijfel je? Dat is normaal. Probeer, leer, en als het niet bij je past: durf dan weer iets anders te doen. “Ik was 45 toen voor mij de puzzelstukjes op z’n plek vielen,” zegt ze. “Dat mag. Het komt wel.”
Ze adviseert ook om realistisch te blijven over geld: niet alles waar je goed in bent, levert meteen inkomen op. Begin dus met wat je leuk lijkt, maar houd je ogen open voor waar kansen liggen. En: begin zo vroeg mogelijk met sparen. Financiële vrijheid geeft ruimte om op termijn je eigen keuzes te maken. Het allerbelangrijkste? Laat je niet ontmoedigen door een afwijzing. Die hoort erbij. En soms is het juist de afwijzing die je richting het juiste pad duwt.
Meer verhalen van mensen die hun weg vonden door te blijven proberen?
Klik hier.
Toen Shane Kluivert als jonge tiener in de spotlights kwam, was dat niet alleen omdat hij ‘de zoon van’ is. Hij viel op door zijn liefde voor koken. Met kookvideo’s, een eigen kookboek en samenwerkingen met merken als Maggi werd hij al snel bekend als het jonge talent in de keuken.
Maar ondertussen groeide er nog een droom. Een voetbaldroom.
Vandaag de dag speelt Shane bij de jeugdopleiding van FC Barcelona – en is zijn blik gericht op Barça 1.
Vrijheid om te kiezen
Wat Shane’s verhaal zo krachtig maakt, is dat het laat zien wat vrijheid óók is:
Niet alleen kiezen wat je doet – maar ook durven bijstellen.
Van koers veranderen. En voelen dat je daar de ruimte voor hebt.
Waar de één zich vastklampt aan het pad dat ooit is ingezet, durft Shane te zeggen: “Dat was mooi, maar nu wil ik dit.”
Vrijheid is niet alleen een recht.
Het is ook een mogelijkheid.
Om te groeien, om te veranderen en om jezelf te heruitvinden.
Meer dan één verhaal
Shane is niet alleen een voetballer. Of alleen een kok.
Hij is allebei. En alles daartussenin.
En misschien geldt dat ook wel voor jou.
Misschien begon je ergens aan, en voelt het nu toch anders.
Misschien wil je wisselen van studie, stoppen met iets, of juist iets nieuws proberen.
Laat het verhaal van Shane dan je reminder zijn: je bent niet vastgezet in één richting.
Je mag bewegen. Je mag opnieuw kiezen.
Meer verhalen over jongeren, keuzes en vrijheid?
Klik hier.
Of volg ons op Instagram voor inspirerende posts en actualiteiten die je raken.
Vrijheid begon voor mij met het verhaal van mijn oma
Ze groeide op in een warm, groot gezin in Den Haag. Geboren als vierde zusje, in een tijd die al snel donker werd. De Tweede Wereldoorlog brak uit, en difterie trof het gezin van binnenuit. In twee dagen verloren haar ouders hun zoon van 14 en hun dochter van 9. Mijn oma overleefde de ziekte, maar moest opnieuw leren lopen. Ze was klein, ziek en kwetsbaar – maar gelukkig niet alleen.
Aan haar zijde stond tante Corry. Haar grote zus. Een tweede moeder. Lief, zorgzaam en sterk.
Zij was het lichtpuntje, toen alles donker voelde.
Helaas is tante Corry (97) onlangs overleden, maar nog steeds datzelfde voorbeeld voor mijn oma – en via haar, voor mij.
Lees ook: Een conversatie met mijn oma (85): Tips voor jongeren van een echte levenskenner
Rolmodellen, dichtbij huis
Na de oorlog woonde de hele familie op loopafstand van elkaar. Overal voorbeelden: een opa, een tante, een buurvrouw. Je leerde van elkaar. Voor mijn oma werd dát vrijheid: samenleven met mensen die je steunen, die je bijstaan, die je helpen om opnieuw te leren lopen – letterlijk en figuurlijk.
Lees ook: Vrouwelijke rolmodellen: levenslessen die inspireren
Oma's wijze woorden in de maand van vrijheid
Toen ik haar vroeg wat ze jongeren van nu wil meegeven, zei ze dit:
"Gebruik de middelen die er nu zijn op een goede manier. Alles is anders. De wereld draait sneller. Maar wees lief voor elkaar. En voor jezelf."
Ze weet nog altijd ieders naam en maakt met iedereen een praatje.
Als kind zag ik haar als vrijwilliger werken bij De Zonnebloem.
Ze hoefde het me nooit te vertellen, ik voelde het.
Dat zorgen voor een ander een vorm van vrijheid en liefde is.
Lees ook: Waarom het nog steeds belangrijk is om vrijheid te vieren
Waarom dit verhaal?
Omdat vrijheid niet alleen iets is wat we vieren op 5 mei.
Het is ook iets wat we doorgeven. In verhalen. In gebaren. In hoe we met elkaar omgaan.
Mijn oma, Ank van der Lelie-Steur, gaf mij die vrijheid. En ik hoop dat haar verhaal jou ook inspireert.
PS: Lach veel en vaak. Met jezelf, maar vooral met anderen.
Liefs, mijn lieve oma.