Van afstuderen naar afwijzingen
Als je aan het afstuderen bent of net je diploma op zak hebt, lijkt het soms alsof je nú moet weten wat je wilt. Dat je meteen in de juiste baan moet belanden. Maar de realiteit is: veel mensen vinden hun weg pas gaandeweg. Esmeralda Kleinreesink is daar het perfecte voorbeeld van. Tegenwoordig staat ze bekend als dé pitchcoach van Nederland, maar haar route hiernaartoe was allesbehalve recht. Ze werkte jarenlang aan een proefschrift dat zeven keer werd afgewezen – tot het wél werd uitgegeven en zelfs een prijs won. “Na een ‘nee’ kan altijd een ‘ja’ volgen,” zegt ze daar nu over.
Carrièrekeuzes die niet klopten (en dat is oké)
Esmeralda begon haar loopbaan in de IT. Ze verdiende goed geld als testmanager, maar voelde zich allesbehalve gelukkig. “Ik ging elke dag met tegenzin naar mijn werk,” vertelt ze. Het werk gaf haar geen voldoening en ze miste het gevoel dat ze echt iets bijdroeg. Via een open sollicitatie kwam ze uiteindelijk bij Defensie terecht. Daar werkte ze onder meer in Afghanistan, als hoofd luchttransport voor de NAVO. Die periode inspireerde haar tot het schrijven van een boek, dat werd gepubliceerd door uitgeverij Meulenhoff. Wat begon als een ‘zijsprong’, bracht haar op een pad waar ze wél energie van kreeg.
Lees ook: Margriet Taams: “Omring je met de juiste mensen en blijf investeren in ontwikkeling”
Van boek naar doctoraat – en zeven keer ‘nee’
Terug in Nederland combineerde ze haar werk bij Defensie met een rol als universitair docent. Naast haar baan werkte ze in haar vrije tijd aan een proefschrift, gebaseerd op haar boek over Afghanistan. Zeven keer werd het afgewezen door uitgevers. Toch bleef ze geloven in haar verhaal. Uiteindelijk werd het tóch uitgegeven – en uitgeroepen tot beste militair-wetenschappelijke boek van 2016. Die erkenning kwam niet ondanks de afwijzingen, maar dankzij haar doorzettingsvermogen. Haar ervaring laat zien dat je succes soms pas komt als je blijft volhouden, ook als het niet meteen lukt.
Pitchcoach worden: waar alles samenkomt
Toen Defensie een intern initiatief startte waarbij medewerkers hun ideeën aan de top mochten pitchen, werd duidelijk dat veel mensen moeite hadden met het goed overbrengen van hun verhaal. Esmeralda werd gevraagd of zij hen daarin kon begeleiden. Met haar achtergrond in schrijven, presenteren en wetenschappelijk onderzoek ontwikkelde ze een eigen pitchmethode. Ze merkte al snel: dit is wat ik wil doen. Mensen helpen om hun verhaal krachtig neer te zetten. Inmiddels is ze fulltime pitchcoach, geeft ze masterclasses en begeleidt ze ook topmanagers die hun presentatie willen verbeteren. Alles wat ze eerder deed – van haar studie tot haar tijd bij Defensie – komt hierin samen.
Lees ook: Studeren in vrijheid: een keuze die niet altijd vanzelfsprekend was
Haar advies aan starters
Aan jongeren die op het punt staan te beginnen aan hun carrière, heeft Esmeralda een aantal nuchtere maar waardevolle tips. Verwacht niet dat je eerste baan meteen dé droombaan is. Niet elke functie is 100% leuk, maar je moet er wél je bed voor uit willen komen. Twijfel je? Dat is normaal. Probeer, leer, en als het niet bij je past: durf dan weer iets anders te doen. “Ik was 45 toen voor mij de puzzelstukjes op z’n plek vielen,” zegt ze. “Dat mag. Het komt wel.”
Ze adviseert ook om realistisch te blijven over geld: niet alles waar je goed in bent, levert meteen inkomen op. Begin dus met wat je leuk lijkt, maar houd je ogen open voor waar kansen liggen. En: begin zo vroeg mogelijk met sparen. Financiële vrijheid geeft ruimte om op termijn je eigen keuzes te maken. Het allerbelangrijkste? Laat je niet ontmoedigen door een afwijzing. Die hoort erbij. En soms is het juist de afwijzing die je richting het juiste pad duwt.
Meer verhalen van mensen die hun weg vonden door te blijven proberen?
Klik hier.
Een paar jaar geleden werd vapen gepresenteerd als hét alternatief voor roken. Minder schadelijk, moderner, zelfs ‘gezond’ vergeleken met een sigaret. Inmiddels denken we daar anders over. Zeker nu blijkt dat vapen jongeren ziek maakt – en in sommige gevallen zelfs levensgevaarlijk is.
In 2025 is vapen uitgegroeid tot een probleem dat niet meer te negeren is. Zowel artsen als de overheid slaan alarm.
Nieuwe cijfers, nieuwe zorgen
Volgens het Trimbos-instituut heeft 1 op de 5 jongeren het afgelopen jaar gevapet. Vapes zijn makkelijk verkrijgbaar, goedkoop, en worden vaak verkocht met zoete smaken en aantrekkelijke verpakkingen.
Maar die vrolijke buitenkant verhult wat er écht in zit.
Uit recent onderzoek van RTL Nieuws blijkt dat sommige jongeren ernstig ziek zijn geworden door het gebruik van vapes. In meerdere gevallen belandden ze op de intensive care, sommigen zelfs in een kunstmatige coma. Eén van hen – Robin – lag dagenlang bewusteloos nadat hij illegale vapes had gebruikt.
In totaal gaat het om minstens vijf jongeren in Nederland die in levensgevaar verkeerden na het gebruik van e-sigaretten.
Daarnaast liet RTL meer dan 20 vapes testen die door kinderen uit Nederland zijn gebruikt. Wat bleek? Ze bevatten hoge concentraties nicotine, lood, formaldehyde en andere giftige stoffen. Sommige vapes bevatten zelfs meer nicotine dan een pakje sigaretten.
Bron: RTL Nieuws, mei 2025
Lees hier het hele RTL-onderzoek ›
De overheid grijpt in: campagne 'Nee tegen vapen'
Het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (VWS) is in mei gestart met de campagne ‘Nee tegen vapen’. Het doel: jongeren bewust maken van wat vapen echt is, en vooral: wat het niet is.
De campagne is bedoeld om feitelijke informatie te geven. Zodat jongeren zélf een keuze kunnen maken – gebaseerd op kennis in plaats van marketing.
De boodschap wordt verspreid via TikTok, Instagram, scholen en jongerenplatforms. Ook worden illegale vapes actiever uit de handel gehaald.
Influencers spreken zich uit
Eén van de meest besproken momenten kwam van YouTuber Enzo Knol. Hij filmde hoe hij een vape afpakte van een 14-jarig meisje en haar een tientje gaf om ermee te stoppen.
Zijn boodschap:
“Je hebt geen idee wat erin zit. Stop ermee, en koop hier iets leuks van.”
Het moment ging viraal – en past precies bij wat de campagne van VWS wil bereiken: bewustwording, zonder schaamte of oordeel.
Waarom dit belangrijk is
Vapen is populair. Dat is een feit.
Maar wat minder zichtbaar is: de gezondheidsrisico’s, de verslavende stoffen en het effect op het brein van jongeren in de groei.
Wat kun jij doen?
- Weet wat je gebruikt. Lees wat er écht in een vape zit.
- Praat erover. Met vrienden, ouders of op school.
- Wil je stoppen? Zoek steun – er zijn jongerenprogramma’s die je kunnen helpen.
Klik hier voor soortgelijke onderwerpen, of volg ons op Instagram voor eerlijke info, verhalen van jongeren en updates die er toe doen.
Toen Shane Kluivert als jonge tiener in de spotlights kwam, was dat niet alleen omdat hij ‘de zoon van’ is. Hij viel op door zijn liefde voor koken. Met kookvideo’s, een eigen kookboek en samenwerkingen met merken als Maggi werd hij al snel bekend als het jonge talent in de keuken.
Maar ondertussen groeide er nog een droom. Een voetbaldroom.
Vandaag de dag speelt Shane bij de jeugdopleiding van FC Barcelona – en is zijn blik gericht op Barça 1.
Vrijheid om te kiezen
Wat Shane’s verhaal zo krachtig maakt, is dat het laat zien wat vrijheid óók is:
Niet alleen kiezen wat je doet – maar ook durven bijstellen.
Van koers veranderen. En voelen dat je daar de ruimte voor hebt.
Waar de één zich vastklampt aan het pad dat ooit is ingezet, durft Shane te zeggen: “Dat was mooi, maar nu wil ik dit.”
Vrijheid is niet alleen een recht.
Het is ook een mogelijkheid.
Om te groeien, om te veranderen en om jezelf te heruitvinden.
Meer dan één verhaal
Shane is niet alleen een voetballer. Of alleen een kok.
Hij is allebei. En alles daartussenin.
En misschien geldt dat ook wel voor jou.
Misschien begon je ergens aan, en voelt het nu toch anders.
Misschien wil je wisselen van studie, stoppen met iets, of juist iets nieuws proberen.
Laat het verhaal van Shane dan je reminder zijn: je bent niet vastgezet in één richting.
Je mag bewegen. Je mag opnieuw kiezen.
Meer verhalen over jongeren, keuzes en vrijheid?
Klik hier.
Of volg ons op Instagram voor inspirerende posts en actualiteiten die je raken.
Lange nachten in het centrum, dansen tot het licht wordt en eindigen bij de snackbar. Voor veel jongeren is uitgaan een vaste prik. Maar in Utrecht verandert het nachtleven snel – en niet iedereen weet hier vanaf.
Wat verandert er precies?
De gemeente Utrecht heeft recent het evenementenbeleid aangescherpt. Organisatoren die iets willen organiseren in het centrum krijgen te maken met strengere eisen rond geluidsoverlast, veiligheid en duurzaamheid. Goed voor bewoners – maar ook een uitdaging voor feesten die altijd in het centrum plaatsvonden.
En dus… verschuift het nachtleven.
Nieuwe plekken buiten het centrum
Waar je vroeger vooral in en rond de Oudegracht te vinden was, gebeurt er nu steeds meer in wijken als Rotsoord, Lombok en het Werkspoorkwartier.
Denk aan creatieve broedplekken, industriële zalen en nieuwe clubs die niet in het standaard uitgaansplaatje passen – maar wél iets unieks bieden.
Lees ook: Studeren in vrijheid: een keuze die niet altijd vanzelfsprekend was
Deze plekken voelen rauwer, vrijer, creatiever. Minder gereguleerd. En dat is precies wat veel jongeren zoeken.
Nachtvisie 2030: drie nieuwe clubs
De gemeente ziet ook kansen. In de Utrechtse Nachtvisie 2030 staat dat er voor 2026 drie nieuwe nachtclubs bij moeten komen – met oog voor veiligheid, diversiteit en inclusiviteit. Het idee: het nachtleven als volwaardige cultuurplek behandelen, waar iedereen zich thuis kan voelen.
Daarbij wordt ook nagedacht over toegankelijkheid voor jongeren onder de 18, betere nachtbussen en veilige routes van en naar huis.
Wat betekent dit voor jou?
Misschien heb je het al gemerkt: jouw favoriete café is gesloten. Of de after is ineens in een oude fabriekshal buiten de ring.
Maar misschien ook niet – en sta je ineens voor een gesloten deur, omdat de regels veranderd zijn.
Het goede nieuws is dus dat er juist meer plek komt voor iedereen! Kijk jij er al naar uit?
Meer weten over keuzes maken, vrijheid voelen en je weg vinden in de stad?
Klik hier.
Of volg ons op Instagram voor de nieuwste verhalen dat jou raken
Op 4 mei herdenken we.
We zijn twee minuten stil, hangen de vlag halfstok, denken aan oorlogsslachtoffers. Maar soms lijken die verhalen ver weg – alsof ze in zwart-wit zijn gebeurd, in een andere wereld.
Tot je hoort wat het betekende om jong te zijn tijdens de oorlog.
Student te zijn.
Toekomst te willen – en die ineens kwijt te raken.
Je moest tekenen om te mogen studeren
In 1943 kregen studenten in Nederland een loyaliteitsverklaring voorgelegd van de Duitse bezetter.
Wie die verklaring ondertekende, beloofde zich te onthouden van anti-Duitse activiteiten. Wie weigerde, mocht niet meer studeren. En liep kans te worden opgepakt of naar Duitsland gestuurd voor dwangarbeid.
Meer dan 80% van de studenten weigerde te tekenen.
Velen doken onder. Sommigen sloten zich aan bij het verzet.
En het hoger onderwijs? Dat kwam grotendeels stil te liggen.
“Studeren was geen recht meer. Het was een risico.” – Historicus Maarten van Rossem in een interview met RTV Utrecht
Lees ook: Vrijheid begon voor mij met het verhaal van mijn oma – over oorlog, zorgzaamheid en wat we doorgeven
Vrijheid die niet vanzelf spreekt
Als je nu een studiekeuze maakt, inschrijft voor je opleiding of je eerste tentamen maakt, lijkt dat misschien logisch.
Maar 80 jaar geleden moest je je veiligheid, geweten en studie tegen elkaar afwegen.
Erbij horen betekende je principes opzijzetten.
Nee zeggen betekende onderduiken.
Het laat zien: vrijheid is niet alleen iets om over te lezen.
Het is iets dat door mensen vóór ons is bevochten.
En iets dat wij – bewust of onbewust – elke dag naleven.
Lees ook: Waarom het nog steeds belangrijk is om vrijheid te vieren
Wat betekent vrijheid nu?
We leven in een tijd waarin je mag kiezen.
Voor een studie, een mening, een identiteit.
Zonder verklaring. Zonder angst.
En toch: vrijheid vraagt nog steeds iets van ons.
Vrijheid is ook luisteren, kiezen en spreken.
En soms ook: stilstaan.
Op 4 en 5 mei denken we niet alleen aan het verleden.
We staan ook stil bij het nu.
Bij wat het betekent om jong te zijn in een vrije wereld.
En hoe je daar iets moois mee kunt doen.
Meer verhalen over jongeren, keuzes en vrijheid? Klik hier.
Of volg ons op Instagram voor actuele verhalen van nu.
Vrijheid begon voor mij met het verhaal van mijn oma
Ze groeide op in een warm, groot gezin in Den Haag. Geboren als vierde zusje, in een tijd die al snel donker werd. De Tweede Wereldoorlog brak uit, en difterie trof het gezin van binnenuit. In twee dagen verloren haar ouders hun zoon van 14 en hun dochter van 9. Mijn oma overleefde de ziekte, maar moest opnieuw leren lopen. Ze was klein, ziek en kwetsbaar – maar gelukkig niet alleen.
Aan haar zijde stond tante Corry. Haar grote zus. Een tweede moeder. Lief, zorgzaam en sterk.
Zij was het lichtpuntje, toen alles donker voelde.
Helaas is tante Corry (97) onlangs overleden, maar nog steeds datzelfde voorbeeld voor mijn oma – en via haar, voor mij.
Lees ook: Een conversatie met mijn oma (85): Tips voor jongeren van een echte levenskenner
Rolmodellen, dichtbij huis
Na de oorlog woonde de hele familie op loopafstand van elkaar. Overal voorbeelden: een opa, een tante, een buurvrouw. Je leerde van elkaar. Voor mijn oma werd dát vrijheid: samenleven met mensen die je steunen, die je bijstaan, die je helpen om opnieuw te leren lopen – letterlijk en figuurlijk.
Lees ook: Vrouwelijke rolmodellen: levenslessen die inspireren
Oma's wijze woorden in de maand van vrijheid
Toen ik haar vroeg wat ze jongeren van nu wil meegeven, zei ze dit:
"Gebruik de middelen die er nu zijn op een goede manier. Alles is anders. De wereld draait sneller. Maar wees lief voor elkaar. En voor jezelf."
Ze weet nog altijd ieders naam en maakt met iedereen een praatje.
Als kind zag ik haar als vrijwilliger werken bij De Zonnebloem.
Ze hoefde het me nooit te vertellen, ik voelde het.
Dat zorgen voor een ander een vorm van vrijheid en liefde is.
Lees ook: Waarom het nog steeds belangrijk is om vrijheid te vieren
Waarom dit verhaal?
Omdat vrijheid niet alleen iets is wat we vieren op 5 mei.
Het is ook iets wat we doorgeven. In verhalen. In gebaren. In hoe we met elkaar omgaan.
Mijn oma, Ank van der Lelie-Steur, gaf mij die vrijheid. En ik hoop dat haar verhaal jou ook inspireert.
PS: Lach veel en vaak. Met jezelf, maar vooral met anderen.
Liefs, mijn lieve oma.
Mei is een maand van herdenken, vieren én nadenken.
Op 4 mei staan we stil bij de mensen die hun leven gaven voor onze vrijheid.
Op 5 mei vieren we dat we in een land leven waar je mag zijn wie je bent.
Maar vrijheid is meer dan twee data op de kalender.
Het is voelen dat je mag kiezen.
Dat je jezelf mag zijn.
Dat je fouten mag maken en opnieuw mag beginnen.
Voor de een betekent vrijheid: opkomen voor je mening.
Voor de ander: eindelijk durven studeren wat je echt leuk vindt.
Of gewoon: jezelf kleden zoals je wil, zonder commentaar.
Lees ook:
Het verhaal van Karim Amghar – over jezelf serieus nemen, ook als de wereld dat niet doet
Soms voelt vrijheid nog ver weg. Als je klem zit tussen verwachtingen, prestatiedruk of systemen waarin je je niet thuisvoelt.
Toch begint vrijheid vaak in het klein: in keuzes, gesprekken, en momenten waarop je denkt: dit doe ik echt voor mezelf en voelt goed.
Deze maand delen we verhalen van jongeren die laten zien hoe zij omgaan met vrijheid – in studie, werk, relaties of keuzes die niemand ziet.
Lees ook:
Wat oma (85) ons leert over vrijheid – en waarom dat nu nog steeds raakt
Want vrijheid is niet vanzelfsprekend.
En juist daarom is het belangrijk om erbij stil te staan.
Klik hier voor meer verhalen over vrijheid en keuzes.
"Laat me mijn werk maar gewoon vertellen."
Dat zei regisseur Will Koopman toen ze als jonge vrouw auditie deed voor de Nederlandse Filmacademie.
Wat ze er niet bij zei?
Ze had nog helemaal geen werk.
In plaats van op te geven, blufte ze zich door de toelatingscommissie heen.
Ze vertelde een verhaal over een konijn, een fietser en kernenergie — met zoveel overtuiging dat ze werd aangenomen.
Lees ook: Vrouwelijke rolmodellen: levenslessen die inspireren.
Will Koopman – inmiddels bekend van series als Gooische Vrouwen, Oogappels en Neem me mee – liet zien: je hoeft niet altijd een perfect cv, een portfolio of alle antwoorden te hebben om ergens te beginnen.
Soms is lef genoeg.
Durven geloven in wat er kán zijn, ook als het er nog niet is.
Wat we kunnen leren van Will?
Dat kansen niet altijd wachten tot je er "klaar voor" bent.
Soms is bluffen, vertrouwen hebben in jezelf.
Lees ook: Van onderadvisering naar onderwijspionier – het inspirerende verhaal van Karim Amghar
Dus als je twijfelt of je goed genoeg bent voor die studie, stage, baan of droom: misschien ben je wel precies wat ze zoeken.
Zolang je zelf durft te geloven dat je er mag zijn.
Meer inspirerende verhalen? Klik hier.
Dat maakte het kabinet deze maand bekend in de Voorjaarsnota 2025. Een historische stap, noemen jongerenorganisaties het. En terecht.
Vanaf 1 januari 2027 krijgen jongeren tussen de 16 en 20 jaar flink meer betaald.
De grootste stijging is voor 18- en 19-jarigen: zij gaan er maar liefst 25% op vooruit. Ook 20-jarigen krijgen een loonsverhoging van 9,4%. Voor jongere leeftijden komt er ook extra bij, in totaal gemiddeld zo’n 20% stijging.
Waarom dit zo belangrijk is
Tot nu toe kregen jongeren onder de 21 minder betaald voor precies hetzelfde werk als hun oudere collega’s. Denk aan de horeca, supermarkt, logistiek of zorg – banen waarin jongeren vaak het fundament vormen.
FNV Young & United streed er al jaren voor. Met verhalen, persoonlijke ervaringen, handtekeningen en acties. En dat heeft z’n uitwerking gehad.
Deze loonsverhoging is dus niet alleen een financiële meevaller. Het is ook een symbool.
Een teken dat jongeren wél gehoord worden. En dat collectieve actie wérkt.
Wat betekent dit voor jou?
- Werk je straks als 18-jarige? Dan verdien je aanzienlijk meer.
- Ga je nu al aan de slag? Dan weet je: jouw werk is waardevol, ook al wordt het nu nog niet altijd zo betaald.
- En misschien denk je: als jongeren écht samen iets willen veranderen… dan kan het dus gewoon.
Waarom doe je wat je doet?
Misschien werk je om je studie te kunnen betalen. Of omdat je je onafhankelijk wil voelen.
Of misschien wel omdat je ergens in gelooft.
Wat je reden ook is: dit nieuws laat zien dat jouw inzet ertoe doet.
Altijd op de hoogte blijven? Klik hier.
Nieuwe vrienden maken voelt soms alsof je moet uitleggen dat je een puppy wil als volwassene. Schattig? Ja. Maar ook: raar. Onhandig. Je hoort het niet te hoeven zeggen.
In een open video op Instagram vertelde ze dat ze zich soms alleen voelt. Dat ze op haar dertigste merkte dat ze behoefte had aan nieuwe, échte vriendschappen. Geen oppervlakkig “hoe is het?” op een feestje, maar mensen om echt mee te connecten. Te praten. Stil te zijn. Gewoon, samen zijn.
“Het is best gek om op je dertigste vrienden te zoeken. Niemand doet dat eigenlijk.”
Maar Bobbie wél. En het ontplofte. Honderden berichten. Mensen die zichzelf herkenden.
Mensen die óók dachten dat ze de enige waren.
Lees ook: Margriet Taams: “Omring je met de juiste mensen en blijf investeren in ontwikkeling”
Waarom dit zo raakt
Omdat het herkenbaar is. Of je nou 20, 25 of 30 bent – je kunt je eenzaam voelen. Ook al heb je mensen om je heen. Ook al zit je WhatsApp vol.
Vriendschap is niet vanzelfsprekend. En het voelt kwetsbaar om te zeggen: “Ik mis het.”
Maar Bobbie deed het. En juist dat maakt het sterk.
Lees ook: Vrouwelijke rolmodellen: het lef om anders te zijn
Wat jij hieraan hebt?
Misschien voel je je soms ook alleen. Misschien wil jij ook iemand leren kennen buiten je studie, werk of kring.
Laat Bobbie’s verhaal dan het duwtje zijn om er iets mee te doen.
Stuur dat bericht. Maak die afspraak.
Of… doe het gewoon net als Bobbie: zeg het hardop.
Meer inspiratie opdoen? Klik hier.