Frans Bauer is zanger, presentator, familieman. En zoals hij het zelf altijd zegt: iemand die trots is op waar hij vandaan komt. In een recent interview met Kunststof vertelt hij over een moment dat hem raakte.

“Ik weet nog dat mijn vader me afzette bij de mavo,” vertelt Frans.
“Hij zei: ‘Succes jongen, ik ben hier zelf nooit geweest, maar maak er wat moois van.’”

Jaren later brengt Frans zijn eigen zoon naar de universiteit van Leiden.
Hij herkent het gevoel en ook de woorden.
“Voordat mijn zoon naar binnen stapte, zei ik: ‘Ik ben hier nog nooit geweest en weet niet hoe het er vanbinnen uitziet, maar veel succes.’ Toen was voor mij de cirkel rond.”

Een nieuwe wereld binnenstappen

Voor veel jongeren is naar school gaan vanzelfsprekend. Maar dat geldt niet voor iedereen. Wie opgroeit in een gezin waar niemand eerder studeerde, weet hoe spannend en onbekend het kan voelen. Nieuwe termen, andere verwachtingen, sociale codes waar je niks van snapt. Dan is alleen al binnenstappen een overwinning.

Wat Frans vertelt, raakt daarom aan iets groters.
Niet alleen zijn zoon zet een stap vooruit, hij zelf ook.
En zijn vader destijds óók. Allemaal deden ze iets wat nieuw was. Iets waarvan ze niet zeker wisten of het voor hen bedoeld was.

En toch gingen ze. Omdat ze geloofden in mogelijkheden en in elkaar.

Lees ook: Waarom Claude zijn afkomst als kracht ziet

Niet alleen succes, maar betekenis

Frans noemt het moment met zijn zoon een ‘cirkel die rond is’. En dat is het.
Want succes draait niet alleen om prestaties of diploma’s.
Het zit in wat je doorgeeft. In het openen van een deur die eerder dicht bleef.

Zijn zoon stapt een universiteit binnen.
En met hem loopt een hele familiegeschiedenis een andere richting op.
Dat is wat onderwijs kan doen. Wat vertrouwen kan doen en wat één zin op het goede moment kan doen.

“Succes jongen, ik ben hier nooit geweest, maar maak er wat moois van.”

Waarom doe jij wat je doet?
En welke cirkel wil jij helpen sluiten? Klik hier.

George Emile Tokaya heeft een internationale managementrol bij Philips. Zijn inspirerende verhaal laat zien hoe belangrijk het is om je eigen pad te volgen, ook als dat niet altijd vanzelf gaat. In gesprek met Bianca Ranzijn (Dyslexie in Bedrijf) deelt hij zijn ervaringen met dyslexie, zijn zoektocht naar zingeving in zijn werk, en zijn boodschap aan jongeren die nog aan het begin van hun loopbaan staan. 

Hoe ben je gekomen waar je nu bent? 
“Ik groeide op in een klein dorp in Noord-Groningen. Daar waren weinig voorzieningen, dus ik moest van jongs af aan zelf initiatief nemen. Die mentaliteit, zelf bedenken hoe je ergens komt als niet alles voorhanden is, heb ik altijd behouden. Ik was als kind al nieuwsgierig naar techniek en mensen. Wiskunde ging me goed af, maar taal was lastig. Op de basisschool werden dictees eindeloos herhaald als je fouten maakte. Dat frustreerde me enorm.” 

“Pas op de middelbare school werd ontdekt dat ik dyslexie heb. Toen vielen veel puzzelstukjes op hun plek. Ik kreeg remedial teaching en leerde ‘leren’. Niet blijven hangen in één woord, maar doorgaan. Gestructureerd leren, werken met pauzes, en slim herhalen. De vergeetcurve van Ebbinghaus vond ik fascinerend, het hielp me echt vooruit.” 

George Emile geeft daarmee een bruikbare tip aan jongeren: “je hoeft het niet alleen te kunnen. Zeker in de eerste jaren heb je steun nodig van iemand die jou serieus neemt en je ziet: een ouder, leraar, mentor. Dat ben je zelf nog niet, en dat is oké. Zonder mijn ouders had ik dit nooit gekund.” 

Wat betekende die diagnose dyslexie voor jou? 
“Dyslexie is een spectrum, en ik heb geluk gehad met een relatief milde vorm én steun vanuit mijn omgeving. Toch moest ik me vaak extra inspannen voor beperkt resultaat. Voor frans heb ik vier keer zo hard geleerd als klasgenoten, met dan alsnog een 5,5 als resultaat. Dat moet je accepteren, en dat is niet makkelijk. Maar het heeft me ook een enorme ‘can do’-mentaliteit gebracht. Welke uitdaging is dan nog te groot?” 

“Ik weet nu: je hoeft niet te voldoen aan een standaard. Het is belangrijk om goed na te denken over wat bij je past. Het beeld dat de maatschappij heeft van succes hoeft niet overeen te komen met het beeld wat jijzelf hebt. Er zijn heel veel manieren om te komen waar je wil zijn. Hoe cliché dat ook klinkt, het is echt waar. Ondernemerschap, of een rol waarin je zelf vorm kunt geven aan je werk, past dan vaak beter. Je mag loskomen van structuren die niet bij je passen. En als je jezelf accepteert zoals je bent, ontstaat er ruimte om je sterke kanten te benutten.”  

Wat maakt neurodiversiteit op de werkvloer belangrijk? 
“Het besef dat iedereen anders werkt, is cruciaal. Het is lastig om je echt in een ander in te leven, maar neurodiversiteit dwingt ons dat wel te doen. Communicatie is daarin alles. Toen ik bij Philips begon, merkte ik hoe belangrijk het is om gestructureerd te kunnen communiceren. Daar heb ik veel tijd en energie in gestoken. Inmiddels vinden mensen dat een van mijn sterke punten, terwijl het me vroeger juist veel moeite kostte.” 

Waarom heb je voor je huidige baan gekozen? 
“Ik wilde dicht bij de klant zitten en ideeën verwezenlijken die voor een eindgebruiker en klant bruikbaar zijn. Gezondheidszorg vind ik waardevol, en Philips is bovendien een Nederlands bedrijf. Dat voelde goed. Binnen Philips ben ik begonnen aan de technische kant, maar ik verander ongeveer elke drie jaar van rol. Zo leer ik het hele systeem van een organisatie begrijpen. Ik ben een generalist met voldoende diepgang, dat past bij me.” 

Je won in 2024 de Young Captain Award. Wat betekent dat voor je en welke keuzes maak je nu anders? 
“De prijs voelt als een mooie externe bevestiging. Niet dat ik ineens anders ben, maar het is wel bijzonder dat mensen uit het bedrijfsleven, overheid, consultancy en de wetenschap zeggen: ‘Wij zien iets in jou’. Bevestiging is belangrijk, ook als volwassene. En voor mensen met dyslexie, die kunnen worstelen met onzekerheid, is het extra waardevol. Ik ben er trots op. Zoals mijn vader bij mijn afstuderen al zei: ‘You did it your way.’” 

Wat wil je jongeren meegeven die voor belangrijke keuzes staan? 
“Accepteer dat je niet perfect bent. Dat is niemand. Durf om hulp te vragen, dat is een vaardigheid. Focus op wat wél goed gaat, en gebruik die energie om te groeien op andere vlakken. En wees je bewust van je ‘locus of control’: bepaal zelf hoe je met situaties omgaat. Soms gaat iets niet zoals je wilt, maar het leven is niet lineair. Morgen kan alles anders zijn.” 

“Als je nieuwsgierig bent: ga ervoor! Maak die keuze, verken wat bij je past. En als het toch niet blijkt te kloppen, is het nog steeds een waardevolle ervaring. Geef jezelf de tijd, en wees eerlijk: vind je het echt niet leuk, of kun je het gewoon nog niet? Dat zijn twee heel verschillende dingen.” 

Tot slot: wat is een goede manier voor jou om je succes te vergroten in je werk? 
“Succes is voor mij breder dan alleen werk. Het gaat over je hele leven. Op dit moment probeer ik werk en gezinsleven goed te combineren. We hebben een jong kind en er komt er nog één aan. Dat vraagt veel, balans is essentieel om goed te kunnen functioneren, ook op je werk.” 

“Je moet je eigen definitie van succes durven vormen. Niet vergelijken met anderen, niet meten aan een maatschappelijke standaard. Ik heb bijvoorbeeld voor het eerst een halve marathon gelopen. Mijn tijd was niet indrukwekkend, maar ik heb het gedaan en ik ben er trots op! Dáár zit voor mij succes in: iets proberen, doorzetten en het op jouw manier doen. Het hoeft niet groots of perfect te zijn, als het maar klopt met wie jij bent.” 

“Succes is persoonlijk. Het begint met de vraag: waar ben ik begonnen, en waar wil ik naartoe? Als je die vraag eerlijk beantwoordt, kun je je eigen koers bepalen, en dat is misschien wel het mooiste succes dat er is.” 

Dit interview met George Emile Tokaya, Commercial Category Leader bij Philips, is afgenomen door Bianca Ranzijn van Dyslexie in Bedrijf. Wil je meer weten over Dyslexie in Bedrijf of over hoe neurodiversiteit (zoals ADHD, dyslexie of autisme) op de werkvloer positief ingezet kan worden? Kijk dan hier of op www.dyslexieinbedrijf.nl voor meer informatie, inspiratie en ondersteuning.

Op haar zestiende voelde Charlie Ter Burg zich mentaal en fysiek uitgeput. Ze stopte met school en ging op zoek naar iets waar ze gelukkig van zou worden. Tijdens een bijbaan in een koffiezaak begon ze uit verveling de Zweedse kaneelbroodjes van haar oma te bakken. Deze vielen in de smaak, en al snel verkocht ze ze in de zaak.

Geïnspireerd door het succes en haar Zweedse roots, besloot Charlie haar profielwerkstuk te wijden aan het opzetten van een eigen café. Hoewel ze het werkstuk nooit inleverde, ontdekte ze een passie voor ondernemen. Ze volgde lessen aan de Ondernemersschool van Qredits en begon recepten te testen uit het oude receptenboekje van haar moeder. Dit leidde tot de oprichting van Charlie’s Fika, een bakkerij geïnspireerd op het Zweedse gebruik 'fika': een moment voor koffie en iets lekkers.

Charlie begon vanuit huis met bakken, maar haar lekkernijen werden al snel populair. Een ijssalon-eigenaar, wiens dochter haar kaneelbroodjes had geproefd, bood haar een ruimte aan in zijn zaak. Binnen drie weken had ze haar eigen café in de achterzijde van de ijssalon. Haar 'kanelbullar' (kaneelbroodjes) en 'hasselnöts topp' (hazelnoot-meringue koekjes) zijn favoriet bij klanten.

Tips en lessen van Charlie

Lees hier het hele artikel van de Ondernemer

“Ik wil mensen raken. Niet alleen met smaak, maar met alles wat op het bord ligt, het hele verhaal.”
Die woorden typeren Jonnie Boer, de bevlogen chef-kok en mede-eigenaar van restaurant De Librije in Zwolle. Samen met zijn vrouw Thérèse groeide hij uit tot een boegbeeld van de Nederlandse gastronomie. De Librije werd niet zomaar een restaurant, het werd een bestemming.

In de documentaire De Opvolging (Omroep MAX) krijgen we een uniek inkijkje in het jaar waarin Jonnie, Thérèse en hun team voor de ultieme uitdaging stonden: de overgang naar een nieuwe generatie, zonder concessies te doen aan hun hoogste standaard.

Drie sterren – in één keer

Een bijzonder moment in de docu is het terugblikken op het jaar waarin De Librije in één keer werd bekroond met drie Michelinsterren. Het gebeurde in 2004, een jaar dat de geschiedenis inging. Niet alleen vanwege de uitzonderlijke prestatie, maar ook omdat het team alles gaf. “We gingen tot het uiterste,” vertelt Jonnie. “Iedereen stond strak van de spanning. Maar toen het gebeurde... pure magie.”

Meer dan eten

Wat De Librije zo bijzonder maakt, is dat het nooit alleen over eten ging. Het ging over beleving, verwondering, aandacht voor detail en over een visie die verder keek dan trends. Jonnie werkte met lokale producten lang voordat dat hip was. Hij kookte met natuur, seizoenen en boeren. En bovenal: met liefde.

Die liefde voel je ook in de documentaire. Van de intense gesprekken in de keuken tot het loslaten van controle aan de nieuwe generatie: het is rauw, eerlijk, ontroerend. En vooral: inspirerend.

Nalatenschap

In april 2025 overleed Jonnie Boer plotseling aan de gevolgen van een longembolie. Hij werd 60 jaar. Zijn dood schokte de culinaire wereld, maar zijn nalatenschap leeft voort in De Librije, in Thérèse, in hun team, en in alle jonge chefs die hij opleidde en inspireerde.

Bekijk het fragment en de volledige documentaire via Omroep MAX

C’est la vie – en wat voor één. Terwijl miljoenen kijkers hem zagen optreden tijdens het Eurovisie Songfestival 2025, kijkt zanger Claude (21) zelf terug op een jeugd vol contrasten. Van zijn kindertijd in Congo tot een warm bad van verbondenheid in een Nederlands asielzoekerscentrum. En nu: gouden platen, uitverkochte shows, en een optreden op een van de grootste Europese podia. Zijn verhaal gaat over cultuur, familie, en trouw blijven aan wie je bent.

“Ik ben gek op cultuurverschillen”

Claude kwam op zijn negende vanuit Congo naar Nederland. In Congo ging hij nauwelijks naar school, maar in Nederland ontdekte hij een nieuwe wereld. “Ik hou van school, dus dat vond ik superleuk,” vertelt hij. Ook zijn tijd in het asielzoekerscentrum noemt hij waardevol. “Dat was echt een warm bad. Iedereen had iets meegemaakt. Misschien geef je elkaar daardoor wel meer liefde.”

Die open blik op de wereld en op mensen is nog steeds voelbaar in hoe Claude spreekt over zijn jeugd. Hij is dol op cultuurverschillen. “Geef me haring, geef me stamppot, geef me alles. Maar ik mis ook de mango’s, het warme weer, en de mensen in Congo. Daar noem je iedereen oom of tante. Hier kijkt men dan gek op.”

Lees ook: Vrijheid begon voor mij met het verhaal van mijn oma

Muziek met gevoel

Nu Claude hits scoort en op grote podia staat, is zijn familie zichtbaar trots. Vooral zijn moeder laat het horen. “Ze wil graag dat ik een nummer over haar schrijf. Of in het Lingala, zodat ze het naar haar vrienden kan sturen,” lacht hij. Toch werkt het voor hem anders: “Ik kan het niet forceren. Muziek maken werkt niet op die manier.”

Lees ook: Van ‘nee’ naar award: het verhaal van Esmeralda

Wat kunnen wij leren van Claude?

Dat afkomst en omstandigheden niet bepalen hoe ver je komt. En dat je trots mag zijn op waar je vandaan komt, juist als dat betekent dat je tussen verschillende werelden bent opgegroeid. Claude bewijst: je mag jezelf zijn, ook als dat betekent dat je haring én mango’s op je bord hebt.

En dat durven dromen geen naïviteit is. Het is lef.

Meer inspirerende verhalen over identiteit, cultuur en toekomst?
Klik hier.

Van kind dat altijd zong tot artiest met een sound die steeds meer mensen raakt. Melanie Ryan bewijst dat je met doorzettingsvermogen, creativiteit en een flinke dosis lef écht stappen kunt zetten. Haar nieuwste single Eye of the Storm staat sinds kort online. “Het gaat over chaos, twijfel, maar ook over rust in jezelf vinden. Precies waar ik nu sta.”

Altijd al een podiumdier

Melanie groeide op in IJsselstein. Dansschooloptredens, schoolmusicals, talentenjachten, als het om optreden ging, stond ze vooraan. “Ik zong altijd. Echt altijd. Waar anderen dachten: spannend, dacht ik: leuk!” Ze herinnert zich nog haar eerste applaus in het Fulco Theater. “Dat gevoel vergeet ik nooit meer.”

Lees ook: Shane Kluivert over koers veranderen

Creativiteit in alles

Na de middelbare school koos ze bewust voor de studie Communication & Multimedia Design. Niet omdat ze twijfelde aan haar muzikale talent, maar omdat ze breder wilde leren. “Ik ben iemand die altijd aan het maken is. Muziek, maar ook tekeningen, visuals. Dat hoort allemaal bij mijn verhaal.” Nu werkt ze drie dagen per week als grafisch vormgever, en de rest van de tijd bouwt ze aan haar carrière als artiest.

Lees ook: Esmeralda over haar eerste afwijzing (en hoe ze tóch een award won)

Een droom die Nashville heet

Melanie’s hart ligt bij countrymuziek, een genre dat in Nederland misschien klein is, maar voor haar groots voelt. Dankzij een bijzondere ontmoeting met producer Femke Weidema ontstond het idee om in Nashville haar eigen muziek op te nemen. “We schreven samen, klikten meteen, en toen was het ineens écht: we gaan dit doen.”

“Je hoeft het nog niet te weten”

Wat ze jongeren wil meegeven? “Dat je het niet allemaal hoeft te weten. Echt niet. Als iets goed voelt, ga ervoor. En als het even tegenzit: dat hoort erbij. Blijf nieuwsgierig en geef jezelf de tijd.”

Of, zoals ze zelf zegt:
“Trust the process. Juist het niet-weten maakt het spannend.”

Klik hier om ons volledige interview met Melanie te lezen.

Wil jij ook ontdekken wat jouw pad is? Lees hier meer.

Bakken met geld verdienen, maar je toch kapot vervelen op je werk. Voor Marissa Bonants (33) was het realiteit. Als accountant op de Zuidas zat ze diep in de gouden kooi: goed salaris, dikke bonus, carrièrekansen. Maar geen voldoening. De werkdagen leken op elkaar en ze verzon zelfs een wc-spel om haar uren te vullen. Tot ze zich na het lezen van een krantenartikel afvroeg: “Als ik nu doodga, waar kijk ik dan op terug?” Die vraag veranderde alles.

Switch met wrijving

Marissa gooide het roer radicaal om. Ze begon voor zichzelf als financieel-strategisch adviseur en schreef een boek over winst en waarde. Maar die switch ging niet zonder slag of stoot.
Haar openhartige interview in Het Parool over de leegte van haar oude werkleven leverde bakken kritiek op, vooral online.
“Ineens was ik het onderwerp van gesprekken. Meningen vlogen me om de oren. De digitale wereld kan zo lekker genadeloos zijn.”

En toch zegt ze hierover: “Kritiek hoort erbij als je je eigen pad kiest.”

Drie lessen uit Marissa’s verhaal

Marissa’s verhaal laat zien dat kiezen voor jezelf lef vraagt en dat dat soms ongemakkelijk is. Maar juist uit die wrijving ontstaan waardevolle lessen. Dit zijn haar belangrijkste inzichten:

  1. Een hoge omzet betekent niets als jij je leeg voelt.
    Geld is belangrijk, maar niet het einddoel. Het is een middel. Waar wil jij echt naartoe?
  2. Kritiek is onvermijdelijk — vooral als je iets anders doet.
    Of je nu binnen de lijntjes kleurt of erbuiten, er is altijd iemand met een mening. De vraag is: wat doe jij ermee?
  3. Verandering vraagt moed, geen perfecte timing.
    Marissa stapte uit het systeem midden in de coronacrisis. “Het voelde als het juiste moment, omdat het gewoon tijd was.”

Tips voor jouw switch

Denk jij ook wel eens: “Is dit het nou?” Dan zijn hier wat tips uit Marissa’s ervaring:

Marissa’s grootste winst? Niet haar miljoenenomzet, maar het vertrouwen dat ze haar eigen keuzes kan maken, zelfs als dat anderen verrast of uitdaagt.
Dus als jij nu twijfelt, weet dan: de gouden kooi is geen gevangenis als je de sleutel durft te gebruiken.

Waarom doe jij wat je doet?
En: wat zou je doen als niemand er iets van mocht vinden? Hoe vrij durf jij dan te zijn?

Van afstuderen naar afwijzingen

Als je aan het afstuderen bent of net je diploma op zak hebt, lijkt het soms alsof je nú moet weten wat je wilt. Dat je meteen in de juiste baan moet belanden. Maar de realiteit is: veel mensen vinden hun weg pas gaandeweg. Esmeralda Kleinreesink is daar het perfecte voorbeeld van. Tegenwoordig staat ze bekend als dé pitchcoach van Nederland, maar haar route hiernaartoe was allesbehalve recht. Ze werkte jarenlang aan een proefschrift dat zeven keer werd afgewezen – tot het wél werd uitgegeven en zelfs een prijs won. “Na een ‘nee’ kan altijd een ‘ja’ volgen,” zegt ze daar nu over.

Carrièrekeuzes die niet klopten (en dat is oké)

Esmeralda begon haar loopbaan in de IT. Ze verdiende goed geld als testmanager, maar voelde zich allesbehalve gelukkig. “Ik ging elke dag met tegenzin naar mijn werk,” vertelt ze. Het werk gaf haar geen voldoening en ze miste het gevoel dat ze echt iets bijdroeg. Via een open sollicitatie kwam ze uiteindelijk bij Defensie terecht. Daar werkte ze onder meer in Afghanistan, als hoofd luchttransport voor de NAVO. Die periode inspireerde haar tot het schrijven van een boek, dat werd gepubliceerd door uitgeverij Meulenhoff. Wat begon als een ‘zijsprong’, bracht haar op een pad waar ze wél energie van kreeg.

Lees ook: Margriet Taams: “Omring je met de juiste mensen en blijf investeren in ontwikkeling”

Van boek naar doctoraat – en zeven keer ‘nee’

Terug in Nederland combineerde ze haar werk bij Defensie met een rol als universitair docent. Naast haar baan werkte ze in haar vrije tijd aan een proefschrift, gebaseerd op haar boek over Afghanistan. Zeven keer werd het afgewezen door uitgevers. Toch bleef ze geloven in haar verhaal. Uiteindelijk werd het tóch uitgegeven – en uitgeroepen tot beste militair-wetenschappelijke boek van 2016. Die erkenning kwam niet ondanks de afwijzingen, maar dankzij haar doorzettingsvermogen. Haar ervaring laat zien dat je succes soms pas komt als je blijft volhouden, ook als het niet meteen lukt.

Pitchcoach worden: waar alles samenkomt

Toen Defensie een intern initiatief startte waarbij medewerkers hun ideeën aan de top mochten pitchen, werd duidelijk dat veel mensen moeite hadden met het goed overbrengen van hun verhaal. Esmeralda werd gevraagd of zij hen daarin kon begeleiden. Met haar achtergrond in schrijven, presenteren en wetenschappelijk onderzoek ontwikkelde ze een eigen pitchmethode. Ze merkte al snel: dit is wat ik wil doen. Mensen helpen om hun verhaal krachtig neer te zetten. Inmiddels is ze fulltime pitchcoach, geeft ze masterclasses en begeleidt ze ook topmanagers die hun presentatie willen verbeteren. Alles wat ze eerder deed – van haar studie tot haar tijd bij Defensie – komt hierin samen.

Lees ook: Studeren in vrijheid: een keuze die niet altijd vanzelfsprekend was

Haar advies aan starters

Aan jongeren die op het punt staan te beginnen aan hun carrière, heeft Esmeralda een aantal nuchtere maar waardevolle tips. Verwacht niet dat je eerste baan meteen dé droombaan is. Niet elke functie is 100% leuk, maar je moet er wél je bed voor uit willen komen. Twijfel je? Dat is normaal. Probeer, leer, en als het niet bij je past: durf dan weer iets anders te doen. “Ik was 45 toen voor mij de puzzelstukjes op z’n plek vielen,” zegt ze. “Dat mag. Het komt wel.”

Ze adviseert ook om realistisch te blijven over geld: niet alles waar je goed in bent, levert meteen inkomen op. Begin dus met wat je leuk lijkt, maar houd je ogen open voor waar kansen liggen. En: begin zo vroeg mogelijk met sparen. Financiële vrijheid geeft ruimte om op termijn je eigen keuzes te maken. Het allerbelangrijkste? Laat je niet ontmoedigen door een afwijzing. Die hoort erbij. En soms is het juist de afwijzing die je richting het juiste pad duwt.

Meer verhalen van mensen die hun weg vonden door te blijven proberen?
Klik hier.

Toen Shane Kluivert als jonge tiener in de spotlights kwam, was dat niet alleen omdat hij ‘de zoon van’ is. Hij viel op door zijn liefde voor koken. Met kookvideo’s, een eigen kookboek en samenwerkingen met merken als Maggi werd hij al snel bekend als het jonge talent in de keuken.

Maar ondertussen groeide er nog een droom. Een voetbal­droom.

Vandaag de dag speelt Shane bij de jeugdopleiding van FC Barcelona – en is zijn blik gericht op Barça 1.

Vrijheid om te kiezen

Wat Shane’s verhaal zo krachtig maakt, is dat het laat zien wat vrijheid óók is:
Niet alleen kiezen wat je doet – maar ook durven bijstellen.
Van koers veranderen. En voelen dat je daar de ruimte voor hebt.

Waar de één zich vastklampt aan het pad dat ooit is ingezet, durft Shane te zeggen: “Dat was mooi, maar nu wil ik dit.”

Vrijheid is niet alleen een recht.
Het is ook een mogelijkheid.
Om te groeien, om te veranderen en om jezelf te heruitvinden.

Meer dan één verhaal

Shane is niet alleen een voetballer. Of alleen een kok.
Hij is allebei. En alles daartussenin.

En misschien geldt dat ook wel voor jou.
Misschien begon je ergens aan, en voelt het nu toch anders.
Misschien wil je wisselen van studie, stoppen met iets, of juist iets nieuws proberen.

Laat het verhaal van Shane dan je reminder zijn: je bent niet vastgezet in één richting.
Je mag bewegen. Je mag opnieuw kiezen.

Meer verhalen over jongeren, keuzes en vrijheid?
Klik hier.
Of volg ons op Instagram voor inspirerende posts en actualiteiten die je raken.

Vrijheid begon voor mij met het verhaal van mijn oma

Ze groeide op in een warm, groot gezin in Den Haag. Geboren als vierde zusje, in een tijd die al snel donker werd. De Tweede Wereldoorlog brak uit, en difterie trof het gezin van binnenuit. In twee dagen verloren haar ouders hun zoon van 14 en hun dochter van 9. Mijn oma overleefde de ziekte, maar moest opnieuw leren lopen. Ze was klein, ziek en kwetsbaar – maar gelukkig niet alleen.

Aan haar zijde stond tante Corry. Haar grote zus. Een tweede moeder. Lief, zorgzaam en sterk.
Zij was het lichtpuntje, toen alles donker voelde.
Helaas is tante Corry (97) onlangs overleden, maar nog steeds datzelfde voorbeeld voor mijn oma – en via haar, voor mij.

Lees ook: Een conversatie met mijn oma (85): Tips voor jongeren van een echte levenskenner

Rolmodellen, dichtbij huis

Na de oorlog woonde de hele familie op loopafstand van elkaar. Overal voorbeelden: een opa, een tante, een buurvrouw. Je leerde van elkaar. Voor mijn oma werd dát vrijheid: samenleven met mensen die je steunen, die je bijstaan, die je helpen om opnieuw te leren lopen – letterlijk en figuurlijk.

Lees ook: Vrouwelijke rolmodellen: levenslessen die inspireren

Oma's wijze woorden in de maand van vrijheid

Toen ik haar vroeg wat ze jongeren van nu wil meegeven, zei ze dit:

"Gebruik de middelen die er nu zijn op een goede manier. Alles is anders. De wereld draait sneller. Maar wees lief voor elkaar. En voor jezelf."

Ze weet nog altijd ieders naam en maakt met iedereen een praatje.
Als kind zag ik haar als vrijwilliger werken bij De Zonnebloem.
Ze hoefde het me nooit te vertellen, ik voelde het.
Dat zorgen voor een ander een vorm van vrijheid en liefde is.

Lees ook: Waarom het nog steeds belangrijk is om vrijheid te vieren

Waarom dit verhaal?

Omdat vrijheid niet alleen iets is wat we vieren op 5 mei.
Het is ook iets wat we doorgeven. In verhalen. In gebaren. In hoe we met elkaar omgaan.

Mijn oma, Ank van der Lelie-Steur, gaf mij die vrijheid. En ik hoop dat haar verhaal jou ook inspireert.

PS: Lach veel en vaak. Met jezelf, maar vooral met anderen.
Liefs, mijn lieve oma.